ดู: 207|ตอบกลับ: 7

{ ด่านหยังกวน } โรงเตี๊ยมเจ้าสำราญ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-13 15:05:02 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-4-16 20:08



♦ ♥ ♦{ ด่านหยังกวน } โรงเตี๊ยมเจ้าสำราญ♦ ♥ ♦


โรงเตี๊ยมเจ้าสำราญเป็นโรงเตี๊ยมเล็กๆ ตั้งอยู่กลางดิน ค่อนข้างแห้งแล้ง
ประกอบไปด้วยพื้นที่โซนรับประทานอาหาร และ พื้นที่โซนพักผ่อน
โซนพักผ่อนมีทั้งหมด 3 ห้อง มักเปิดให้ฟรีสำหรับนักเดินทาง




ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมสุขสำราญ
เจ้าของกิจการ: เหมย อี๋
เวลาเปิด-ปิดบริการ: 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน: ร้านขายอาหาร เครื่องดื่ม และบริการห้องพัก

#ประทับตราโดยแม่ทัพรักษาด่าน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-13 16:17:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย MingLong เมื่อ 2018-4-13 21:31

{ ทำดีได้ดี }

เจอเด็กสาว


    รถม้าเคลื่อนตัวกลับเข้าสู่ภายในด่านหยังกวน โจวอู๋บังคับม้าโดยที่มีเจ้าเพื่อนสนิทบอกทางไปเรื่อยๆ

    ด่านหยังกวนเป็นเขตที่แห้งแล้ง ไม่ค่อยมีพืชพันธุ์ใดๆโตเลย อากาศค่อนข้างร้อน พื้นถนนก็ไม่ได้ดีมาก เป็นถนนลูกรัง ฝุ่นเยอะจนโจวอู๋รู้สึกคัดจมูกอย่างมาก

    เมื่อขับรถม้าต่อมาสักพัก จิ้นจงก็บอกให้หยุดที่โรงเตี๊ยมเจ้าสำราญกลางด่านหยังกวน

    "เจ้ารอข้าที่นี้แหละ เดี๋ยวข้าไปพาเด็กออกมาเอง" จิ้นจงบอกโจวอู่ที่ควบคุมม้าอยู่ และตัวเองก็เดินลงจากรถม้าไป

    "เหยย เดี๋ยวข้าเข้าไปด้วยก็ได้" โจวอู๋ตะโกนโวยวายที่เพื่อนตนจะทิ้งตนไว้
    "ไม่ต้องเลย เจ้าไอจนม้ามเจ้าจะออกมาเต้นรำแล้ว เข้าไปนั่งในรถม้าแล้วเอาน้ำล้างหน้าล้างตาหน่อยไป๊" จิ้นจงตะโกนกลับมา เสียงของจิ้นจงแม้จะดูดุเล็กน้อยแต่โจวอู๋ก็รู้ว่าเพื่อนตนเป็นห่วง นั้นทำให้เขารู้สึกดีมาก
    ระหว่างรอจิ้นจงที่ไปพาตัวเด็กออกมาโจวอู๋ก็เปิดแผนที่ที่ตนพกมาเพื่อดูระยะการเดินทางต่างๆ เนื่องจากเขามีแผนที่จะร่วมงานเทศกาลผ้าไหม และ สมัครเป็นขุนนาง แต่เนื่องจากต้องมาช่วยเด็ก เขาเลยต้องวางแผนใหม่เพื่อให้เกิดข้อผิดพลาดน้อยที่สุด ความผิดพลาดไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเจอจริงๆ..
    ด้วยความที่เป็นเมืองที่ร้อนมาก ทำให้ผู้คนมีร่างกายซูบผอม ขาดแคลนเล็กน้อย
    "พ่อหนุ่มนักเดินทาง ข้าขอน้ำหน่อยได้หรือไม่" เสียงคุณตาท่านหนึ่งที่เดินผ่านหน้าโรงเตี๊ยมดังขึ้น โจวอู๋เห็นร่างกายที่ดูขาดแคลนน้ำ ริมฝีปากแห้งแตก ทำให้โจวอุ๋อดไม่ได้ที่จะหยิบน้ำส่งให้คุณตาคนนั้นเล็กน้อย
    "ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม ขอให้โชคดีล่ะ"คุณตาเอ่ยขอบคุณเล็กน้อย
    "ดูแลตัวเองดีๆนะคุณตา ทานน้ำเยอะๆ" โจวอู๋บอกคุณตาคนนั้นเล็กน้อย คุณตาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นนัยว่าเข้าใจแล้ว และเดินจากไป


    ผ่านไปสักพักประมาณครึ่งเค่อจิ้นจงก็เดินออกมาจากโรงเตี๊ยม เพื่อนสนิทของโจวอู๋กำลังอุ้มเด็กสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนนึงออกมาจากโรงเตี๊ยม จากการคาดเดาด้วยสายตาคิดว่าเด็กคนนี้คงมีอายุราวๆ 5 - 6 ขวบได้กระมั้ง เพื่อนเขานี้พอมีนิสัยรักเด็กแบบนี้แล้วน่ารักจริงๆ
    "นี้รึ คือเด็กที่จะให้ช่วย" โจวอู๋ส่งมือไปเพื่อรับเด็กจากเพื่อนของตนที่แบกมาก่อนที่จะถามถึงเด็กคนนั้น
    "ใช่แล้วล่ะ เดี๋ยวข้าอธิบายเรื่องราวของนางให้ "จิ้นจงกล่าวระหว่างที่ปลดเชือกม้าแล้วเปลี่ยนไปคุมม้าแทน
    "เดี๋ยวข้าขับเอง เจ้ามาดูแลเด็กเถอะ ข้าไม่รู้วิธีดูแลเด็กโว้ยย" โจวอู๋เรียกเพื่อนที่พึ่งแย่งหน้าที่ในการขับม้าของตนไป
    "เจ้าดูแลเด็กไปเถอะ ปล่อยนางหลับไป ข้าจะได้บังคับไปถูกทาง เจ้าไม่รู้ทางนิ" จิ้นจงกล่าว โจวอู๋ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป เขาค่อยๆวางเด็กสาวลงบนตักของเขาแล้วลูบผมเด็กสาวคนนั้นเล็กน้อย
    "เด็กสาวคนนี้ชื่อ ซู ฮวา เป็นคนโหรวหร่าน ข้าเจอนางที่จิ่วฉวนระหว่างที่ข้ามาที่ด่านหยังกวน" จิ้นจงค่อยๆอธิบายให้โจวอู๋
    "เจ้าบอกว่าเจอที่จิ่วฉวนแต่บ้านนางอยู่ที่โหรวหร่าน นางออกมาตั้งไกลทำไมกัน..." โจวอู๋เกิดความสงสัยเล็กน้อย
    "ก็ฟังสิ อย่าพึ่งขัดข้า" จิ้นจงบ่นเล็กน้อย
    "..."
    "พ่อนางเป็นพ่อค้าคาราวาน ขบวนคาราวานของพ่อนางเดินทางกลับจากค้าขายในหัวเมืองใหญ่ๆทางตะวันออกของโหรวหน่าน ระหว่างที่แวะพักที่เมืองจิ่วฉวน ซูฮวาก็พลัดหลงจากขบวนใหญ่จนข้ามาพบเข้า ข้าพยายามสำรวจรอบๆแต่ก็ไม่พบขบวนคาราวานใดๆเลย ข้าคิดว่าคงเดินทางกันไปแล้ว ข้าจึงพานางมาที่ด่านหยังกวนก่อน ข้าทิ้งนางไว้ที่โรงเตี๊ยมสุขสำราญก่อนแล้วเดินทางไปยังหมู่บ้านไป๋จื่อเพื่อช่วยเหลือแล้วก็เจอเจ้าเข้านั้นแหละ เรื่องราวก็ประมาณนี้แหละ" จิ้นจงอธิบายยาวๆ โดยที่โจวอู๋ไม่ขัดเลยแม้แต่น้อย
    "..."
    "เอ่อ.. จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ.." จิ้นจงถามงงๆ
    "ก็เจ้าไม่ให้ข้าพูดนิ" โจวอู๋พูดออกมาแบบน้อยใจๆนิดหน่อย
    "ข้าขอโทษ งอลข้าหรอ" จิ้นจงก้าวเข้ามาในรถม้าปล่อยให้ม้าเดินตามทางไป
    "เข้ามาทำไม ข้าโกรธเจ้าอยู๋" โจวอู๋ปั้นสีหน้านิ่งเรียบทั้งที่ในใจกำลังกระโดดโลดเต้นดีใจที่เพื่อนหนุ่มตรงหน้าตนใส่ใจตน
    "เพื่อนโกรธก็ต้องง้อสิครับ" จิ้นจงเอานิ้วเขี่ยหน้าของโจวอู๋เล็กน้อยบวกกับน้ำเสียงอ้อนเหมือนแมวมันทำให้ใจของโจวอู๋สั่นไปเล็กน้อย
    "เออๆ ช่างมันเถอะ ข้าไม่โกรธแล้วก็ได้" โจวอู๋แสดงความใจอ่อนออกมาทันทีเสียงอ้อนของเพื่อนหนุ่มตรงหน้าเขานี้มันทำให้หัวใจเขาบางจริงๆ งุ้ยยย
    "หายโกรธง่ายเหมือนเดิมเลยนะ กิ้วๆ" จิ้นจงหยอกล้อโจวอู๋เล็กน้อย
    "มันก็เรื่องของข้ามั้ยล่ะ ว่าแต่เราจะเดินทางไปเมืองโหรวหร่านสินะ" โจวอู่เอาแผนที่มากางอีกครั้ง
    "ใช่ ทำไมรึเปล่า"
    "อ่อ ข้าแค่วางแผนงานน่ะ เดี๋ยวผิดพลาดอะไรอีก"
    "นิสัยกลัวความผิดพลาดของเจ้ายังไม่หายอีกสินะเนี่ย น่ารักจริงๆเลย" จิ้นจงเอามือยีหัวโจวอู๋เล็กน้อย
    น่ารัก
    น่ารัก
    น่ารัก
    คำว่าน่ารักที่จิ้นจงพูดมันวนเวียนในหัวของโจวอู๋อย่างบ้าคลั่ง เพื่อนกันเขาชมกันว่าน่ารักเหรอ
    "ว่าแต่เจ้ารู้เรื่องหนิงอันกับอี้หงมั้ย ข้าเจอหนิงอันแล้ว แต่อี้หงนี้ข้าไม่เจอจริงๆ" โจวอู๋เลือกที่จะทิ้งความสงสัยและเปลี่ยนเรื่องถามทันที
    "ก่อนข้าแยกกันพวกเขาสองคนบอกจะขอแยกไปฝึกฝน หาประสบการณ์เพียงลำพัง เมื่อพวกเขาทั้งสองฝึกปรือจนสำเร็จ คงมาหาเราเองแหละ เขาบอกว่าอีก 2 ปีให้ไปเจอกันที่จิงโจวน่ะ" จิ้นจงอธิบาย
    "อ่อ ยังงี้นี้เอง ไปๆเจ้าไปควบคุมม้าต่อเถอะ ข้าจะดูแลเด็กสาวเอง"
    "เออ ดูแลนางดีๆล่ะ" จิ้นจงลุกขึ้นยีหัวโจวอู๋เล็กน้อยแล้วเดินไปควบคุมม้าต่อ
    แน่นอนว่าโจวอู๋ที่โดนยีหัวคงใจบางไปอีกนาน
    และภารกิจช่วยเหลือซู ฮวาก็ได้เริ่มต้นขึ้น...

(JX009)

    @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หลี่ซื่อชุนชิว
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กราดิอุสทอง
ม้าขาวเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x10
x30
x20
x6
x100
x100
x100
x100
x50
x15
x10
x45
x44
x9
x17
x1
x1
x62
x58
x100
x1
x50
x50
x13
x50
x6
x80
x10
x6
x108
x60
x30
x104
x36
x50
x30
x100
x60
x117
x20
x30
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9703
เงินตำลึง
173730
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-11-1 23:50:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-11-4 06:59

โรลอิสระ

                   อาชาทั้งห้าวิ่งเข้ามาในด่านหยังกวนอย่างเร่งรีบจนฝุ่นตลบไปทั่วตั้งแต่ประตูทางเข้าถึงหน้าโรงเตี้ยมเจ้าสำราญ เด็กรับใช้ที่เฝ้าหน้าโรงเตี้ยมต่างพากันตื่นจากอาการง่วงซึม รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับแขกที่มาเป็นขบวนใหญ่ทันที เด็กรับใช้ที่ดูแลคอกม้า รีบเข้ามาช่วยจูงม้าไปเก็บที่คอกให้ ส่วนคนที่เหลือก็เข้าไปช่วยอุ้มสัมภาระเข้าไปด้านใน
                   "นายท่านต้องการห้องพักกี่ห้องขอรับ"
                   "นั้นสินะ เอากี่ห้องดีล่ะ" เนี่ยนหนูเจียวหันมาหาเด็กทั้งสี่ เพราะนางก็ตัดสินใจไม่ถูกเช่นกัน
                   "สองห้องก็ได้นะเจ้าคะ" ติงโหยวเป็นคนเอ่ยตอบ "สตรีหนึ่งห้อง บุรุษหนึ่งห้อง"
                   "พี่โหยว.." ลู่เอินเข้าไปจับแขนติงโหยวเอาไว้ นางไม่รู้ว่าเนี่ยนหนูเจียวพักกับผู้อื่นได้ไหม อย่างไรนางก็เกรงใจพอสมควร
                   "ตามนั้นเถอะ เอาเป็นว่าสองห้องก็แล้วกัน"
                   "ขอรับ แล้วนายท่านจะลงมาทานอาหารไหมขอรับ หรือให้ยกขึ้นไป"
                   พอได้ยินเรื่องอาหาร ลู่เอินจึงหันไปมองหลิวจี้ที่ดูอ่อนล้ากว่าคนอื่น ก่อนจะรีบตอบกลับไป "ยกขึ้นไปเลยเจ้าค่ะ"
                   "ลู่เอินเจ้ากินอะไรดีล่ะ"
                   "ข้าทานข้าวต้มได้เจ้าค่ะ พี่โหยวอยากสั่งอะไรเชิญเลย ทุกคนด้วยนะเจ้าคะ" นางหันไปยิ้มให้กับผู้ร่วมทางคนอื่น โดยเฉพาะเนี่ยนหนูเจียว
                   ติงโหยวกับเฟยเทียนจึงรับหน้าที่ในการสั่งอาหาร ส่วนที่เหลือพากันขึ้นไปพักผ่อนบนห้องรอ ลู่เอินไม่อยากอยู่กับเนี่ยนหนูเจียวเพียงลำพังเพราะรู้สึกอึดอัดกับคนแปลกหน้าผู้นี้อยู่บ้าง นางจึงเลือกที่จะแสร้งเดินไปพูดคุยกับหลิวจี้แทน
                   "อาจี้.. เหนื่อยไหมเจ้าคะ ฝึกวันแรกเป็นอย่างไรบ้าง" นางเอ่ยถามเขาเสียงเบา
                   "สบายมาก ข้าแข็งแรงกว่าที่เจ้าคิดเยอะนักผึ้งน้อย" เขายิ้มให้กับนางคล้ายอยากให้มั่นใจ มิหนำซ้ำยังกุมมือของนางเอาไว้อีก
                   ลู่เอินไปส่งหลิวจี้ถึงหน้าห้องพัก ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตน แต่ที่หน้าประตูมีเนี่ยนหนูเจียวที่ยืนมองอยู่ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินหรือเห็นอะไรมากน้อยแค่ไหน ดวงตาของนางมีประกายบางอย่างไหววูบผ่านครู่หนึ่ง ริมฝีปากจึงเผยยิ้มให้ "ท่านเนี่ยนไม่เข้าไปในห้องรึเจ้าคะ"
                   "ข้ารอเข้าไปด้านในพร้อมเจ้าน่ะสิ"
                   "เช่นนั้นเราเข้าไปด้านในกันเถอะเจ้าค่ะ"
                   นางเอ่ยชวนพร้อมกับเดินยิ้มเข้าไปหาอีกฝ่าย เนี่ยนหนูเจียวจึงดันประตูให้เปิดเข้าไปด้านใน ลู่เอินที่พึ่งได้สังเกตใบหน้าของอีกฝ่ายในระยะใกล้ชิด จึงพึ่งตระหนักได้ว่าสตรีผู้นี้งดงามมาก แม้จะอายุมากแล้วแต่กลับงดงามไม่ต่างจากเทพธิดา ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากแต่งกายด้วยอาภรณ์แบบสตรี รวมถึงประทินโฉมอีกหน่อยคงงามล่มเมืองแน่ ในใจของลู่เอินจึงเกิดความรู้สึกไม่ชอบใจบางอย่างขึ้นมา แม้ตัวนางจะรู้ดีว่ามันคือความรู้สึกใด แต่ก็ไม่สามารถห้ามมันได้
                   ใบหน้างดงามนั้น ทำนางอิจฉาเสียเหลือเกิน

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9703
เงินตำลึง
173730
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-11-2 11:48:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-11-4 08:08

โรลอิสระ

                   หลังจากที่เข้าพักในด่านหยังกวน ลู่เอินก็ตื่นมาทันกินอาหารเช้ากับผู้ร่วมเดินทางทั้งสี่ ก่อนที่เนี่ยนหนูเจียวกับหลิวจี้จะขอตัวไปฝึกวิชาด้านนอกต่อ ส่วนติงโหยวกับเฟยเทียนก็ขอออกไปเดินเล่นข้างนอกกัน ทำให้ลู่เอินถูกทิ้งให้อยู่ในโรงเตี้ยมคนเดียว เพราะโรงเตี้ยมนี้มีขนาดเล็ก อีกทั้งยังตั้งอยู่ในพื้นที่แห้งแล้งจึงไม่มีการแสดงใดให้ชมเลย นอกจากเสียงไม้ไผ่เคาะเป็นจังหวะจากในห้องครัว ลู่เอินจึงพาร่างของตัวเองกลับเข้ามานั่งเล่นอยู่ในห้องเพียงลำพัง กระทั่งหรั่นหลันของนางยังถูกติงโหยวยึดไปเดินเที่ยวเรียบร้อย                   ไม่ต่างกับนางโดนทิ้งเลยไม่ใช่เหรอ..
                   ตั้งแต่เดินทางมา นางยังไม่มีเวลาได้จัดข้าวของในกระเป๋าเลย ลู่เอินจึงหยิบของในกระเป๋าออกมาเช็คดู กระทั่งเห็นตำราเล่มหนึ่งร่วงลงมาพอดี พอเปิดอ่านดูจึงรู้ว่าเป็นการฝึกกำหนดลมหายใจนั้นเอง ลู่เอินนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวในหุบเขา ก่อนจะหยิบตำรามาวางไว้ข้างเตียง นางเดินไปเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท แล้วเปิดตำราเพื่อศึกษาขั้นตอนการฝึกก่อนเริ่มการฝึกปฏิบัติ
                   เมื่อได้อ่านดูเนื้อหาด้านใน ลู่เอินพบว่ามันไม่ได้ต่างจากตอนฝึกกำหนดลมหายใจกับจุนซางจวินนัก แต่สิ่งที่ยากคือการเปิดจุดในร่างกาย หากนางจำไม่ผิดต้องเข้าออกห้องน้ำอยู่บ่อยครั้งด้วย ยังดีที่ครั้งนี้อยู่เพียงลำพัง เหมือนสถานการณ์เป็นใจให้เหมาะสมแก่การฝึกวิชา
                   นางวางตำราลงบนเตียงก่อนจะนั่งขัดสมาธิซึ่งเป็นท่าเตรียมพร้อม แล้วหายใจเข้าออกปกติเพื่อปรับสมดุลร่างกายให้พร้อมสำหรับการเดินลมปราณ ทันทีที่ความรู้สึกปลอดโปร่งแทรกเข้ามาในร่างกาย ลู่เอินจึงเริ่มหายใจให้ลึกขึ้น นั้นคือขั้นตอนของการหายใจเข้าสี่ หายใจออกหนึ่ง เริ่มจากการหายใจเข้าไปถึงปอดก่อน ร่างกายของนางไม่ได้ฝึกมานานจึงลืมเลือนไปหมด กว่าลู่เอินจะรู้สึกว่า 'เหมาะสม' แก่การส่งลมหายใจลงไปให้ลึกกว่าเดิม เวลาก็ล่วงเกือบสองเค่อ ในที่สุดลมหายใจก็แตะถึงจุดตันเถียน โดยไม่ได้ยินเสียงหายใจ
                   ลู่เอินรับรู้ว่าตอนแรกกับตอนที่ฝึกสำเร็จ ความรู้สึกมันต่างกันไป ตอนฝึกครั้งแรกนางพยายามมากที่จะส่งลมหายใจให้ถึงตรงนี้ แต่พอฝึกสำเร็จ มันกลับง่ายดาย อาจเพราะเข้าถึงความรู้สึกนั้นแล้วก็เป็นได้ เมื่อพ้นขั้นนี้ นางจึงเริ่มเคลื่อนลมปราณเสียที เวลานั้นลู่เอินรับรู้ถึงความอุ่นร้อนที่ช่วงท้อง แสดงว่าลมปราณสะสมอยู่ที่จุดตันเถียน
                   หลังจากช่วงนี้ไปอาจเกิดอาการม้วนท้องได้ ลู่เอินจึงพักลมปราณไว้ช่วงท้องอยู่นานจึงเคลื่อนลมหอบนั้นขึ้นสูง ก่อนจะเคลื่อนไปจุดต่างๆจากบนลงล่าง แบบครั้งแรกที่ได้ฝึกอยู่บนหุบเขา นางสามารถทำได้สักพักใหญ่ จู่ๆท้องก็รู้สึกปวดขึ้นมา ลู่เอินไม่ยอมทนสักหนึ่งลมหายใจด้วยซ้ำ นางรีบเข้าไปในห้องน้ำแทบจะทันที หลังจากทำธุระเสร็จ ก็รีบกลับมาฝึกต่อ แต่ครั้งนี้ลู่เอินเลือกจะนั่งบนพื้นแทน
                   พอกลับมาฝึกต่อก็เกิดอาการปวดท้องซ้ำไปซ้ำมา ลู่เอินทนฝึกได้หนึ่งชั่วยามก็หมดแรง หญิงสาวจึงทิ้งร่างกายลงบนเตียงเพื่อนอนพักผ่อน ระหว่างนั้นก็หยิบตำราจากในย่ามออกมาดู จนสะดุดเข้ากับตำราเล่มหนึ่งเข้า เพราะหน้าปกไม่บอกอะไรเลย ลู่เอินจึงจำต้องเปิดอ่านเนื้อหาด้านใน แต่พอเห็นเนื้อหารวมถึงภาพปรกอบ นางก็ปิดแทบไม่ทัน ดูเหมือนนางจะเผลออ่านคัมภีร์กามสูตรเข้าแล้ว.. ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ในย่ามของนางได้อย่างไร ถึงแบบนั้น เมื่อนอนได้หนึ่งเค่อลู่เอินก็หยิบมาศึกษาต่อ ในใจพยายามกล่อมตัวเองว่าเป็นการหาความรู้ แต่ไม่รู้ทำไมว่ายิ่งอ่านนางกลับยิ่งร้อนลุ่มเหมือนมีไฟเผาร่างกายตลอดเวลา สุดท้ายนางจึงยัดตำรานั้นเข้าไปในย่ามส่วนที่ลึกที่สุด เรียกได้ว่าจะฝังมันไว้ตลอดไป..
                   เมื่อหายเหนื่อยแล้ว ลู่เอินจึงลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอีกครั้งเพื่อทำการฝึกต่อ เริ่มจากการหายใจเข้าออกเพื่อปรับอารมณ์ของตนเองให้คงที่เสียก่อน แต่เพราะอ่านสิ่งที่ไม่ควรรู้เข้าไป ทำให้นางไม่อาจเรียกสมาธิได้ ขั้นตอนนี้จึงใช้เวลานานมากกว่าจะผ่านพ้นไปถึงการเดินลมปราณ ทันทีที่ได้เดินลมปราณอีกครั้ง ลู่เอินพยายามฝืนอาการม้วนท้อง เพื่อลองทดสอบขีดจำกัดของตนเอง จนกระทั่งร่างกายเกร็งไปหมดทั้งตัว นางจึงยอมไปเข้าห้องน้ำ วนเวียนอยู่แบบนี้จนแทบจะคลานออกมาจากห้องน้ำ ลู่เอินจึงหยุดพักก่อน
                   นางพยายามกำจัดกลิ่นภายในห้องด้วยเครื่องหอมและสมุนไพร ก่อนจะบอกให้เด็กรับใช้ยกอาหารเที่ยงเข้ามาให้ ลู่เอินพักทานอาหาร เติมอะไรใส่ท้องก่อน เพราะตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้ถ่ายออกมาแล้ว เมื่อกินอาหารทั้งหมดที่สั่งมาเรียบร้อยจึงส่งถ้วยจานกลับไปให้เด็กรับใช้ ก่อนจะเริ่มนั่งบนเตียงอีกครั้งเพื่อทำการฝึกกำหนดลมหายใจต่อ
                   ครั้งนี้นางผ่านขั้นตอนสงบใจไปได้อย่างรวดเร็ว แล้วมาจดจ่อกับการเดินลมปราณอีกครั้ง นางรวมลมปราณไว้ที่จุดตันเถียน ก่อนจะส่งลมปราณขึ้นไปด้านบนเพื่อทำการเปิดจุดจากด้านบนลง ผ่านไปรอบหนึ่งยังดีอยู่ แต่พอทำซ้ำๆนานเข้าอาการม้วนท้องก็กลับมา ลู่เอินลองฝืนอาการเดินลมปราณซ้ำอีกหนึ่งรอบก่อนจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วกลับมาฝึกเดินลมปราณใหม่ พอเริ่มม้วนท้องก็ฝืนเดินลมปราณต่อให้มากกว่าครั้งที่แล้วหนึ่งรอบ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนนางสามารถเดินลมปราณหลังปวดท้องสิบรอบได้แล้ว หลังจากนั้นลู่เอินจึงค่อยมาสังเกตว่าตัวเองเดินลมปราณหลายครั้งกว่าเดิมถึงจะเริ่มมีอาการปวดท้อง นับว่ามีการพัฒนา
                   ตลอดช่วงบ่ายลู่เอินจึงนั่งฝึกกำหนดลมหายใจ จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งนางจึงหยุดการฝึก แล้วเรียกให้เด็กรับใช้มาเตรียมน้ำให้อาบเพื่อชำระร่างกายรวมถึงกลิ่นของเสีย จากนั้นก็เก็บกวาดห้องพักแล้วหาของมาดับกลิ่นต่างๆ เดี๋ยวตอนเย็นติงโหยวและเนี่ยนหนูเจียวจะกลับมาพัก ถ้ามีกลิ่นประหลาดคงพากันสงสัยแย่ อีกทั้งยังทำให้รู้สึกไม่ดีกันด้วย
                   เมื่อลู่เอินทำความสะอาดห้องเสร็จ นางจึงเดินตรวจรอบตัวอีกครั้งเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าไม่ตกหล่นอะไร ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าค้นของในย่ามออกมาจัดยังไม่ได้เก็บให้เรียบร้อย นางจึงเดินไปเก็บข้าวของก่อน โดยเฉพาะตำราที่นางเผลอเปิดอ่านด้วย.. ลู่เอินจัดกระทั่งที่นอนใหม่ จนตอนนี้ไม่ต่างจากเรียกคนมาทำความสะอาดด้านใน ยังไม่ทันที่ลู่เอินจะได้พูดอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
                   "เสี่ยวเอิน ข้ากลับมาแล้ว!"
                   "เจ้าค่ะ!"
                   นางรีบวิ่งไปเปิดประตูให้ ติงโหยวจึงส่งพวกของกินเล่นพร้อมกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ไปหาซื้อกับเฟยเทียนมาให้ อีกคนเดินไปนัง่ที่เตียงของตนไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับบรรยากาศในห้องเลย ลู่เอินจึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมา แสดงว่านางก็เก็บกวาดใช้ได้อยู่...


@Admin


แสดงความคิดเห็น

ส่งตำราและสกิลแล้วนะ  โพสต์ 2018-11-4 08:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -96 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -96 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9703
เงินตำลึง
173730
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-11-3 20:12:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-11-4 22:07

โรลอิสระ

                   พวกนางพักอยู่ที่หยังกวนมาสักพักแล้ว ลู่เอินจึงคิดว่าเวลานี้น่าจะเริ่มออกเดินทางได้ แต่เพราะยังดึกมาก ได้ยินว่าการฝึกทำให้หลิวจี้นอนหลับไปหลายชั่วยามเพราะอ่อนเพลีย นางจึงไม่กล้าเอ่ยปากถามเรื่องเดินทางกับเฟยเทียน ส่วนเนี่ยนหนูเจียวนั้น นอกจากรู้สึกว่าอีกฝ่ายสวยมากแล้ว นางยังไม่เคยสัมผัสนิสัยใจคออย่างแท้จริง ส่วนใหญ่ก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม ตอนเช้ากินข้าวร่วมกันจริง แต่พอสายอีกฝ่ายก็ออกไปฝึกกับหลิวจี้แล้ว
                   "เสี่ยวเอิน เดี๋ยวข้าออกไปหาอาจี๋นะ"
                   "แต่ตอนนี้ดึกแล้วนี่เจ้าคะพี่โหยว" ลู่เอินเอ่ยทักขึ้นเพราะเวลานี้ดึกมากแล้วจริง อีกทั้งติงโหยวยังสวมชุดเตรียมนอนแล้วด้วย "หรือนัดหมายไว้แต่แรกแล้วรึเจ้าคะ?"
                   "ใช่ ข้าอยากเที่ยวด่านหยังกวนเลยขอให้อาจี๋พาออกไปน่ะ"
                   "แล้วคุณชายพี่จิ่วล่ะเจ้าคะ"
                   "ตอนที่ออกไปสั่งอาหารอาจี๋บอกว่าหลับไปแล้วนะ"
                   "เช่นนั้นก็อย่ากลับมาดึกมากนะเจ้าคะ"
                   "แน่นอน ไม่ต้องคิดถึงข้านะเสี่ยวเอิน"
                   ลู่เอินยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างรู้สึกขบขัน ก่อนที่ติงโหยวจะรีบเดินออกจากห้องไป แต่ทันทีที่ประตูปิดลง นางจึงตระหนักได้ว่าตอนนี้ภายในห้องมีเพียงนางกับเนี่ยนหนูเจียวตามลำพัง ไม่รู้ทำไมว่าอีกฝ่ายถึงมีบรรยากาศบางอย่างที่ทำให้ลู่เอินรู้สึกเกร็งตลอดเวลาที่อยู่ใกล้ บางครั้งก็รู้สึกราวกลับถูกจับตามองเสมอ ลู่เอินเห็นว่าภายในห้องเงียบมากจึงหยิบผ้าที่กองอยู่มาพับเก็บ แต่พอหันกลับมาอีกที ข้างตัวก็มีเนี่ยนหนูเจียวนั่งอยู่ใกล้แล้ว
                   "เรายังไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพังเลยใช่ไหมจ๊ะ"
                   "จ เจ้าค่ะ"
                   "หนูชื่อเสิ่นลู่เอินใช่ไหม น้าถามมาจากเฟยเทียนน่ะ"
                   "เจ้าค่ะ"
                   "เวลาอยู่กับน้าทำไมหนูเกร็งจังเลย ไม่เคยได้คุยกับคนแปลกหน้าเหรอจ๊ะ" เนี่ยนหนูเจียวยิ้มมองนางด้วยสีหน้าเอ็นดู
                   ลู่เอินส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยตอบ "ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ แต่เพราะท่านเนี่ยนงดงามมาก ข้าเลยรู้สึกเข้าหน้าไม่ติด"
                   "ปากหวานนะ แต่เรียกว่าท่านน้าก็ได้ เหมือนครั้งแรกที่เจอกันก็ได้จ๊ะ"
                   "เจ้าค่ะ ท่านน้า"
                   "ตอนเจอกันครั้งแรกเห็นเรากับพี่จิ่วนั่งอยู่ด้วยกันที่โขดหิน แล้ววันนั้นน้าก็เห็นเราจับมือกับเขาอยู่ มันยังไงกันน้าาา"
                   ".." พอโดนล้อแบบนั้นใบหน้าของลู่เอินจึงขึ้นสีด้วยความขัดเขิน "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ.."
                   "ไม่มีจริงๆเหรอจ๊ะ?" เมื่อเนี่ยนหนูเจียวเห็นลู่เอินพยักหน้าแทนคำตอบจึงพูดต่อ "แต่พี่จิ่วบอกน้าว่าหนูเป็นคนรักของเขานะ"
                   พอได้ยินแบบนั้น ลู่เอินก็แทบอยากจะเอาหน้าโขกเสาห้องไปให้พ้นๆแล้ว.. "....."
                   "ไม่ต้องอายหรอก อายุเท่านี้มีความรักไม่เห็นแปลกเลย หนูก็ใกล้วัยออกเรือนแล้วด้วย"
                   "ไม่พูดเรื่องนี้แล้วได้ไหมเจ้าคะ.." น้ำเสียงของลู่เอินคล้ายกำลังงอแง เป็นแบบนั้นเนี่ยนหนูเจียวจึงยิ้มกว้างกว่าเดิมเสียอีก
                   "ว่าแต่น้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม.. ถ้าน้าอยากขอครองรักกับพี่จิ่ว แลกกับยอดวิชา ลู่เอินจะยินดีไหมจ้ะ"
                   ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น แววตาขัดเขินของลู่เอินก็แปรเปลี่ยนไปแทบจะทันที รอยยิ้มบางเบายังคงค้างอยู่บนใบหน้าแต่แววตาของลู่เอินกลับไม่มีความยินดีใดทั้งนั้น แต่เพราะเนี่ยนหนูเจียวยังใช้น้ำเสียงเหมือนคนกำลังหยอกล้อ ลู่เอินจึงเผยยิ้มหวานจนตาปิดให้อีกฝ่าย พร้อมกับเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไม่ยินดีเจ้าค่ะ"
                   อย่างไรนางก็ไม่ได้สนใจเรื่องยอดวิชาอะไรทั้งนั้น เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งอย่างที่ตนเป็นอยู่ไม่ได้แย่อะไรเสียหน่อย อีกอย่าง..นาง 'ไม่มีวัน' ยกบุรุษผู้นี้ให้ใครอยู่แล้ว

                   ความจริงพอตอบไปแบบนั้น ลู่เอินคิดว่าอาจจะได้เห็นสีหน้าหรือแววตาของอีกฝ่ายนอกจากรอยยิ้ม แต่อีกฝ่ายก็ยังยิ้มให้ตนอยู่ดี "เจ้าจำได้ไหม ตอนที่เจอกันครั้งแรกน้าบอกว่ามาตามหาใครคนหนึ่ง"
                   "เจ้าค่ะ"
                   "น้าเองก็มีคนรักที่มั่นคงอยู่แล้ว ถึงแม้เขาจะบอกให้น้ารอ แต่น้าก็อดห่วงเขาไม่ได้ จึงลงจากเขาเพื่อตามหา จะได้ไปคุ้มครองเขา" สีหน้าของเนี่ยนหนูเจียวเจือไปด้วยความอ่อนใจบางเบา "เจ้าวางใจเถอะ น้าแค่ถามเพื่อลองใจเท่านั้น"
                   นางระบายยิ้มตอบกลับไป แม้ในใจจะคาดเดาได้อยู่แล้ว แต่ก็โล่งขึ้นหลายส่วน "เจ้าค่ะ"
                   "จากที่น้าสังเกตเจ้า ดูเหมือนเจ้าจะเคยฝึกยุทธ์มาก่อน ถ้าพัฒนาเพิ่มหน่อยคงดีเลย เจ้าอยากให้ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ไหม"
                   "เจ้าคะ?" น้ำเสียงของลู่เอินแฝงไปด้วยความตกใจ "ท่านอยากจะรับข้า..เป็นศิษย์?"
                   "ใช่แล้ว"
                   สีหน้าของลู่เอินแสดงออกชัดเจนว่าตกใจมาก แม้นางจะเคยมีอาจารย์คนหนึ่ง แต่เขารู้จักนางในสภาพของเสี่ยวลู่ซึ่งเป็นบุรุษ อีกอย่างเขาแค่สอนพื้นฐานการใช้กระบี่เท่านั้น ฝึกวรยุทธ์จริงจัง แน่นอนว่านางไม่เคยหรอก ในใจของลู่เอินชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรสตรีตรงหน้านางถือว่าเป็นอาจารย์ของหลิวจี้ เฟยเทียนเองก็ยืนยันว่าสตรีผู้นี้มีฝีมือมากจริง หากนางจะเรียนรู้อะไรไว้ป้องกันตัวเสียหน่อย บางทีอาจช่วยให้หลิวจี้วางใจเวลาที่นางออกเดินทางได้..
                   "ข้าต้องขอรบกวนท่านด้วย ข้าอยากพัฒนาฝีมือมากกว่านี้เจ้าค่ะ" นางเอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง                   เนี่ยนหนูเจียวยิ้มรับ ลู่เอินจึงนั่งลงเพื่อทำการคารวะอาจารย์ รวมถึงให้อีกฝ่ายรับนางเป็นศิษย์อย่างถูกต้องตามประเพณี ทันทีที่ทั้งสองนับว่าเป็นศิษย์อาจารย์กันแล้ว เนี่ยนหนูเจียวจึงช่วยพยุงลู่เอินกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง
                   "ดูเหมือนเจ้ายังจะต้องฝึกอีกเยอะ ระยะเวลายี่สิบวันนี้เจ้าคงต้องฝึกวิชาตัวเบาขั้นกลางก่อน"
                   "เจ้าค่ะ"
                   "อย่างไรข้าต้องไปฝึกวิชาให้พี่จิ่วอยู่แล้ว เช่นนั้นเจ้าไปฝึกวิชาพร้อมกับเขาด้วยก็แล้วกัน"
                   พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะให้นางไปฝึกวิชากับหลิวจี้ นางจึงรู้สึกดีใจมาก ได้เห็นอีกฝ่ายเวลาฝึกวิชา อีกทั้งยังอยู่ด้วยกันวันละสี่ชั่วยาม ลู่เอินพยายามปิดความยินดีเอาไว้ ในหัวนึกวางแผนเตรียมอาหารเช้ากลางวันเย็นให้อาจารย์กับหลิวจี้ ไม่ได้นึกถึงเรื่องที่ตนต้องฝึกวิชาตัวเบาตลอดยี่สิบวันเลย..

@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เนี่ยน หนูเจียว เพิ่มขึ้น 300 โพสต์ 2018-11-4 22:45
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-4 12:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 100 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2019-1-19 19:56:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอิสระ
"ช่วยรอข้าหน่อยนะขอรับเดี่ยวข้าจะรีบกลับไปช่วยท่านฟื้นฝูแคว้นอย่างแน่นอนข้าสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ท่านรอคอยนานอย่างแน่นอน"
พร้อมกับที่เฉินอี้ที่นั่งดื่มเหล้าพร้อมกับสั่งอาหารนำมากินสองสามอย่างอยู่บนโต๊ะส่วนเจ้าม้านั้นถูกนำไปใว้ในดรงม้าของโรงเตี๊ยมนั้น
"ข้ายังต้องเดินทางอีกไกลกว่าจะถึงถ้าข้ารีบเดินทางอีกหน่อยคงใกล้จะถึงล่ะมั้งนี้ แล้วข้าต้องเตรียมอะไรหรือว่าของอะไรไปบ้างหรือเปล่าวนะหรือว่าจะไปหาซื้อก่อนแถวนั้นค่อยไปเลยดีกว่าเพราะถ้าข้าซื้อตอนนี้มันก็จะเป็นภาระกับข้าเปล่าวๆ"
พร้อมกับที่เฉินอี้กำลังเม่อมองไปยังหน้าต่างภายนอกที่ตอนนี้เหล่าผู้คนกำลังเดินซื้อของกันเดินเลือกของกันอย่างสนุกสนานโดยที่สายตาของเฉินอี้ก้ไปจับจ้องอยู่กับเหล่าเด็กๆที่ต่อแถวรอซื้อของหวานกันอยู่ที่แสดงสีหน้าอย่างมีความสุขเวลาที่ได้กินขนมหวานกันรวมทั้งเหล่าครออบครัวพ่อแม่ลูกที่แสดงความสุขกันอย่างเต็มที่ ทั้งเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังขายสินค้าของตนเองด้วยรอยยิ้มที่ประดับไว้บนหน้าของตนเอง
"ต้าฮั่นนี้ช่างแตกต่างกับซูเล่อยิ่งนักอืมถ้าซูเล่อกลับมาเจริญยิ่งใหญ่เหมือนเดิมนั้นข้าว่าคงเทียบเท่ากับต้าฮั่นได้อย่างแน่นอนถึงแม้ว่าอาจจะต้องมีการพัฒนากันอีกมาก เห้อข้าคิดว่าข้าควรรีบเดินทางไปยังหมู่บ้านแห่งนั้นเพื่อช่วยเหลือเหล่าเด็กๆเหล่านั้นเพื่อที่จะทำการช่วยเหลือ อืมมันเป็นเรื่องที่นางร้องขอข้าให้มาทำยังไงข้าก็ต้องพยายามให้เต็มที่ให้ได้ถึงแม้ว่าข้าจะต้องเจอภัยอันตรายอะไรก็ตามข้าก็จะทำคำขอขอท่านให้สำเร็จก็ได้ แต่ว่านางนั้นได้ข่าวนี้มาอย่างไรกันนะขนาดข้ายังไม่รู้เรื่องไรหรือว่าจะเป็นการพูดคุยกับแม่ทัพเว่ยคนนั้นกันนะ?"
พร้อมกับที่เฉินอี้แสดงสีหน้ากรุ่นคิดว่าเรื่องนี้นั้นไปเข้าหูนางมาได้อย่างไรกันแน่
"แต่ก้ช่างมันเถอะว่านางจะรู้ได้เช่นไรแต่ว่าในเมื่อนางนั้นอุตสาห์พูดขอร้องข้านั้นข้าก็ต้องทำให้ได้แต่ว่าในระหว่างขากลับนั้นข้าควรซื้อสิ่งของเพื่อนำกลับไปช่วยเหลือแคว้นซูเล่อให้ได้ แต่ว่าเพื่อก่อนที่จะถึงการนั้นข้าควรนำอาหารเหล่านี้ใส่ท้องของตนก่อนดีกว่าอาหารเหล่านี้นั้นมันช่างส่งกลิ่นหอมเย้ายวนยิ่งนักอยู่ที่นั้นข้าเองก็ไม่ค่อยได้กินบ่อยขนาดนี้ด้วยสิน่าแต่เค้าว่าเหล้านมแพะของนางที่หมักนั้นรสชาติอร่อยยิ่งนักหวังว่าซักวันหนึ่งข้าจะได้กินเหล้าหมักนมแพะของนางให้ได้!!!"
พร้อมกับที่เฉินอี้เม่อมองเหล่าอาหารเหล่านั้นพร้อมกับค่อยๆคีบอาหารเหล่านั้นเข้าใส่ปากของตนเองหลังจากที่กินไปได้คำหนึ่งแล้วนั้นเฉินอี้ก้รีบกินอาหารที่เหลือข้างหน้าของตนเองลงสู่กระเพราะอาหารของตนเองให้หมด หลังจากที่ใช้เวลาไปสักพักนั้นเหล่าอาหารที่เคยมีอยู่เต็มจานของเฉินอี้นั้นก็มลายหายไปหมดสิ้นเลยโดยที่ไม่เหลือแม่แต่ซากหรือว่าวิญญาณของอาหารจานนั้นที่ยังเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
"อ่าที่นี้รสชาติก้ไม่เลวแต่ข้าอยากจะรู้ว่าถ้าเปลี่ยนเป็นอาหารฝีมือของนางที่ทำบ้างนั้นมันจะเป็นอย่างไรนะ"
พร้อมกับที่เฉินอี้อมยิ้มวาดฝันถึงอนาคตที่นางนั้นได้ทำอาหารมาให้ตนเองนั้นว่ามันจะออกมาอย่างไรทั้งรสชาติแล้วก้หน้าตาอาหารของนางนั้นจะออกมาเป็นอย่างไรนั้นแบบนั้นกันนะ
"แต่ว่าอืมคงอีกยาวไกลแต่ข้าก็คาดหวังว่าซักวันหนึ่งนั้นข้านั้นจะต้องได้ชิมอาหารรสชาติของฝีมือนางนั้นให้ได้เลยคอยดู แต่ว่าข้าควรที่จะเร่งรีบเดินทางให้มากกว่านี้ดีกว่าเพราะว่ายิ่งข้าเดินทางเร็วมากเท่าใดคำขอของนางนั้นก็จะได้รับการตอบรับอย่างรวดเร็ว"
พร้อมกับที่เฉินอี้รีบเดินไปจ่ายเงินพร้อมกับรีบไปรับเจ้าม้าแล้วออกเดินทางกันต่อไปเพื่อไปสู่หมู่บ้านที่นางนั้นให้ไปช่วยต่อไปโดยที่ระหว่างทางที่ออกมานั้นเฉินอี้ก็เม่อมองท้องฟ้ายามเช้าที่ตอนนี้มีเหล่านกกากำลังบินันอย่างมากมายโดยที่บรรยากาศแห่งความสุขนั้นยังคงอบอ้วนไปทั่วทั้งถนนสายนั้นที่เฉินอี้ได้ผ่านไป........


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-20 03:03

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -10 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -10 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x5
x5
x8
x8
x1
x1
x2
x15
x47
x6
x14
x40
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x30
x30
x377
x245
x22
x355
x10
x10
x75
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3