ดู: 213|ตอบกลับ: 6

{ เมืองอู๋โต่ว } โรงหมอต่วนคัง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-30 23:53:59 |โหมดอ่าน




โรงหมอต่วนคัง

{ เ มื อ ง อู๋ โ ต่ ว }











 

【โรงหมอต่วนคัง】
'รักษาสุขภาพเพื่อตัวเรา ตายไปก็เอาสิ่งใดไปไม่ได้'
โรงหมอที่ลือชื่อเป็นอันดับสองรองจากหมอเทวดาในเมืองอู๋โต่ว
ท่านหมอเป็นบุรุษโสดที่นิยมคุยกับต้นไม้ใบหน้ามากกว่าคน
ความจริงแล้วฝีมือการรักษาของเขาแทบไม่เป็นรองใครในแผ่นดิน
แต่ด้วยบุกคลิกและท่าทีที่ดูเหมือนไม่แยแสโลก
ทำให้คนไข้ที่มาพบค่อนข้างจะ...สนทนาด้วยยากไปสักนิด


ท่านหมอใหญ่
โม่ จาทา (34)
อุปนิสัย :สุขุมสงบนิ่ง ใจเย็นมีเมตตา ยิ้มเรียบๆ ไม่เผยฟันหมัดหนักรักคุณธรรม
ของชอบ : สัตว์และพืชแปลกๆ หายาก อาหารที่ทำจากปลา
งานอดิเรก : วาดภาพประกอบตำราสมุนไพร ทำร่มและว่าวกระดาษ





ชื่อกิจการ : โรงหมอต่วนคัง
เจ้าของกิจการ : โม่ จาทา 
เวลาเปิดบริการ : 9.30-19.00น. 
ประเภทร้าน : จำหน่ายสมุนไพร เทียบใบสั่งยา ให้การรักษาโรคทั่วไป

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอู๋โต่ว




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

840

กระทู้

3279

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1169518
เงินตำลึง
28903
ชื่อเสียง
191993
ความหิว
936

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-3-31 01:42:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-31 21:33



สามพี่น้องพิศดาร
194
ให้รักษาเขาก็เอาว่าวมา




        ถนนหนทางเงียบร้างดั่งป่าช้า เสิ่นหลิงเฮ่าผู้ครองอาภรณ์ขาวปัจจุบันอยุ่ในสภาพเปื้อนเลือดเป็นด่างดวง ทั้งคราวเก่าและคราบใหม่ทับถมกันส่งกลื่นคาวเจือกับกล้วยไม้หยก ความเข้ากันอย่างไม่น่าไปกันได้ของสองสิ่งนี้อาจทำให้บางคนรุ้สึกขนลุก ทว่าผู้ที่ว่างพอจะสังเกตุและได้ใช้ประโยชน์จากมันก็คือไท่จื่อผู้บาดเจ็บนี่เอง  กลิ่นหอมเย็นชวนให้สงบใจ อาการเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มจะชา… ลมกลางคืนพัดต้องผิวกาย ออกจะหนาวนิดๆ ก็อาศัยว่าได้นักกวีที่ตัวใหญ่กว่าเขาช่วยบังลม “พี่ใหญ่...ตัวท่านหอมจัง”

        "..........." คำชมที่ขึ้นมายังไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำเอาคนที่กำลังเคร่งเครียดกับการหาโรงหมอชะงักไป แต่เห้นสีหน้าของพี่จิ่วเริ่มซีดขาว จึงไม่ได้บ่นอะไรเพิ่ม หลิงเฮ่าเคาะถามหลายที่แล้วเมื่อโรงหมอส่วนใหญ่ล้วนเลยเวทาทำการกันหมด แถมพวกเขายังมาในภาพโจกเลือดเหมือนไปฆ่าคนวางเพลิงมา ผู้ที่กลัวความวุ่นวายจะลามมาถึงหัวย่อมปิดประตูสนิทไม่คิดถามไถ่

        ไล่ทุปประตูเรื่อยมาจนถึงโรงหมอต่วนคัง ธงหน้าร้านไม่ทันได้เก็บเห็นริมหน้าต่างมีแสงประทีบรุบหรุ่ หลิงเฮ่าก็แบกร่างพี่จิ่วลงจากหลังม้า ประคองเอาแขนพาดเดินเข้ามาทุบประตูไม้ดังตึงตัง “ท่านหมอ!! ท่านหมอรบกวนด้วย!!” ผ่านไปชั่วอึดใจก็มีบุรุษดูเงียบขรึมถือประทีปส่องใต้คางเดินออกมา “โรงหมอปิดแล้ว...มาใหม่พรุ่งนี้ หายจะมาก่อความวุ่นวายก็ไปที่อื่น”

        กล่าวจบก็จะปิดประตูทันที หลิงเฮ่าเห็นว่าเป็นหลังที่สิบแล้วพี่จิ่วเองเกรงว่าจะทนไ่ไหวเสียก่อนจึงวิสาสะเอาขาสอดกั้นประตู ถูกหนีบทีหนึ่งเจ็บก็ต้องทน! “ท่านหมอ… โปรดเมตตาด้วย น้องชายข้าถูกโจรซุ่มทำร้ายหากท่านไม่ช่วยรักษาวันนี้ข้าจะไม่ไปไหน!”

        ดวงตาท่านหมอใหญ่หรี่ลงอย่างสำรวจคนเจ็บและคนพามา ไม่นักเดินทางต่างถิ่นที่ไหนไปเหยียบเท้าพวกโจรเข้าแล้วมาวุ่นวายกับเขา ครุ่หนึ่งก็สะดุดเข้ากับแววมุ่งมันว่าหลิงเฮ่าเอาจริง บอกว่าจะอยู่ที่นี่คือไม่ไปไหนแน่นอน! สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างเสียดายว่าคืนนี้คงทำว่าวไม่เสร็จแล้วเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา “....เจ้า ทำว่าวเป็นไหม?” หลิงเฮ่ามองตามปลายนิ้วท่านหมอพบว่าบนโต๊ะมีกระดาษขึ้นโครงอยู่หลากสีหลายแบบ "วัยเยาว์พอจะจับมาบ้าง ข้าจะช่วยทำว่าวพวกนี้ระหว่างที่ท่านหมอรักษาน้องชายยังได้" บุรุษเจ้าของโรงหมอเลิกคิ้วอย่างประเมิน "ก็ได้....หากทำออกมาถูกใจข้าไม่คิดค่ารักษา"

        ต่างคนต่างแยกย้ายส่วนที่ดูแลคนเจ็บก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ลอกเอาผ้าที่พันไว้ออกแล้วเอ่ยขึ้น "ยาสมุนไพรที่ใส่มาก็ช่วยห้ามเลือดได้ดี แต่ผ้าพันแน่นจนเกินไปปล่แยแบบนี้ไปนานๆ เลือดลมจะไม่ไหลเวียน แขนซ้ายของน้องชายเจ้าก็พิการแล้ว" หลิงเฮ่าดัดโครงไม้รับฟังเงียบๆ ดูเหมือน...คนที่พันผ้าจะเป็นหลี่ไป๋หลง ด้วยความกังวลน้องรองคงจะเบาแรงไม่อยู่ พวกเขาตอนนี้จะตามมาถึงไหนแล้วกันนะ?

         ว่าวขนาดกลางทรงสามเหลี่ยมและรูปเรือใช้เวลาไม่นานในการขึ้นโครง นักกวีหนุ่มมองไปทางท่านหมอเป็นระยะเห็นการหยิบจับสมุนไพรคล่องแคล่วไม่ต้องชั่งตวง การตัดสินใจฉับไวดูมีความมั่นใจเช่นนี้ก็ทราบแล้วว่ามิใช่หมอเถื่อน บุรุษหน้าหวานมองฝ่าความมืดไปยังใบหน้าของไท่จื่อที่ตอนนี้ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาแล้วค่อยน่าเบาใจลงบ้าง ''ทำออกมาดีไม่คิดค่ารักษา แต่หากทำข้าเสียเวลา เสียของล่ะก็...เจ้าคิดเผื่อไว้ได้เลยว่าจะชดใช้ด้วยอะไร" น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็วของท่านหมอทำให้เขาต้องละสายตาจากพี่จิ่ว กลับมาวาดภาพลงบนกระดาษต่อด้วยจิตใจยังคงขมวดเกร็ง ให้มาวาดภาพตอนนี้เขาคิดไม่ออก 'เจ้าแม่ม่าจูแล้วกัน' พึ่งจะฝันเห็นไปเมื่อเดือนก่อน.... เผื่อว่าเจ้าแม่จะช่วยปกป้องคุ้มครองคนที่เกาะในระหว่างที่เขาเดินทางไป อย่าพึ่งเกิดสิ่งใดร้ายแรงขึ้นเลย เวลาเคลื่อนคล้อยไปใบหน้าของเทพธิดาม่าจูถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดใส เกลียวคลื่นใต้พระบาทคล้ายกำลังเคลื่อนไหวอยู่ ผ่านไปสี่เค่อหลิงเฮ่าวางพู่กันลงงานของเขาเป็นอันเสร็จสิ้น หันมองทางท่านหมอเองก็เหมือนจะเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

         "นี่คือใบสั่งยา ระยะนี้อย่าพึ่งให้ได้รับบาดเจ็บซ้ำที่เดิม เลี่ยงเรื่องสะเทือนใจไม่งั้นอาการจะกำเริบขึ้นมาอีก....น้องชายเจ้าร่างกายยอ่อนแอก็ไม่ควรพาออกมาเสี่ยงคมหอกคมดาบให้อยู่บ้านจะดีต่อสุขภาพมากกว่า วันนี้พวกเจ้าก็ค้างที่นี่...พรุ่งนี้เช้าก็ไปซะอย่ารบกวนข้า" ท่านหมอผู้ดูอย่างไรก็คล้ายนักเลงมากกว่านักรักษายืนเทียบยาให้นักกวีหนุ่ม หลิงเฮ่าฟังแล้วนึกสงสัย 'พี่จิ่วร่างกายอ่อนแอ?' เรื่องนี้เขากลับไม่รุ้มาก่อน เรียกว่าไ่เคยสังเกตุเลยจะดีกว่า "ท่านหมอ...ท่านพูดเหมือนว่าน้องชายข้ามีโรคประจำตัว? นี่แปลกแล้ว" แข็งแรงขนาดยืนสู้โจรหลายสิบคนร่วมชั่วยาม ดูไม่เหมือนคนที่ร่างกายอ่อนแอเลยสักนิด โม่จาทาเห็นคนเจ็บไม่มีอะไรแล้วยังมาถามเซ้าซี้จึงตอบอย่างตัดรำคาญว่า "ร่างกายอ่อนแอโดยกำเนิด รอดมาได้ก็เพราะยาบำรุงชั้นเลิศ...ต่างอะไรจากโถรับยา? เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้พวกเจ้าเป็นพี่น้องกันจริงหรอ?"

        มือที่กำลังส่งว่าวให้ท่านหมอใหญ่ชะงักไปทันที.... 'โถรับยา?? พี่จิ่วร่างกายอ่อนแอตั้งแต่กำเนิด นี่มันเรื่องอะไร...'

        "แค่ก...พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านอย่าได้กังวลเลยขอรับ" คล้ายว่าคนเจ็บยังคงสติอยุ่ครบสมบูรณ์ดี ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ก็พยยามฝืนลุกขึ้นมาอธิบาย 'หมอนะหมอพูดอะไร! แบบนี้พี่ใหญ่มีหวังได้ไล่ข้ากลับบ้านน่ะสิ!' จริงอยุ่ว่าร่างกายเขาอมโรคแต่หลายปีมานี้ก็บำรุงสุขภาพอยุ่เสมอ ไม่ได้ถึงกับโดนแดดโดดนลมแล้วจะจับไข้ ถึงไม่ได้แข็งแกร่งเท่าพี่รองแต่แค่ออกมาเรียนรู้โลกภายนอกแค่นี้น่ะสบายมาก! "...เจ้าพักไปก่อน ท่านหมอบอกแล้วว่าเลี่ยงเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจ เรื่องอื่นไว้ค่อยพูดกันวันหลังรีบพักรีบรักษาตัว พรุ่งนี้เราค่อยไปหาทุกคน" นักกวีหนุ่มกดตัวน้องร่วมสาบานลงบนแคร่ไม้ เก็บมุมผ้านวมให้แล้วเดินไปปรึกษากับท่านหมอต่อถึงเรื่องที่ต้องระวังและสิ่งที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ

        คืนนั้นพวกเขาพักกันที่โรงหมอ ในสมองของหลิงเฮ่ามีเรื่องให้คิดเต็มไปหมด ผลสุดท้ายกว่านักกวีหนุ่มจะได้ข่มตาหลับก็เกือบสว่าง รุ่งสางหนึ่งม้าสองคนก็พร้อมออกเดินทางไปสมทบกับคนอื่นๆ

        "อ้อ...อีกเรื่องหนึ่ง เทียบยาที่ข้าให้ ใช้ดื่มเช้าเย็นก็พอ อาศัยดีมีเป็นตัวกระตุ้นประสิทธิภาพของยาอาการจะทุเลาไวขึ้น" ท่านหมอชื่นชมว่าวชิ้นใหม่ก่อนจะนำไปแขวนไว้ในมุมสะสมของตัวเอง ก่อนอำลากันยังไม่ลืมกำชับหลิงเฮ่าเรื่องเทียบยา

        









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x38
x7
x165
x91
x620
x18
x292
x31
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x28
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x130
x35
x742
x1773
x1709
x205
x4237
x74
x207
x362
x624
x2
x43
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x980
x77
x20
x1070
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x271
x887
x4200
x3837
x5
x883
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x17
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x55
x5439
x401
x334
x2508
x818
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x100
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2924
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x913
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7743
x2422
x508
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x2912
x111
x713
x176
x2
โพสต์ 2019-1-5 17:50:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-5 22:27


โรงหมอ รักษาเหนื่อยหน่อย แต่ช่างเถอะ

        ร่างของเด็กสาวผู้อยู่ในชุดคลุมสีดำและสตรีชุดขาวนั้นก็เดินทางออกจากป่าชิงชันเพื่อที่จะเข้าสู่ตัวเมืองอู๋โต่ว ดูเหมือนว่าเมืองนี้หากจะจำได้ไม่ผิดมีหมอที่ชื่อโม่จาทาอยู่นี้หน่า เป่าหลิงนั้นควบขี่ม้าของตนเองต่อไป เพื่อให้เข้าสู่ประตูเมืองได้ทันอย่างที่คิด เป็นช่วงเวลาที่พอเหมาะกันเลยทีเดียว เธอนั้นเรียกได้ว่าซิ่งฟาส 8 เพื่อเดินทางมายังโรงหมอ ต่วนคัง ลือชื่อเป็นอันดับสองรองจากหมอเทวดาในเมืองอู๋โต่ว

        “ถึงสักที” เป่าหลิงนั้นเดินทางมาจนถึงด้านหน้า เธอนั้นมัดม้าไว้ตรงเสาก่อนที่จะอุ้มร่างของสตรีร่างบางผู้นี้ให้เข้ามายังโรงหมอซึ่งภายในนั้นค่อนข้างเงียบสงบ แต่ก็มีผู้ป่วยให้เห็นมากมายอยู่เป่าหลิงเดินเข้ามาจนผู้ช่วยวิ่งเข้ามาเหมือนกับว่าจะถามว่าเป็นอะไรมาอย่างไร

        “นางยังคงมีชีพจรอยู่ แต่อ่อนแรงยิ่งนัก น่าจะบาดเจ็บกับขาดสารอาหารด้วย พาไปรักษาที” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่ผู้ช่วยจะเป็นคนที่รับช่วงต่อในการดูแลนางต่อไป  ร่างของหญิงสาวนั้นอยู่ด้านในห้องพัก เนื่องด้วยว่าเธอจำเป็นที่จะต้องนั่งเฝ้าคนป่วยที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง ดวงตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นค่อยๆจ้องมองไปทางร่างที่นอนหลับไหล ..เธอไม่รู้ว่าควรที่จะทำเช่นไร ตอนนี้ก็เพียงรอให้หมอมาตรวจเท่านั้นเอง

       ‘...เดี๋ยวหมอมารักษาแล้ว ตอนนี้ก็รอแค่ให้นางมีจิตที่แข็งแกร่งเพียงพอที่จะรอดเท่านั้นล่ะ’ ฝ้าเฉี่ยเอ่ยแนะนำ ก่อนที่หญิงสาวจะเหลือบไปมองผีเสื้อหนุ่มที่บินไปมาด้านหน้าของเธอ.. เรื่องป่วยมันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว เธอไม่ได้เป็นห่วงขนาดนั้น..แน่ล่ะสิ..ไม่ได้ห่วงอะไรเลยต่างหาก ใครแม่งจะเป็นห่วงชะนีวะ?

       แต่ช่วยมาแล้วมันก็ช่วยไม่ได้..เห่ออออ ต้องมานั่งดูผู้หญิงโดนรักษา นี้ไม่สบอาจารย์เลยนะเนี้ย

        เป่าหลิงนั้นนั่งโง่ๆอยู่อย่างงั้นล่ะ ก่อนที่ร่างของหมอที่สุดแสนจะหน้าตาดีแต่มนุษย์สัมพันธ์แย่นั้นจะโผล่หัวออกมาจากห้องตรวจ “แม่นางไม่ต้องเป็นห่วงสหายของแม่นางนั้นร่างกายมีหยินพร่องในร่างกาย ดูเหมือนว่าจะขาดสารอาหารเพราะว่าไม่ได้รับประทานอาหารมานาน มีเพียงน้ำดื่มเท่านั้นที่เข้าร่างกายของนางทำให้สูบผอม”

        เขากล่าวบอกอาการทั้งหมด เป่าหลิงถอนหายใจก่อนที่จะกุมขมับเมื่อได้ยินอย่างงั้น “และคิดว่าลมปราณจะกระจัดกระจายต้องได้รับการรักษาอย่างถูกต้องและทางเราจะต้มน้ำแกงกาวหนังลาปลิงทะเลให้ ส่วนตรงนี้สมุนไพรห่อนี้ไว้ต้มยาให้กินวันละสองมื้อนะขอรับ” เขานั้นกล่าวบอก ก่อนที่จะให้ผู้ช่วยไปจัดเตรียมยา และสูตรปรุงซุปกาวหนังลาปลิงทะเล

        เป่าหลิงนั้นค้างไปสักครู่ ก่อนที่จะต้องไปนั่งรอสูตรยาและอื่นๆที่อีกฝ่ายนั้นเตรียมให้ ท่าทางดูเหมือนว่าจะเป็นปัญหากับเธออีกแล้วสิ?

        “เอ่อ..ข้าต้องดูแลเองใช่ไหม?..อ๊า..คือว่า ห้องน่ะกับค่ารักษา” เป่าหลิงกล่าวถาม เขานั้นเหลือบมองก่อนที่จะกล่าว “ยังไม่ต้องเป็นกังวนอะไรมากมาย แค่ดูแลไปก็พอ เรือนพักคนไข้อยู่ตรงนั้น ตอนนี้เรากำลังย้ายนางจากห้องตรวจไปยังที่พักคนไข้..” เขาบอกเช่นนั้น

        “อ๊า เรื่องค่ารักษาก็บอกด้วยแล้วกัน..” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเด็กสาวสูดลมหายใจของตนเองก่อนที่จะเดินออกไปเพื่อตรงไปยังห้องตรวจและพาหญิงสาวคนนี้ไปยังห้องพักคนไข้เสียที เป่าหลิงนั้นเลือกให้เป็นห้องแยก ทั้งยังจัดการเรื่องห้องพักเสียเรียบร้อย แม้ว่าปากจะบอกว่าเธอไม่ต้องการที่จะช่วยสตรีคนนี้ก็ตามที

        “น่าเบื่อจริง...”
        ‘เป่าหลิง..เอาอย่างไรดี หากเป็นเช่นนี้คงต้องอยู่ดูแลอีกหลายวัน? ให้ข้าไปตามลู่เต๋ามาไหม?’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้น นางก็พยักหน้า เนื่องจากว่าการตามลู่เต๋ามา ดีแล้วล่ะ หากอยู่กับคนอื่นนานๆ ยิ่งนานความลับยิ่งมีโอกาศรั่วไหลสูงมากเท่านั้น ‘รับทราบ’ ฝ้าเฉี่ยกล่าวแค่นั้นก่อนที่จะเดินทางออกไปนอกหน้าต่าง







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +4 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-5 17:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-1-5 20:10:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-6 13:02


จำใจต้องทำ และต้องทำมันต่อไป

        เป่าหลิงนั้นพาร่างของผู้หญิงคนนั้นกลับมายังที่นอนภายในห้องพักผู้ป่วยที่มีอยู่ โชคดีที่ว่าที่นี้นั้นมีคนป่วยที่นอนน้อย เธอถึงได้ครอบครองห้องเดี่ยวอย่างง่ายๆ แต่เรื่องเงินก็ลำบากหน่อย แม้ว่าจะเล็ก แต่ก็โอเค ไม่ได้แย่อะไร ตอนนี้บนเตียงมีเพียงสตรีที่กำลังนอนหลับอยู่เพราะร่างกายอ่อนแอ เป่าหลิงนั้นจัดการไปต้มยาและน้ำแกง

       เด็กสาวเดินไปจัดการกับหม้อที่โดนคละคลุ้งไปด้วยไฟเธอต้นน้ำแดงกาวหลังลาปลิงทะเลให้กับหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่ ในมือข้างหนึ่งนั้นมีใบหนังของสูตรการทำอยู่ “...หาวหนังลาสองสลึงต้มให้เดือด….” เป่าหลิงกล่าว เธอเทน้ำใสหม้อแล้วรอมันเดือด ระหว่างนั้นก็จับปลิงทะเลดำแห้งที่แช่น้ำไว้ตั้งแต่เมื่อหลายชั่วโมงก่อน ออกมา ต้องขอบคุณหมอที่ให้ใช้ปลิงทะเลที่แช่น้ำแล้วของทางโรงหมอได้อะนะ.. ดูเหมือนว่ามันคืนตัวได้เต็มที่แล้วล่ะ

       เป่าหลิงนั้นหั่นปลิงทะเลหนึ่งตำลึงที่โดนแช่น้ำให้เป็นก้อน เป็นช่วงเวลาทีน้ำเดือดพอดีจึงใส่กาวหนังลาไปในน้ำเดือดสองสลึง ข้าวอี้เหรินสองตำลึง ต้มจนเละ แล้วเตรียมที่บด จากนั้นนำสามสิ่งนี้มารวมกันบดจนทำให้กลายเป็นโจ๊กแบบซุปทานง่าย ใส่หอมสับละเอียด ขิงวับและเหล้าเหลือง

       “ตามสูตรเป๊ะ..เห่อ..ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก ก่อนที่เธอจะเดินทางมายังภายในห้องพักอีกครั้งพร้อมกับน้ำต้มสมุนไพรในหม้อ และน้ำแกงกาวหนังลาปลิงทะเล เป่าหลิงนั้นต้องประคองเธอให้ลุกขึ้นเพื่อให้โจ๊กที่เธอจะป้อนนั้นไม่หกหรือเลอะเข้าไปในหลอกลม เป่าหลิงประคองนางก้อนที่จะป้อนยาและน้ำแกงอย่างทะลักทุเล

       แม้ปากจะบ่นแต่ก็ยังทำไปตามนั้น ก่อนที่จะให้อีกฝ่ายดื่มกินก็จะเป่าไล่ความร้อนให้ออกไปจากน้ำต้มและยานั้นก่อนเสมอ เรียกได้ว่ามีความใส่ใจในระดับหนึ่งกันเลยทีเดียว เป็นเวลานานกว่าที่เป่าหลิงนั้นจะทำอาหารและน้ำแดงให้เป่าหลิงเสร็จ แต่ไอ้การป้อนนั้นก็นานยิ่งกว่าเสียอีก นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นบ่งบอกเป็นอย่างดีเลยล่ะ

       ว่ามันเหนื่อยขนาดไหน

       “หลังจากนี้ก็...ต้องทำจริงๆใช่ไหมเนี้ย?” เป่าหลิงนั้นพูดกับตนเอง ก่อนที่จะถอนหายใจ ท่าทางมันจะหนักกว่าที่เธอคิดเสียอีก “ร่างกายมีหยินพร่องในร่างกาย ลมปราณจะกระจัดกระจายก็ต้องโคจรลมปราณในร่างกายให้รวมกัน..” เด็กสาวกล่าวกับตนเองเบาๆ เธอนำพวกจานชามทั้งหลายนั้นไปล้างแล้วเดินกลับมา เป่าหลิงนั้นประคองร่างกายของสตรีผู้นั้นขึ้นมา เธอจัดท่าทางให้นางนั้นนั่งอยู่บนเตียงส่วนตนเองนั้นก็นั่งอยู่บริเวณด้านหลัง เป่าหลิงสูดลมหายใจ หากนางกำลังป่วย ห้ามนำไอมารเข้าไปในร่างกายของนางเด็ดขาด..

       เป่าหลิงนั้นวางมือบนแผ่นหลังทาบทับไปแล้วโคจรลมปราณในร่างกายของอีกฝ่ายที่กระจัดกระจายให้รวมกันอย่างละเมียดละไม หลังจากนั้นก็จัดแจ้งร่างกายของเธอให้นอนอยู่อย่างงั้นดีๆ ..เอาล่ะวันนี้ก็จบไป..ห้องพักนี้มีเก้าอี้ ความจริงเอาผ้ามาปูทำเป็นที่นอนได้ ก็คงทำไปแล้วอะนะ...


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +3 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-6 13:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 75 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-1-6 16:38:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-6 22:15


มันก็จะเหนื่อยๆหน่อย

       “อือออ….” เช้าวันนี้ที่แสนจะสดใส ร่างกายของเป่าหลิงนั้นนอนขดอยู่ใกล้ๆกับเตียงนอนคนป่วย นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเด็กสาวนั้นบ่งบอกได้ถึงความงัวเงียของการกระทำ เป่าหลิงนั้นหันไปทางร่างกายของคนที่กำลังนอนนิ่งอยู่อย่างงั้นล่ะ “ท่าไม่เปลี่ยนไปเลย” นั้นคือคำของเป่าหลิง เด็กสาวเดินเซๆ ไปล้างหน้าล้างตา แล้วกลับมาพร้อมกับน้ำอุ่นในโถและผ้าขาวบางที่นำมาเช็ดร่างกายของหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่

        เป่าหลิงนั้นเริ่มด้วยการถอดเสื้อผ้าของนางแล้วเช็ดร่างกาย สำหรับแผลนั้นก็จัดการเปลี่ยนผ้าพันแผลให้นางใหม่รวมถึงจัดการทำความสะอาดแผลนั้นด้วย โชคดีที่ว่ามีบัวหิมะ และร่างกายอีกฝ่ายนั้นสมานแผลเร็วอยู่เหมือนกัน เป่าหลิงเดินไปตักน้ำต้มแกงหนังลาปลิงทะเลและน้ำยาสมุนไพรที่เธอเคยต้มมาก่อนนั้นเข้ามาภายในห้อง

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบมองไปที่คนป่วย เป่าหลิงนั้นจำเป็นที่จะต้องทำใหม่ตลอด แต่ทว่าเธอก็เตรียมวัตถุดิบตั้งแต่เมื่อวานแล้ว โดยเธอเข้าใจว่าการทำอาหารแบบนี้ควรที่จะทำสดใหม่เพื่อที่จะได้อะไรที่ดียิ่งขึ้นในการที่จะป้อนอาหารของเหล่ามนุษย์ เป่าหลิงนั้นป้อนทั้งยาและน้ำแกงที่เหมือนโจ๊กกับอีกฝ่ายอย่างทุลักทุเลอยู่เหมือนกัน

       เป่าหลิงนั้นมองร่างของอีกฝ่ายที่ดูดีขึ้นมากว่าสภาพที่เจอกันตอนแรก เด็กสาวนั้นผคองตัวร่างกายของหญิงสาวก่อนที่เธอนั้นจะขยับไปด้านหลัง แล้ววางมือบนแผ่นหลังของนาง ร่างกายของเธอนั้นพยายามสูดลมหายใจเพื่อเก็บลมปราณสีดำของตนเอง หญิงสาวนั้นโคจรลมปราณในร่างกายของอีกฝ่ายที่กระจัดกระจายให้มารวมกัน

       “อึก..” เสียงหวานจากหญิงสาวคนนั้นเหมือนกับว่านางจะรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของนางนั้นยังคงเหมือนเดิม และสติของนางก็ยังคงไม่ได้สติ..เด็กสาวนั้นตามหมอโม่จาทามาดูแลรักษาและดูอาการร่างกายของตนเอง

       “ร่างกายและลมปราณของนางนั้นไม่ได้เข้าที่มากนัก แต่ก็ดีกว่าวันที่มาวันแรกอยู่เหมือนกันนะแม่นาง...ตอนนี้ก็ดูแลเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่านางจะฟื้นขึ้นมาเท่านั้นล่ะ” เขาตรวจดูอาการและวินิจฉัยอาการของหญิงสาวคนนั้นเสร็จ ร่างกายของนางก็กลับมาเข้าสู่บทนิทราเหมือนเดิม ท่านหมอโม่จาทานั้นขอตัวไปยังที่อื่น เนื่องจากว่าเขาก็ต้องรักษาคนไข้คนอื่นด้วยเหมือนกัน

       ตอนนี้ก็เป็นหน้าที่ของเป่าหลิงแล้วล่ะ ว่านางจะทำยังไงต่อ
       เป่าหลิงนั้นจัดท่าทางของคนที่กำลังนอนอยู่ด้วยความเหนื่อย ก็แน่ล่ะ ต้องมาดูแลหญิงสาวคนนี้นี่หน่า.. เอาเถอะ มือบางนั้นจัดการห่มผ้าให้กับนางเพื่อป้องกันความหนาวแล้วเดินมานั่งข้างเตียงผู้ป่วย ก่อนที่เป่าหลิงที่ไม่มีอะไรทำจะนั่งพิจารณาร่างกายของหญิงสาวคนนี้ดีๆ ใบหน้าเรียวรูปไข่กึ่งกลม จมูกได้รูป ร่างกายสมส่วน หุ่นเพียวงดงาม ร่างกายในอุดมคติของสตรีชาวฮั่น..

       “.......” ท่ามกลางห้องที่มีแต่เพียงเสียงลมหายใจของสตรีที่นอนอยู่ เป่าหลิงก็ได้นั่งเท้าคางของตนเองอย่างเงียบงัน.. และแล้วเธอก็ได้ยินอะไรบางอย่างที่ออกมาจากริมฝีปากบางนั้น “พี่..อิน….น้องขอ..โทษ…..” และแล้วสิ่งที่ทำให้เป่าหลิงนั้นต้องเบิกตาขึ้นมานั้นก็คือเสียงที่ออกมาดันเป็นชื่อคนเสียอย่างงั้น นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นเลิกคิ้วกว้าง ก่อนที่จะตรวจดูร่างกายของอีกฝ่าย..

       “เจ้าตื่นแล้วหรอ…!?” เป่าหลิงกล่าวถาม แต่ทว่าดวงตาของเธอนั้นก็ยังคงอยู่เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง หรือว่าเธอละเมอกันนะ? ...พี่อินอย่างงั้นหรอ? คงเป็นพี่ของผู้หญิงคนนี้? ชื่ออิน แต่ทว่าทำไมต้องขอโทษ อย่าบอกนะว่าหนีออกจากบ้านแล้วตกหน้าผาไปน่ะ =__= ผู้หญิงนี้เป็นปัญหาจริงๆสิน่า..

       เอ๊ะ...และมันก็ทำให้เป่าหลิงนั้นนึกอะไรออก เธอนั้นเดินไปดูเสื้อผ้าของอีกฝ่ายที่เธอถอดไว้และอยู่ข้างเตียง ไหนดูซิ ว่าข้าวของของนางจะมีอะไรบ้าง ที่พอจะบอกได้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหนชื่ออะไร ...อีกอย่าง ไหงไปอยู่ตรงนั้น หอบผ้าน่าจะอยู่ตรงนี้ เสื้อผ้าอีก...อืม..เอาล่ะ มีอะไรไหมน่า? หลังจากที่เป่าหลิงนั้นค้นไปมาก็เห็นว่ามีเพียงป้ายป้ายเดียวที่เธอเห็น..

        ....อิน.....ป้าย...ตระกูล..อิน... เป่าหลิงนั้นขมวดคิ้วแผ่นป้ายอันนี้ประทับด้วยตราของตระกูลอินแห่งซินเอี๋ยไม่ผิดแน่ เพราะว่าตอนที่เธอไปสำรวจที่ซินเอี๋ยก็มีให้เห็น มีการสลักลวดลายเฉพาะและข้อความลับแบบนี้ไม่ผิดแน่..แปลว่านางเป็นคนของตระกูลอินอย่างงั้นสินะ?..ที่บอกว่าพี่อินนั้นหมายความว่า?..เป็นพี่?...เดี๋ยว ไล่ลำดับตระกูลอินก่อนดิ......ผู้นำเป็นผู้ชาย....นอกนั้นค่อยถามฝ้าเฉี่ยดีกว่า

        "เป็นผู้หญิงด้วย..เป็นใครกันน่า?"


        เป่าหลิงนั้นเหลือบมองก่อนที่จะเขียนจดหมายอะไรบางอย่าง เพื่อส่งให้ฝ้าเฉี่ย.. "ไปที่เมืองซินเอี๋ย ตามหาบ้านสกุลอิน แล้วเดินทางกลับมา หากพาพวกเขามาได้ ก็ให้พาพวกเขากลับมาด้วย" เป่าหลิงกล่าวสั่งฝ้าเฉี่ย 'รับทราบ'
@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +2 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-6 16:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -39 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -39 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-1-7 00:47:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-7 00:49


ดูแลวนไปและดูแลวนไป

        เป่าหลิงนั้นตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน เมื่อวานเธอพบเจอเรื่องราววุ่นวายมามากพอแล้ว วันนี้คาดว่าคงไม่พบเจออะไรอีก ละมั้ง? วันนี้ก็ยังคงเป็นอีกครั้งที่เป่าหลิงนั้นเริ่มด้วยการถอดเสื้อผ้าของนางที่น่าจะเป็นคนสกุลอิน? เอาเป็นว่าเรียกนางว่าอินก่อนแล้วกัน เป่าหลิงนั้นคิดแล้วเช็ดร่างกาย สำหรับแผลนั้นก็จัดการเปลี่ยนผ้าพันแผลให้นางใหม่รวมถึงจัดการทำความสะอาดแผลนั้นด้วย

         นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบมองไปที่คนป่วย เป่าหลิงนั้นจำเป็นที่จะต้องทำอาหารน้ำต้มและยาใหม่ตลอด แต่ทว่าเธอก็เตรียมวัตถุดิบตั้งแต่วันแรกที่มาแล้ว โดยเธอเข้าใจว่าการทำอาหารแบบนี้ควรที่จะทำสดใหม่เพื่อที่จะได้อะไรที่ดียิ่งขึ้นในการที่จะป้อนอาหาร เป่าหลิงนั้นป้อนทั้งยาและน้ำแกงที่เหมือนโจ๊กกับอีกฝ่ายอย่างทุลักทุเล

       “เอาล่ะ..เสร็จแล้ว” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่เธอนั้นจะทำขั้นต่แไปคือการประคองตัวของอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แล้ววางมือบนแผ่นหลัง เป่าหลิงนั้นจัดการโคจรลมปราณในร่างกายของหญิงสาว เพื่อให้ลมปราณที่กระจัดกระจายนั้นให้รวมกันอย่างที่มันควรจะเป็น ตอนนี้ท่าทางร่างกายของเธอนั้นคงดีมากขึ้นแล้วนั้นเอง

        “เอาล่ะ..ถึงเวลาแล้ว” เด็กสาวกล่าว เธอเดินไปนั่งข้างคนไข้คนป่วยที่น่าจะมีญาติอยู่ที่ซินเอี๋ย เพื่อที่จะรอให้ท่านหมอนั้นเข้ามาตรวจร่างกายในช่วงเช้า.. และแล้วสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าร่างของเป่าหลิงนั้นคือร่างของผีเสื้อน้อยจอมซน(?)ที่พึ่งไปมีเรื่องกับใครมา..

        “ฝ้าเฉี่ย?!” เป่าหลิงกล่าวถามร่างของเพื่อนสหายของตนเองที่นอนเอ่อระโหยโรยแรงอย่างมากเลยทีเดียว ‘เป่าหลิง..ข้าจะไม่ไปจิงโจวตัวเดียวอีกแล้ว.. สภาพการเดินทางแม่งเซอไวเวอล์มาก ...อันนี้คือแบบไม่ไหวจริงจัง’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอกเด็กสาวที่ดูเหมือนว่าสภาพของเขาจะร่อแร่เต็มทน เด็กสาวนั้นอุ้มเพื่อนผีเสื้อของตนเองเข้ามา แล้วจัดการดูสภาพร่างกาย..

        “เป็นอะไรหรือปล่าว เกิดอะไรขึ้น?” เป่าหลิงกล่าวถาม
        ‘เจ้าไม่ได้เห็นผ่านตาของข้าหรือ?’ ฝ้าเฉี่ยถามกลับ “ก็เห็นนะ แต่สภาพเจ้าไม่ได้ร่อแร่ขนาดนี้ มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเดินทางหรือปล่าว?” เป่าหลิงกล่าวถามต่อ …

        และดูเหมือนว่ามันจะไม่เกิดเหตุการณ์อะไร แต่ทว่าเขานั้นรีบบินจากจิงโจวเพื่อมายังเหลียงโจว ให้ได้เร็วที่สุด เพราะว่าตนเองไม่อยากจะเจอกับอะไรแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-7 01:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-1-7 16:54:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-7 17:08


ตื่นสักที จบสักที

        เป่าหลิงนั้นหันไปมองทางหน้าต่างของห้องพักผู้ป่วย ร่างกายของเธอนั้นเหมือนกับว่าจะเป็นอะไรบางอย่าง … นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นหันมองไปทางคนที่กำลังนอนหลับอยู่ ดูเหมือนว่านางจะยังคงไม่ตื่นมาง่ายๆ

        ‘จริงสิ..เจ้าจะแวะไปรับลู่เต๋าที่ลั่วหยางด้วยสินะ?’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวขึ้น
       “ใช่ ต้องไปหาลู่เต๋าก่อนที่มันจะเกิดเรื่องบ้าๆ อะไรขึ้นมา ...ไม่ข้าว่าข้าจะต้องทิ้งบุตรชายหรอกนะ” เป่าหลิงกล่าว ตอนนี้ลู่เต๋าอยู่ที่คฤหาสน์สกุลม่อเพราะฉะนั้นก็ควรที่จะไปรับบุตรชายของตนเองเพื่อที่จะให้เขารู้สึกดีขึ้นนั้นล่ะ..

        “บอกลู่เต๋า หากนางฟื้นและดีขึ้น ข้าจะไปรับ ฝากหลิวซีด้วยว่าให้ดูแลลู่เต๋าให้ด้วย” เป่าหลิงกล่าวกับฝ้าเฉี่ย อีกฝ่ายพยักหน้า เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอนั้นเก็บจดหมายแล้วส่งเหน็บไปกับนกพิราบสื่อสาร นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบมองไปทางคนที่กำลังนอนอยู่ นี้ก็ผ่านไป….เอ๊ะ! ร่างของเป่าหลิงนั้นเลิกคิ้วแล้วเดินไปยังเตียงของคนป่วย

        นัยต์ตาสีดำเรียวนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา นางเหมือนกับว่ายังไม่ได้เจอภาพนี้มานาน..ท่าทางของนางพยายามที่จะเด้งร่างกายของตนเองขึ้นมาอย่างรวจเร็วแต่ทว่าร่างกายนั้นเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่พันตามร่างกาย.. นางสะดุ้งเพราะแผลที่อยู่ตามตัวแล้วร้องออกมา..

        “...คนป่วยก็นอนไปดีๆเถอะ ไม่ต้องลุกขึ้นมา เดี๋ยวก็แผลเปิดกันพอดี” เสียงของเป่าหลิงนั้นกล่าวขึ้นมาอย่างไม่ค่อยแยแสอะไรเท่าไร เธอเดินไปหยิบยาและน้ำอะไรต่างๆมาให้ นางเตรียมที่จะรับมาแต่ทว่าร่างกายของนางอ่อนแอเกินกว่าที่จะดื่มเอง เป่าหลิงนั้นถอนหายใจแล้วป้อนให้นางอย่างเงียบๆ ราวกับมารดาที่กำลังป้อนอาหารบุตรในอุทรย์

        “...อี้..นะ..!?” ทันทีที่นางกำลังอยากจะพูดออกมาแต่ทว่าลิ้นแข็งไปชั่วขณะ เป่าหลิงนั้นหันมองก่อนที่จะอธิบาย “ถ้าจะถามว่าที่นี้ที่ไหน..โรงหมอน่ะ..เจ้าตกหน้าผาไป ข้าเลยจับลากมานี้” เป่าหลิงอธิบาย “ส่วนเรื่องลิ้น อีกสักครู่ก็คงพูดได้ เจ้านอนไปนาน ลิ้นแข็งเป็นเรื่องธรรมดา” เด็กสาวนัยต์ตาสีม่วงนั้นพิจารณาร่างกายของหญิงสาวแล้วเดินไปตามหมอเพื่อให้มาตรวจอาการของนาง

        และแล้วเมื่อการตรวจร่างกายจบลงก็ถือว่าร่างกายนั้นแข็งแรงกว่าตอนที่มาครั้งแรกมาก เป่าหลิงก็คิดว่าคงเป็นระยะเวลาที่ค่อนข้างที่จะยาวนานเพราะว่าเธอไม่มีแรงจูงใจในการที่จะช่วยผู้หญิงคนนี้นอกจากการช่วยแค่นี้เท่านั้น

        “ขอบ..ข้าขอบพระคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต...ข้า...ข้านึกว่าข้าจะอยู่ที่สวรรค์เสียอีก..” นางพูดขึ้น
        “...เอาสมองส่วนไหนคิดว่าที่นี้เป็นสวรรค์” เป่าหลิงตอบไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เป่าหลิงนั้นถอนหายใจก่อนที่จะเดินไปหยิบอะไรไม่รู้ก๊อกแกร๊กๆ …

        “เพราะแม่นาง..ใบหน้างดงามราวกับนางสวรรค์… แต่คนอย่างข้าคงไม่อาจมีสิทธิ์ไปถึงสวรรค์กับสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป” นางพูดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าดูเหมือนว่านางจะดูเครียดน่าดู เหมือนกับว่าพบเจออะไรที่เลวร้ายมาอย่างงั้นล่ะ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงนั้นเมื่อเห็นแล้วก็รู้สึกเหนื่อยใจแทนอย่างมากเลยทีเดียว..

       “เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ...” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่จะยืนขวดยาสีฟ้าให้กับนาง
       “ตัวยามีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูร่างกายจากสภาพบาดเจ็บสาหัสต่างๆ หายดีเป็นปลิดทิ้งราวกับเวทย์มนต์...เจ้ามีเพียงรอยแผล เพราะฉะนั้นมันช่วยรักษาเจ้าได้” เป่าหลิงกล่าว แต่ท่าทางนางจะยังไม่เชื่อ หรืออาจจะเชื่อใจใครยาก เด็กสาวก็หยิบมีดสั้นของตนเองออกมาเพื่อทำรอยแผลไว้ที่แขน เลือดสีแดงเกือบดำนั้นไหลออกมา เป็นผลให้คนป่วยรู้สึกตกใจ แต่เป่าหลิงก็ไม่ได้คิดว่ามันจะร้ายแรงอะไร..

        เธอใช้นิ้วจิ้มไปที่น้ำนั้นแล้วดื่มมันไปเพียงนิด แผลตรงบริเวณมือของเธอนั้นก็หายไปราวกับเวทมนต์ ส่งผลให้สตรีผู้นั้นตกใจยิ่งกว่าเดิมอีก “ไม่ต้องคิดอะไรมาก มันจะช่วยให้เจ้าไม่ต้องไปเป็นภาระใครอีก...ดื่มๆมันไปเถอะ” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะกอดอกมองสตรีที่กำลังนอนอยู่

        นางค่อยๆดื่มมันลงไปแล้วเลิกคิ้วแปลกใจให้กับอาการที่มันเริ่มจะหายไปเรื่อยๆ “ปะ..แปลก..จัง” นางพูดด้วยความงงงวย ก่อนที่เป่าหลิงนั้นจะหันไปทางสตรีผู้นั้น.. “ข้าติดต่อตระกูลของเจ้าแล้ว..ไม่แน่ว่าเร็วๆนี้เขาคงส่งคนมารับเจ้า”

        “ตะ..แต่ว่า..ข้า…..ข้าข้า..ตอนนี้ข้ายังไม่พร้อม” เสียงของนางดังขึ้นใบหน้าของนางราวกับความเศร้าที่ยังคงเกาะกลืนจิตใจ เป่าหลิงนั้นถอนหายใจแล้วเหลือบมองใบหน้าของนาง.. ท่าทางนางจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาสินะ? “ข้า..ข้าคิดว่าข้าไม่ควรที่จะฟื้นขึ้นมาอีกเลย” นางกล่าวขึ้นมา เป่าหลิงเดินมานั่งข้างๆเตียงคนไข้ … ร่างกายของนางกำลังพักฟื้น..หัวใจก็เช่นเดียวกัน

       “ทำไม?” เด็กสาวนัยต์ตาสีม่วงนั้นถามเพียงคำเดียว
        “เพราะข้าสมควรตาย เพื่อชดใช้” ใบหน้านั้นสำหรับเป่าหลิงนางก็เป็นสตรีที่สวยคนหนึ่ง แต่ทว่าตอนนี้มันกลับไม่เปล่งประกายเสียนี้? นางควรที่จะปล่อยผ่านมันทิ้งไปหรือว่ายังคงจะอยู่เช่นนี้..

        “...เจ้าได้ชดใช้ไปแล้ว”
        “เอ๊ะ?..”
        “เจ้าได้ชดใช้ไปแล้วนังหนู หากนรกถีบส่งเจ้ากลับมา หมายความว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าสมควรไป ตอนนี้เจ้าได้รับชีวิตใหม่ก็ใช้ให้คุ้ม ข้าไม่ได้ช่วยคน เพื่อให้มันมาตายอีกรอบต่อหน้าข้า ไม่อย่างงั้นเจ้าคงไม่สํานึกถึงบุญคุณที่มีใครทำให้” เป่าหลิงกล่าว..

       “แต่..”
        “เจ้าจะแต่อีกนานเท่าไรก็เรื่องของเจ้า….ครอบครัวของเจ้ายังมีอยู่ไม่ใช่หรือไง..” เป่าหลิงพูดต่อ นางเหลือบหันมอง ก่อนที่จะถอนหายใจ แล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายนั้นอยู่กับความคิดและสิ่งที่ตนเองได้ทำลงไปทั้งหมด จากความคิดนั้น.. นางไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นจะฉุกอะไรได้เท่าใด นางไม่รู้เลย

        …….
        …………

        ช่วงเวลากลางคืนนั้นกลับมาอีกครั้ง เป่าหลิงเดินกลับเข้ามาในห้อง พบคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง นางคงสงบลงไปแล้ว แม้ว่ารอบดวงตาจะมีคราบน้ำตาเล็กน้อย เป่าหลิงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดรวมถึงจัดการเปลี่ยนผ้าพันแผลให้กับนางใหม่ แต่ทว่าแผลที่มีนั้นก็หายดีแล้ว..

       “หายสักที..” มารสาวพูดพึมพำ..

       “ขอบพระคุณนะเจ้าคะ แม่นาง..ที่ช่วยเหลือข้า” เสียงหวานที่ดูแปลกไปจากเมื่อกลางวันนั้นดังขึ้น เป่าหลิงนั้นเหลือบมองก่อนที่จะถอนหายใจ ...นางคงไม่เป็นอะไรแล้ว “อา...แค่ทำอะไรไม่ให้มันติดค้างน่ะ..นอนรออยู่นี้เดี๋ยวทางบ้านก็คงจะมารับเจ้านั้นล่ะ”

       “ข้าเกรงว่าคงไม่ได้...ข้าจำเป็นที่จะต้องเดินทางไปที่ชุมชนเกี๋ยงก่อน ข้าวของของข้านั้นอยู่ที่นั้นทั้งหมด ที่บ้านสหายของข้า..แต่ยาที่แม่นางให้นั้นรู้สึกดีจริงๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่ายังมียาที่วิเศษเช่นนี้อยู่ในโลกใบนี้ด้วย” แม่นางคนนั้นกล่าวยิ้มๆ

       “จริงสิ...ข้ามีนามว่าอิน ลี่ฮัว..บุตรสาวคนรองของตระกูลอินแห่งซินเอี๋ย...ขอบพระคุณการช่วยเหลือในครั้งนี้ ข้าจะไม่มีวันลืม” นางลอบยิ้มให้กับเป่าหลิงก่อนที่เด็กสาวจะพยักหน้า ตระกูลอินแห่งซินเอี๋ยจริงๆด้วย

        “แปลว่าจะไปสินะ...คืนนี้นอนพักไปก่อนเถอะ ข้าไม่อยากรบกวน” เป่าหลิงบอกปัด แล้วเดินออกมาจากห้องทันที โดยที่ไม่ทันได้บอกชื่อหรือแซ่ของตนเองเลยสักนิด อีกฝ่ายนั้นดูเหมือนว่าจะร่างกายดีขึ้นมาแล้ว นางคงได้เวลาที่จะต้องกลับไปหาบุตรชายของตนเองบ้างเหมือนกันสินะ? เอาเถอะ ...แต่ก่อนที่จะไป…

        ช่วงเช้าของวันต่อมา แม่นางอินลี่ฮัวนั้นตื่นขึ้นมาก็พบกับถุงเงินชั่งจำนวนหนึ่ง และชุดใหม่ที่ทำจากผ้าแพรพรรณอย่างดีที่ถูกถักทอจากตัวไหมชั้นดีและงานฝีมือที่แสนประณีต เพราะว่าชุดเก่าของลี่ฮัวนั้นขาดกระจุย และเก่าซอมซ่อ ด้านในนั้นมีจดหมายเล็กแปะอยู่ด้วย…

        ‘ของที่ข้าให้ หากเจ้าไม่เก็บไว้ใช้ เจอกันครั้งหน้าข้าจะเขกหัวให้กระจุย’

       “อ้าว..นางไปแล้วหรอ?” เสียงของชายหนุ่มนั้นดังขึ้นหากจำได้ไม่ผิดเขาคือหมอของโรงหมอแห่งนี้ ลี่ฮัวนั้นลองถามว่าแม่นางคนนั้นหายไปไหน แต่ทว่าเห็นท่านหมอบอกว่านางออกเดินทางไปตั้งแต่กลางคืน แต่ทว่าทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้แม่นางลี่ฮัวมันคืออาชางามเหงื่อโลหิตหรือก็คือ ฮั่นเสียหม่า ตัวงามนั้นเอง เพราะว่าลี่ฮัวนั้นมาแต่ตัวทัวร์ยกแก๊ง เป่าหลิงที่เห็นว่านางจะเดินทางจึงเตรียมของพวกนี้ไว้ให้ เพราะฉะนั้นก็ตามนั้นล่ะ ….

       “นางดีมากเลยนะ..แม้ว่าจะไม่ค่อยพูดเท่าไรก็เถอะ..นางเป็นคนที่ช่วยดูแลเจ้าตลอดหลายวัน ทั้งต้มยา ต้มข้าว พาเจ้ามานอนที่นี้ จ่ายค่ายาทั้งหมดให้ อีกอย่างนางเดินลมปราณที่กระจัดกระจายของเจ้าให้คงที่..ข้านึกว่าจะได้ลากันดีกว่านี้เสียอีก…...”

        ใช่แล้ว เป่าหลิงนั้นไม่ได้บอกอะไรลี่ฮัวเลย เนื่องจากว่านางรู้สึกว่าไม่ควรเข้าใกล้ยังไงชอบกล แต่ทว่านางก็ไม่ได้แคร์อะไรมาก ก็แค่ให้เงินเดินทาง จะได้ไปเจอทางครอบครัวได้ อีกอย่างเป่าหลิงก็จัดการเขียนจดหมายและฝากให้ท่านหมอของโรงหมอได้บอก หากมีคนของตระกูลอินเข้ามาหานาง บอกว่านางจะไปที่ชุมชนเกี๋ยงแล้วคงจะกลับบ้าน

        เพราะเธอก็ไม่อยากให้ชาวบ้านเขาโผล่หัวมาเพื่อที่จะมาเสียเที่ยวเท่าไรนัก

ให้ 200 ชั่ง
ให้ ชุดชนชั้นสูง 2 ชุด
ให้ ฮั่นเสียหม่า 1 ตัว
#เปย์เบอร์ไหนถามใจดู

@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อิน ลี่ฮัว เพิ่มขึ้น 300 โพสต์ 2019-1-7 23:37
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-1-7 17:23
++ส่งของทั้งหมดให้แล้ว++  โพสต์ 2019-1-7 17:09
++ส่งน้ำยาราเฟย่าให้แล้ว++  โพสต์ 2019-1-7 17:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -36 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -36 + 15

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-21 07:16

ขึ้นไปด้านบน