ดู: 193|ตอบกลับ: 4

{ นอกเมืองเป่ยผิง } เทือกเขาเยียนซาน | 燕山

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-1 03:48:11 |โหมดอ่าน






เทือกเขาเยียนซาน | 燕山

{ น อ ก เ มื อ ง ทิ ศ เ ห นื อ }











【ฝอเยียนซาน】

『เทือกเขาตัวยาวเหยียดเสมือนงูยักษ์ หัวติดกับซีซาน และพาดหางไปที่ชายฝั่งป๋อไห่』
เทือกเขาเยียนซานที่อยู่ทางเหนือของนครเป่ยผิง มีภูเขาใหญ่น้อยเรียงรายสลับกันเป็นชั้นๆ 
ซึ่งเริ่มจากตะวันตกทอดตัวยาวเหยียดจรดด่านซานไห่กวน ที่อยู่ทางตะวันออกสุดของกำแพงเมืองจีน 
เป็นหนทางจากโยวโจว เข้าสู่ ด่านซานไห่กวน
เต็มไปด้วยเนินดินมากมาย สิงสาราสัตว์น้อยใหญ่และสมุนไพรหายากในคูหาลับแล
ในผืนป่าแห่งนี้มากด้วยพืชพรรณที่หาได้เฉพาะท้องถิ่น โพรงผาและถ้ำบางแห่งมีสีสันงดงามตามธรรมชาติ 
โตรกผาบางแห่งสูงชันและสามารถได้ยินเสียงสะท้อนของสายลม
เป็นเทือกเขาที่ทอดตัวยาวจนไปถึงทะเลตะวันออกเลยทีเดียว




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

1061

กระทู้

3831

โพสต์

53หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
806853
เงินตำลึง
9215783
ชื่อเสียง
225788
ความหิว
1868

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17975
ความชั่ว
8187
ความโหด
35039
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-4-2 02:25:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-4 18:48





สามพี่น้องพิศดาร

204
ขุนเขาและความกล้า


        เขาป๋อหวังเป็นหนึ่งในเทือกเขาเยียนซานที่ตั้งของด่านซานไห่กวน พวกเขาเลือกเส้นทางนี้ด้วยความรอบคอบ หากเลือดเส้นทางหลักเกรงว่าด้วยหนังหน้าของแต่ละคนในขบวนคงเป็นเป้าวายตาพวกโจรหรือพ่อค้ามนุษย์ ดูเอาเถิด...จับไปสักคนก็ค้ากำไรได้อย่างงามแล้ว ใครใช้ให้พวกเขาเกิดมารูปโฉมโนมพรรณงดงามผิดแผกสามัญกันเล่า!

        หลังจากแยกกับจูหรงเยว่ไปแล้ว หลิงเฮ่ายอมรับว่าตัวเขาออกจะใจหายอยู่บ้าง อย่างไรอีกฝ่ายก็ติดตามตนเดินทางเสียครึ่งแดนฮั่นจะมากจะน้อยก็ยังมีความผูกพัน แต่เมื่อเป็นสิ่งที่ชายเผ่าเหมียวผู้นั้นตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง เขาหรือสามารถยับยั้งได้? มีแต่ต้องส่งเสริมและให้กำลังใจเท่านั้น เคราะห์ดีว่ายังมีพวกพี่จิ่วหารเดินทางหนนี้จึงอุ่นใจลงบ้างด้วยเฟยเทียนคอยหาเรื่องชวนขันมาเล่าสู่กันฟัง ขบวนรถม้าห้าสหายจึงไม่เงียบเหงาอีกต่อไป ‘หรงเยว่...หวังว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะรักษาตัวให้ดี จนกว่าจะพบกันครั้งหน้า’ เขาเองก็จะพยายามแกร่งขึ้นเช่นกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องรอให้ใครมาปกป้องอีกต่อไป

        พวกเขาเดินทางเลียบแนวเขาผ่านดงไพรย่อมมีทั้งอาหารสด อันได้แก่กระต่ายและกวางป่าให้หลี่ไป๋หลงกับแม่นางหมี่เจี๋ยแสดงฝีมือล่าอยู่เป็นระยะ ฝ่ายมือย่างและมือชิมก็ยังทำงานร่วมกันอย่างแข็งขัน การนอนกลางดินห่มดวงดาวและอาศัยเพลงใบไม้เป็นเครื่องกล่อมนอนผ่านไปอย่างราบรื่น ช่วงเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนหลิงเฮ่าอาศัยจากข้อมูลที่มีและคะเนทิศทางจากดวงดาว ก็สามารถนพำาทุกคนมาถึงตอนกลางของเทือกเขาเยียนซานได้ แม่นางหมี่เจี๋ยได้รู้ว่านางใกล้จะได้กลับบ้านเต็มทีก็ยิ่งร่าเริง มักจะร้องเพลงชาวทุ่งหญ้าถี่ขึ้นเรื่อยๆ หากเจ้าลวี่อิงอู่อยู่สงสัยจะได้บันทึกลงรายการไปอีกหลายช่วง

        “เห็นแต่พี่ใหญ่แต่งบทลำนำ ยังไม่เคยเห็นท่านร่ายบทเพลงเลยสักหน” พี่จิ่วที่อาการบาดแผลดีขึ้นมาจนเกือบจะหายดีแล้วอมยิ้มเล่นกับนกน้อย หลี่ไป๋หลงนำทวนออกมาเช็ดเลือดกวางที่พึ่งล่าเห็นพ้องด้วยกล่าว “ในกล่องนั้นของพี่ใหญ่คือกู่ฉินใช่ไหม? เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าใต้เท้าซือห่าเป็นนักพิณชั้นยอด พี่ใหญ่น่าจะร่ำเรียนมาไม่น้อยไม่รู้พวกเราจะมีวาสนาหูรึเปล่าน้า?” เฟยเทียนที่นอนอาบแดดอยู่บนก้อนหินได้ยินเรื่องร้องรำทำเพลงก็พลิวกายโดดลงมาสนับสนุนทันที “ไหนๆ ก็ไหนๆแล้ว พี่ใหญ่เล่นให้พวกเราฟังสักเพลงเป็นอย่างไร? ดูสิมีแต่ปล่อยให้แม่นางหมี่เจี๋ยขับร้องอยู่คนเดียวแบบนี้ใช้ไม่ได้ๆ”

        หลิงเฮ่าส่ายหน้าขันๆ เจ้าพวกนี้อยากบันเทิงหูไม่กลัวแสลงหูกันสินะ ตัวเขาเองก็ไม่ได้เล่นกู่ฉินมาระยะนึงหลังจากบาดเจ็บที่มือ คิดแล้วก็นึกถึงกู่ฉินตัวเก่าที่ได้ละทิ้งไว้ในเปลวเพลิง หัวใจตอนนี้เริ่มจะด้านชา แต่ด้วยความเอ็นดูน้องๆก็อดไม่ได้ที่จะทำตามคำขอ นักกวีหนุ่มหยิบยกพิณออกจากกล่อง หลันหมี่เจี๋ยเห็นดังนั้นก็ร้องว่าเดี่ยวน้องร่ายรำประกอบให้เอง! ปลายนิ้วของนักกวีหนุ่มเห็นชอบการร่ายรำประกอบบทเพลงจึงเริ่มขึ้นโดยมีพี่น้องร่วมสาบานเป็นผู้ชม
ต้องซ่อนความฝันเพียงในใจ กอดเก็บความกล้าอันน้อยนิด
เฝ้าบอกตัวเองว่านั่นไม่ใช่เรา ไม่ใช่วิถีของคนกล้า
จงมุ่งหน้าไปทางพายุที่โหมกระหน่ำ!!
ลมยิ่งโหม พายุยิ่งกระหน่ำ ความท้าทายมีแต่จะถูกปลดปล่อย
ลมยิ่งโหม พายุยิ่งกระหน่ำ ก็ไม่อาจพัดเอาความฝันอันสวยงามจากไปได้
ปล่อยให้ลมพัดไป ปล่อยให้มันวุ่นวาย
แต่สิ่งที่ไม่มีวันสูญสลายคือความหวังไร้ขีดจำกัดของเรา!
ลมยิ่งโหม พายุยิ่งกระหน่ำ แม้จะสู้ด้วยเท้าเปล่าก็ไม่หวั่นเกรง
ลมยิ่งโหม พายุยิ่งกระหน่ำ จงอย่ากลัวว่าใครจะทำให้สับสน
ดูสิว่าใครกำลังยิ้มแย้มอย่างไม่หวั่นไหว!
จงดูสิว่าใครกำลังยืนหยัดอย่างกล้าหาญ!
เราจะต้องยิ่งใหญ่ให้ได้ในสักวัน
ใช้พลังทั้งหมดที่มี แล้วทำความฝันนั้นให้เป็นจริง
        หมี่เจี๋ยร่ายรำอย่างคึกคักและร้อนแรงตามแบบฉบับของชาวทุ่งหญ้า เรือนร่างของนางงดงามไม่แพ้ยอดหญิงงามในตำนาน เฟยเทียนหลงมองจนตาค้างบทเพลงบางท่อนไม่เข้าหูเสียแล้ว พี่จิ่วปรบมือร้องว่าดีไม่ขาดปาก ผลสุดท้ายเมื่อเพลงสิ้นสุดลงยังได้ถามเขาว่าชื่อเพลงอะไร หลิงเฮ่าบอก “ยังไม่ทันได้คิด….ข้าพึ่งแต่งเมื่อครู่นี่เอง”




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
ปีกเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x20
x1
x1
x3
x3
x1
x200
x50
x1
x10
x49
x10
x5
x120
x7
x7
x1
x1
x6
x39
x8
x1
x18
x325
x140
x2
x14
x1139
x4
x150
x3
x2
x5
x3
x10
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x165
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x1220
x70
x4
x15
x36
x21
x2
x4
x5
x880
x8
x2323
x50
x140
x210
x150
x260
x1
x17
x165
x1
x130
x500
x500
x1927
x82
x98
x31
x2075
x9999
x8
x7
x41
x14
x770
x7
x4
x17
x2
x28
x2
x30
x88
x8
x725
x186
x600
x798
x77
x4610
x6
x640
x952
x108
x2100
x55
x220
x561
x485
x859
x100
x4
x1830
x443
x3999
x458
x50
x830
x1843
x1755
x205
x4147
x58
x609
x392
x814
x233
x108
x140
x195
x3
x6
x2
x1010
x77
x35
x1982
x120
x1
x194
x4
x9999
x933
x2
x20
x234
x1221
x4200
x3837
x7
x2440
x1200
x214
x498
x9999
x899
x273
x1
x280
x635
x2275
x285
x50
x10
x1
x7
x7
x14
x21
x9
x218
x6329
x77
x6655
x199
x12
x4237
x9
x3
x3012
x6
x9
x696
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x262
x1730
x6
x16
x77
x529
x60
x4
x115
x3
x15
x6
x138
x4
x3
x3
x2478
x500
x115
x5239
x403
x286
x2642
x1960
x3471
x9
x2
x228
x3293
x5250
x910
x965
x7
x1364
x818
x90
x300
x52
x556
x2000
x9999
x11
x2161
x9999
x9999
x2227
x970
x393
x67
x1110
x3
x1418
x30
x1937
x2108
x236
x1
x256
x483
x1521
x251
x967
x1675
x2004
x3420
x9999
x2134
x2692
x1249
x2003
x403
x1952
x2304
x1722
x308
x43
x1
x22
x1759
x1415
x63
x1
x4465
x5319
x67
x9999
x121
x373
x438
x1922
x101
x1769
x232
x305
x58
x352
x198
x8
x80
x31
x9999
x78
x400
x1377
x162
x51
x278
x40
x1
x345
x9999
x2520
x837
x90
x70
x60
x159
x9999
x110
x5838
x111
x713
x206
x2
โพสต์ 2018-8-25 22:48:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-25 22:49


ตั้งใจเถิด

        สองพี่น้องสกุลหลินนั้นเดินทางกันมาจนถึงเมืองเป่ยผิง การเดินทางด้วยม้าเร็วนั้นเป็นอะไรที่รวจเร็วมาก แถมยังมีม้าของทั้งสองเป็นฝ่ายนำทางตั้งแต่แรก เจียวหย่าและจิ้นอันจึงเดินทางมาจนถึงทางตอนเหนือของเมืองเป่ยผิงได้อย่างไม่ยากเย็น ตอนนี้ทั้งสองเดินทางมาจนถึง เทือกเขาเยียนซาน ซึ่งเป็นสถานที่งดงาม เป็นหนทางจากโยวโจว เข้าสู่ ด่านซานไห่กวน

        ทั้งสองนั้นทางผ่านมา เจียวหย่าที่กำลังนั่งคิดถึงเรื่องราวเก่าก่อน นั้นก็จ้องมองรอบๆข้างที่เต็มไปด้วยธรรมชาติ นางพรายยิ้ม เมื่อเห็นว่าธรรมชาติของทุกที่นั้นสวยงามขนาดไหน … ไม่ว่าจะเป็นทางใต้หรือทางเหนือ.. แต่นั้นก็ไม่อาจบอกได้ว่านางจะปลอดภัยกับการเดินทางในครั้งนี้

        “.....หากเจ้าไม่อยากเดินทาง เราจะกลับกันก็ได้นะ?” จิ้นอันพูด เมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนเองนั้นดูไม่น่าสู้ไหว แต่ทว่าเมื่อเจียวหย่าได้ยินดังนั้น นางก็ส่ายหัวหนัก

       “ไม่ใช่ไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะท่านพี่จิ้นอัน อย่างที่บอก ข้ากังวนนิดหน่อย หากแต่ไม่เป็นไร ข้าตัดสินใจที่จะเดินทางมาแล้ว ข้าไม่อยากทำให้ท่านพ่อผิดหวังในตัวข้า รวมถึงข้ายังมีท่านพี่อยู่ด้วย ข้าหวังว่าข้าจะปลอดภัย อย่างน้อย ก็ไม่มีใครรู้ว่าข้าเป็นใคร” เจียวหย่าเอ่ย นางยิ้ม ...ถึงแม้ว่าจะใส่ชุดปกปิดใบหน้า แต่ทว่าตอนนี้ นางนั้นปิดใบหน้าเพียงผ้าผืนบาง และมีหมวกไม้ไผ่ซึ่งมีผ้าบางระย่าออกมา ทำให้เห็นได้ว่านางพอมีเค้าโครงหน้าเช่นไร

       “.....คราวนี้ข้าจะระวังตัวอย่างถึงที่สุดเจ้าค่ะท่านพี่...”

       “พี่ได้ยินเช่นนั้นก็ดีแล้ว.. ชมธรรมชาติให้สำราณเถอะ..หรือจะนอนหลับก็ได้ อย่างไรก็ยังต้องเดินทางอีกไกล พักผ่อนหน่อยก็ดี....เจ้าคงคิดถึงลูกๆไม่น้อย...พี่ไม่ว่าหรอก ” จิ้นอันเสนอเนื่องจากว่าเป็นห่วงน้องสาวของตนเอง เจียวหย่าเมื่อได้ยินดังนั้น นางก็ขอตัวเข้าไปด้านในรถม้า เพื่อที่จะไปนอนขดตัวอยู่ด้านใน … แม้อาจจะลำบากไปบ้าง แต่ทว่าด้านในก็กว้างพอ

                            ส่งบทเพลงล่องบรรเลงถึงดวงดาว
                     ที่พร่างพราววาวระยับปลายลับฟ้า
                     เปล่งทำนองแว่วหวานดุจวาจา
                     เอ่ยเอื้อนมาแทนหัวใจไปให้ดาว



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +88 ความหิว -26 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 88 -26 + 3

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-2-5 23:02:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-6 16:06

{ เควสเสริมพิเศษ : สายเลือดแห่งโชคชะตา }
{ เป่าหย่า : การเดินทางของความฝัน ตอนที่ 8 : ของขวัญ }
หาสมุนไพรล้ำค่า : บัวหิมะตัวร้ายกับยายตอแหล : บัวหิมะ

       “แค่ก..แค่กๆ...” เสียงไอนั้นดังขึ้นมาจากริมฝีปากบางของหญิงสาวที่กำลังเดินทางอยู่ ไม่ต้องสงสัยว่าตอนนี้หญิงสาวนั้นเดินทางอยู่ที่ไหน เพราะที่อยู่ ณ ตอนนี้ของนางนั้นคือเทือกเขาเยียนซานที่อยู่ทางเหนือของเมืองเป่ยผิง ซึ่งเป็นหนทางจากโยวโจว เข้าสู่ ด่านซานไห่กวน เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ ที่เป่าหลิงนั้นจำเป็นที่จะต้องเดินทาง..

        แต่ด้วยความหนาวเย็นของหิมะที่กำลังตก เนื่องจากว่านี้คือเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน จึงเป็นอุปสรรคต่อการเดินทางของหญิงสาวอย่างมากเลยทีเดียว นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นอ่อนแรงลง และตอนนี้เธอกำลังคิดว่าเธอควรที่จะพักผ่อนได้แล้ว…

        ช่วงระยะเวลาที่หิมะตกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่ไม่น่าภิรมย์เลยสักนิด เป่าหลิงนั้นสูดลมหายใจของตนเองขึ้นมา แล้วพยายามฮึบเดินทางขึ้น เพื่อที่จะหาที่พักหลบเหล่าหิมะขาวโพลนที่กำลังถาโถม หากนางอยู่ด้านนอกมากกว่านี้คงจะต้องเดินทางแข็งตายเป็นแน่.. “แค่กๆ….ฝ้าเฉี่ย..เจ้าอยู่ด้านในเสื้อเอาไว้นะ..ห้ามออกมาเด็ดขาด..” เสียงหวานของเป่าหลิงนั้นกล่าว

        เธอพยายามกระชับเสื้อผ้าของตนเอง ดูเหมือนว่าตอนนี้ผีเสื้อน้อยนามฝ้าเฉี่ยนั้นจะอยู่ในอกเสื้อของเธอ และแล้ว เป่าหลิงก็เดินทางมาเรื่อยๆ จนเห็นกับถ้ำลักษณะ ที่ค่อนข้างใช้เป็นที่หลบหิมะได้.. ตะวันนั้นตกดินอย่างรวจเร็ว เพราะว่าเป็นฤดูหนาว.. เมื่อเป่าหลิงเดินเข้ามาด้านใน ความหนาวเย็นนั้นก็กัดกิน แต่ทว่าก็ได้รับความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง..

        ภายในโพรงถ้ำแห่งนี้นั้นเป็นโพรงถ้ำที่ดูเหมือนว่าจะมีทางไปต่อ แต่ทว่าก็ไม่น่าจะยาวขนาดนั้น นัยต์ตาสีม่วงกระพริบถี่ แล้วเธอก็หยิบคบเพลิงนั้นออกมา .. มือบางนั้นใช้ขวานในการจามแท่งไม้ภายในคบเพลิงนั้นเป็นฟืนขนาดย่อมๆ แล้วก่อกองไฟด้วยแท่งหินจุดไฟที่เธอทำเป็นอุปกรณ์แต่งตัวเคลือบด้วยยางไม้พกติดตัวไว้..

       “แซ๊ก..แซ๊กๆ..!!! พรึบ บ บ”

        แสงสว่างที่ลุกโชติช่วงชิงเปลงเพลิงนั้นค่อยๆลุกลามเข้าไปที่ทางของไม้แห้งที่เป่าหลิงนั้นจัดการจามมันมือทั้งสองข้างของหญิงสาวนั้น พยายามอังไฟไว้เพื่อให้ความอบอุ่นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เป่าหลิงนั้นปล่อยให้ผีเสื้อมายานามฝ้าเฉี่ยนั้นเป็นอิสระ..

        “ฟู๊ว..วว..โชคดีนะเนี้ย ที่ขึ้นมาแบบนี้... ไม่อย่างงั้นคงแย่แน่ถ้าหากพาม้ามาด้วย..” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มๆ ก่อนที่ทางฝ้าเฉี่ยนั้นจะบินมาใกล้ๆกับเธอ แล้วนั่งตุ๊บๆ อยู่ตรงหัวไหล่ของหญิงสาว ท่าทางเขาเองก็จะหนาวไม่ได้แพ้กัน จึงไม่ยอมบิน เพราะเกรงว่าปีกนั้นจะแข็งกรอบจนหักได้ เพื่อที่จะปกป้องปีกของเขา..

        ‘......อย่างน้อยก็มีไฟล่ะน่า..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอก ท่าทางแล้วน่าจะเป็นอย่างงั้นจริงๆ เธอนั้นหยิบเนื้อเค็มออกมาแล้วจัดการเสียบไม้ปิ้ง เพราะคิดว่าวันนี้นั้นอย่างไรก็ไม่มีทางที่จะได้เดินทางต่อ เพราะฉะนั้น นอนพักเอาแรงที่นี้เสียสักหน่อยจะเป็นอะไรไป? นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นสะท้อนกับสิ่งที่เรียกว่าเปลวเพลิง มันทำให้หวนนึกถึงเจ้าหลานเด็กน้อยของเธอ ซูซานน่า… หวังว่านางกับลู่เต๋าตอนนี้คงไม่ตีกันตายหรอกนะ..

        แต่มันก็เป็นเรื่องของเด็ก..ผู้ใหญ่อย่างเราคงไม่ต้องยุ่งเกี่ยว..
        ‘เป่าหลิง มีอะไรบางอย่าง...ตรงกระเป๋าของเจ้า..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้น เป่าหลิงเลิกคิ้ว ก่อนที่นางนั้นจะหยิบเจ้าสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่ฟักออกมาจากห่อผ้าที่กำลังสั่นอยู่.. เจ้าไข่เกล็ดนี้เรียกได้เลยว่าเป็นสิ่งที่ทำให้เป่าหลิงต้องคิดอะไรบางอย่างเสียแล้วล่ะ..

        “ไม่เป็นอะไรนะจ๊ะ...หนาวใช่ไหม?” นางกล่าวถาม พลางคลียิ้ม เจ้าไข่นั้นดิ้นแด๊วๆไปเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังต้องการที่จะสื่อสารกับเธอ.. “....เอาล่ะ..งั้นวันนี้เจ้านอนกับข้าตรงนี้ดีไหม?” เป่าหลิงกล่าวถามอีกครั้ง ท่าทางมันจะชอบและกระโดดเด้งตนเองลงไปที่ตักของเป่าหลิง และไม่มีท่าทีที่จะแตกได้เลย.. ท่าทางแล้วเธอควรที่จะให้เจ้าตัวน้อยนั้นอยู่ตรงนี้เสียแล้ว..

        ‘ฮ่ะๆ..เพราะว่าไข่ที่ยังไม่ฝักนั้นต้องการความอบอุ่นน่ะเป่าหลิง ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะลองกกไข่ดู อย่างน้อยมันก็น่าจะอยากลืมตาดูโลกนี้ขึ้นมาเร็วๆ’ เสียงของฝ้าเฉี่ยกล่าวแนะนำ เจ้าไข่นั้นเอียงตัวไปมา ราวกับว่ามันกำลังจ้องมองเปลงเพลิง … เป่าหลิงหยิบเจ้าเนื้อเค็มนั้นกลับมา ดูเหมือนว่ามันจะอุ่นได้ที่ หญิงสาวจึงจัดการฟาดเสียเกลี้ยง..

        และไม่ลืมแบ่งให้ฝ้าเฉี่ยทานด้วยเช่นเดียวกัน..

       “เอาล่ะ...ข้าควรนอนได้แล้ว..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะคลียิ้มให้กับตนเอง ..เธอใช้เสื้อปูตรงบริเวรผนังถ้ำที่เย็นยะเยือก แล้วเร่งไฟเพื่อให้มันนั้นไม่มอด เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฝ้าเฉี่ยบินมาอยู่ข้างๆ และเธอก็ค่อยๆล้มตัวลงนอนพร้อมกับในมือที่มีไข่น้อยอยู่เช่นเดียวกัน.. ตอนนี้เจ้าไข่น้อยนั้นอยู่ในอ้อมกอดของนาง..

       “......เอ๊ะ?...กะ..เกิดอะไรขึ้นหรอ?” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวออกมาอย่างตกใจ เพราะว่าเจ้าไข่ในอ้อมกอดนั้นสั่นดิ้นไปมา ราวกับว่ามันยังไม่ได้สิ่งที่มันต้องการนั้นเอง ท่าทางมันจะไม่ยอมให้เธอนั้นนอนโดยสวัสดิภาพเสียแล้ว.. “ไม่ได้นะ..ข้าต้องพักผ่อน..ไม่อย่างงั้นพรุ่งนี้จะออกเดินทางไม่ได้….เจ้าไม่สงสารข้าเลยหรือ?”

       “.................หรือเจ้าต้องการให้ข้านั้นกล่อมหลับเจ้า?” เสียงหวานใสนั้นดูติดตลก เพราะว่าเธอเข้าใจแล้วว่าเจ้าตัวเล็กที่ยังไม่ฟักนี้ต้องการสิ่งใด… และแล้ว เสียงของบทกลอนเพลงแววหวานก็ออกมาจากริมฝีปากของเด็กสาว แต่ไม่ถึงชั่วยาม เจ้าตัวน้อยก็นิ่งสนิท พร้อมกับเป่าหลิงเองก็เช่นเดียวกัน…


        ช่วงเช้านั้นกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับแสงอาทิตย์จากฟากฟ้าทิศตะวันออกนั้นผลิดอกออกแสงแรงกล้ามาในช่วงระยะเวลาแห่งตะวันรุ่ง ร่างของหญิงสาวในชุดเตรียมตัวออกเดินทางนั้นลืมตาตื่นขึ้นมา เหล่ากองไฟนั้นดับมอดลงในช่วงเวลาเช้าของวัน ราวกับว่ามันหมดหน้าที่แล้ว

        “เอาล่ะ..ได้เวลาออกเดินทางแล้วล่ะ..” เสียงหวานนั้นพูดออกมาอย่างให้กำลังใจตัวเอง เธอนำตัวไข่ตัวน้อยนั้นมัดเข้าถุงที่โดนปกป้องอย่างดี แล้วเก็บไว้ ก่อนที่จะเหลือบมองไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้ ด้วยความคิดอะไรบางอย่าง.. กลิ่นที่ฉุนแตะจมูกและให้ความรู้สึกเย็นๆ นี้มันอะไรกันนะ?.. มือบางนั้นถูมือไปมา ราวกับว่ากำลังสงสัย จริงๆ..

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกมาด้านนอกถ้ำที่เธอใช้เป็นที่หลบหิมะเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา แล้วจ้องมองพืชดอกที่โผล่พ้นกองหิมะสีขาว.. “บะ..บังเอิญจังเลย..”


        ใช่แล้ว ดอกบัวหิมะนั้นโผล่พ้นออกมาจากกองหิมะสีขาว มันเป็นพีชที่หายากและเติบโตค่อนข้างช้าเลยทีเดียว.. ดอกของมันนั้นมีสีขาวและเขียวอ่อนๆ ส่งกลิ่นหอมหวนที่แตะจมูกของหญิงสาวทำให้เธอนั้นได้รับรู้เลย ว่ามันจะต้องเป็นดอกบัวหิมะเป็นแน่.. มือบางนั้นรีบหยิบอะไรบางอย่างออกมา แล้วจัดการลองขุดดอกบัวหิมะนั้นขึ้นมา โดยที่ไม่ได้ทำให้รากนั้นช้ำ..เพราะมีหัวของมันอยู่ด้านใน..

       “เป็นนิมิตหมายอันดีหรือปล่าวนะ?...ที่เราได้บัวหิมะสดมาในครอบครอง?” เป่าหลิงกล่าวยิ้มๆ ก่อนที่ฝ้าเฉี่ยนั้นจะบินเข้ามาหาหญิงสาว ก่อนที่จะบินไปรอบๆ ‘มันไมไ่ด้มีแค่นี้หรอกนะเป่าหลิง..ดูโน่นสิ… มันมีเต็มเลยล่ะ..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยบอกหญิงสาว..

       “ว้าวว ว ว...” และดูเหมือนว่าตอนนี้เธอคงต้องจัดการตักตวงของป่านี้เสียก่อนแล้วล่ะ..อืม..แต่หากจะเก็บมันไปเฉยๆคงไม่ได้ที่..เอาเป็นว่า..ร้องเพลงไปด้วยดีกว่า.. เนื่องจากความสรานใจของเธอ ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้น คือเสียงแววหวานนั้นร้องขับบนกลอนลำนำเพลงพช …. ร่ายรำไปตามหิมะหนาที่ขึ้นระรัวไปตามเส้นทางที่จะเดินผ่านไป…

        เหล่าดอกบัวหิมะต่างชูช่อให้กับหญิงสาวราวกับต้องการโดนเก็บนำไปใช้..




[ใช้ ความสามารถ ของกระบี่มารพันปี (เก๊) +8 ค่าชั่ว +2 ค่าโหด]



@Admin




แสดงความคิดเห็น

(7) ได้รับบัวหิมะ 2598   โพสต์ 2019-2-6 16:10
คุณได้รับ +5 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-6 16:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -132 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -132 + 7

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

126

กระทู้

1602

โพสต์

43หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
13248
เงินตำลึง
370702571
ชื่อเสียง
196998
ความหิว
757

ตราเมเปิ้ลพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
10439
ความชั่ว
7278
ความโหด
15187
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-9-2 18:50:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-9-2 18:54

สัญญาจ้าง
ดราก้อนแอร์ไลน์ (12) END

          วิ้งงงงง~

          ทุกคนโผล่ออกจากสถานที่ของพรรคมารมาอยู่บนเทือกเขาเยียนซานชาวบ้านแต่ละคนมีสีหน้าดีอกดีใจถูกช่วยเหลือจากกลุ่มคนลึบลับ รอดปลอดภัยไม่ต้องเป็นอาหารของสัตว์ร้ายแล้วหนีจากกีกี้มาไกลถึงที่นี่ "ขอบคุณพวกท่านที่ช่วยเหลือพวกข้า"

          "ถ้าไม่ได้พวกท่านช่วยชะตากรรมของพวกเราคงขาด ไร้ความหวัง" กลุ่มชาวบ้านสามสิบคนมากล่าวขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งหลาย

          "แล้วแม่นางพาสัตว์ร้ายตัวนั่นไปไว้ที่ใดล่ะ" ดูเหมือนจะมีชาวบ้านหลายคนที่ยังคงสงสัยกับการหายไปอย่างเป็นปริศนาของสิ่งประหลาดตัวนั้น มองรอบข้างก็ไม่มี

          แม่มดสาวเหยียดยิ้มนัยน์ตาเหลืองพันมองไปอีกทิศทางซึ่งเป็นเกาะที่นางอาศัยอยู่ "ข้าพามันไปในที่...ที่มันสมควรอยู่ จะได้ไม่โดนคนเลวจับไปทรมานได้อีก"

          เรื่องทุกอย่างคลี่คลายลงแม้จะเกิดความโกลาหลขึ้นพวกเขาทุกคนก็รอดกันหมด เส้าเทียนคุยกับสหายแวมไพร์ที่แยกตัวจากกลุ่มคน "บาดเจ็บตรงไหนบ้างไหม"

          "ข้าไม่เป็นอะไรหรอ ว่าแต่เจ้าเถอะสู้กับพวกมันเยอะทั้งยังต้านไม่ให้มันเข้ามาถึงตัวพวกเราได้ ควรจะห่วงตัวเองก่อนดีกว่ามั้ย" ไป๋เหยียนเฟยส่ายหัวคลุมผ้าเห็นเพียงแค่ดวงตาทั้งสองข้าง

          "มีแต่พวกปลายแถวเข้ามารุม" พึ่งจะสู้กันมามาดๆหมดน้ำมันกลับการเทราดจุดไฟเผาเพียบ ป่านนี้คงกำลังวุ่นวายกับการตามหาตัวพวกเขาที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

          แยกตัวเข้าไปหาจอมยุทธ์ปริศนาทั้งสองคนที่เข้าร่วมในเหตุการณ์ชุลมุน "ข้าหวงเส้าเทียน พวกเจ้ามีนามว่ากระไรหรือ" หันไปแนะนำตัวกลับทั้งสอง

          "ข้าอี้" อีกฝ่ายกล่าวขรึมๆ ไม่ได้สนใจอีกฝ่ายมาก แนะนำไว้เพื่อเจอกันครั้งหน้า
          "เรียกข้า ลู่เสี่ยวฟ่ง จอมยุทธ์ลู่ จอมยุทธ์พเนจร" ชายหนุ่มแนะนำตัวอย่างเป็นมิตร พลางคิดในใจแม้จะรู้ที่ตั้งพรรคมารแต่เขาก็ไม่อาจใช้กำลังทหารโจมตีได้ เพราะจะทำให้ชาวบ้านแตกตื่น และเคลื่อนย้ายกองทัพ ได้แต่ตั้งความหวังกับจอมยุทธ์ธรรมะ

          นัยน์ตาสีดำคมกริบมองชายร่างสูงอีกคน "ทำไมถึงช่วยเจ้านั่น" พลางชี้ไปตรงอดีตจ้าวหุบเขาปีศาจที่ร่างกายได้รับบาดเจ็บบนตัวมีรอยแผลมากมายจากการถูกทรมาน

          "เจ้ารู้จักมัน?"

          "อืม รู้จักในนามไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว"

          มาในฐานะจอมยุทธ์ลู่มองชายตรงหน้าที่คาดว่าคงจะเป็นจอมยุทธ์ในยุทธภพเห็นฝีมือแล้วไม่ธรรมดา "เขาเป็นสหายข้าเอง ทราบข่าวว่าโดนคนจากพรรคมารจับตัวมาเลยตามมาช่วยเหลือ"

          "สหายท่านเป็นคนมอบตำแหน่งในจางเหยียบลู่ขึ้นเป็นจ้าวหุบเขาปีศาจคนใหม่ พรรคภูติทมิฬลมดำขึ้นครองแผ่นดินสร้างความวุ่นวายทั่วยุทธภพ ข้าได้ข่าวว่าประมุขพรรคมารเดินไปอวี้ซาง" ถอนหายใจเนือยหน่ายมองแววตาราบเรียบไม่แยแสได้ช่วยเหลือเจ้าสัตว์ออกมาก็พอล่ะ

          "อ่อ มันคงไปหาเอเจ้นท์ของมัน ได้ยินว่าที่อวี้ซางมีหลายตระกูลเป็นคนของพรรคมาร แต่ก็ไร้หลักฐานเอาผิด" พูดน้ำเสียงโดดเดี่ยวเย็นชาเยือกเย็นชาหันมองทางอื่น

          "สหายจิ้งเลิกข้องเกี่ยวกับยุทธภพแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล" ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายประลองแพ้ในครานั้นคำสาบานที่ให้ไว้ยังคงรักษาเหมือนเดิม

          "........" พยักหน้าหงึกหงัก แล้วล้วงหยิบหวู่เถาโข่วโร่วกับเท้ากุ้งมังกรผัดฮวาเจียว ขึ้นมอบให้กับคนที่พึ่งจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกัน จอมยุทธ์ไม่จำเป็นจะต้องรู้จักสนิทสนมกันแค่ได้สู้ด้วยกันก็เพียงพอ "รับเอานี้ไปสิข้าให้"
          "ขอบใจ"

          "ขอบคุณ ถ้าเช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน" จอมยุทธ์ทั้งสองขอตัวก่อน ก่อนเดินทาง

          "........"

          โอฟิเลียเดินเข้ามาหาร่างสูงที่ช่วยเหลืองานจัดเสร็จสิ้น ถ้าไม่ได้อีกฝ่ายช่วยเจ้ามังกรผู้น่าสงสารคงถูกทรมานทุกวันเหมือนเดิมเตรียมจะมอบรางวัล "คุณชายหวงจะรับรางวัลหรือจะนับเป็นงานที่รับปากข้า ข้าจะได้ตัดออกเหลือ 2 งานจากสาม" อีกคนยังมีสัญญาค้างไว้อยู่จึงถาม

          "ข้าไม่รับรางวัลก็แล้วกัน ข้าเคยรับปากท่านไว้เรื่องช่วยเหลืองานทั้งสาม" ปฏิเสธที่จะไม่รับของรางวัลใดๆ ถึงอย่างไรซะจำนวนงานก็ลดลงไปหนึ่งชิ้น มองไป๋เหยียนเฟยที่แอบอยู่ตรงในเงามืด

          "ถ้าเช่นนั้นจะถือว่าเจ้าเหลือสองงาน" โอฟิเลียที่พาทุกคนออกมาส่งที่นี่เตรียมจะกลับเกาะจู

          "นี่ฮวาเจียวปิ้งย่างข้าให้" ยื่นอาหารให้ร่างระหงก่อนที่จะกลับออกจาก มาถึงเป่ยผิง...เดินทางกลับกันยาวๆ


กุ้งมังกรผัดฮวาเจียว +ใช้รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา - เตเต้
หวู่เถาโข่วโร่ว - อี้
โอฟิเลีย - ฮวาเจียวปิ้งย่าง

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +35 คุณธรรม --100 ความชั่ว +80 ความโหด โพสต์ 2019-9-2 22:08
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ { จอมยุทธ์ลู่เสี่ยวฟ่ง } เพิ่มขึ้น 80 โพสต์ 2019-9-2 22:06
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ แม่มด: โอฟิเลีย ซัลวาทอร์ เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-9-2 22:06
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ แม่มด: โอฟิเลีย ซัลวาทอร์ เพิ่มขึ้น 10 โพสต์ 2019-9-2 22:06
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สายลับจิ่วเทียนหวง: อี้ เพิ่มขึ้น 5 โพสต์ 2019-9-2 22:06

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +10110 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10110 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
สุราพันตา
ผ้าปิดตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x40
x1
x1
x1
x20
x2
x40
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x887
x2
x8
x21
x2
x554
x1
x23
x6
x3
x3
x34
x1
x1
x1
x101
x3
x3
x1
x756
x46
x52
x1
x1
x1
x2
x1
x20
x10
x2
x1
x135
x10
x3
x6
x1
x630
x620
x620
x620
x9
x39
x20
x23
x30
x9999
x74
x428
x24
x3
x1
x8
x4
x1
x10
x8
x10
x166
x3
x35
x51
x98
x1
x11
x100
x2
x1
x4
x3
x2608
x2600
x2696
x2245
x2500
x15
x30
x260
x62
x2
x2
x9999
x100
x746
x15
x3
x1319
x310
x1964
x116
x1500
x3
x1916
x3469
x1740
x2966
x2327
x2435
x2703
x300
x2411
x162
x6095
x40