กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 201|ตอบกลับ: 10

{ เมืองเจียงเยี่ย } ร้านเครื่องปั้นลายครามฉีชี่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-11 16:43:46 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-4-12 19:12
ร้านเครื่องปั้นลายครามฉีชี่


เครื่องปั้นลายครามเอกลักษณ์ที่ร้านฉีชี่เท่านั้น
ลวดลายดอกไม้บิดพลิ้วราวฤดูใบไม้ผลิมาเยือนทำให้ลูกค้ามักประทับใจจนต้องกลับมาอีกครา
ครามจากต้นครามของที่นี่มีวีธีการหมักทำสีที่ไม่ธรรมดา
'ครามบุปผาเบ่งบาน' คือชื่อวิชาวาดลายครามของเถ้าแก่ฉีชี่เช่นเดียวกับชื่อร้าน
แน่นอนว่าราคาย่อมสูงตามด้วย..


เจ้าของกิจการ : อันฉีชี่
หนุ่มวัย 32 ปี หลงใหลในสีคราม มีน้ำใจช่วยเหลือ พูดจาเรียบง่ายเช่นเดียวกับนิสัย
แต่เมื่อเกี่ยวกับเครื่องปั้นลายครามจะเป็นเรื่องเดียวที่เขาไม่อาจละเว้นได้

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-12 20:13:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-4-12 22:30

วันที่บุปผาแดงฉาน ( 11 )
ซื้อ แต่ได้ ขาย (?) 1


     หน้าร้านเครื่องปั้นลายครามฉีชี่มีสตรีชุดแดงกำลังยืนมองหน้าร้านด้อมๆไปๆมาๆจน อันฉีชี่ เถ้าแก่ร้านเครื่องปั้นลายครามต้องเดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เห็นหญิงสาวชุดแดงเพลิงเขาก็คิ้วกระตุกไม่ชอบใจ เป็นสีที่ตัดกับสีครามของเขาเสียนี่กะไร แต่มองไปแล้วรูปหน้าโครงงานนางก็งดงามดี จะละเว้นให้สักครั้งหนึ่ง!

     “ไม่ทราบว่าแม่นางมีธุระอะไรกับร้านข้าหรือไม่?” อันฉีชี่ถาม เขาสวมชุดสีครามกรุยกรายลากยาวไปตามพื้นดูไปแล้วเหมือนคนเพิ่งนอน หรั่นซิ่นหลี่มองผู้ชายที่รกรุงรังด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางไม่ได้กำลังตั้งใจที่จะเสียมารยาทหรือเย็นชาอะไร แต่ภาพบุรุษเจ้าของร้านผู้นี้ช่างดูแล้วขัดตา..

      จะสวมเสื้อผ้าก็ใส่ให้ดีๆสิ!

     “...คือข้ากำลังหาร้านซ่อมเครื่องปั้นลายครามขิ้นนี้อยู่ ได้ยินว่าร้านท่านฝีมือดีมากจึงจะมาขอความช่วยเห...” หรั่นซิ่นหลี่กำลังพูดต่อแต่คนตัวสูงกลับเร่งเสียงขึ้นจนโสตประสาทนางแทบแตก

    “อะไรนะ!!!!!!!!!! เกิดอะไรขึ้นกับเครื่องปั้นลายครามแสนงามอันวิจิตรบรรจงศิลปะแห่งชาติมรดกทางวัฒนธรรมที่สืบทอดต่อกันมาตั้งแต่สมัยบรรกาล!?” อันฉีชี่พูดไม่เว้นช่วงแล้วรีบพุ่งเข้าหาหรั่นซิ่นหลี่ เขาสังเกตุเห็นห่อผ้าในมือนางจึงรีบถลาเนข้าไปจับแล้วกางออกดู เห็นเศษเครื่องเซรามิกสีขาวลงลายวิจตรครามไปอย่างบรรจงแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จนแทบดูไม่ออกว่าแต่เดิมนั้นของเบื้องหน้าเขาชิ้นนี้มีรูปร่างลักษณะเป็นอย่างไร

      เวลากลางวันโดยแท้แต่ยามนี้กลับหนาวสั่น ลมพัดมาจากที่ใดไม่อาจทราบได้บาดผิวกายหญิงสาวจนเริ่มสั่นเทา หรั่นซิ่นหลี่ยืนกอดอกด้วยความหนาวสั่น หันซ้ายขวาไม่เห็นว่าจะเข้าฤดูหนาวตรงไหนในเมื่อเวลานี้คือฤดูใบไม้ผลิชัดๆ แต่เมื่อเงยหน้ามองดูอันฉีชี่ก็พบว่าเขาตอนนี้อึมครึมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายบนใบหน้า เล่นเอาหรั่นซิ่นหลี่ขนลุกไปทั้งแถบ

      เฮือก..

    “อะ เอ่อ คือมันหล่นตะ..”

    “เจ้าทำมันหล่นแตก!?ทำไปได้อย่างไร!?เจ้ารู้หรือไม่ว่ากว่าจะไปเอาดินขาวมาปั้นผสมน้ำด่างค่อยขึ้นรูปทีละนิดจนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างจากก้อนดินแบนๆเข้าสู่เตาแล้วจึงจะกลายเป็นเครื่องปั้นขาวไหนจะต้องลงไปหาต้นครามมาผสมสีอาจใช้แร่บ้างบางทีแต่ร้านของข้าพิเศษที่สุดในสีจากต้นครามเพราะฉะนั้นจะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนแผ่นดินฮั่นแห่งนี้รู้ไหมว่าร้านของข้าน่ะอยู่มานานก่อนเจ้าเกิดเสียอีกสืบทอดมาจากบรรพบุรุษเชียวนะแล้วเจ้ายังจะกล้าแบกหน้าเอางานศิลปะชั้นเลิศที่ทำแตกเป็นเศษส่วนไม่มีชิ้นดีไร้เยื่อใยเช่นนี้มาให้ข้าซ่อมอีกหรือจะให้ข้ามองว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร?มักง่าย?ซุ่มซ่าม?ไม่ต้องอ้าปากพูดเลยนะข้าไม่ฟังตอนนี้ข้าจะรับเอาของชิ้นนี้ไว้ก่อนส่วนเจ้าก็กลับไปเสียเถิดข้าไม่ข่วยข้าจะไปฝังเศษเครื่องปั้นลายครามที่น่าสงสารนี้ลงดินเผื่อจิตวิญญาณเจ้าของผลงานจะขึ้นสูสรวงสวรรค์ให้เทพเซียนได้รับรู้คอยส่งเสริมให้จิตวิญญาณอันสูงส่งมีค่าบริสุทธิ์ผุดผ่องกว่าดินขาวหาเปรียบเปรยที่ไหนไม่ได้เช่นนี้ขึ้นสูงสวรรค์ชั้นสูงสุดเกิดใหม่ไปเป็นเซียนแล้วลงมาสถิตที่โลกมนุษย์เพื่อสาปแช่งคนใจทรามต่ำช้ากว่าดินตมอบ่างเจ้าที่ช่างกล้าทำให้เครื่องปั้นลายครามอันมีประวัติมาช้านานต้องแปดเปื้อน!ในตอนแรกข้าก็อุตสาหจะละเว้นเจ้าที่แต่งกายสีสันฉูดฉาดไม่สมเป้นกุลสตรีเช่นนี้แล้วนะเห็นแก่ใบหน้าเจ้าที่งดงามจนบุปผาจันทร์มัจฉายังอายข้าจึงยอมละเว้นที่เอาเจ้าเสื้อผ้าสีแดงฉานนี้มายืนหน้าร้านข้าที่มีสีอ่อนโยนดุจวารีแผ่วพันเคลื่อนกลางทะเลสาบอย่างสงบนิ่งสุดสุนทรีย์! ยังยืนอยู่อีก.. ไปซักทีสิ!!” พูดจบอันฉีชี่ก็เดินสะบัดเข้าไปในร้านทันทีโดยไม่แยแสคนที่ยืนอ้าปากค้างนิ่งอยู่

     “...” หรั่นซิ่นหลี่นิ่งเงียบมองคนด้วยสายตามึนงง เมื่อกี้คืออะไร? เขาพูดโดยไม่หายใจหรือ? เหตุใดจึงสามารถคิดคำพูดฉอดๆๆได้ยาวเหยียดเช่นนั้นโดยไม่หายใจเข้าเลยสักนิด? นางยังคงยืนนิ่งอึ้งให้กับการพูดจาไม่หยุดไม่หย่อนเมื่อครู่จนชาวบ้านใกล้เคียงใจดีเดินมาบอกว่าที่จริงแล้ว อีนฉีชี่ ผู้นี้มีความรักในเครื่องปั้นลายครามมาจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้เลย หากที่ไม่เข้าไปกระตุกต่อมความรักต่อศิลปะของเขาถือเป็นเรื่องถูกต้องที่สุดแล้ว แต่หรั่นซิ่นหลี่ไม่ทราบจึงได้ทำผิดลงไป

     นางไม่เคยเจอคนอ่อนไหวเช่นนี้มาก่อน เกิดทำตัวไม่ถูกขึ้นมา หรั่นซิ่นหลี่ยืนละหล้าละหลังอยู่หน้าร้านเครื่องปั้นลายครามฉีชี่ไม่ยอมไปไหน กระทั่งเถ้าแก่ฉีชี่ต้องเดินออกมาไล่ตะเพิดนางไป ไม่กี่ก้านธูปก็มานางก้วกกลับมาอีกรอบ แล้ววนทำแบบนี้เรื่อยไปซ้ำจนเถ้าแก่ฉีชี่ถอดใจเลิกไล่นางหากแต่หยิบเกลือมาสาดใส่แทน.. หรั่นซิ่นหลี่ก็ยังไม่ยอมแพ้ นางแบกหน้ากลับมาที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนผ่านไปหลายชั่วยาม เถ้าแก่ฉีชี่ก็นึกสนุกเอานั่นนี่มาขับไล่นางจนคนแถวนั้นบอกให้หญิงสาวถอดใจเสียสักทีเพราะข้าวของนั้นมันรกถนน!

     "ท่านจะสิ้นเปลืองข้าวของมาโยนใส่ข้าทำไม ดูสิของมันรกถนนหมดแล้ว!" หรั่นซิ่นหลี่พูด ยืนกอดอกหน้าตายในชุดแดงเพลิงที่ฉีชี่เกลียดชังนัก เขามองนางด้วยสายตาดูแคลนอย่างคาดไม่ได้ สตรีนางนี้แม้จะขับไล่ใส่ส่งมากเพียงใดก้จะวกกลับมาอยู่ดี

     "เจ้าก็ออกไปให่้พ้นหน้าข้าสักทีสิ!" อันฉีชี่หงุดหงิดจนทนแทบไม่ไหว จริงๆเขาหายโกรธนางนานแล้ว แค่อยากจะรู้ว่าผู้หญิงตัวแค่นี้จะกล้ามาต่อรองกับเขาได้สักกี่น้ำ

@Admin JX009 5/15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x42
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x888
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-4-12 21:01:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-4-12 22:30

วันที่บุปผาแดงฉาน ( 12 )
ซื้อ แต่ได้ ขาย (?) 2

     หรั่นซิ่นหลี่ยังคงเดินวนไปมาหน้าร้านเครื่องปั้นลายครามฉีชี่ นางไม่ไหวกับการที่ต้องมายืนทำอะไรเช่นนี้แต่กระนั้นแล้วก็คงจะพยายามต่อไป ด้วยว่าต้องช่วยซ่อมแซมของที่แตก ไม่เช่นนั้นแล้วเด็กคนที่ทำผิดจะไม่ยอมออกมารับผิดเป็นแน่แท้

     “ยังอยู่อีกรึ เจ้านี่นะ!” อันฉีชี่คิดว่านางกลับบ้านไปแล้ว ทว่าเมื่อถ้าแก่หนุ่มเดินออกมาดูก็ยังพบว่านางยังคงอยู่ อันฉีชี่ถอนหายใจมองนาง เขาไม่อาจละเว้นโทษให้คนที่ทำร้านเครื่องปั้นลายครามที่แสนจะวิจิตรบรรจงได้ นางดูถูกงานศิลปะ และเขาไม่อาจยอมได้!

    “ฟังนะ ถ้าท่านช่วยข้าซ่อมของชิ้นนั้น ท่านจะช่วยเด็กคนหนึ่งให้รู้ว่าการยอมรับผิดไม่ใช่เรื่องน่าอายได้” หรั่นซิ่นหลี่ยืนกอดอกมองร่างสูงแล้วเชิดหน้าใส่ นางที่มีเจตนาดีย่อมไม่ยอมแพ้ง่านๆแน่ แต่คำตอบนั้นทำให้อันฉีชี่สงสัยจนเผลอเอ่ยปากถาม

     “ช่วยอะไร?”

     “เรื่องมีอยู่ว่าในสถานรับเลี้ยงเด็กมีคนหนึ่งทำเครื่องปั้นลายครามนั้นหล่นแตกแต่ไม่ยอมรับผิด ข้าคิดว่าจะเอาของมาซ่อม ท่านคิดว่าถ้าหากของที่เสียไม่กลับคืนมา เด็กที่ทำผิดไปจะกล้ายอมรับผิดไหม? ย่อมต้องกลัวที่จะโดนลงโทษ!” นางพูดนั่งยันนอนยันจะให้อันฉีชี่ซ่อมของให้ได้ ดวงตาไร้แสงมองชายหนุ่มด้วยความหวังว่าเขาจะยอมช่วยในหนนี้ นางยอมโดนใช้งานสารพัดอย่างแต่ขออย่างเดียวคือให้เครื่องปั้นลายครามนั้นกลับมาสู่สภาพเดิมได้

     “ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก!” อันฉีชี่ไม่คิดว่าหรั่นซิ่นหลี่จะจริงใจ กลับโทษอีกว่านางโบ้ยความผิดให้เด็ก ในเมื่อนางนั่งยันนอนยัน เขาก็จะทำเช่นเดียวกันว่าไม่ทำให้!

      อันฉีชี่ มีความรักในเครื่องปั้นลายครามมาตั้งแต่ยังเด็ก เนื่องด้วยทั้งตระกูลเป็นช่างทำงานฝีมือมาช้านาน ตัวเขาที่เป็นผู้สืบทอดนั้นถูกฝึกฝนให้ปั้นชิ้นงานออกมาอย่างเข้มงวดจนสามารถทำได้อย่างไม่มีที่ติ ผลงาน ‘ครามบุปผาเบ่งบาน’ เป็นวิชาเชิงงานจิตรกรรมที่ผสมผสานระหว่างเทคนิคการวาดและการทำสีครามจากต้นครามที่มีเพียงอันฉีชี่เท่านั้นที่เป็นผู้รู้วิธีทำ วิชานี้ได้รับการสืบทอดมาตั้งแต่รุ่นสู่รุ่น เขาจึงไม่ยอมให้ใครดูถูกงานชิ้นเอกเลยเด็ดขาด!

    “ถ้าคิดว่าตัวเองมีความสามารถมากพอ ก็ลองทำอะไรสักอย่างให้ข้ารู้ว่าเจ้าให้ความสำคัญกับศิลปะสิ!” ในเมื่อนางอยากได้งานศิลปะ นางก็ต้องมีความรู้เรื่องศิลปะเขาจึงจะยอมเชื่อว่าคำปดเหล่านั้นเป็นความจริง

      นึกขอบคุณเสิ่นหลิงเฮ่าที่เป็นนักกวี ผู้คนกล่าวขานเรื่องราวที่เขาประพันธ์ขึ้นไปทั่วแผ่นดิน จนนางที่ได้บินผล็อยชื่นชอบตามไปด้วยแต่แรกสดับฟัง นางมั่นใจว่าอันฉีชี่ผู้นี้จะต้องรู้จักกวีเสิ่นหลิงเฮ่าเป็นแน่ หรั่นซิ่นหลี่ตัดสินใจยกลำนำผาฮั่นจงมาขับขานต่อ แม้จะเคยได้ยินเพียงครั้งเดียว แต่ไม่มีวันลืม..

ร้อยตำนาน เรียงขับขาน พันพันบท
หมื่นเรื่องเล่า เคล้าน้ำตา ต่างสุรา
ดินเหลืองผา นครา ขุนเขาใหญ่
หุบเหวลึก สร้างตำนาน หมู่ผู้กล้า

คือคำขาน คือตำนานจตุชน

ทั้งพ่อค้า คาราวาน เดินทางไกล
ทั้งกู่ฉิน พิณคู่ใจ นักกวี
อีกสตรี ตาเดียว เลิศเกาทัณฑ์
และชาวยุทธ ผู้กล้า ผ้าพันแผล


เหมันต์จาร สายลมเย็น ยะเยือกจิต
คำรามสิทธิ์ พยัคฆา ก้องหุบเหว
สามผู้กล้า บนเนินผา ไม่รั้งรอ
ส่งวิหค นกเสียงทอง ติดต่อไป

แว่วเสียงใส สรวลใจในพณา
เจ้าปักษามรกตถลาลง

มิคาดคิด มีสตรี อยู่ใต้ผา
เวทนา ผู้กล้า ต่างปรึกษา
เพื่อช่วยพา นารี นั้นขึ้นมา
พ่อค้ามี เคล็ดวิชา ใจน้ำแข็ง

โดดลงผาอย่างกล้าหาญไม่กริ่งเกรง

กวีรั้ง โยงไป ด้วยสายเชือก
แล้วจึงเลือก เอาเพลาเกวียน เพียรต่างรอก
บอกสวรรค์ เมตตาเถิด โปรดเห็นใจ
ขออย่าให้ สหายข้า ต้องกล่าวลา

ประสิทธิ์พรขอวิงวอนผู้เบื้องบน
โปรดช่วยคน สหายข้าพ้นบ่วงภัย

พระเพลิงผลาญ ธารหินไฟ ไหลปะทุ
ยมมาดุ คะนองควัน ดั่งจันทร์ดับ
ขอบผาทรุด ผุดนรก ทะเลกาฬ
เคราะห์ประสาน เชือกสะบั้น พลันปลิดปลิว

ละล่องลงดงพระเพลิงอเวจี

ความหวังมีพลันมอดดับลับเลือนไป

ฟ้าเมตตา นภาเปิด เกิดเป็นแสง
ดั่งดลแรง เมตตาจิต ประสิทธิ์ด้วย
เทพผู้ช่วย พ้นธารเหลือง เมืองแดนผี
มีท่านแมว ตัวใหญ่ คือไป๋เหมียว


เมื่อรำลึกตรึกถึงแล้วได้แคล้วคลาด
ศรัทธามาตรความช่วยเหลือจึงจะมา

อัมฤทธิ์ หลั่งรินไหล ล้างไฟผลาญ
ลำแสงสาด ไพรพณา ชีวาหวน
ทวนวิญญา สรรพสัตว์ พัดคืนรัง
ก่อกำเนิด เกิดเป็นธาร วิฬารเทพ
ิ                                                                           

ขุนเขาสูงธารน้ำไหลดั่งแดนฟ้า
งดงามตามัจฉาว่ายสายน้ำใส

ส่วนพ่อค้า ผู้กล้า แม้รอดภัย
เหตุไฉน ไม่ฟื้น คืนกลับมา
พาสหาย ห่วงใย เป็นหนักหนา
หวังเยียวยา หยุดนิทรา พบหน้ากัน
......................
บรรเลงเพลงกู่ฉิน ผินมองฟ้า
โปรดเมตตาวาสนาอย่าแสนสั้น
ขอเขากลับอย่าพรากไกล ไปจากกัน
ฟื้นจากฝันอันยาวนานมาฟังพิณ
....................

- เฮ่า เฮ่า -

      "นี่คือลำนำผาฮั่นจง!" อันฉีชี่ได้ยินนางขับลำนำแล้วก็แทบไม่เชื่อหูว่าคนผู้นี้จะรู้จักผลงานชั้นสูงกับเขาด้วย อันฉีชี่เกิดสายตาใหม่ในการมองสตรีเบื้องหน้า กล่าวว่าลำนำนี้เล่าเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ แฝงความหมายอันใหญ่ยิ่ง.. แต่ที่แน่ๆคือนางกำลังด่าเขาทางอ้อม!

      หรั่นซิ่นหลี่คาดไว้ไม่ผิดว่าเขาจะต้องรู้จักเป็นแน่ ในเมื่อลำนำนี้มีชื่อเสียงมากถึงขนาดที่นักกวีในเมืองพากันขับขานต่อย่อมมีคุณค่าสูงส่ง อันฉีชี่เป็นคนชื่นชอบงานศิลปะ เขาย่อมต้องเข้าใจในความหมายและเข้าใจว่าเหตุในนางจึงยกลำนำผาฮั่นจงมาขับขาน ริมฝีปากบางกรีดยิ้มงามแล้วรอดูต่อไปว่าอันฉีชี่จะทำอย่างไร

@Admin JX009 6/15



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x42
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x888
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-4-12 22:28:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-4-12 22:37

วันที่บุปผาแดงฉาน ( 13 )
ซื้อ แต่ได้ ขาย (?) 3

     ยืนจ้องหน้ากันนานสองนาน อันฉีชี่กำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ว่าจะยอมช่วยคนตรงหน้าดีหรือไม่ จนกระทั่งเขาต้องถอนหายใจยอมเชิญนางเข้าไปนั่งในร้านแต่โดยดี อันฉีชี่เดินไปชงชาให้หรั่นซิ่นหลี่ เขาหยิบชาดอกอัญชัญผสมมะนาวมาให้นางดื่ม ส่วนตนดื่มน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้ง เหตุคือเมื่อครู่นั้นได้ใช้เสียงไปไม่น้อยเลยทีเดียว..

      ภายในร้านเครื่องปั้นลายครามฉีชี่เต็มไปด้วยสีครามโทนที่อันฉีชี่ช่ืนชอบ มีบานหน้าต่างใหญ่สองบานทำจากไม้ไผ่ดัดโครงจนกลมแล้วเป็นไม้ท่อนเล็กต่อกันจนเป็นโครงกัน มองขึ้นไปบนเพดานมีผ้าบางสีฟ้าโทนอ่อนกวัดแกว่งไปมา ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์แต่แท้จริงผ้าเหล่านั้นมีกลิ่นหอมช่วยไล่แมลงได้ เป็นกลิ่นที่ทำให้สดใสชื่นใจ เหลือบไปรอบกำแพงห้องจะเป็นตู้ชั้นวางเครื่องปั้นลายครามที่จำแนกตามลวดลายและขนาด เครื่องปั้นเหล่านั้นถูกจัดวางอย่างงดงามแสดงถึงความตั้งใจของผู้สร้าง อดคิดไม่ได้เลยว่าฝีมือต้องเลิศเลอขนาดไหนถึงทำให้ภาพบนเครื่องปั้นงดงามพลิ้วไหวราวขยับได้จริงเช่นนี้!

     “ก็ได้.. ข้า อันฉีชี่ เป็นคนรักษาคำพูด จะยอมซ่อมให้!” เขาหยิบห่อผ้าออกมาแล้วประกอบเศษชิ้นส่วนที่พอจะต่อกันได้เข้าด้วยกัน ระหว่างนั้นหรั่นซิ่นหลี่ก็นั่งมองเขาอย่างสนอกสนใจ นางไม่เคยได้เชยชมงานเครื่องปั้นลายครามอย่างใกล้ชิดเท่าไหร่ ที่จวนจินยู่ปี้โหวว่ามีเยอะแล้ว แต่ล้วนอยู่ในตู้เอามาออกใช้ยามมีพิธีต้องทำเท่านั้น

     “ขอบ..” หรั่นซิ่นหลี่กำลังจะเอ่ยปากขอบคุณก็ต้องหยุดก่อนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาภายในร้าน หรั่นซิ่นหลี่หันไปดูเห็นร่างเตี้ยป้อมที่คุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาภายในร้านด้วยท่วงท่าที่คิดว่าคงจะมาบ่อยแล้ว

      อันฉีชี่เห็นอาฝูคนรถของใต้เถ้าอินผู้มีพระคุณกับเข้าก็รีบลุกขึ้นรุดไปทักทายสวัสดีคนทันที “อ้าว ท่านฝู ว่าอย่างไรๆ วันนี้ใต้เท้าอินมีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่?” อันฉีชี่โค้งทักทายด้วยอีกฝ่ายเป็นคนอาวุโสกว่า เขามีมารยาทเสมอ ก่อนจะเผยรอยยิ้มเป็นมิตรจนหญิงสาวที่เห็นเกิดผิดหูผิดตาขึ้นมา เพราะเมื่อไม่กี่ก้านธูปก่อนเขายังหน้าบึ้งตึงใส่หน้าอยู่เลย!

      หรั่นซิ่นหลี่ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังแต่คนพูดกันในร้านเล็กๆนางย่อมได้ยิน อาฝู? คนรถของผู้มีพระคุณนางนี่! หรั่นซิ่นหลี่ชะโงกหน้ามองคนปรากฏว่านางจำคนไม่ผิดจริงๆ! แต่จะเข้าไปตอนนี้ก็คงจะเสียมารยาท นางจึงนั่งรอจนกว่าคนจะคุยเสร็จ

     “คืออย่างนี้น่อ ใต้เถ้าท่านอยากได้เครื่องลายครามสีขาวใสบริสุทธิ์ แบบเรียบง่ายๆ พอจะทำได้ไหม?” อาฝูถาม

      ได้ยินดังนั้นอันฉีชี่ก็เกิดสีหน้าลำบากใจขึ้นมา ครั้นอยากจะรับปากก็เกรงว่าจะไม่ได้ เขาจึงเลือกที่จะอธิบายทางอ้อมไป “เครื่องลายครามขาวรึ อืม.. เกรงว่าจะใช้เวลาหลายวันหน่อย ตอนทำว่ายากแล้ว ตอนหาวัสดุสิยากกว่า ยิ่งตอนนี้ดินที่จะใช้น่ะหมดพอดีด้วยสิ”

     “เป็นดินที่หายากมากหรือ?”

     “เป็นดินพิเศษ ค่อนข้างหายาก..” อาฝูได้ยินคำตอบก็เกิดสีหน้าสลดใจขึ้นมา อันฉีชี่ผล็อยสลดไปด้วย ครั้นใต้เท้าอินนั้นมีพระคุณต่อตนก็อยากจะตอบแทน แต่จังหวะที่จะทำให้ได้ดันมาผิดเวลาไปหน่อย ลมหายใจแผ่วลอบถอนออกจากจมูกรั้น

      หรั่นซิ่นหลี่ที่ได้ยินคนเดือดร้อนก็ทนไม่ไหว นายท่านของอาฝูนั้นมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตนาง ในเมื่อเขาต้องการเครื่องปั้นลายครามแต่วัสดุหมด นางก็ยินดีที่จะยื่นมือเข้าช่วย หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นไปทักทายอาฝูที่หันมามองนางด้วยสีหน้าแปลกใจ

      บังเอิญหรือ?

     “สวัสดีเจ้าค่ะ” หรั่นซิ่นหลี่ยิ้มโค้งทักทายอีกฝ่าย

     “อ้าว แม่นาง..” อาฝูจำนางได้ คนผู้นี้ที่นายท่านช่วยชีวิตไว้ที่น้ำตกจางหลูลู่ เขายิ้มรับคำทักทาย

     “เอ๊ะ เคยพบกันหรอกหรือ?” อันฉีชี่เกิดแปลกใจขึ้นมาอีกคน นางเป็นคนธรรมดาแต่รู้จักกับคนรถของใต้เท้าอินเนี่ยนะ?

     “อา.. เรื่องค่อนข้างยาว ..เอ่อ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ข้าได้ยินเรื่องเมื่อครู่ ไม่ทราบว่าพวกท่านกำลังเดือดร้อนหาดินที่ใช้ปั้นเครื่องเคลือบใช่ไหม?” หรั่นซิ่นหลี่ถาม

     “ถ้าใช่แล้วอย่างไร? ไม่ใช่แล้วอย่างไร?” อันฉีชี่นึกครึ้มพูดจาไม่เข้าหูคนจนอาฝูที่ไม่เคยเห็นเขาในด้านนี้ถึงกับประหลาดใจ

     “ข้ายินดีช่วยท่านหาดินนั้น นายท่านของคนผู้นี้มีบุญคุณต่อชีวิตข้ามาก ได้โปรดให้ข้าได้ช่วยเหลือเถอะ” หญิงสาวโน้มศรีษะขอร้อง

      อันฉีชี่เห็นดังนั้นก็นึกใจอ่อนตอบไป “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปเก็บดินมา แถวป่าเหมยเหมันต์ที่หรูหนานมีดินขาวอยู่ เอามามากหน่อยนะ” อันฉีชี่หยิบแผนที่เดินทางมาให้นาง หารู้ไม่ว่าหรั่นซิ่นหลี่นั้นก็มีเช่นเดียวกัน แต่ทั้งที่มี.. นางก็ยังจะหลงทางอยู่ดี!

      หรั่นซิ่นหลี่รับแผ่นหนังที่วาดแผนที่ไปป่าเหมยเหมันต์นั้นมา ชื่อฟังดูประหลาดตา แต่ก็เอาเถิด! "ข้าจะรีบไปรีบกลับ"

     "อืมๆ" อันฉีชี่ไม่ใส่ใจนางแล้ว เขาเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อหาเศษดินที่เหลือมาให้นางเป็นตัวอย่าง ไม่นานนักก็ออกมาพร้อมถุงสีขาวซึ่งในถุงนั้นมีดินที่เหลือเพียงหยิบมือเดียวอยู่ "ดินประเภทนี้จะช่วยปั้นเครื่องเคลือบสีขาวออกมาได้แวววาวและไร้ที่ติ อ้อ เจ้าลองชิมดูสิ!"

      กินดินเนี่ยนะ!?


@Admin JX009 7/15



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 77 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x42
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x888
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-4-12 23:11:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
วันที่บุปผาแดงฉาน ( 14 )
ซื้อ แต่ได้ ขาย (?) 4


     "..." ลังเลเล็กน้อยก่อนจะใช้นิ้วแตะมานิดหนึ่งปาดลงลิ้นไป "มีรสเค็มจริงๆ!"

     "เจ้าจะต้องจำเอาไว้ว่าดินชนิดนี้มีรสชาติเค็ม ฟังว่าต้องเค็มเท่านั้น มันจะไม่ฝาดเหมือนดินทั่วไป จำรสไว้ให้ดีล่ะ อีกอย่างหนึ่งเจ้าจะหาดินนี้ได้ก็ตามต้นไม้ จะหายากหน่อย.. ดินประเภทนี้จะเกิดตามต้นไม้ ค่อนข้างหายากนิดนึง ให้ขุดไปราวสามชุ่น แล้วต้องขุดเพียงบริเวณนั้นโดยรอบ ขุดหลายๆรอบเพราะแต่ละที่มีน้อย เข้าใจแล้วใช่ไหม?" อันฉีชี่อธิบายยาวเหยียดจนหรั่นซิ่นหลี่แทบมึน

     "เค็ม ตามต้นไม้ สามชุ่น และขุดบริเวณโดยรอบ" นางพูด

     "ถูกต้อง! เอาล่ะ ข้าขอตัวไปทำงานต่อก่อน อาฝู ขอต้องขอตัวก่อนแล้ว" อันฉีชี่โค้งอำลาไปหลังร้านเพื่อเตรียมของซ่อมแซมเครื่องปั้นลายครามให้หรั่นซิ่นหลี่

     "ต้องรบกวนแม่นางแล้ว แต่ว่าไปจนบัดนี้ก็ยังไม่ได้ทราบชื่อเลย" อาฝูหันไปหาหรั่นซิ่นหลี่แล้วถาม แม่นางผู้นี้เมื่อครานั้นตอนพบกันสภาพปางตายยิ่งนัก นางหน้าซีดเซียวราวกับศพ ร่างกายถูกผีเสื้อรุมดอมดม โชคดีที่ครานั้นนายท่านเขาผ่านมาช่วยเหลือนางไว้ได้ทันท่วงที ยอมรับในใจว่าเวลานั้นที่เห็นนางจมกองเลือดใกล้ตายเป็นภาพที่สวยงามกระชากวิญญาณอย่างน่าประหลาด แต่หญิงสาวที่มีชีวิตชีวาเบื้องหน้านี้ดูมีสง่าราศรีสดใสยิ่งกว่าฤดูใบไม้ผลิที่เข้ามาเยือน จะติต่างก็แต่ที่นัยย์ตานางนั้นไร้แสงสะท้อนในแววตา..

     "หรั่นซิ่นหลี่ เสียมารยาทแล้ว" นางโค้งคำนับ แม้อีกฝ่ายจะเป็นคนของผู้มีพระคุณ กระนั้นนางก็ยังไม่อาจบอกชื่อจริงของตนออกไปได้.. ต้องรอให้เรื่องทุกอย่างจบ ต้องมีการรับประกันว่าชีวิตนางจะอยู่ยาว ทว่าตั้งแต่เลือกเส้นทางนี้นับว่าเจอคนมาไม่น้อย มีอะไรมากหลายตา และยังได้พบเจอ..

     "ที่แท้แม่นางชื่อ หรั่นซิ่นหลี่ ข้าชื่อ ลี่ฝู แม่นางจะเรียกข้าว่า อาฝู เช่นนายท่านก็ได้น่อ" ร่างป้อมยิ้มมองหญิงสาว

     "อะ.. คือข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะถาม" กระอักกระอ่วนครั้นก็สงสัย แก้มนวลผ่องมีสีขึ้นมาเล็กน้อย..

      อาฝูเห็นดังนั้นจึงยิ้มตอบ "เชิญแม่นางหรั่น"

     "ข้า.. อยากทราบนามของนายท่าน คือข้าอยากจะรู้ชื่อรู้แซ่ไว้สักนิดก็ยังดีในเมื่อเขามีบุญคุณต่อข้ามากนักข้าก็อยากจะตอบแทนแต่ว่าคงไม่ใช่ตอนนี้เพราะจนบัดนี้ยังไม่ได้พบหน้าเลยสัคกรั้งเดียว..ไม่สินี่ข้าพูดอะไร เอ่อ ..เอ่อ!" ยิ่งกว่าอับอาย หรั่นซิ่นหลี่เผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจไปเสียจนหมด

     "...เกรงว่าจะบอกได้เพียง นายท่านชื่อ ใต้เท้าอิน ขอรับ" อาฝูกล่าว

      ..ใต้เท้าอิน.. ในที่สุดข้าก็รู้แซ่เขาแล้ว!

     "อืม.. ถ้าแม่นางอยากทราบชื่อนายท่าน ไว้ท่านค่อยถามคุณชายตอนเจอกันนะขอรับ หลังได้เครื่องเคลือบพวกเราจะไปหานตานกันต่อ" อาฝูรู้ทันนาง ด้วยเพราะเป็นคนที่มีอายุจึงผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย แม่นางหรั่นผู้นี้มีความสนใจในตัวนายท่านอย่างแน่นอน! แต่ว่านายท่าน..

     "ขอบคุณ.. ขอบคุณมากเจ้าค่ะ!" รอยยิ้มที่สดใสปรากฏบนใบหน้านาง แววตาครึ้มไร้แสงมีแววขึ้นมาพลัน ความรู้สึกยินดีปรี่เข้ามาในใจนางอย่างอดไม่ได้ หรั่นซิ่นหลี่ในเวลานี้จะทำอะไรก็ยอมทั้งสิ้นขอแค่ให้ได้พบใต้เท้าอินผู้นั้น!

      อาฝูลาออกไปแล้วส่วนนางยังคงยืนอยู่ในร้าน อันฉีชี่ที่มาเห็นดังนั้นจึงโวยวายยกใหญ่ "ยังไม่รีบไปอีกรึ? เจ้าต้องไปไกลนะ!"

     "ท่านไม่ได้บอกจำนวน ข้าจะไปขนมาเท่าไหร่จึงจะพอเล่า!? อีกอย่างข้าคิดจะเดินทางวันพรุ่งนี้ ท่านดูตะวันสิ.. ใกล้ลับฟ้าแล้วจะให้ข้าเดินทางไปในที่ไม่คุ้นท่ามกลางความมืดได้อย่างไรกัน?" นางโวยคืนบ้างทำเอาเถ้าแก่หนุ่มฝืดหน้าไป

      จริงอย่างที่นางว่า.. คิดดูแล้วดินที่จะเอามาใช้นั้นหายากมาก ..ไหนๆก็ไหนๆแล้วให้นางขนมาสัก.. "ยี่สิบกระสอบ เกรงว่าเจ้าจะต้องหาเกวียนใช้แล้ว" เขายื่นกระสอบและเงินอีกจำนวนหนึ่งให้นางไปแล้วบอกว่าในเมืองน่าจะมีเกวียนขายอยู่ลองไปดู

      หรั่นซิ่นหลี่รับของเหล่านั้นมา นางเดินออกจากหน้าร้านไปไม่ไกลก็เห็นป้าย 'เกวียนเช่า-ขาย' นับว่าเป็นความโชคดีช่างหาได้ยาก! หรั่นซิ่นหลี่ไม่รอช้ารีบตรงเข้าไปขอเช่าทันที

     "ไม่เช่าแล้วๆ ขายอย่างเดียว! มีวัวแถมด้วยแบบนี้คิดราคาถูกที่สุดแล้ว!" คนขายยิ้มมองนางด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ หญิงสาวรู้ได้ในทันทีว่าตัวเองนั้นโดนเล่นเข้าให้แล้ว แต่ตัวนางก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเมื่อเดินเข้าไปในตัวเมืองถามไปมาถึงเกวียนกลับไม่พบเลย เหลือเพียงคันเดียวของเจ้าคนต้มตุ๋นนั่น! นางได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินกลับมาที่เดิมก่อนจะยื่นเงินให้ไป ..ในที่สุดก็ได้เกวียนและวัวมา!

      เกรงว่าคราวนี้จะไม่อาจพาเสี่ยไป๋และซือเอ๋อร์ไปด้วยได้.. แต่ตอนนี้เรื่องที่สำคัญกว่าคือ "แล้วข้าจะขับเกวียนยังไง?"

@Admin JX009 8/15



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 77 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x42
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x888
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1