กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 187|ตอบกลับ: 5

{ เมืองอวี้ซาง } ร้านเครื่องประดับเจิ้งจู

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-8 16:47:38 |โหมดอ่าน

ร้านเครื่องประทินโฉมและเครื่องประดับเจิ้งจู
[ เ มื อ ง อ วี้ ซ า ง ]




ร้านเครื่องประทินโฉมและเครื่องประดับเจิ้งจู มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองอวี้ซาง
ตั้งอยู่ใจกลางเมือง มีเครื่องประดับรายล้อมรอบร้านล้วนเป็นสินค้าที่เสนอขาย
สตรีชนชั้นสูงมักชื่นชอบสินค้าของที่นี่ เนื่องจากเถ้าแก่ร้านมีวิชามากความสามารถ
เถ้าก่ร้านผู้นี้สามารถหาสินค้าที่เหมาะสมกับลูกค้าได้อย่างดีเลิศ
ผู้ใดต้องการเครื่องประทินโฉมที่สามารถเพิ่มความสวยงามและบำรุงผิวพรรณให้อ่อนเยาวน์ย่อมต้องมาที่นี่

นอกจากนี้เครื่องประดับร้านเจิ้งจูก็เลื่องชื่อโดยเฉพาะเรื่อง ปิ่นปักผม
สามารถสั่งทำได้ และของทุกชิ้นล้วนผลิตจากเงินหรือทองคำแท้โดยช่างผู้มีฝีมือเท่านั้น



- เครื่องประทินโฉมคุณภาพดี งดงามเหนือกาลเวลา มีที่นี่ที่เดียว ร้านเจิ้งจู -


เถ้าแก่ร้านเจิ้งจู : เจิ้ง อวี้ชิง
เป็นคนกว้างขวาง เพราะทำงานร่วมกับชนชั้นสูงเสมอ
มีชื่อเสียงด้านความรู้เรื่องสมุนไพรที่นำมาทำเป็นเครื่องประทินโฉม
มักหมกมุ่นกับเครื่องสำอางค์สตรีเหนือสิ่งอื่นใด
เนื่องจากขยันและพูดจาเถรตราจึงมักได้รับความไว้วางใจจากลูกค้าเสมอมา
เมื่อพบเจอสตรีนางใดที่ต้องตา จะเดินเข้าไปหาเพื่อถามว่า

"สนใจทดลองเครื่องประทินโฉมร้านเจิ้งจูไหม?"


ชื่อกิจการ: ร้านเครื่องประดับเจิ้งจู
เจ้าของกิจการ: เจิ้ง อวี้ชิง
ประเภทร้าน: จำหน่ายเครื่องประดับ , เครื่องประทินโฉมสำหรับเหล่าสตรี
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 10.00 - 15.00 น.

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองอวี้ซาง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-10 18:25:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-4-10 18:54

เครื่องประทินโฉม ( 2 )


     หลังจากเดินกันมาได้ครู่หนึ่งก็มีการแนะนำตัวสนทนาไปเรื่อยจนรู้จักชื่อรู้จักนามกันแล้ว  เจิ้งอวี้ชิงกล่าวว่าเขาคือเถ้าแก่ร้านเจิ้งจู ร้านขายเครื่องประดับและเครื่องประทินโฉมในเมืองอวี้ซาง

     “แม่นางหรั่น ข้าคิดว่าสีผิวท่านกลืนกับหิมะในเหมันต์ แต่ริมฝีปากท่านราวกับดอกเหมยกุ้ยแรกแย้ม เช่นนั้นควรทำให้มีสีสันกว่านี้ เพื่อให้ดูสุขภาพดี” เจิ้งอวี้ชิงอธิบายให้หญิงสาวฟังขณะที่นางกำลังนั่งรอที่โต๊ะรับแขก ภายในร้านเจิ้งจูแห่งนี้ไม่ได้กว้างใหญ่มาก เพราะสินค้าแทบทุกอย่างที่ผลิตเป็นของสั่งทำ ผลิตมาและขายออกไป เกือบทั้งหมดบนตู้จึงเป็นสมุนไพร

      เจิ้งอวี้ชิงหยิบแป้งผัดสีส้มกึ่งน้ำผึ้งออกมาแล้วเทียบสีบนข้อมือนวล เรียกความสงสัยให้กับคนถูกต้องตัว “เหตุใดท่านจึงต้องเทียบสีกับข้อมือ? เทียบกับใบหน้าเลยมิได้หรือ?” หรั่นซิ่นหลี่ขมวดคิ้วถาม

     “ทำเช่นนั้นมิได้ เพราะวิธีการเทียบสีทำกันแบบนี้” มืออ่อนหวานราวสตรีหยิบแปรงขึ้นมาหนึ่งแล้วลงแป้งก่อนจะปัดลงบนข้อมือนาง สีสดใสของฤดูใบไม้ร่วงปรากฏบนข้อมือประดับความอบอุ่นอ่อนโยนให้ผิวขาวนวลนั้นดูมีสีสันขึ้นทันตา “เพราะอย่างนั้นจึงไม่อาจเทียบบนใบหน้าได้”

     “เป็นเช่นนี้นี่เอง! ว้าว.. ผิวซีดเซียวนี่ดูสุขภาพดีขึ้นทันตาเลย! นี่หรือคือเครื่องสำอางค์” นางตื่นเต้นราวเด็กพบของเล่นชิ้นใหม่ จะกล่าวเช่นนั้นก็มิผิดอันใด นางใจจดจ่อกับแปรงที่เจิ้งอวี้ชิงถือจนเขายื่นให้นางได้ทดลองสีอื่นๆดูในระหว่างที่กำลังผสมถ่านเพื่อทำดินสอเขีบนคิ้วให้นาง

     “แม่นางหรั่นมีคิ้วรูปสวยอยู่แล้ว แต่จัดทรงและใส่สีอีกนิด เป็นสีน้ำตาลโทนอ่อนกว่าสีผมท่านนิดหนึ่ง จะทำให้ใบหน้าดูอ่อนโยนขึ้น” รอยยิ้มงามปรากฏ เจิ้งอวี้ชิงรู้สึกสนุกสนานทุกคราที่ได้บริการลูกค้าด้วยใจจริง เขาใช้เวลาอีกครู่หนึ่งทำชาดสีอ่อนให้หรั่นซิ่นหลี่ แม้ริมฝีปากนางจะสดสวยอยู่แล้ว แต่นั่นทำให้ใบหน้างามดุดันจนเกินไป เขาแนะนำให้หญิงสาวใช้ไขมันวัวผสมชาดและแป้งอ่อน สีจากดอกไม้อีกเล็กน้อย ชาดที่ได้จึงสีอ่อนลงถึงสองระดับ เมื่อประดับบนริมฝีปากงามแล้วใบหน้าหวานจึงสดใสชวนมองมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

     “เชิญดูกระจก” เถ้าแก่หนุ่มหยิบกระจกตั้งโต๊ะมาให้นางได้เชยชมผลงานตน หรั่นซิ่นหลี่ที่เห็นภาพสะท้อนถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อสักครู่นางยังเป็นวิญญาณผีสางอยู่เลย ตอนนี้ดูเป็นคนมากขึ้นแล้ว!

     “ข้าชอบมากเลย! เถ้าแก่เจิ้งช่างมีความสามารถทำให้ผีกลายเป็นคนได้!” ใบหน้างามหันซ้ายทีขวาทีอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงยิ้มแล้วจัดแจงเครื่องประทินโฉมที่ทำเก็บใส่หีบพกขนาดเล็กเป็นของขวัญให้หรั่นซิ่นหลี่ เพื่อตอบแทนที่นางยอมมาให้เขาลองเครื่องประทินโฉมเหล่านี้

    “ของในหีบนี้เป็นของแม่นางหรั่นแล้ว และนี่เป็นตำราเครื่องประทินโฉมที่ข้าได้ศึกษามา ข้าคัดลอกไว้สำรองกันหายหนึ่งเล่ม เชิญแม่นางนำไปใช้ได้ตามสบายเลย” หีบดำถูกยื่นให้เบื้องหน้าคนที่นั่งอยู่ ทว่าคนลังเลเล็กน้อยด้วยความเกรงใจจนอีกฝ่ายต้องถือวิสาสะวางมันลงบนตักนางแล้วยิ้มบอก “ไม่เป็นไร ถือเป็นของตอบแทนที่แม่นางหรั่นมากับข้าในวันนี้เถอะ”

      เพราะเขากล่าวเช่นนั้น หรั่นซิ่นหลี่จึงรับของไว้ ดวงตาคู่งามหยักโค้งขณะที่ก้มมองของสี่เหลี่ยมบนตัก เป็นครั้งแรกที่นางได้ใช้ของพวกนี้จึงรู้สึกดีใจเป็นพิเศษ

     “ข้าต้องขอขอบคุณเถ้าแก่เจิ้งเป็นอย่างยิ่งเลยทีเดียว ถ้ามีโอกาสข้าจะแวะมาเยี่ยมเยียนอีกนะเจ้าคะ” หรั่นซิ่นหลี่ยืนขึ้นแล้วโค้งขอบคุณ

     “เอ๋ แม่นางไม่ได้จะพักที่นี่สักหน่อยหรือ?” นางเดินทางคนเดียว จึงเป็นเรื่องน่าแปลกที่คนเดินทางโดยไม่พักแรมก่อน เขาเกรงว่านางจะเป็นอันตรายได้จึงถามด้วยความเป็นห่วง

    “คือ.. ข้ากำลังหาบเร่เครื่องประทินโฉม จึงอยู่ระหว่างการเดินทาง เกรงว่าการพักแรมจะไม่สะดวกจึงคิดว่ารีบเดินทางจะดีกว่า ที่อวี้ซางแห่งนี้เป็นเมืองเทียบท่า ชาวบ้านไม่ค่อยสนใจของราคาแพงที่ข้ามีเท่าไรนัก” หรั่นซิ่นหลี่อธิบาย เป็นเหตุผลที่เจิ้งอวี้ชิงเข้าใจโดยทันทีเพราะนางได้กล่าวไว้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วว่าได้รับสินค้ามาจำหน่ายต่อ

     “อ้อจริงสินะ เช่นนั้นแล้วข้าขออุดหนุนสักสองสามชิ้นได้ไหม?”

     “!?”

    “ข้าอยากชมเครื่องประทินโฉมชนิดอื่นบ้าง ที่ผ่านมาล้วนทำด้วยตัวเองจึงไม่มีโอกาสได้ศึกษาของจากที่อื่น ถือเสียว่าเป็นการอุดหนุนแม่นางและเพิ่มพูนความรู้ไปในตัว” เจิ้งอวี้ชิงนึกสนใจแต่คนกลับมีสีหน้าตกใจเสียอย่างนั้น แท้จริงแล้วหรั่นซิ่นหลี่กำลังรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่จู่ๆจะได้ลูกค้ากะทันหันเช่นนี้ แต่ตกใจได้ครู่หนึ่งนางก็คืนสติกล่าวตอบเขา

     “เช่นนั้นประเดี๋ยวข้าจะนำของมาให้ท่านชม” ร่างระหงส์ผงกศรีษะแล้วลุกออกไปนอกร้าน นางเก็บหีบที่เจิ้งอวี้ชิงมอบให้เข้าถุงสัมภาระไปแล้วอุ้มหีบสินค้าเดินเข้ามาอีกรอบ ร่างสูงเดินเซเล็กน้อยด้วยเพราะของข้างในนั้นล้วนมีน้ำหนักใช่ย่อย กว่าจะถึงโต๊ะกลางร้านก็เรียกเหงื่อจากใบหน้างามได้ไม่น้อยเลย

     “นี่เป็นสินค้าที่ข้าได้รับมาจากโจวเถี่ยต๋ง ล้วนเป็นของชั้นเลิศจากสมุนไพรที่หายาก ไม่ทำให้ผิวเสียความเยาวน์วัยเร็วกว่าอายุ” หรั่นซิ่นหลี่อธิบาย แม้นางจะเข้าใจสลับระหว่างเครื่องประทินโฉมกับของบำรุงผิว แต่กระนั้นนางก็รู้ได้จากกลิ่นว่าสิ่งข้างในคือสมุนไพรราคาแพงแน่แท้

      หรั่นซิ่นหลี่หยิบกระปุกแป้งให้เถ้าแก่หนุ่มที่ยืนมองอย่างสนใจ เขาเปิดออกแล้วแตะสัมพัสก่อนจะดมและชิมเล็กน้อย รสแสบร้อนฝาดลิ้นจนเขาต้องเบิกตาโต “จริงด้วย นี่มีโสมด้วย นี่ก็มี เป็นของหายากจริงๆ!” เจิ้งอวี้ชิงดีใจจนถือวิสาสะเลือกชมของอื่นข้างในหีบ แต่หรั่นซิ่นหลี่กลับยืนมองด้วยรอยยิ้ม

      นางชื่นชอบคนใฝ่หาความรู้

    “แม่นางหรั่น ข้าขอซื้อชิ้นนี้ ชิ้นนี้ อันนี้ แล้วก็นี่ อ้อ นี่ด้วย! ทั้งหมดเท่าไหร่หรือ?” เจิ้งอวี้ชิงหันมามองนางระหว่างที่เลือกหยิบของที่ต้องการออกมาวางไว้

      สิ่งที่เขาหยิบออกมาคือกระปุกแป้งโสม ชาดจากไขมันปลายักษ์ ดินสอถ่านไม้กฤษณา แป้งผัดหน้าจากว่านหางจระเข้และใบชา และที่แพงที่สุด มันคือครีมน้ำนมแพะที่ทำมาจากนมแพะผสมไขมันปลา

    “กระปุกแป้งโสมราคาห้าสิบชั่ง ชาดจากไขมันปลายักษ์เป็นของที่มาจากทะเลราคาค่อนข้างสูงถึงสองร้อยชั่ง ดินสอถ่านไม้กฤษณาเป็นของหายากเพราะกฤษณานั้นเกิดได้ยากมาก ใช้กันเพียงในวังหลวง ชิ้นนี้ราคาร้อยสิบชั่ง แป้งผัดหน้าจากว่านหางจระเข้และใบชา ราคาห้าสิบห้าชั่ง และครีมน้ำนมแพะราคาสามร้อยห้าสิบชั่ง รวมแล้วเจ็ดร้อยหกสิบห้าชั่ง เอาอย่างนี้! ข้าลดให้ท่านเหลือหกร้อยชั่ง” คิดเป็นค่าความรู้ที่นางได้รับจากเขา แค่นี้ไม่ขาดทุนหรอก

     “ถือว่าราคาถูกมาสำหรับของหายากเหล่านี้! นี่เป็นตั๋วเงินหกร้อยชั่ง ขอบคุณแม่นางหรั่น!” เขายื่นตั๋วเงินร้อยชั่งให้นางหกใบ หรั่นซิ่นหลี่ยิ้มรับมาแล้วจัดแจงสินค้าใส่ถุงหีบห่อให้อย่างดีก่อนจะยื่นให้เจิ้งอวี้ชิง

      ในเมื่อการค้าเสร็จสิ้นแล้วทำให้นางไม่มีเหตุที่จะต้องอยู่ต่อไป หรั่นซิ่นหลี่จึงขอตัวลาจากมาแล้วออกเดินทางต่อไปโดยมีเถ้าแก่หนุ่มคอยโบกมือลาให้หญิงสาวชุดแดงบนหลังม้าจากร้านข้างหลัง ชายหนุ่มมองนางอย่างอาลัยด้วยความเสียดายว่าหญิงสาวนั้นไม่อยู่นานกว่านี้ ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาคงจะได้เครื่องประทินโฉมใหม่ๆอีกหลายเฉดสีเลยทีเดียว

      @Admin @STAFF_โรลทำงาน


แสดงความคิดเห็น

ได้รับวันทำงาน 1 และ VIP ได้เป็นเท่ากับ (8x1) = [8 วัน]  โพสต์ 2018-4-10 18:49

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +1000 ความหิว -18 Point +6 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 15 + 1000 -18 + 6

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x45
x16
x57
x16
x153
x60
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x130
x10
x100
x10
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x50
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x43
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2019-1-17 23:25:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-18 00:22

ออกนอกเส้นทาง : ความงามนั้นไม่ได้มาเพราะโชคช่วย(?)
{เควสลับ : อลวนหุบเขาปีศาจ}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ เรียกได้ว่าแสงอาทิตย์นั้นยังไม่ขึ้นเสียที เด็กสาวนั้นเดินแตะฝุ่นไปเรื่อยๆ จนถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ด้านหน้านั้นมีเก้าอี้ไม้ไว้นั่งพักผ่อนหายใจหายคอ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นประสบกับมันแล้วเธอก็นั่งลงเพื่อรอความเมื่อยล้าให้หายไป และรอร้านค้าทั้งหลายในการเปิดนั้นกลับเข้ามาอีกครั้ง

        เด็กสาวนั้นเงียบไปเล็กน้อย เธอยกมือบางๆนั้นขึ้นมาเพื่อที่จะจ้องมองมือที่ขาวซีดของเธอ เอาตามความจริงเธอก็ไม่ควรที่จะใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเช่นนี้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วนี้หน่า? เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอนั้นจะเลือกที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดที่เธอเคยตัดใส่เพื่อที่จะปลอมตัวแล้วกัน…

        เด็กสาวนั้นเดินหายลับไปก่อนที่จะกลับมาอีกครั้งในในชุดสีม่วงที่ค่อนข้างที่จะปกปิด ใบหน้านั้นโดนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพง จนดูไม่เหมือนเด็กกระโปโลในครั้งนั้นเลยสักนิด เป่าหลิงใส่หมวกไม้ไผ่เพื่อปิดใบหน้าของตนเอง เสื้อผ้านั้นก็ค่อนข้างที่จะปกปิดไม่สมกับที่เป็นเธอเลยสักนิดเดียว ผมที่ยาวนั้นก็ม่วนขึ้นอย่างเรียบร้อย แถมใส่เสื้อผ้าที่ค่อนข้างปกปิด มิดชิดราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่


        ดูท่าทางเธอคงจะต้องหาอะไรบางอย่างเข้าใส่เพื่อให้เข้ากับชุดและเสื้อผ้าชุดนี้เสียแล้วล่ะ เป่าหลิงนั้นคิดอยู่สักครู่และดูเหมือนว่าเจ้าของร้านที่เธอมานั่งนั้นจะรู้ใจ ร่างของเป่าหลิงนั้นเหลือบมองไป สบตากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินมาเปิดร้านของตนเอง.. เขานั้นยิ้มให้กับเป่าหลิงอย่างเป็นมิตร ก่อนที่จะรู้สึกต้องตาต้องใจสตรีผู้นี้เหลือเกิน…

        "สนใจทดลองเครื่องประทินโฉมร้านเจิ้งจูไหมขอรับ?"

        เขานั้นกล่าวถามเธอแบบนั้น ก่อนที่เป่าหลิงจะคลียิ้มหวานให้ เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าร้านนี้เป็นร้านขายอะไร แต่ตอนนี้ก็รู้แล้ว “เช่นนั้นข้าก็ขอรบกวนท่านด้วย เถ้าแก่น้อย...หวังว่าท่านคงจะมีของที่ข้าต้องการใช่หรือไม่?” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มๆ

        “ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีของที่สวยที่สุดเพื่อที่จะประชันความงามกับแม่นางได้ไหม? หากแต่เป็นของที่งดงามรับกับใบหน้าหวานล้ำปานน้ำผึ้งเดือนห้าแล้วไซร้..ย่อมมีแน่นอนขอรับ” เขากล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะผายมือไปทางร้านค้าเพื่อที่จะให้เธอเดินเข้าไปเลือกชม


@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1
โพสต์ 2019-1-18 00:44:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1
โพสต์ 2019-1-28 13:35:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2019-1-28 18:51

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 232 ) ฝึกตัวเบา ( 6 )

     หลังสำเร็จวิชาตัวเบาขั้นพื้นฐาน นางรีบขึ้นขี่ม้าไม่รอช้าหลังเห็นว่าอินซื่อป๋อเองก็ติดธุระ จึงไม่ได้บอกกล่าวโดยเพียงแจ้งอินคงไว้ให้ทราบ ฮั่นเสี่ยทองถูกควบออกจากเมืองซินเอี๋ยโดยไม่หยุดพักทั้งเจ้าของและอาชางาม หลังได้เคล็ดสุขภาพก็ดูร่างกายนางจะเบาขึ้นเยอะโดยเฉพาะเรื่องเรี่ยวแรง ตลกที่ร่มประหลาดอันถูกวางไว้ข้างเตียงนาง ยามนี้กลับกางออกได้โดยง่ายและมีแสงเรืองรองแปลกๆ นางหมุนร่มไปมาบนหลังม้า แสงทองเหล่านั้นสะดุดตาผู้คนมากมายทำให้นางไม่ชอบใจจึงหุบมันเก็บ

     แม้จะสวมหมวกไผ่ผ้าคลุมแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแม้เพียงดวงตานางก็ยังคงงดงาม ทว่าสำหรับเจิ้งอวี้ชิงแล้ว เขาจดจำนางได้ดี... นางคือคนที่ตนซื้อเครื่องประทินโฉมมา แม้ในอดีตจะสวยงามเป็นทุนเดิมแต่โฉมสคราญเบื้อหน้ากลับดูงดงามยิ่งกว่า สตรียิ่งอายุมากจะยิ่งพร้อมด้วยเสน่ห์กับรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ทว่าหยางเสี่ยวเยว่แม้กาลเวลาจะกระชากวัยสาวก็ไม่อาจพรากความสง่างามนี้ไปได้เลย

     "เถ้าแก่เจิ้ง" นางยิ้มใต้ม่านขาวบางเรียกขานคนคุ้นเคย

     "แม่นางหรั่น"

     เป็นชื่อที่ไม่ได้ยินมานาน...

    "คารวะเถ้าแก่เจิ้ง ไม่ได้พบกันนาน ร้านท่านยังคนแน่นเช่นเดิม" หญิงสาวกล่าวก่อนปลดหมวกไผ่ผ้าคลุมออก ผิวงามผ่องนวลดุจหิมะ เนื้อเนียนนุ่มราวปุยฝ้าย ดวงหน้างามประดับเครื่องประทินโฉมเบาบางก็สามารถโดดเด่นขึ้นมาได้ ทำให้ลูกค้าภายในร้านเออออกันเซ็งแซ่ว่ามีโฉมงามมาเยือนร้านเจิ้ง อวี้ชิง สร้างความน่าเชื่อถือให้เขามากขึ้นไปอีก

     "วันนี้มาซื้อเครื่องประทินโฉมหรือ?" เขาถามด้วยรอยยิ้ม การแต่งกายและทรงผมของนางบ่งบอกว่าออกเรือนแล้ว ทว่าเขาไม่รู้จะเรียกขานอีกฝ่ายอย่างไรดี

     หยางเสี่ยวเยว่ส่ายศรีษะ

     "วันนี้ข้ามาสั่งทำเครื่องประดับเจ้าค่ะ" นางบอก

     เจิ้ง อวี้ชิงจึงหยิบม้วนไผ่ออกมาให้นางเขียนบันทึกสั่งทำเครื่องประดับลงไป กลิ่นดอกเหมยผสมโม่ลี่ฮวาไม่ได้ทำให้เถ้าแก่หนุ่มแปลกใจมากนัก เห็นได้ชัดว่านางเป็นที่รักของสามี ดูๆแล้วมีน้ำมีนวลขึ้นมามาก เป็นเรื่องดี!

     นางเขียนเสร็จแล้วยื่นคืนให้อีกฝ่าย "ข้าอยากทำเครื่องประดับให้ลูกกับหลานและส่วนหนึ่งเก็บไว้เอง แต่ข้าอยากทำกับร้านที่รู้จักคุ้นเคยกันมากกว่าจึงมาหาท่าน" เพราะการเดินทางจะทำให้นางไม่มีเวลากลับบ้าน การมอบของขวัญไว้จึงเป็นตัวเลือกที่ดี

     "ที่แท้แม่นางหรั่นเป็นฮูหยินแล้ว ไม่ทราบว่าผู้ใดกันคือผู้โชคดี?" เขากล่าวถาม

     นางหัวเราะเบา "ข้าออกเรือนกับ อินซื่อป๋อ เจ้าบ้านตระกูลอินแห่งซินเอี๋ยเจ้าค่ะ"

     "เช่นนั้นข้าควรเรียกท่านว่า อินฮูหยิน" เจิ้งอวี้ชิงยิ้มมองนางที่มีความสุขขึ้นมาก สองคนสนทนากันอีกเล็กน้อยเพราะหยางเสี่ยวเยว่กำลังรีบเร่งจึงไม่ได้คุยเรื่องอื่น นางระบุไว้ว่าให้ส่งม้าเร็วมาที่จวนแทนรับของด้วยตนเองเพราะนางไม่ค่อยจะมีเวลา เจิ้งอวี้ชิงสามารถจัดการให้ได้ทั้งนั้น ทั้งสองแลกพู่ประดับกันเป็นมารยาทเพราะต่างฝ่ายต่างเป็นช่างฝีมือ ก่อนการเดินทางจะทำให้ต้องมีการจากลา...


แบบฟอร์มสั่งทำเครื่องประดับ
ชื่อ: หยางเสี่ยวเยว่
รายละเอียดสินค้า:

(1) ดอกเหมย หรือ ดอกบ๊วย
หรือชาวฮั่นเรียกว่า "เหมยฮัว" มีความหมายถึงความชื่นบาน
ความมีโชคและอายุยืนยาวกับความอ่อนเยาว์ที่ยืนยง
เพื่อต้อนรับวสันตฤดูที่กำลังจะมาถึง
หวีไม้หอมสลักลายบุปผา ปั้นนูนต่ำด้วยดอกไม้ทองคำ
เป็นดอกเหมยสีชมพูสด อบร่ำด้วยเทียนหอมจนมีกลิ่นชั้นสูง
เรือนหวีผสมหินล้ำค่าและประดับแทนเกสรดอกไม้
ว่ากันว่าดอกเหมยสามารถใช้แทนใจ
เรือนหวีนี้แม้จะดูคล้ายของสตรี แต่แท้จริงกลับเป็นของบุรุษ
เป็นสิ่งที่อินฮูหยิน (หยางเสี่ยวเยว่) มอบให้สามี (อินซื่อป๋อ)

การจัดส่ง : นกส่งสินค้าที่คฤหาสน์สกุลอิน เมืองซินเอี๋ย
ลงชื่อสั่งทำไอเท็มเครื่องประดับ : หยางเสี่ยวเยว่



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x45
x16
x57
x16
x153
x60
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x130
x10
x100
x10
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x50
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x43
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2019-1-29 16:36:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2019-2-6 07:54

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 240 ) ฝึกตัวเบา ( 14 )

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 ย่อ เหตุผล
Admin -3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x45
x16
x57
x16
x153
x60
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x130
x10
x100
x10
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x50
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x43
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:22

ขึ้นไปด้านบน