กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 168|ตอบกลับ: 7

{ เมืองอู้หลิง } ย่านการค้าอี้อู อูอูอี้

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-31 23:23:58 |โหมดอ่าน

ย่านการค้าอี้อู อูอูอี้




ตลาดเมืองอู๋หลิง เนื่องจากว่าเมืองหลิงนั้นจะติดทางกับปาสู่

เป็นส่วนหนึ่งของจิงโจวและด้านข้างมีเจียงหนาน รวมถึงยังสามารถแยกไปยังเมืองกวนจง

จึงมีเศรษฐกิจการค้า ที่ค่อนข้างดีทีเดียว

ส่วนมากมักมีนักเดินทาง เดินทางมาพักผ่อน และเลือกซื้อของจากที่นี้บ่อยๆ


สินค้าที่สำคัญของตลาดอี้อูนั้นคล้ายกับตลาดในเมืองหลิงหลิงเพียง

แต่จะมีการผสานแบบของทางต้าฮั่นและหนานเยว่เข้ามาด้วย ดูสวยงามแปลกตา


เห็นว่าที่ชื่อย่านการค้าอี้อู อูอูอี้ เพราะว่าผู้เริ่มก่อตั้งสถานที่แห่งนี้เป็นตลาด

หรือย่านการค้านั้นเป็นพ่อค้าที่ลิ้นไก่สั่น ทำให้พูดไม่ชัด เวลาพูดก็พูดอู้อี้ๆ

ทำให้ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าใด แต่เป็นคนน่าเลื่อมใสและนับถือ





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-31 23:40:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด



ออกเดินทางสู่เมืองต้าฮั่น : แยกทาง {แฟลชแบ็ค}

          การเดินทางก็ยังคงมีต่อกับกองคาราวานท่านพ่อค้าข้าวอันดับ 1 แห่งฉางอัน และแน่นอนว่าตอนนี้เขาก็ยังคงกระเตงคนที่เขาเก็บมาจากอาณาจักรหนานเยว่แห่งเจ้าโม่อยู่ นึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องกระเตงกันมาไกลขนาดนี้...และแน่นอนว่าแต่ละคนก็มีแต่ตัวทะโมนกันเสียอย่างงั้นล่ะ

          กองคาราวานนั้นเดินทางมาจนถึงเขตของเมืองอู๋หลิง และคิดว่าจะหยุดพักกันอยู่ช่วงด้านนอกของเมือง เนื่องจากยังคงมีคนเยอะเฉกเช่นเดิม แต่คราวนี้สถานที่ ที่พวกเขานั้นไปพักด้านหน้านั้นเป็นทุ่งทานตะวันขนาดใหญ่สวยสดงดงาม เด็กๆรวมถึงหญิงสาวที่อยู่ในกองคาราวานนั้นก็พากันชมดอกไม้รวมถึงช่วยกันตั้ง ที่พักแรมกันยังที่นี่

          คนส่วนหนึ่งที่แยกกันออกไปในการทำงานด้านอื่นๆ แต่เราก็ต้องพบเห็นว่าชาย 3 คนที่เคยช่วยเธอมาก่อนนั้นพูดคุยกันด้วยความเคร่งเครียดหลังจากที่พวกเขานั้นเจอนกตัวหนึ่งบินโชว์ก้น..เอ้ย..โฉบร่อนลงมา เป็นนกเหยี่ยวขนาดปานกลางตรงบริเวณขานั้นมีอะไรบางอย่างอยู่

          เมื่อพระชายาหลินเฟยเห็น เธอก็ได้แต่จ้องมองเพราะว่าไม่รู้ว่าควร ที่จะเข้าไปทักทายกันอย่างไรแต่แล้วทั้งสามคนก็เหมือนกับจะตัดสินใจได้ รวมถึง เดินทางเข้าหาพบพ่อค้าคาราวานด้านในกระโจมที่ตั้งเพื่อทำงานของเขาด้วย…

          พระชายาหลินเฟยนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เธอยังคงอยู่ในชุดที่มีผ้าปกปิดใบหน้าอยู่ ได้แต่มองน้อยๆ ด้วยความสงสัย ว่าเกิดอะไรกันขึ้น

          และแล้วชายทั้งสามก็ออกมาจากกระโจมรวมถึงรอยยิ้มบางๆของพวกเขาที่มีอยู่ พวกเขาเดินไปเก็บข้าวของก่อนที่จะเดินมาทางพระชายาหลินเฟย เธอนั้นเริ่มเดาออกแล้วล่ะ ว่าชายทั้งสามนั้นจะไปที่ใดกัน

          “พวกท่านจะไปแล้วหรือ?”

          พระชายาหลินเฟยนั้นพูด ก่อนที่จะยิ้มบางๆแม้ว่าจะอยู่ภายใต้ผ้าปกปิดใบหน้าก็ตามที ส่วนหลวนหรงนั้นก็พยักหน้า

          “พวกข้าคงต้องไปแล้วล่ะ แต่ว่าหากแม่นางไม่รังเกียจข้าอยากให้ท่านไปย่านการค้าเมืองอู๋หลิงเป็นเพื่อนพวกข้าหน่อยได้หรือไม่? พวกข้าแค่มีบางอย่างอยากจะให้ท่านน่ะ” พวกเขาพูดอธิบาย ส่วนหญิงสาวก็พยักหน้า ก่อนที่จะเดินตามไป

          เมืองอู๋หลิงนั้นอยู่ในต้าฮั่นเพราะฉะนั้นเธอก็ไม่ต้องคอยระแวงว่าเธอจะเป็นคนแปลกตาเหมือนกับตอนที่เธออยู่เตี๋ยนแล้วล่ะ.. ไม่ว่าจะตลาดที่ใดก็มีแต่ความวุ่นวายและผู้คนเหลือเกินนั้นล่ะนะ? แต่มันก็ช่างมีชีวิตชีวาเหลือเกิน

          เจิ้งหู่นั้นตั้งแต่ที่เดินเข้ามาด้านในย่านการค้านั้นเขาก็หายไปพร้อมกับหลวนหรงปล่อยให้เธอและเจิ้งซื่ออยู่ด้วยกัน และเดินเที่ยวกันเล่นๆ เธอนั้นก็เดินไปโน่นมานี้เรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากทางด้านหลัง

          นั้นคือเจิ้งหู่และหลวนหรงนั้นเอง

          “แฮ่ะๆ...เอาล่ะ เสร็จแล้ว ช่วยรับสิ่งนี้ไปด้วยนะ ^^” เจิ้งหู่พูดขึ้น เขาส่งปิ่นปักผมสองขาสีทองให้กับเธอ มันอาจจะเหมือนทั่วไป แต่มันทำมาจากทองแท้ และตรงกลางก็มีอัญมณีสีม่วงดอกพวงครามเช่นเดิมกับดวงตาของเธอติดอยู่ …. แต่ว่ามัน..คุ้นๆแปลกๆ

          “อัญมนีตรงนั้นข้านำมันมาจากสร้อยของข้าเอง ข้าอยากให้ท่านรับไว้เพราะว่าท่านได้ช่วยพวกข้าเอาไว้เหมือนกับ อย่างไรตอนนี้ข้าและทุกคนก็ต้องแยกทางกับทางคาราวานแล้ว ก็มีเพียงสิ่งนี้ล่ะ ที่จะบ่งบอกถึงมิตรภาพของเราไว้ ฮ่ะๆ” เจิ้งหู่พูดเขายิ้มเห็นฟัน ส่วนพระชายาหลินเฟยเองก็เช่นกัน เธอนั่นหยิบหอบผ้า(ที่มาจากไหนก็ไม่รู้) ออกมา

          ก่อนที่จะส่งให้กับกลุ่มชายตรงหน้า

          “เมื่อแยกทางกับข้าแล้วค่อยเปิดมันแล้วกันนะ” พระชายาหลินเฟยกล่าว ก่อนที่จะยิ้มหวานให้กับทั้งคู่..และเธอก็เลือกที่จะโบกมือลาพวกเขาก่อน..แล้วจากไป โดยที่ทิ้งสามหนุ่มสามมุมกันไว้ว่า.. WTF นี้มันอะไรกันน

[มอบ หีบ10000ตำลึง ให้แก่ 3 หนุ่มสามมุมตรงนั้น--]
@Admin



แสดงความคิดเห็น

++ส่งมอบ หีบ10000ตำลึง ให้แก่ ไอดี Admin แล้ว++  โพสต์ 2018-3-31 23:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +444 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 444 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x20
x1000
x10
x16
x2
x70
x300
x300
x200
x1
x1
x40
x2
x512
x2
x50
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x90
x1
x6
x2
x2485
x2
x4
x330
x2
x50
x1000
x14
x40
x3
x5
x2
x2
x20
x3
x17
x80
x5
x4
x2
x65
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x50
x3
x75
x4
x3
x220
x105
x30
x4
x265
x32
x20
x57
x10
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x119
x750
x191
x10
x629
x300
x70
x48
x8200
x5020
x2
x6
x40
x1000
x835
x14
x675
x14
x1457
x171
x64
x2180
x52
x1025
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x181
x170
x110
x136
x998
x576
x91
x390
x12
x99
x1

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-16 01:09:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-9-16 01:16



หลิงหลานบุปผาพิศดาร
471
เส้นทางบนสายเขียง
‘เป็นสตรีเดินทางลำพังก็ลำบาก ได้...งั้นข้าจะเป็นบุรุษ!!’
        
        หลังแยกจากบุรุษนิรนามผู้พันผ้ามิดชิด ประหนึ่งหวาดกลัวแสงแดดที่นอกเมืองฮั่นจง หลิงหลานค่อยสำนึกได้แล้วว่าตนควรเพิ่มความระมัดระวังในการเดินทางมากกว่านี้ ฉุกคิดได้ว่าในเมื่อเป็นสตรีแล้วดึงดูดคนพาล นางก็เป็นบุรุษมันซะเลย!! ร่างบางจัดแจงเอาหินไปวางเรียงแทนหลุมศพของโจรทั้งห้าเสร็จแล้วเคลื่อยอาศํยการจดจำ ก่อนนำเสื้อผ้าของหลิงเฮ่ามาเปลี่ยนใส่ เกศาเงินจากที่สยายยาวก็รวบเก็บจนเรียบร้อย… ถึงอย่างนั้นใบหน้านางก็ยังหวานหยดอยู่ดี ‘หนังหน้าข้าออกมาดีเกินไปรึเปล่านะ….’

        ถึงซางหยงเห็นโคลนข้างลำธารค่อนข้างสะอาด นำมาพอกผิวทิ้งไว้กลายเป็นคล้ำขึ้น... ทาหน้ามันซะเลย!!

        ร้านผ้าเมืองเซียงหยางมีขายผ้าแถบเนื้อละเอียด นางเอามารัดพันอกแล้วอึดอัดเป็นบ้า… ด้วยปริมาณล้นทะลักเกินไปปลอมตัวยากเย็นนัก!!

        แกร่วอยู่แต่ในรถม้าจนถึงเมืองเจียงหลิงใช้เวลาสองวันในการไล่ชิม ตระเวณหาร้านชื่อดังและวัตถุดิบท้องถิ่น บางครั้งโชคดีเหล่าแม่ค้าและผู้เฒ่าผู้แก่ยังช่วยแนะนำกลเม็ดคู่ครัว นางอยากลองฝีมือฝึกฝนทว่าไร้เวทีให้แสดง ‘ถ้ามีแข่งขันทำอาหารบ้างก็ดีน่ะสิ… ได้เปิดหูเปิดตาพร้อมกับท้องอิ่ม...’ หญิงสาวยังไปไม่ถึงเจียงหนานสักที การหยุดพักยังเมืองอู้หลิงดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ไม่เลว

        ย่านการค้าของเมืองอู้หลิง… แปลกตากว่าถนนการค้าทั่วไปในภูมิภาคจิงโจว ด้วยผสานวัฒธณธรรมของฮั่นและหมินเยว่ไว้ เครื่องจักสานมีอยุ่มากมายพอกับอาหารประเภทปลาและกุ้งแม่น้ำ บันทึกของเสิ่นหลิงเฮ่าเองก็แทบไม่มีพูดถึงเมืองในแถบนี้ ‘แปลก… ไม่ใช่ว่าเขาเป็นกวีที่ไปทุกที่หรอกหรือ ถิ่นกำเนิดอาหารตระกูลเซียงอย่างฉางซา ที่ท่องเที่ยวอย่างกุ้ยหยางทำไมถึงเว้นไปไม่มีในบันทึกล่ะ?’ จะว่าคนผู้นั้นไม่เคยมาแถวนี้ แต่ในบันทึกมีแค่เมืองหลิงหลิง…

        ช่างเถอะ... ตรงไหนไม่มีนางช่วยเขาบึนทึกตรวจสอบก็ได้นี่นา



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -23 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -23 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-16 02:07:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด

หนทางบนสายเขียง

472
{ เส้นทางอาชีพ 1 }
จะทำครัวก็ต้องมีใบอนุญาตหรอ

        หลังได้รับการแนะนำเส้นทางอาชีพจากบุคคลลึกลับ ว่าหากนางอยากเป็นแม่ครัวละก็ ลำพังอาศัยทำอาหารไม่มีทางพออยุ่พอกินได้หรอก จะให้ดีคือรุ้จักแหล่งวัตถุดิบสร้างกิจการของตนขึ้นมา เรียนรุ้กันตั้งแต่ขั้นแรก ก้าวสู่หนทางสร้างโรงเตี้ยมหรือเหลาภัตตาคารชื่อดังไปเลย!! ‘จงอย่าเพ้อฝันกับตำนาน จงเป็นตำนานด้วยตัวเจ้าเอง!!’ ชายลึกลับผู้ดอยหมั่นโถวในจานนางพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนวิ่งจากไป

        หลิงหลานเสมือนพึ่งรุ้แจ้ง ใช่แล้ว!! จะไปเป้นลูกจ้างเขาตลอดมันก็ใช่ที นางเป็นนายตัวเองเปิดกิจการเองก็ได้นี่นา… แค่ไม่อยากพึ่งพาหลิงเฮ่ามากเกินไป ลำพังตอนนี้การมีอยุ่ของนางก็ลำบากนักกวีผู้ไม่เคยพบหน้าแต่แยกกันไม่ขาดผู้นั้นมากแล้ว…

        “เขาคนนั้นบอกว่าสมาคมการค้าสินะ…. อื้ม” เพราะเหตุนี้สตรีร่างบางผู้ยังอยุ่ในชุดบุรุษก็ก้าวเข้าไปสมาคมการค้าเมืองที่ใกล้สุด ก่อนส่งใบสมัครแล้วเขียนชื่อตนเองลงไปด้วยความมาดมั่น…

        ‘รอเถ้าแก่ใหญ่ติดต่อไปนะขอรับ ท่านยังเดินเล่นอยู่ในเมืองนี้ก่อนเถอะ’

        เพราะผู้ดูแลกล่าวเช่นนั้น… แม่หญฺงหลิงหลานหน้ามนคนว่างงานก็เลยไปจับจองร้านน้ำยาแถวย่านการค้า สั่งชาหลงจิ่งมาจิบพลาง ฟังดนตรีไปพลางเมล็ดแตงคั่วห่อหนึ่งแทะไปเกินครึ่ง สักพักก็มีบุรุษผมขาวใบหน้าค่อนไปทางหวานเข้ามาถามกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงราวกับร้องเพลง “เจ้า...คนที่มาสมัครสมาคมการค้าใช่หรือไม่? ใช่แน่ล่ะ...ข้าจำได้ว่าเห็น”
        “เจ้าค่ะ เอ้ย! ขอรับ!!” สรุปเสร็จแล้วเขาจะถามนางเพื่ออันใด..
        “......ช่างเถอะ ข้าดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้าเป็นสตรี” สำหรับตัวนางในเวทีงิ้วอย่างเขา แยกแยะชายหญิงง่ายเหมือนปอกกล้วย “บุรุษน่ะ… ลำคอไม่เนียนเรียบขนาดนั้นหรอกนะ”
        “แหะๆ เดินทางลำพังก็ต้องระวังตัวเพิ่มขึ้นน่ะเจ้าค่ะ” ปิดไม่มิดแล้วปล่อยเลยตามเลย

        “ข้าหลิวลู่เจินเถ้าแก่ใหญ่แห่งสมาคมการค้าต้าฮั่น ตามชื่อแม่นางหลิงหลานได้สมัครไป ระบุว่าสนใจกิจการเถ้าแก่โรงเตี้ยมใช่หรือไม่? เอาล่ะ…. บอกเสียก่อนนะว่าเส้นทางการค้าน่ะมิได้เรียบง่ายคิดทำเล่นๆ แล้วหวังเฟื่องฟูน่ะถอดใจตอนนี้ก็ยังทัน” บุรุษชุดฟ้าน้ำเงินลงนั่งพลางอธิบายอย่างตรงไปตรงมา เห็นสตรีจำแลงยังคงจ้องมองตนตาแป๋วก็เอ่ยต่อ “จะลองดูงั้นสินะ… สายอาชีพเถ้าแก่ไม่เหมือนพ่อค้าคาราวาน เราเน้นค้าปลีกนั่นคือการรับวัตถุดิบมาจากแหล่งสินค้า เหล่าพ่อค้าต่างแดนอีกทีค่อยมาจัดจำหน่ายด้วยอิงจากราคากลางตลาด”
        “ข้าอยากเป็นแม่ครัวเจ้าค่ะ!!” หลิงหลานตอบอบ่างฉะฉานเมื่อพบว่าที่เขาพูดมาไม่ได้เกี่ยวกันเลย
        “....แต่เจ้าเขียนมาว่าสมัครเป็นเถ้าแก่โรงเตี้ยมนะ” ชายชุดครามตวัดสายตามองจิก “เอาเถอะ มีเหลาสุราและร้านขนมหวานหลายที่ พวกเถ้าแก่ลงมือปรับปรุงรายการอาหารด้วยตนเอง ถ้างั้นตกลงตามนี้...คิดจะเข้าสู่สมาคมการค้า เจ้าต้องได้รับการทดสอบจากข้าก่อนนะแม่นาง”
        ร่างเน่งน้อยยื่นห่อเมล็ดแตงคั่วไปอย่างเผื่อแผ่ “ข้าพร้อมฟังแล้วเจ้าค่ะ”



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -45 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -45 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-16 02:59:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 19:48


หนทางบนสายเขียง
473
{ เส้นทางอาชีพ 2 }
บททดสอบสังคมการค้า

        “เริ่มด้วยทักษะแรกคือการเรียนรู้ ตาดู..หูฟัง สมองเจ้าต้องคิดตามคำที่ข้าพูด จะไม่ทวนให้เป็นหนที่สอง สายงานโรงเตี้ยมนั้นอาศัยทั้งเครือข่ายและการบริการ เรียกได้ว่าครอบคลุมสองด้าน หาข้อเด่นมาเป็นจุดขายกลบข้อด้อยเพื่อเอาชนะคู่แข่ง มาตราฐานของห้องพักไม่มีกฎตายตัวที่สำคัญคือความพึงพอใจของลูกค้า ทำอย่างไรให้พวกเขากลับมาใช้บริการอีกครั้ง” ลู่เจินเถ้าแก่ใหญ่อธิบายพลางแทะเมล็ดแตงไป มีหลิงหลานคอยส่งน้ำร้อนน้ำชาอย่างนบน้อมให้เป็นระยะ “เจ้าเคยทำงานที่ไหนมาก่อนไหม?”
        “ข้า… เคยช่วยงานเถ้าแก่หย่งในโรงเตี้ยมชางลั่งถิงเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบตามจริง
       “......เช่นนั้นเรื่องการรับรองแขกและมารยาทอันพึงมีข้าคงไม่ต้องพูดแล้ว” พลับพลาเกลียวคลื่นโรงเตี้ยมชั้นหนึ่งแห่งฉางอัน กิจการไม่กี่ที่จึงสามารถกำหนดเพดานราคาของตนเองได้ โดยไม่ขึ้นกับคู่แข่งรายอื่น ‘นั่นเพราะทุนถึงมาตราฐานสูง...’

          เถ้าแก่อธิบายการกำหนดราคากลางของห้องพักเริ่มจากระดับโรงเตี้ยม วัดตามคุณภาพและทำเล พวกที่ตั้งอยุ่ในเมืองและติดกับสถานที่ราชการเป็นอีกราคาหนึ่ง ติดกับย่านการค้าสัญจรสะดวกก็อีกราคา นอกนั้นรายละเอียดปลีกย่อยอยู่ที่จะบวกหรือลบ “ก่อนจะเริ่มสู่การเป็นเถ้าแก่โรงเตี๊ยมที่ชำนาญและเชี่ยวชาญ ไม่ได้มาจากพวกลูกคุณหนูนอนกิน นับเงินอย่างเดียว กิจการพวกนี้จะอยู่ได้ไม่นานก็พากันยุบเลิกเหมือนเด็กเล่นขายของ แต่เจ้าจะต้องเรียนรู้ความลำบากตั้งแต่รากเหง้า โดยก่อนอื่นต้องเริ่มจากอาวุธคู่กายของเหล่าเถ้าแก่ที่เริ่มจากการเรียนรู้พบปะผู้คน เร่ขายของจนมีเครือข่ายลูกค้าสักกลุ่มหนึ่ง”

        หลิวลู่เจินหันไปสั่งความให้ผู้ติดตามในรถม้านำเอาอุปกรณ์ทำกินมาส่ง เป็นหาบไม้ใช้แบกกับกระบะใส่สินค้าเพื่อขาย “คนหาบเร่… งานพื้นฐานที่สุดการจะเป็นพ่อค้าแม่ขายต้องทำธุรกิจได้ทุกที่”
        หลิงหลานกระพริบตาปริบๆ ดูเป็นงานที่ท่าทายนางชอบ… เพียงแต่ว่าแผงสินค้ามาแล้ว ของที่ขายยังไม่เห็นมี “ท่านจะให้ข้าขายสิ่งใดละเจ้าคะ?”

        “ในสมัยนี้หมี่ซั่วกำลังเป็นที่นิยม ข้าจะให้เจ้าทดสอบก่อนเขียนหนังสือรับรองคนหาบเร่ให้เจ้าอย่างเป็นทางการ ในหาบมีวัตถุดิบพื้นฐาน คือ เส้นหมี่ซั่ว 200 ชุด ให้เจ้า ส่วนวัตถุดิบอื่นเจ้าสามารถไปซื้อได้จาก “ศูนย์เถ้าแก่” ที่นครฉางอัน ข้าจะเขียนหนังสือใช้งานชั่วคราวให้เจ้า และ เดินขาย “บะหมี่ซั่ว 7 ชาม” ให้กับลูกค้า เสร็จแล้วค่อยมาพบข้าอีกครั้งที่โรงเตี้ยมชางลั่งถิงในเมืองฉางอัน เจ้าคงรู้จักที่นั่นดี..” เถ้าแก่ใหญ๋กล่าวจบแล้วพาแม่ค้าฝึกหัดไปชมอุปกรณ์ทำกิน กล่าวกำชับอีกเรื่องสองเรื่องอย่างวิธีอธิบายสินค้า ต้องไม่ยืดยาวแต่ตรงประเด็น กระตุ้นความสนใจแล้วเสนอขายอย่างฉับไว…

        “หวังว่าก่อนวันที่ 19 เดือน 9 รัชสมัยเจี้ยนหยวน 24 จะพบเจ้าที่ฉางอัน ข้าไปล่ะขอให้โชคดี” คล้อยหลังเถ้าแก่ก็ทิ้งนางไว้กับกองหมี่ซั่วหนึ่งหาบ...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210