ดู: 357|ตอบกลับ: 14

{ แคว้นต้าหว่าน } คฤหาสน์ตะกูลจาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-29 19:48:40 |โหมดอ่าน


คฤหาสน์ตะกูลจาง




หลังจากที่บ้านตะกูลหลังเก่าได้ถูกชงหนูบุกมาทำล้ายเม่อหลายปีก่อน
ทำให้บุตรชายบุญธรรมเพียงคนเดียวของตะกูลที่เหลืออยู่นั้น
ย้ายคนที่ยังรอดอยู่และไปตั้งและสร้างบ้านตะกูลในสถานที่ใหม่
แต่ก็ยังคงใช้นาน ตะกูลจาง เฉกเช่นเดิม
แม้ว่าตัวของเขาเองจะไม่ได้มีเชื้อสายใดๆมาจากตะกูลจางเลย
สถานที่สร้างบ้านตะกูลขึ้นมาใหม่นั้นอยู่ไม่ห่างจากบ้านเก่านักเนื่องด้วยว่า
เขารอ รอเวลาที่ผู้สืบเชื้อสายแห่งตะกูลจางตัวจริงจะกลับมายังต้าหว่านอีกครั้ง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-3-30 00:26:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[พี่ชาย]

    ท่ามกลางแสงสลัวจากดวงจันทร์ดวงโตที่สาดส่องลงมา ร่างของหนึ่งหญิงหนึ่งชายที่นั่งอยูบนหลังของช้างเผือก ดูแล้วช่างเหมือนคู่ข้าวใหม่ปลามันมีมีแต่ความหอมหวาน เพียงแต่มันไม่ใช่เช่นนั้นเลยเมื่อลองมองใกล้  ใบหน้าของหญิงสาวช่างแสนเศร้าและมีรอยคราบจากน้ำตาที่พึ่งหยุดไหลไปหมาดอยู่ ทางชายหนุ่มเองก็ไม่ต่างกันเพียงแค่ไม่มีรอยน้ำตาก็เท่านั้น


   ร่างของช้างเผือกที่เดินไปตามเส้นทางที่ทอดยาว และเงียบสงบ ช่างยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวนั้นยิ่งหดหู่เข้าไปใหญ่แต่เพียงไม่นานนัก ร่างให่สีขาวนั้นก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตหลังหนึ่ง ก่อนที่ประตูนั้นจะค่อยๆเคลื่อนเปิดออกให้บ้านที่มีลักษณะที่ก่อจากกดินเพื่อให้ความเย็นในยามกลางวันและความอบอุ่นในยามกลางคืน ที่ด้านหน้าทางเข้าก็มีสระน้ำขนาดใหญ่ไว้ให้คนในบ้านได้ออกมาพักผ่อนภายในล้วนตกแต่งและได้รับการดูแลอย่างดี เพียงแต่มันกลับไม่ได้รับความตื่นเต้นจากหญิงสาวที่ยังคงนั่งกุมที่ปักผมรูปผีเสื้อที่ได้มาจากที่บ้านของเธอเเลยแม้แต่น้อย


    “ถึงแล้ว ข้าจะให้คนพาเจ้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนะ เพื่อจะช่วยให้เจ้าสบายใจขึ้นมาบ้าง พ่อบ้านจู๋ ฝากช่วยดูลนางด้วยนะ”หยุนฟ่านเอ่ยขณะที่ประคองมือของจางฝูที่กำลังค่อยๆปีนลงมาจากหลังเฟยเทียน ก่อนจะปล่อยมือจากหญิงสาวแล้วเดินไปกระซิบบางอย่างกับพ่อบ้านที่เดินออกมาตอนรับ ซึ่งในตอนนี้จางฝูนั้นไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เธอกำลังจมดิ้งอยู่กับสิ่งที่พึ่งเจอและผ่านมา บ้านที่กลายเป็นเพียงซากแห่งความทรงจำ


    “คุณหนูเชิญทางนี้ขอรับ” พ่อบ้านจู๋เอ่ยพร้อมผายมือเชิญให้เธอเดินเข้าไปด้านในบ้าน คนที่เหล่าอีกสองสามคนนั้นจะพากันมาช่วยขนของที่อยู่หลังรถเทียบและก็ตกผงะตกใจกับจระเข้ตัวยักษที่คล้านสวนออกมาและลงไปนอนลอยในนำอย่างสบายใจ


    “ไม่ต้องกลัวหรอก สัตว์เลี้ยงข้าเอง ปล่อยให้มันเล่นอยู่ในสระนั้นแหละ”จางฝูเอ่ยแล้วหันไปมองเหล่าสามแสบอีกสามตัวที่พุ่งตัวเลื้อยและบินมาเกาะเกี่ยวอยู่บนตัวเธอก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านตามชายพ่อบ้านเข้าไปด้านใน ภายด้านในล้วนทำจากดินและหินอีกทั้งยังถูกแสะสลักลวดลายอย่างงสวยงาม มีทั้งความเป็นต้าหว่านและฮั่นผสมผสานกันอย่างลงตัว เพียงแต่ในยามนี้ เธอไม่มีอารมณ์ที่จะรับรู้ความสวยงามพวกนั้นและ เธออยากจะพักผ่อน เธอเหนื่อยมากในวันนี้


     “ห้องนี้ขอรับคุณหนู เชิญพักผ่อนตามสบาย”พ่อบ้านคนนั้นเอ่ย ซึ่งจางฝูก็พยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปที่ด้านในห้องแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่ถูกจัดไว้อย่างดี ซึ่่งมันต่างจากที่ฮั่นเพราะเตียงของทางนั้นจะเป็นเบาะที่ค่อยข้างแข็งแต่ที่นี้เป็นเตียงที่ค่อนข้างที่จะหนานุ่มพอสมควร
   ฟ่อ(นุ่มๆ)ลู่ฉีที่เลื้อยไปมาบนที่นอนอย่างสำรวจที่นอนใหม่ ส่วนลู่จิ่วก็เลื้อยไปสำรวจบริเวณรอบๆห้องพัก ส่วนเจ้าแสบสามอย่างฮุ่ยจื่อนั้นบินไปเกาะแล้วนอนลงหมอนรองหลังนุ่มๆที่วางอยู่บนเตียง


   “ข้าไปอาบน้ำก่อนนะ”จางฝูเอ่ยแล้วเดินไปหยิบเอาเสื้อผ้าในห่อผ้าที่มีคนถือเข้ามาให้แล้วเดินเข้าห้องน้ำที่อยู่อีกฝากของห้องไปอย่างเงียบๆ ‘แม้แต่ภายในห้องงน้ำก็ตกแต่งจะสวยเชียวนะ’ จางฝูคิดในใจก่อนจะเดินไปที่ขอบอ่างซึ่งมีน้ำอุ่นที่มีกลีบดอกไม้ถูกโปรยไว้เตรียมไว้ให้อยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดแล้วจึงค่อยก้าวลงไปนอนแช่อยู่ในอ่างน้ำ


    แม้ว่าน้ำอุ่นและกลิ่นหอมของดอกไมม้มันจะทำให้ร่างกายที่หักโหมมาทั้งวันผ่อนคลายลงแต่มันไม่ได้ทำให้จิตใจที่โศกเศร้านั้นคลายลงเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่ร่างบางของเธอนั้นจะค่อยเอนตัวแล้วจมลงไปในน้ำ


    เฮือกก!!


    ซ่าา!!


    ร่างบางที่ทิ้งตัวลงไปใต้น้ำโผล่พรวดขึ้นมาพร้อมกับสูดอากาสเข้าปอดเฮือกใหญ่ พร้อมกับด้วยตาแห่งความโศกเศร้าที่ค่อยๆคืนกลับมาสดใสอย่างเดิม  ‘ต่อให้เศร้าต่อไปก็ทำอะไรไม่ได้ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ทำอะไร แก้ไข้อะไรไม่ได้เเล้ว เธอจะต้องมีสติ’ จางฝูบอกกับตัวเองก่อนจะให้สองมือของเธอตบเข้ามาที่แก้มทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อเรียกสติก่อนที่ร่างบางนั้นจะค่อยยันตัวลุกแล้วเดินออกจาก่านน้ำไปแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับไปยังห้องนอนที่ตอนนี้เหล่าสามแสบของเธอได้จัดการจ้องที่นอนของตัวเองแล้วเข้านอนกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันคือบริเวณกลางเตียง


    “นอนกันแบบนี้แล้วข้าจะไปนอนที่ไหน”


     ก๊อกๆ


     จางฝูเอ่ยออกมาเบา ในขณะที่เธอกำลังจะจัดการจัดที่ทางในการนอนของทั้งสามแสบเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาเธอจึงละออกจากเตียงนอนแล้วเดินไปเปิดประตู ร่างชายวัยกลางที่แต่งกายด้วยชุดชาวต้าหว่านยืนส่งยิ้มมาให้เธอเล็กน้อย เขาคือพ่อบ้านจู๋ที่พาเธอขึ้นมาที่ห้องพักนั้นเอง ซึ่งในตอนแรกที่พบกันเธอลืมที่จะสังเกตุดูรอบตัวหหรือแม้แต่หน้าคนพาเธอมาที่ห้องเลย ช่างดูเสียมารยาทจริงๆข้าเนี่ย


     “มีอะไรหรอเจ้าคะ”


    “ข้ามาพาท่านไปที่ที่หนึ่งตามที่นายท่านบอกขอรับ”พ่อบ้านจู๋เอ่ยอย่างสุภาพก่อนจะเดินนำออกไป จางฝูหันไปปิดประตูอย่างเบามือก่อนจะออกเดินตามร่างของชายพ่อบ้านวัยกลางคนไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าประตูบานหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองเธอยิ้มๆ


    “ข้ามาส่งแค่นี้นะขอรับ นายท่านอยากให้ท่านเข้าไปข้างในคนเดียวขอรับ”


    “ข้าหรอ ทำไมละ”จางฝูเอ่ยถามแล้วมองหน้าพ่อบ้านที่ยืนยิ้มไม่ยอมตอบอะไรเพียงแค่หันไปเปิดประตูให้เธอ ซึ่งเธอก็คงต้องจำใจเดินเข้าไปนั้นแหละ ‘เห็นก็คงรู้เองแหละมั้ง’


     จางฝูเดินเข้าไปด้านในห้องอย่างช้าๆ ภายในห้องแแห่งนี้ถูกทาให้เป็นสีขาวทั่วทั้งห้อง แม้แต่พวกเครื่องตกแต่งเช่นพรมหรือเชิงเทียนก็เป็นสีขาว ที่ด้านในสุดของห้อง มีโต๊ะหมู่วางตั้งอยู่ และบรรดาป้ายชื่อถูกตั้งไล่เลียงลงมา ที่พื้นมีเบาะที่ดูแล้วน่าจะผ่านการใช้งานมานานพอสมควร ดูแล้วน่าจะเป็นห้องบรรพชนสำหรับระลึกถึงผู้ที่จากไปแล้วหยุนฟ่านต้องการให้เธอเข้ามาที่ทำไม


     จางฝูเดินไปนั่งคุกเข่าที่บาะแล้วมองดูป้ายชื่อบรรพชนก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาวจะไปหยุดอยู่ที่ป้ายชื่อสองป้ายที่อยู่ด้านหน้าสุด นัยน์ตาสั่นไหว หัวใจกระตุกวูบ ชื่อทั้งสองชื่อบนป้ายนั้นคือชื่อของท่านพ่อและท่านเเม่ของเธอแน่ๆ เธอจำได้และไม่มีวันที่จะลืมไปได้ แต่ทำไมป้ายชื่อนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมมันถึงมาอยู่ที่บ้านของหยุนฟ่าน ในต้องนี้เธอสับสน สับสนมาก เธอไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเป็นอะไรกันแน่ ความเศร้าที่เธอพึ่งสลัดทิ้งไปเริ่มกลับมาจู่โจมเธออีกครั้ง หยาดน้ำตาที่พึ่งหยุดไหลไป ก็พลันไหลรินลงมาอีกครั้ง


   จางฝูสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงทำความเคารพต่อป้ายชื่อของพ่อและแม่ของเธอเป็นเวลาเดียงกับเสียงประตูนั้นเปิดออกพร้อมร่างสูงของใครบางคนที่เดินเข้ามาแล้วคุกเข่าลงที่ด้านหลังของเธอซึ่งไม่ต้องบอกเธอก็พอที่จะเดาออกว่าคนที่อยู่ด้านหลังเธอเป็นใคร จางฝูเงยหน้าขึ้นมาจากการคำนับแล้วนั่งมองป้ายชืืื่อเบื้องหน้านิ่งๆ


  “จำข้าไม่ได้จริงๆน่ะหรือดอกบัวน้อย” เสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังนั้นสั่นเครืออย่างรู้สึกได้ ไม่ทันที่จางฝูจะได้ตอบอะไรร่างของเธอก็ถูกรวบเข้าไปกอดจากด้านหลังพร้อมกับใบหน้าของอีกคนที่ก้มลงมาจนคางเกยกับไหล่มนของเธอลมหายใจที่เป่าอยู่ที่ข้างหูดูติดขัด ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่เธอที่ร้องไห้ แม้แต่ชายหนุ่มด้านหลังเธอเองก็ร้องเช่นกัน


    “ตอนเด็กๆ มีเด็กตัวเล็กๆคนหนี่ง เข้าป่าไปเก็บสมุนไพรกับแม่ แต่ไม่รู้ไปทำอิท่าไหนถูกตะขาบกัด จนทำเอาวุ่นทั้งบ้าน” เสียงที่พยายามไม่ให้สั่นของหยุนฟ่านเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาจากดวงตาของจางฝูที่รินไหลเพิ่มมากขึ้น เด็กคนนั้นคือเธอ เธอในตอนเด็กๆ


     “พอพาไปหาหมอรักษา ก็นอนซมเกือบอาทิตย์เพราะพิษไข้ จนทำเอาท่านพ่อกับท่านเเม่นอนไม่หลับต้องคอยพลัดกันเปลี่ยนเวรดูแลอยู่ตลอด” สัมผัสเปียกๆที่ไหล่ค่อยซื้นขึ้นเรื่อยๆจนเธอสัมผัสได้ รวมทั้งการอาการตัวสั่นเล็กน้อยและแรงกอดที่เพิ่มมากขึ้น


    “พอฟื้นขึ้นมาก็ร้องหาแต่พี่ชาย ขอให้พี่ชายมาคอยนอนกอดเธอเพราะกลัวว่าจะตะขาบจะขึ้นมาบนเตียง จนทำให้พี่ชายอดไปเที่ยวดูงานกับท่านพ่อที่เปอร์เซีย เจ้าพอจะจำได้ไหม จำได้รึยัง จางฝู ดอกบัวน้อย เจ้าหญิงตัวน้อย”


     “ฮึก ฮือ ข้า ฮึกข้าจำได้แล้ว ท่านพี่”จางฝูเอ่ยสะอื้นก่อนจะหันกลับไปกอดร่างสูงเบื้องหลังแน่ เธอนึกออกแล้ว คนที่เธอเฝ้าตามหามาตลอดช่วงที่เดินทาง คนที่เธอบอกตัวเองทุกครั้งว่าเค้ายังมีชีวิตอยู่ และมันก็เป็นจริง เค้ายังมีชีวิตอยู่ แล้วอยู่ตรงเบื้องหน้าเธอในตอนนี้ ภาพในความทรงจำนั้นเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่อ่อนโยน คนที่คอยตามใจเธอแถบทุกอย่าง คนที่คอยโอ๋เธอทุกครั้งที่ได้แผล เธอจำได้แล้ว


    “พี่คิดถึงเจ้า  พี่ตามหาเจ้ามาตลอด พี่ขอโทษที่ตอนแรกจำเจ้าไม่ได้ พี่ขอโทษ ขอโทษที่ตอนนั้นไม่ได้อยู่ปกป้องเจ้า ”หยุนฟ่านเอ่ยแล้วกอดร่างบางของหญิงสาวตรงหน้าแน่น ราวกลับกลัวว่าร่างบางตรงหน้านั้นจะหายไปจากเขาอีกครั้ง


   “ข้าก็ตามหาท่าน ข้าภาวนาทุกวันขอให้ท่านยังมีชีวิตอยู่ แล้วแล้วมันก็เป็นจริง ท่านอยู่ตรงหน้าข้าจริงๆ ข้าไม่โกรธท่าน ท่านพี่”จางฝูเอ่ยแล้วยิ้มบางส่งให้หยุนฟ่านพร้อมกับค่อยใช้นิ้วเกลี่ยหยาดหยดน้ำตาออกจากใบหน้าของพี่ชายก่อนจะเอ่ยหยอกชายตรงหน้า


    “ท่านขี้แงรึท่านพี่”


   “ แค่ เรื่องของเจ้า น้องพี่”หยุนฟ่ายพูดแล้วก้มหน้าลงจรดหน้าผากลงกับหน้าผากของของน้องสาวก่อนจะจูบลงเบาๆที่หน้าผากมนนั้นอย่างรักใคร่ แล้วค่อยยันตัวลุกพร้อมกับประคองจางฝูให้ลุกขึ้นมายืนแล้วจึงค่อยพาเดินออกไปจากห้องนั้นพร้อมกัน


    “เตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วนายท่าน นายหญิงน้อย” พ่อบ้านจู๋เอ่ยพร้อมกับยิ้มแย้มให้กับนายหญิงน้อยคนใหม่ของบ้าน บุคคลที่นายท่านของเขานั้นเฝ้ารอที่จะเจอมาตลอดสิบกว่าปีนี้ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มมีความสุขของผู้เป็นนายที่เขาเองก็พึ่งเคยได้เห็นนั้นชวนให้ตัวเขาเองนั้นอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้


    “ขอบคุณมากนะ ไปกินข้าวกันเถอะ เจ้าคงหิวแย่”หยุ่นฟ่านหันไปเอ่ยกับชายพ่อบ้านก่อนจะหันกลับมาพูดกับเธอก่อนจะเดินจับมือหญิงสาวแล้วพาเธอเดินที่ทางห้องอาหาร ที่บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายอย่างและทุกอย่างบนโต๊ะนั้นล้วนเป็นของที่เธอชอบเกือบทั้งนั้น


   “จำได้ด้วยรึ ว่าข้าชอบกินอะไร”จางฝูเอ่ยยิ้มแล้ววิ่งอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนที่สาวรักใช้คนหนึ่งจะเดินมาตักข้าวใส่ในถ้วยของเธอก่อนจะหันไปตักใส่ถ้วยของพี่ชายเธอที่เดินตามมานั่งข้างๆเธอก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มลงมือกันข้าวพรางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  นับเป็นวันในรอบหลายสิบปีที่คฤหาสน์แห่งนี้ที่เคยเงียบเหงาแห่งนี้ มีเสียงหัวเราะแห่งความสุขดังขึ้นมา


    “จริงสิท่านพี่คืนนี้ ข้าไปนอนกับท่านได้ไหม” จางฝูที่กลืนข้าวคำสุดท้าลงไปแล้วเอ่ยถามขึ้นมาแล้วมองใบหน้าของพี่ชายนี่คิ้วขมวดขึ้นมา


    “ห้องเจ้าไม่ชอบรึ พี่จะให้คนไปจัดใหม่ให้”


    “ป่าว แค่ถูกงูกับนกยึดเตียงนอนไปน่ะ นะคะท่านพี่นะๆ”จางฝูว่าแล้วยิ้มแห้งนึกสภาพของเจ้าสามแสบที่นอนแผ่หงายท้องอยู่เต็มเตียงจนเธอไม่มีที่จะนอน แล้วจ้องมองผู้เป็นพี่อย่างอ้อนๆ


  “ เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ มานอนห้องพี่ก็ได้” หยุนฟ่านเอ่ยขำๆแล้วส่ายหัวไปมาในความเอาแต่ใจของน้องสาวตนที่แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ดูเหมือนว่านิสัยนี้ของนางจะไม่ได้สูญหายไปตามกาลเวลาละนะ เเต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว เขาคิดว่ามันเป็นจุดที่ทำให้ทั้งเขาและท่านพ่อทั้งรัก ทั้งหลงและหวงน้องสาวตัวน้อยคนนี้ละนะ


   “เย้”


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x9
x15
x5
x9
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-3-31 00:43:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[ไถ่โทษ]




     แสงแรงของดวงตะวัดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอน และค่อยๆเคลื่อนฉาบไปยังร่างทั้งสองบนเตียงที่นอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนให่ก่อน ร่างบางงของหญิงสาวจะค่อยๆงัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วค่อยๆขยับตัวเอาแขนของอีกคนที่วางพาดอยู่ที่เอวออกก่อนจะค่อยๆเขยิบตัวลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งไว้เพียงร่างหนาของชายที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่


    “ฮ้าวว  ไม่นอนเตียงนิ่มๆนานแล้ว หลับสนิทเลยข้า”จางฝูปิดปากหาวทีหนึ่งก่อนจะเอ่แล้วเดินไปยังอ่างน้ำก่อนจะถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปนอนแช่ น้ำในอ่างนั้นเย็นจากบรรยากาศในยามเช้ายิ่งช่วยกระตุ้นให้ร่างกายยที่ง่วงงุนนั้นตื่นตัวขึ้นมา


    ในระหว่างที่นอนเเช่น้ำอยู่นั้นดวงตาสีน้ำตาลใต้ขนตาแพหนาก็กวาดมองไปรอบๆอย่างสำรวจ ภายในห้องน้ำในห้องพี่ชายเธอนี่ตกแต่งอย่างเรียบๆไม่หวือหวาเช่นของเธอ อีกทั้งในห้องน้ำแห่งนี้ยังไม่ค่อยมีพวกเครื่องตกแต่งอะไรมาก อาจเป็นเพราะพี่ชายเธอนั้นต้องเดินทางไปค้าขายบ่อยและไม่ค่อยได้กลับมานอนที่บ้านนี่ละมั้ง ผิดกับห้องเธอที่จัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม มันก็สวยนะในความคิดเธอแต่ตัวเธอที่นอนกลางดินกลางป่ากลางเขามาตลอดนี่ยิ่งทำให้เกินความไม่ชินอย่างยิ่ง จนเเทบไม่กล้าาจะจับของตกแต่งพวกนั้นเลย แม้รู้ว่าถึงเธอทำพังไปสักันสองอันพี่ชายเธอจะไม่ว่าอะไรก็ตามที


    ในระหว่างที่จางฝูกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เสียงของประตูที่ถูกเปิดออกเรียกให้จางฝูต้องรีบหันไปมองอย่างตกใจ เงาร่างสูงกหลังม่านกั้นที่แค่เห็นก็เดาได้ไม่ยากว่าเป็นพี่ชายเธอกำลังเดินตรงมาที่อ่างน้ำที่เธอกำลังแช่อยู่ จางฝูที่อยู่ในอาการตกจรีบหันซ้ายหันขวาผ้าผ้าคลุมแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ทันการเมื่อร่างของพี่ชายเธอเดินอ้อมม่านกั้นมาก่อนจะมาหยุดยืนมองเธอที่กำลังแช่น้ำอยู่


    “อ่ะ.. ข้า”


     ปั๊ก!!!


     “ไอ้พี่บ้า ออกไปเลยน้าาา” ไม่รอให้อีกคนได้เลยอะไรจางฝูที่หันไปคว้าขันน้ำที่วางไว้บนโต๊ะใกล้มาเขวี้ยงใส่ร่างสูงของพี่ชายอย่างเต็มแรงและด้วยความที่เธอถูกฝึกและโตมาในค่ายทหาร จึงไม่ต้องพูดเรื่องความเเม่นยำ ขันไม้ลอยเคว้งเข้าไปปะทะใบหน้าของพี่ชายต่างสายเลือดอย่างเต็มรักจนหงายหลังลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ก่อนที่ร่างบางในน้ำจะหันไปคว้าเอาผ้าคลุมมาคลุมตัวและหยิบเอาชุดตัวเองก่อนใช้ตัวเบาที่ฝึงมาพุ่งตัวออกจากตรงนั้นไปทันทีทิ้งให้ชายผู้พี่นอนกองอยู่บนพื้นห้องน้ำต่อไปอย่างไม่คิดจะกลับมาดู


        หลังจากเรื่องวุ่นวายในยามเช้า จางฝูที่นั่งคีบกับข้าวเข้าปากอย่างหงุดหงิดโดยที่ข้างยังคงมีพี่ชายนิสัยไม่ดีนั่งคุกเข่ากับพื้นหัวปูดกล่าวขอโทษขอโพยอยู่เป็นการใหญ่ ด้วยสาเหตุที่ว่าคือเขาลืมว่าเธออยู่ด้วยโดยท่าทีนั้นของนายท่านแห่งบ้านตะกูลจางที่ดูสุขุม เป็นที่เคารพของเหล่าคนในบ้าน บัดนี้กลับพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดีด้วย สตรีเพียงคนเดียว สตรีที่เรียกว่าน้องสาวอย่างจางฝู จนเป็นที่เลื่องลื่อไปทั่วตะกูลภายในไม่กี่ชั่วยามว่านายท่านผู้เด็ดขาดน่าเกรงขามผู้นี้ทั้งกลัวและเกรงใจน้องสาวผู้นี้เป็นที่สุด   


       ‘นี่สินะที่เรียกว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือหยุนฟ่านยังมีจางฝู’ พ่อบ้านจู๋และบรรดาสาวรับใช้ที่อยู่ในบริเวณนั้นมองสภาพของนายท่านตัวเองและพยายามที่จพกลั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิตเท่าที่ชายวัยอย่างเขาจะทำได้


     “ดอกบัวน้องพี่ขอโทษ หายงอลพี่เถอะนะคนดี ให้พี่ทำอะไรก็ได้ ให้พี่พาเจ้าไปเที่ยวซื้อของอร่อยๆหรือของสวยงามๆให้ก็ได้ พี่ยอมทุกอย่างเลย หายโกระพี่ชายเถอะนะ” หยุนฟ่านผู้นั่งสำนึกผิดอยู่ข้างน้องสาวกล่าวพรางจับชายเสื้อของน้องสาวดึงเบาๆราวกับเด็กน้อยกับอ้อนมารดายามถูกดุ


    “ก็ได้ ข้าหายโกรธก็ได้ แต่”คำกล่าวของจางฝุที่เอ่ยขึ้นมาเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของหยุนฟ่านได้อย่างมาก่อนร้อยยิ้มนั้นจะหุบลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินข้อแม้ของน้องสาวตัวแสบของเขา


    “แต่ ท่านจะต้องทำตามที่ข้าบอกทุกๆอย่างตลอดทั้งวันนี้ ข้าถึงจะหายโกรธ ไม่ว่าจะให้ทำอะไร พาไปไหนก็ต้องทำ ห้ามเถียงด้วย” จางฝูเอ่ยก่อนจะยิ้มแล้วคีบเอาเต้าหู้ทรงเครื่องไปจ่อที่ปากของพี่ชาย ก่อนที่เขาจะอ้าปากแล้วกินเต้าหู้ทรงเครื่องนั้นเข้าไป


   “ได้เลย นายหญิงน้อยอยากได้อะไร ข้าจะหามาให้เจ้าทุกอย่างเลย แต่ก่อนอื่นขอพี่ชายคนนี้กินข้าวก่อนได้ไหม”


    “ได้ค่ะ” จางฝูเอ่ยยิ้มๆก่อนจะมองตามร่างของพี่ชายเธอที่ยันตัวลุกเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก่อนที่หญิงรับใช้อีกคนจะเดินไปตักขาวใส่ถ้วยของชายหนุ่มก่อนที่เขาจะรีบลงมือกวาดอาหารตรงหน้าลงท้องอย่างรวดเร็ว ส่วนตัวของจางฝูเองนั้นก็คีบผัดผักขึ้นมากินต่อเงียบๆ
   




     หลังจากที่จัดการกับอาหารเช้าเสร็จเป็นที่เรียบร้อยจางฝูก็เดินขึ้นห้องไปเปลี่ยนเป็นชุดของชาวต้าหว่าน สีม่วงอ่อนปัดดิ้นเป็นรวดราดอกไม้และผีเสื้อแบบเรียบๆที่พ่อบ้านจู๋ตะเตรียมไว้ให้เพื่อที่จะได้ไม่สะดุดตาคนทั่วไปมากนั้นและมันดูจะเป็นชุดที่มิดชิดอยู่พอสมควรเนื่องจางหากใส่เป้นแบบตามที่นิิยมของสาวงามเมืองนี้ท่านพี่เธอคงโวยให้ไปเปลี่ยนอยู่ดี  เส้นผมที่ดำยาวจรดเอวที่เธอมั้งจะชอบปล่อยสยายบัดนี้ถูกรวบมัดเป็นหางม้าสูงกลางหัวและคลุมทับด้วยผ้าบางสีม่วงอ่อนเช่นเดียวกับชุดที่บนตั้งแต่กลางหััวและประดับด้วยที่ปักผมรูปผีเสื้อที่เธอเจอมาจากบ้านเก่าของเธอเพื่อยึดผ้าคลุมกับผมเธอเอาไว้


     เมื่อเธอสำรวจตัวเองว่าเเต่งกายเรียบร้อยดีแล้ว็เดินออกจากห้องพักแล้วลงไปรอพี่ชายของเธอที่สระน้ำด้านหน้าคฤหาสน์ซึ่งมีเจ้ามีมี่นั้นมาลอยคออยู่ข้างๆเป็นเพื่อนเจ้านายสาว หลังจากที่นั่งรอมาได้พักใหญ่ๆ ร่างของสูงของอีกคนก็เดินออกมาจากตัวคฤหาสน์ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์


    “จะไปที่ไหนกันดีละดอกบัวน้อย”


    “ข้าอยากไป อืม มีที่ไหนสวยๆบางท่านพี่ ข้าไม่ได้มานานแล้วไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ”จางฝูนั่งนึกก่อนจะโบ้ยหน้าที่ในการพาเที่ยวให้กับพี่ชายเธอเป็นคนเลือกให้แทน แต่ก็ช่วยไม่ได้ ที่ๆสวยเมื่อยามเธอเด็กๆป่านนี้มันคงถูกปล่อยรกร้างไปเกือบหมดแล้ว


   “ที่สวยๆ อืมอยู่ที่หนึ่งนะ พี่ว่ามันสวยไปกันเถอะ” หยุนฟ่านเอ่ยก่อนจะยื่นมือให้น้องสาวจับแล้วพาจางฝูเดินอ้อมไปยังด้านหลังคฤหาสน์ที่เป็นคอกสำหรับสัตว์เดินทางและเฟยเทียนก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน เมื่อเธอเห็นเฟยเทียนที่กำลังใช้งวงหยิบเอาผลไม้เข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อยก็เดินเข้าไปทักทายเจ้าช้างเผือกของเธอเล็กน้อยก่อนที่พี่ชายของเธอจะเดินจูงม้าอออกจากคอกมาตัวหนึ่งซึ่งเมื่อดูดีๆแล้วเจ้าม้าตัวนี้ก็คงไม่พ้นฮั่นเสียที่ถูกเพาะพันธุ์ขึ้นที่ต้าหว่าน เพียงแต่เจ้าตัวนี้มันต่างออกไปตรงที่มีลักษณะสวยอีกทั้งขนยังเงาดูสง่างามอีกด้วย


    “ท่านพี่ ข้าขี่ม้าไม่เป็น”เเม้เธอจะชอบม้าตัวนี้มากแต่แล้วจะอย่างไรในเมื่อธอนั้นไม่เคยขึ้นขี่ม้าเลยสักครั้ง หากให้ขี่เองมีหวังคงไม่พ้นหน้าประตูคฤหาสน์เป็นแน่แท้


“ไม่เป็นไร นั่งไปกับพี่เดี๋ยวพี่สอนให้”ว่าจบหยุนฟ่านก่อนอุ้มตัวจางฝูให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าก่อนที่ตัวเขาเองนั้นจะขึ้นไปนั่งซ้อนหลังแล้วควบม้าออกไปจากคฤหาสน์ไปตามเส้นทางซิกแซกในป่า


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x9
x15
x5
x9
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-3-31 19:43:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[การตัดสินใจ]


   หลังจากเห็นขบวนคาราวานนั้นหยุนฟ่านพี่ชายเธอก็มีท่าทีที่แปลกไปอย่างมายใบหน้าที่มัก่อนโยนเมื่ออยู่ต่อนหน้าเธอแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งและเฉยชาอย่างเห็นได้ชัด ไม่บอกก็สามารถรู้ได้อย่างง่ายเลยว่ากองคาราวานที่เธอเห็นนั้นจะต้องมีบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจและทำบางอย่างให้พี่ชายเธอไม่พอใจเช่นกัน


   อาชาฮั่นเสียที่ควบผ่านประตูเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกับร่างของหยุนฟ่านที่เคลือนตัวลงจากอาชาไปแล้วเดินเข้าไปด้านในตัวคฤหาสน์ย่างรวดเร็วทิ้งให้จางฝูต้องนั่งงงกับท่าทีนั้นเล็กน้อยก่อนที่เธอจะค่อยปีนลงมาจาากหลังมาโดยมีพ่อบ้านจู๋เป็นคนมาคอยช่วยพยุงเธอลงมาที่พื้นแทน


   “ลุงจู๋ เมื่อกี้ข้ากับท่านพี่ไปที่เนินเขาแล้วเห็นกองคาราวานกองหนึ่งแล้วท่านพี่ก็เป็นแบบนั้นไป ท่านพอจะรู้อะไรบ้างไหม”จางฝูเอ่ยถามพ่อบ้านอย่างอดความสงสัยไม่อยู่ ซึ่งหากให้ไปถามพี่ชายเอาตอนนี้น่าจะไม่ไดีเท่าไหร่พ่อบ้านจู๋จึงกลายเป็นตัวเลือกที่น่าจะดีที่สุดในยามนี้


    “กองคาราวานกรือขอรับ อืมม ข้าเองก็อยู่แต่ที่คฤหาสน์เรื่องติดต่อค้าขายของนายท่าข้าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ต้องขอภัยนายหญิงน้อยจริงๆขอรับ “พ่อบ้านจู๋เอ่ยก่อนจะโค้งตัวขออนุญาติเอาม้าไปเก็บทีคอก


    “เฮ้ออ คงต้องไปถามเอาเอง รึจะไม่ถามดี”จางฝูเอ่ยพึมพัมกับตัวเองก่อนที่จะหันหลังเดินกลับเข้าไปยังคฤหาสน์และตรงขึ้นไปยังห้องนอนของเธอเองในทันที่ซึ่งภายในนั้นก็มีเหล่าตัวแสบของเธอนั้นนอนเกลือกกลิ้งเล่นกันอยู่บเตียงด้วยท่าทีเบื่อๆ ซึ่งดูท่าการใช้ชีวิตแบบสบายๆ ตื่น กินข้าว ไปเที่ยวและนอนจะไม่ใช่ลักษณะวิสัยของเจ้าพวกนี้ไปสะแล้วสินะ


    ฟ่ออ(เจ้านายเบื่อจัง)


   ฟ่อ(ว่างจังเเจ้านาย ฉีอยากไปเที่ยว)


  ฮูก (เตียงนุ่ม เตียงดูดฮุ่ยๆแล้ว)


   เสียงฟ่อแฟ่ของเจ้าตัวแสบทั้งสามร้องดังขึั้นมาอย่างพร้อมเพรียงเมื่อเห็นเจ้านายสาวเดินกลับมาเข้าห้องมา และเดินตรงมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง


   “เบื่อกันสินะ อืม ถ้าไม่มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้เราก็เดินทางกลับกันไหม”จางฝูเอ่ยขึ้นแล้วเหลือบตามองเพดานห้องนอน ส่วนเรื่องของท่านพี่นั้นคงต้องงไปถามให้แน่ใจก่อนละนะว่ามันจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ  


    “เอาละ เดี๋ยวข้ามานะ ทุกตัว”เมื่อตัดสินใจได้ร่างบางของจางฝูกระกระเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไปทิ้งเหล่าตัวแสบมองตามหลังของเจ้านายสาวไปอย่างไม่เข้าใจ


    จางฝูออกเดินไปตามเส้นทางภานในคฤหาสน์เพ่อตรงไปยังห้องของพี่ชายทัันที เพียงไม่นานหลังจากที่เธอเดินวนไปมาสักพัก็มาหยุดลงที่หน้าประตูบาดใหญ่ซึ่งด้านหลังประตูนี้เป็นห้องของพี่ชายเธอนั้นเอง มือบางเอื้อมไปจับประตูแล้วเปิดออกอย่างช้าๆ เพียงแต่ภายในห้องนั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งร่างของพี่ชายเธอ ก่อนที่เธอจะค่อยแิดประตูลงดังเดิม ‘ไปไหนของเขากัน’


    หญิงเริ่มมองหาทางช่วยก่อนที่สายตาจะไปสะดุ้ดเข้ากับ่างของสาวใช้คนหนึ่งที่กำลังเปลี่ยนน้ำในแจกันที่หน้าบานประตูอีกกฝากหนึ่งของทางเดิน ไม่รอช้าจางฝูรีบย้ำเท้าเดินไปปหาร่างของสาวใช้คนนั้นในทันที


   “นี่เจ้าน่ะ รู้ไหมว่าพี่ข้าไปไหน ข้าไปหาเข้าที่ห้องก็ไม่เจอ”


    “อ่ะ นายหญิงน้อย นายท่านน่าจะอยู่ที่ห้องทำงานน่่ะเจ้าค่ะ อยู่ที่ตรงข้ามกับห้องทานข้าวเจ้าค่ะ” สาวรับใช้ตอบด้วยท่าทางสุภาพก่อนที่โค้งตัวลาไปทำงานต่อ ทางจางฝุเมื่อได้รับข้อมูลที่ต้องการก็รีบเดินตรงไปที่ห้องทำงานของพี่ชายตนทันที


    หลังจากที่เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หาประทางเข้าห้องทำงานซึ่งในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูเสียงของหยุนฟ่านก็ดังลอดออกมา ซึ่งเธอเองก็ได้ยินไม่ชัดจึงไม่สามารถที่จะจับใจความอะไรได้เลย ‘ประชุมงานอยู่ละมั้งเนี่ย รอจนตอนค่ำๆค่อยถามแล้วกัน’ จางฝูถอนให้ใจออกมาเล้กน้อยก่อนที่จะเดินออกไปทางประตูด้านหน้าคฤหาสน์และทรุดตัวลงนั่งอยู่ที่บันไดทางขึ้นบ้าน แล้วเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีครามแล้วบ่นพมพัมออกมา


  “เฮ้ออ ว่างจังนะ”




    เมื่อดวงตะวันคล้อยตกลงจากฟ้าไป จางฝูที่นั่งรอทานข้าวอยู่หันไปมองทางประตูห้องอีกครั้งรอเวลาว่าเม่อใดพี่ชายเธอจะเดินผ่านประตูนั้นเข้ามาเสีย ที่แต่จนแล้วจนรอดก็ยังคงไร้ซึ่งวี่แววของเขา พ่อบ้านจู๋และหญิงรับใช้ต่างก็พากันยืนทำหน้าเครียดมองไปยังนานหญิงน้อยอย่างกังวลใจ


   “นายหญิงน้อยจะทานก่อนเลยไหมขอรับ ข้าวเย็นหมดแล้วขอรับ”พ่อบ้านจู๋เอ่ยถามก่อนจะหันไปมองหญิงรับใช้ข้างๆให้เดินไปตักกข้าวใส่ถ้วยให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ จางฝูนั่งมองข้าวในถ้วยด้วยสายตานิ่งเรียบตะเกียบกถูกหยิบขึ้นมาก่อนจะคีบเนื้อชิ้นนึงเข้าปากไป


   “ลุงจู๋ รบกวนช่วยเตรียมเสบียงให้ข้าด้วย พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางกลับฉางอันแล้ว”จางฝูเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ซึ่งมันเรียกอาการตกใจจากเหล่าคนที่ยื่นอยู่ด้านหลังได้อย่างมาก ในตอนเเรกพวกเข้าคิดว่าต่อจากนี้นายหญิงน้อยคนนี้จะกลับมาอยู่ที่บ้านแล้วเสียอีก


  “เอ่อ แล้วจะให้ข้าบอกนายท่านไหมขอรับนายหญิงน้อย”


   “ไม่ต้องบอกหรอก ดูท่างานเขาจะยุ่ง ข้าไม่อยากรบกวนเวลาเขา ข้าอิ่มแล้ว”จางฝูเอ่ยก่อนจะวางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นยื่นก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าประตู


    “ข้าจะเดินทางตอนเช้ามืด รบกวนด้วย” ว่าจบร่างบางก็เดินออกไปจากห้องอาหารแล้วกลับขึ้นห้องของเธอไปในทันที
    ปัง
    “เฮ้ออ” เสียงประตูที่ถูกปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจของจางฝุที่ดังขึ้นก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยทรุดตัวลงไปนั่งพิงประตูอย่างหมดแรง ดวงตาสีน้ำตาลมองไปรอบๆเพื่อเก็บเอาภาพพวกนี้เอาไว้ในความทรงจำของเธอเองเมื่อเธอจากไปแล้ว จุดหมายของเธอในการกลับมาที่ต้าหว่าก็เพื่อดูบ้าน ตามหาพี่ชาย แต่เมื่อเห็นว่าทุกอย่างที่นี่มันปกติดีทุกอย่างเธอก็เบาใจ ความฝันของเธอจบลงไปแล้วหนึ่งอย่างและตอนจากนี้เธออยากจะทำอะไรต่อดีละ


    “กลับไปเร่ร่อนเหมือนเดิมก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนะ”จางฝูบ่นขึ้นมาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปปหยิบเอาห่อผ้ามาจัดการเก็บผ้าผ่อนของเธอเพื่อให้พร้อมสำหรับการเดินทางในเช้ามือดวันพรุ่งนี้ ตัวของเธอไม่มีธุระที่ต้าหว่าานอีกแล้ว ทุกอย่างจบลงอย่างเรียบร้อยแล้ว….


@Admin


โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x9
x15
x5
x9
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113