ดู: 215|ตอบกลับ: 10

{ แคว้นต้าหว่าน } ย่านการค้ายี่ม่าวเหยี่ยน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-29 01:32:56 |โหมดอ่าน
ย่านการค้ายี่ม่าวเหยี่ยน


[ แคว้นต้าหว่าน ]




ย่านการค้าขนาดกลางในแคว้นต้าหว่าน
ซึ่งอุดไปดมของซื้อของขายมากมาย
แม้ที่นี่จะไม่ได้ใหญ่โตแต่ก็นับเป็นสถานที่ที่มีทั้งของที่ผลิตจากคนในแคว้น
และนำเข้ามาจากนอกแคว้นทางผ่านต่างๆ
จึงเรียกได้ว่าเป็นสถานที่ครบครันทุกสิ่งอย่างแท้จริง
ตั้งแต่ของกิน ของใช้ เครื่องประดับ หรือแม้แต่สัตว์ ก็มีนำมาขาย


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

89

กระทู้

1016

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
67061
เงินตำลึง
253615
ชื่อเสียง
59762
ความหิว
2427

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1454
ความชั่ว
531
ความโหด
788
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-3-29 18:28:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[เดินหาของว่างกิน]



    จางฝูแหละหยุนฟ่านนั่งชมทิวทัศน์ใของท้องทุ่งหญ้าจนเวลาล่วงเลยไปจนครบสามชั่วยามดั่งที่ชายหนุ่มได้บอกไว้ เขาจึงพาเธอกลับไปรวมกลุ่มและออกเดินทางต่อ ไม่นานนักนักขบวนเดินทางก็มาหยุุดที่ย่านการค้าภายในเมืองต้าหว่าน ซึ่งมีชาวต้าหว่านกำลังพากันออกมาจับจ่ายซื้อของกันอยู่อย่างคึกคัก จางฝูมองไปรอบตัวก่อนจะยิ้มบางออกมาเล็กน้อย ‘บ้านเกิดของเธอ’


    “พวกเจ้ากลับไปก่อนเดี๋ยวข้าตามไป” หยุนฟ่านหันไปบอกเหล่าผู้ที่ตอมก่อนที่จะเดินเลี่ยงมาหาจางฝูที่ยืนกอดผีผามองย่านการค้ารอบตัวอย่างสนอกสนใจ นานแล้วที่เธไม่ได้เห็นภาพบ้านเกิดตัวเอง พอได้กลับมาเห็นมันก็ชวนให้น้ำตาคลอออกมาอย่างห้ามไม่ได้


    “เป็นอะไรไป ร้องไห้หรอ”หยุนฟ่านที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นยีหัวหญิงสาวแรงๆอย่างหยอกล้อ


    “นี่ไม่ได้ร้องนะ แค่น้ำตามันคลอขึ้นมาเอง เฉยๆ แล้วก็ไม่ได้กลับมาที่นี่ตั้งนานแล้ว ไม่ได้เห็นภาพแบบนี้นานแล้ว มันชวนให้คิิดถึง แค่นั้นเอง” จางฝูพยายามดันมือของหยุนฟ่านออกจากศรีษะตนแต่เมื่อเห็นว่ามันไม่เกิดผลเท่าไหร่จึงยอมให้อีกผ่านยีไปจนกว่าจะพอใจ ก่อนที่มันจะกลายเป็นการลูบหัวเธอเบาๆ


    ฮูกกก(ฮุ่ยหิววว) เสียงของฮุ่ยจือที่ดังขึ้นเรียกให้จางฝูหันไปมองก่อนที่ร่างกลมๆของนกฮูกขี้อ้อนของเธอจะพุ่งเข้ามาหาอ้อมแขนของเจ้านายสาวอย่างจางฝูอย่างพอดิบพอดี


    “ไงฮุ่ยจื่อ หลับตลอดเส้นทางเลยสิเจ้า”จางฝูเอ่ยพรางยกมือขึ้นลูบหัวเจ้านกแสบของเธอก่อนจะเดินไปหาเฟ่ยเทียนที่ที่ยืนรวมอยู่กับกองขบวนเดินทางโดยมีหยุนฟ่านนั้นเดินตามหลังเธอไปด้วย  จางฝูเดินไปหยุดด้านหนันเฟยเทียนพร้อมกับยกมือขึ้นลูบงวงสีขาวอวบนั้นเบาๆ


    “เป็นไง เดินทางเหนื่อยแย่เลยเฟยเทียน”


    แปร๊น (ไม่เหนื่อยเจ้านาย เฟยเก่ง)


     “ร่าเริงดีนี่ เป็นช้างที่เเข็งแรงใช้ได้เลยนะ” หยุนฟ่านเอ่ยขึ้นพรางมองท่าทีของเจ้าชาเผือกของจางฝูยิ้มๆอย่างถูกใจในความแข็งแรงและทนต่อการเดินทางข้ามทะเลทรายที่แสนโหดร้ายมาได้แบบนี้


     “เฟยเทียนก็แบบนี้ละ ลูกฮึดเยอะ อิอิอิ เฟยเทียนไปดูบ้านข้าไหม” จางฝูเอ่ยพรางก้มมองงวงสีขาวนั้นในมือ


    แปร๊นน(ไปเจ้านาย)


    “ข้าจะเป็นคนพาไปส่ง เพียงแต่ก่อนหน้านั้น ลองหาอะไรกินรองท้องก่อนไหม”หยุนฟ่านเอ่ยพรางยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วยกนิ้วโป้งชี้ไปทางย่านการค้าที่มีกลิ่นหอมๆของอาหารต้าหว่านลอยฝุ้งไปทั่ว เรียกให้กระเพาะของทั้งคนและสัตว์พลันส่งเสียงประท้วงขึ้นมาเล็กน้อย


    “นั้นสินะ ตั้งแต่เดินทางมา กินแค่นั้นไปเองนี่นะ เฟยเทียนรอข้าอยู่นี่นะ เดี๋ยวข้ากลับมาจะเอาผลไม้อร่อยๆมาฝาก”จางฝูเอ่ยยิ้มๆก่อนที่จุอุ้มฮุ่ยจื่อเดินเข้าไปด้านในย่านการค้าพร้อมกับหยุนฟ่านโดยมีเฟยเทียนนั้นเดินไปพักเหนนื่อยที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ใกล้ๆ แล้วมองดูเจ้านายสาวที่เดินเข้าย่านการค้าไป



    ร่างของหนึ่งหญิงหนึ่งชายที่เดินเคียงคู่กันไปตามเส้นทางในย่านการค้า อีกทั้งหน้าตาของทั้งคู่ยังเรียกได้ว่าชวนหันเหลี่ยวไปมองตามนั้นยิ่งทำให้จางฝูรู้สึกแปลกๆในใจ เดิมทีเเธอก็ไม่ค่อยชื่นชอบที่ที่มีคนเยอะอยู่แล้ว แล้วยิ่งไปกว่านั้นยังถูกมองไปเกือบตลอดเส้นทางที่ผ่านมานี่อีก มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกกังวลเข้าไปใหญ่ ซึ่งท่าทีของหญิงสาวนั้นเรียกให่ชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างๆต้องเอ่ยยถามขึ้นมาอย่างสงสัย


  “เป็นอะไรไปรึ”


  “ข้าไม่ค่อชอบคนเยอะๆ”จางฝูเอ่ยแล้วพยายามที่จะก้มหน้าหนีสายตาของผู้คนในย่านการค้าที่พากันหันมามองบางคนมองแล้วก็ยิ้ม บางคนก็หันไปหัวเราะกันคิกคัก จนใจของเธอเริ่มแป๋วลงเพราะไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นมีเพียงหยุนฟ่านที่นั้นที่มองเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะหหลุดขำออกมาเล็กน้อย


   “เรื่องแค่นี้เอง ที่เขามองก็เพราะเจ้างามไงละดอกบัวน้อย อย่าได้กังวลไปเลย ไม่มีอะไรหรอก”หยุนฟ่านเอ่ยก่อนคว้าเอามือของจางฝูไปจับไว้พร้อมกับออกแรงดึงให้หญิงสาวขี้อายคนนี้เดินตามเขาไปตามเส้นทางในย่านการค้าเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร้านขายเนื้อย่างเสียบไม้และโรยด้วยเครื่องเทศในแบบของต้าหว่าน ซึ่งมีกลิ่นที่ออกจะแรงเล็กน้อย เนื่องจากเธอไปอยู่ที่แถบเมืองหลวงมานานมาก จึงทำให้รู้สึกว่ากลิ่นเครื่องเทศนี้มันแรงมาก ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นกลิ่นปกติของทางต้าหว่าน


    “เอาสี่ไม้ขอรับ”หยุนฟ่านเอ่ยพร้อมกกับยื่นเงินให้กับแม่ค้าก่อนจะรับเอาเนื้อย่างทั้งสี่ที่ถูกวางไว้บนใบตองมาถือก่อนจะหยิบขึ้นมาแล้วยื่นส่งมาให้จางฝูไม้หนึ่ง


   “ลองกินดูสิ ไม่ได้กลับมานานคงคิดถึงรสชาติอาหารที่นี่แย่”


    “อืม”จางฝูรับไม้เนื้อย่างมาก่อนจะกัดเข้าไปคำหนึ่งกลิ่นของเครื่องเทศตลบคลุ้งอยู่ในปากจนต้องอ้าปากพ่นระบายยกลิ่นเครื่องเทศนั้นออกไปบ้านซึ่งการกระทำของเธอนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากหยุนฟ่าออกมาได้มากทีเดียว


    “ฮ่าๆ เจ้านี่นะ ฮ่าๆๆ โอ้ยยๆ”


    “ตลกนักรึไงห่ะ” จางฝูเอ่ยหลังจากกลืนเนื้อย่างไปพร้อมกับยกมือีกข้างมาตีไปที่แขนของหยุนฟ่านแรงๆราวสองสามที ก่อนที่เธอจะหันหลังแล้วเดินหนีชายหนุ่มไปตามเส้นทางในย่านการค้า


    “ข้าล้อเล่นน่า รอข้าด้วยสิ”หยุนฟ่านร้อยบอกพรอมกับออกตัววิ่งตามร่างบางของหญิงสาวที่อาศัยว่าตัวเล็กและผอมบางเดินลัดเลาะ แทรกเข้าแทรกออกผู้คนที่มาเดินในย่างการค้าอย่างว่องไว้ ก่อนที่จางฝูนั้นจะมาหยุดรอชายหนุ่มอยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะหันตัวเอนพิงต้นไม้รอชายหนุ่มอย่างอารณ์ดีที่ได้แกล้งกลับบ้าง


    “ไว้จริงนะ” หยุ่นฟ่านที่เดินหลุดออกมาจากฝูงชนได้เดินตรงไปหาร่างบางที่ยืนพิงต้นไม้พร้อมกับส่งรอยยิ้มกวนๆมาให้เขา


    “ดื้อ”


   “หืม ข้าเปล่าดื้นนะ เจ้าตัวใหญ่เดินช้าเองช่วยไม่ได้”


    “จะไปรึยัง ข้าจะไปส่งที่บ้าน”


    “อื้ม ไปสิ” จางฝูก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยตอบออกมาแล้วยืดตัวขึ้นยืนแล้วสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ไม่ว่าสภาพของบ้านเธอจะเป็นอย่างไรก็ตามเธอจะกลับไปที่นั้น กลับไปที่บ้านของเธอ ต่อให้เหลือเพียงต่อตะโก้ก็ตามที   


@Admin
     


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x56
x2
x10
x42
x166
x1
x25
x102
x1
x52
x8
x46
x28
x18
x120
x2
x60
x90
x1
x20
x13
x42
x36
x784
x1
x2
x106
x110
x110
x130
x3824
x369
x150
x89
x36
x30
x20
x22
x3
x111
x338
x2
x9264
x10
x110
x1
x4
x10
x1
x2
x131
x1
x185
x62
x2455
x6
x3
x35
x1
x1
x75
x1400
x8
x150
x65
x1000
x7
x8
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x342
x135
x60
x95
x108
x7
x26
x90
x1
x3
x39
x3
x29
x2
x3
x74
x3
x60
x29
x4
x91
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x18
x68
x64
x32
x1562
x102
x180
x5
x117
x4
x2
x284
x674
x77
x139
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x337
x780
x456
x26
x39
x127
x352
x527
x209
x92
x74
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x110
x141
x669
x473
x811
x660
x131
x71
x2315
x521
x20
x3
x1132
x40
x130
x1210
x7
x35
x3444
x1850
x3900
x4990
x6
x15
x40
x20
x41
x81
x377
x1

89

กระทู้

1016

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
67061
เงินตำลึง
253615
ชื่อเสียง
59762
ความหิว
2427

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1454
ความชั่ว
531
ความโหด
788
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-9-24 18:40:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-9-24 22:56

[ขบวนเเห่สู่เขาหิมะ]



   หลังจากที่การสวดอวยพรของเหล่านักบวชได้จบลงไปแล้วนั้นเธอและเจี๋ยเฟยก็ถูกพี่หยุนฟ่านนั้นพาเดินตามหลังพวกนักบวชก่อนจะพบว่าที่หน้าประตูคฤหาสน์นั้นมีอาชาฮั่นเสียที่เป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงส่งออกของแคว้นนั้นถูกเทียบอยู่กับรถม้าที่ถูกประดับตกแต่งผ้าสีและดอกไม้อย่างสวยงามอยู่ โดยที่เจี๋ยเฟยนั้นเป็นผู้เดินนำไปเปิดประตูรถม้าให้และค่อยกลับมาจับมือเธอพยุงให้ขึ้นไปนั่งที่ด้านบนรถม้าแล้วจึงค่อยตามขึ้นมานั่งก่อนที่รถม้านั้นจะค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงเพลงบรรเลงในทำนองพื้นบ้านนั้นจะดังขึ้นตามหลังขบวนเเห่ที่นำโดยรถม้าของคู่บ่าวสาวไปนั้นเอง


     “จางฝู เจ้าใส่ชุดนี้แล้วสวยมากเลย”เจี๋ยเฟยที่อยู่ก็เอ่ยออกมานั้นทำเอาเธอถึงกับตั้งตัวไม่ทันจนเธอถึกับหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างเขอะเขิลนับว่ายังโชคดีที่มีผ้าแก้วนี่ปิดไว้ไม่เช่นนั้นชายหนุ่มตรงหน้าคงเป็นว่าป่านนนนี้เธอนั้นหน้าเเดงเพียงใด


    “พูดบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย”เธอเอ่ยออกมาแล้วพยายามหันหน้าหนีหากแต่ก็โดยมือหนาของชายหนุ่มนั้นจับให้หันกลับมามองที่ตนโดยไม่ได้มีท่าทีชนใจคำด่าที่เธอเพิ่งกล่าวออกไปเลยแม้เเต่น้อยก่อนที่ใบหน้าของเจี๋ยเฟยนั้นจะขยับเข้ามาใกล้


    “ข้าขอมัดจำหน่อยนะ”ว่าจบใบหน้าของเจี๋ยเฟยนั้นก็ขยับเข้ามาจนใกล้ก่อนที่เขานั้นจะประกบปากจูบผ่านผ้าที่คลุมเธออยู่อย่างเเผ่วเบา มือหนาที่จับประคองใบหน้านวลอยู่ค่อยเอื้อมลงมากอดประคองที่เอวบางที่โผล่ชายเสื้อออกมาพร้อมกระชับร่างบางนั้นให้ขยับข้ามาใกล้จนร่างบางนั้นแนบชิดกับร่างตนมากขึ้น เเม้ว่าใจจริงเขานั้นจะไม่ค่อยชอบชุดที่มันเปิดและโชว์เนื้อหนังมากแบบนี้เท่าไหร่แต่ก็ยอมรับเลยว่าคนตรงหน้าเมื่ออยู่ในชุดนี้มันทำเอาใจเขาสั่นจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ


    “เจี๋ยเฟย ใจเย็นน่า”จางฝูเอ่ยออกมาแล้วใช้สองมือวางยันค้ำอกชายหนุ่มเอาไว้แล้วดันเอาตัวเองออกมาเล็กน้อย “รอก่อนสิ เจ้ารอมาตั้งนานแล้วนี้จะมาตกม้าตายอะไรเอาป่านนนี้"


    “เฮ้อ.. เข้าใจแล้วข้าจะรอจนกว่าจะถึงเวลา”ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับค่อยๆลดแรงกอดกระชับลงแต่ก็ยังคงมือประคองโอบเอวบางของคนรักตนเองเอาไว้พรางมองรอดผ้าม่านของตัวรถม้าออกไปเพื่อชมวิว “การเเต่งงานที่นี่ก็แปลกดีน้า”


    “ช่ายเเปลกดี แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะในตัวของมันนะ”จางฝูเอ่ยออกมาพรางขยับตัวเอนหัวไปพิงไหล่ของชายหนุ่มพร้อมกับหลับตาลงช้าๆอย่างเหนื่อยอ่อนจากการถูกจับมายื่นเเต่งตัวตั้งแต่ช่วงสายของวันกว่าที่งานพิธีจะเริ่มก็ปาไปเสียเย็นเพียงนี้ อย่างนั้นตอนนี้ก็เป็นเพียงการเเผ่ขบวนไปรอบเมืองเท่านั้นเธอก็พับงีบเสียหน่อยน่าจะไม่เป็นอะไร แแม้ว่าเสียงดนตรีที่ตามานั้นจะดังไปเสียหน่อยเเต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการงีบหลับของเธอเลยแม้เเต่น้อย


    ขบวนเเห่นั้นยังคงเคลื่อนเดินทางไปเรื่อยๆโดยมไม่มีท่าทีที่จะเร่งรีบขึ้นเลยแม้แต่น้อยโดยที่หัวขบวนที่นำโดยรถม้าที่มีบ่าวสาวนั่งคู่ไปด้วยกันนั้น ค่อยเคลื่อจากบ้านสู่ตัวเมืองและผ่านไปยังย่านการค้าที่คับคั่งปด้วยผู้คนชาววต้าหว่านที่กำลังยืนจับจ่ายซื้อของกันอยู่ บ้างก็เพียงยืนมองบ้างก็เดินเข้ามาร่วมขบวนเเห่ด้วย เพราะนานๆทีจะมีงานมงคลเหล่าชาวต้าหว่านนั้นเมื่อเห็นขบวนเเห่ก็จัยิ่งพากันร่วมตื่นเต้นเเละยินดีไปด้วยจนขบวนเเห่ที่มีเพียงคนในบ้าน และคนบ้านใกล้เรือนเคียงเดินขบวนมาด้วยบัดนี้กลับเนืองเเน่นไปด้วยชาวบ้านมามากที่เข้ามาร่วมแสดงความยินดีและพร้อมใจกันเดินขบวนไปส่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวนั้นไปสู่ภูเขาหิมะกุ้ยซานที่เปรียบดังเขาแห่งชีวิตของเหล่าชาวเเคว้นต้าหว่านเเห่งนี้


  “จางฝูตื่นเถิดเราจะออกนอกเมืองกันเเล้ว”เจี๋ยเฟยที่นั่งเป็นที่นอนจำเป็นให้คนรักเอ่ยขึ้นพร้อมกับเขย่าปลุกร่างบางที่พักงีบอยู่เบา เมื่อเห็นว่าคนหลับอยู่นั้นตื่นแล้วจึงเอื้อมมือไปแหวกม่านให้เปิดออกเพื่อให้สาวเจ้ามงดูวิวด้านนอก ในยามนี้ท้องฟ้ามืดครึมลงมากเนืองจากเป็นเวลาเย็นจัดและสถานที่พวกเขานั้นกำลังมุ่งหน้าไปก็คือภูเขาหิมะกุ้ยซานที่จะเป็นสถานที่สำหรับดำเนินพิธีสถานที่สุดท้ายของงพวกเขานั้นเอง


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -26 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -26 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x56
x2
x10
x42
x166
x1
x25
x102
x1
x52
x8
x46
x28
x18
x120
x2
x60
x90
x1
x20
x13
x42
x36
x784
x1
x2
x106
x110
x110
x130
x3824
x369
x150
x89
x36
x30
x20
x22
x3
x111
x338
x2
x9264
x10
x110
x1
x4
x10
x1
x2
x131
x1
x185
x62
x2455
x6
x3
x35
x1
x1
x75
x1400
x8
x150
x65
x1000
x7
x8
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x342
x135
x60
x95
x108
x7
x26
x90
x1
x3
x39
x3
x29
x2
x3
x74
x3
x60
x29
x4
x91
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x18
x68
x64
x32
x1562
x102
x180
x5
x117
x4
x2
x284
x674
x77
x139
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x337
x780
x456
x26
x39
x127
x352
x527
x209
x92
x74
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x110
x141
x669
x473
x811
x660
x131
x71
x2315
x521
x20
x3
x1132
x40
x130
x1210
x7
x35
x3444
x1850
x3900
x4990
x6
x15
x40
x20
x41
x81
x377
x1

117

กระทู้

715

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
43635
เงินตำลึง
221434
ชื่อเสียง
76563
ความหิว
432
คุณธรรม
1124
ความชั่ว
0
ความโหด
166
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-10-11 16:50:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ในที่สุดแล้ว ชีวิตที่ข้านั้นต้องการหลังจากที่ห่างหายจากมันไป
                                  ตอนนี้ก็ได้กลับคืนสู่ชีวิตที่แสนสงบสุขเช่นเดิม ข้ารู้สึกดีที่ได้มันกลับมา
                                  ข้ายังไม่รู้ว่าในอนาคตนั้นจะเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า แต่ที่แน่ๆคือข้าอาจจะไม่ได้อยู่
                                  แต่ถึงยังไงก็เถอะ ข้าก็ยังจะยึดหลักชีวิตของข้าเช่นเดิม นั่นคือทำวันนี้ให้ดีที่สุด
                                  เพื่อที่วันพรุ่งนี้เราอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำแล้ว...ก็เป็นได้
                                  ชาตะฟ้าลิขิต แต่ชีวิตนี้น่ะเป็นของข้า ข้าขอเลือกลิขิตมันเอง...

                                   หลังจากที่ผ่านเรื่องอะไรต่อมิอะไรมาจนข้าไม่ได้มีเวลาทำงาน นี่คงเป็นครั้งแรกหลังจากที่ข้ากลับมาที่ได้กลับมาทำงานที่คุ้นเคย งานลาดตระเวณพื้นที่ในเขตเส้นทางสาย หน้าที่ประจำที่ทำอยู่บ่อยๆ ลาดตระเวณรักษาความสงบเรียบร้อยของแคว้นที่ไปลาดตระเวณในแต่ละท้องที่ ใช้คำว่าท้องที่เพราะพื้นที่ของเส้นทางสายไหมนี้กว้างใหญ่สุดลุกหูลุกตา ซึ่งมีเพียงข้าและพี่น้องทหารร่วมสี่พันชีวิตที่ต้องคอยดูแลความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง ในเขตๆนี้ ซึ่งวันนี้ที่ข้ากลับมาที่ที่ข้านั้นเผชิญความทรมานที่แสนสาหัสมา ที่ย่านการค้าของแคว้นต้าหวาง ที่ๆข้าไปช่วยเหลือฮูหยินคนนึงในหุบเขาที่หฤโหดที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมา แต่แย่หน่อยที่หุบเขานั้นไม่สามารถเอาชีวิตของข้าจองจำไว้ที่นั่นได้ ข้ารอดกลับมาพร้อมกับชีวิตของฮูหยิน... กระตุกหนวดเสือไปยิ่งขึ้นอีกที่เอาเนื้อหนังมังสาและโครงกระดูกของเยติกลับลงมาอีกด้วย...



                                   หลังจาที่ข้านั้นจากที่เมืองนี้กลับไปยังค่าย ที่นี่ก็ยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือคนรู้จักข้าเยอะขึ้น โอ้วจริงสิลืมบอกไป วันนี้ข้ามาคนเดียว แต่ก็ถือว่าข้ามาลาดตระเวณแล้วกัน ข้าไม่อยากให้เรื่องแบบคราวก่อนเกิดที่ข้าพามาร้อย เสียไปสอง... หมายถึงม้าน่ะ เสียม้าไปสองตัว แต่ไม่เสียทหารหรอกนะ ข้าไม่อยากเสียใครไปเพราะความผิดพลาดของข้า ชีวิตหนึ่งชีวิตนั้นมีค่านะ ข้าจึงไม่อยากจะเสียพี่น้องทหารไป แม้แต่คนเดียวข้าก็จะไม่ยอม วันนี้ข้าถึงมาคนเดียว ส่วนทหารที่เหลือ ข้าอยากให้พวกเขาเตรียมพร้อมอยู่ที่ค่ายทุกสถานะการณ์ เวรยามที่ตอนนี้จะต้องขยายการตรวจตรามากขึ้น เพราะเมืองที่สร้างรอบล้อมค่ายนั้นมีคนเข้ามาอาศัย ข้าจึงจำต้องให้ขยายพื้นที่การตรวจตราความเรียบร้อยของพื้นที่โดยรอบค่ายให้กว้างขึ้น จากรอบค่ายเป็นรอบเมือง แต่เอาจริงๆเขตรอบนอกของเมือง อย่างค่ายนักเดินทางนั้นยังห่างจากเขตที่ตั้งของปราการทั้งสี่ทิศนัก เชื่อได้เลยว่าหากข้าศึกจะเข้าถึงศูนย์กลางของค่าย ทัพนั้นก็คงเหลือเพียงครึ่ง ด้วยความแข็งแกร่งของปราการมหึมาทั้งสี่ทิศ ทหารของพวกข้าสามารถรับมือกับข้าศึกได้



                                 ด้วยการต้อนรับอย่างดีจากชาวบ้านในข้าเองก็รู้สึกว่าเมืองนี้ยังคงสงบสุขและไร้ซึ่งโจรเข้ามารุกราน เอาจริงๆที่นี่ห่างไกลจากที่อยู่ของพวกซงหนูมาก อีกทั้งที่ีนี่ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนัก พวกซงหนูจึงไม่คิดว่าจะเข้ายึดที่นี่เพราะไม่คุ้มเสียล่ะมั้งนะ ข้าคิดอย่างนั้น บางทีอาจจะไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดก็เป็นได้ มาที่นี่ข้าว่าคงไม่ได้มาแค่ตรวจตราความเรียบร้อยแล้วล่ะข้าคิดว่านะ ทั้งช่วยลูกแมวลงจากต้นไม้ ช่วยหยิบของลงจากหลังคาบ้าง อืมม ก็นะ ทหารก็ต้องรับใช้ประชาชนเป็นเรื่อปกติอยู่แล้วนี่นา อย่างน้อยวันนี้ข้าก็ทำหน้าที่ของทหารได้อย่างสมบูรณ์ล่ะนะ...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-11 16:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +8000 เงินตำลึง +5000 ความหิว -42 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 8000 + 5000 -42 + 6

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x1
x1
x8
x4
x3
x1
x5
x2
x5
x16
x50
x1
x7
x4
x22
x14
x19
x90
x6
x18
x17
x42
x1
x75
x4
x100
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x19
x1
x980
x16
x22
x9999
x10
x48
x150
x242
x98
x2
x411
x90
x16
x35
x608
x440
x15
x2
x556
x570
x80
x3042
x300
x1655
x2095
x3
x214
x300
x254
x124
x674
x130
x5
x6
x1110
x15
x6
x75
x30
x66
x230
x2
x115
x1898
x15
x179
x120
x230
x300
x88
x1
x572
x50
x31
x540
x3079
x2
x146
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x30
x20
x80
x45
x15
x123
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1390
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x58
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x20
x5
x1
x75
x150
x98
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x74
x1100
x20
x171
x70
x3098
x36
x520
x381
x182
x38
x49
x84
x5
x2013
x29
x359
x16
x135
x190
x934
x19
x1