ดู: 226|ตอบกลับ: 3

{ แคว้นโหรวหราน } หอตำรา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-28 18:00:30 |โหมดอ่าน
หอตำรา




ด้านหน้า


ด้านหลัง



หอตำราเก่าแก่ที่ตั้งอยู่เกือบใจกลางแคว้นโหรวหราน มีหนังสือ และตำราเก่าแก่มากมายถูกเก็บไว้ที่นี่
มีหนังสือให้ยืม และให้อ่านกันได้ตามอัธยาศัย  นอกจากนี้บริเวณด้านหลังหอตำรานั้นมีศาลากับสระน้ำตั้งอยู่
ผู้ใดใฝ่รู้  ใฝ่เรียน  หรือต้องการหาที่สงบๆในการพักผ่อนก็เรียนเชิญมาใช้บริการหอตำราแห่งนี้


ชื่อกิจการ :หอตำรา
เจ้าของกิจการ : กูเล่อ ตานกงเหริน
ประเภท :บริการให้เช่ายืม  รวมทั้งอ่านหนังสือในหอตำรา
เวลาเปิด - ปิดทำการ :8.00 - 20.00 น.

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-28 18:36:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนอนหนังสือ



     ตั้งแต่ลอดเข้าประตูใหญ่ของแคว้นเข้ามา ซีเหวินก็ตื่นตาตื่นใจมากขึ้นเพราะถึงแม้สถานที่และผู้คนจะดูไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แต่ว่านางก็ยังคงตื่นเต้นไม่หยุดที่ได้ท่องเที่ยวมาไกลจากบ้านเกิดถึงเพียงนี้



     ซีเหวินถามหญิงท้องแก่ทันทีว่าจะไปหอตำราได้ไหม และเมื่อหญิงท้องแก่ตอบรับว่าได้ นางก็ให้หญิงท้องแก่นำทางมาพอดี   จากประตูด้านหน้าไปยังหอตำรานั้นค่อนข้างมีระยะห่างพอสมควร  แต่ต่อให้อยู่ไกลกว่านี้ซีเหวินก็ไม่หวั่นเพื่อหนังสือแล้วนางไม่เคยหวั่น



     ย้อนกลับไปตอนที่นางเป็นเด็กนั้นนางไม่ได้ชอบอ่านหนังสือเท่าใดนัก  แต่เมื่อไรก็ตามที่ว่างจากการฝึกคุณปู่ซังเฉียงมักจะอ่านหนังสือให้นังฟังบ้าง  หรือไม่ก็ให้นางอ่านหนังสือให้ปู่ฟังบ้าง  ความชอบในการอ่านหนังสือของซีเหวินจึงเริ่มต้นจากช่วงเวลานั้น    และเมื่อเวลาผ่านไปซีเหวินเลยเป็นคนชอบหนังสือในที่สุด   ไม่ใช่แค่เพียงการอ่านหนังสือเท่านั้นแต่บางครั้งแค่การได้อยู่ในห้องที่มีหนังสือจะนวนมากวางเรียงกันอยู่แค่นั้นนางก็มีความสุข



     แม้กระทั่งตอนหาทางใต้ดินที่ใช้ผ่านไปปาสู่ที่หมู่บ้านเฟิ่งฟู   ซีเหวินแค่เดาว่าน่าจะอยู่ใต้หอตำรา แต่ที่จริงแล้วนางเพียงแต่อยากแอบเข้าไปดูนู่นดูนี่ให้หอตำราเท่านั้นเอง ที่มีทางผ่านตั้งอยู่ใต้หอตำราจริงๆนั้นแทบจะเป็นความบังเอิญล้วนๆ         



     ในที่สุดซงเฉียงก็เดินมาถึงหอตำรา  หอตำราที่นี่สวยงามเลยทีเดียว เพราะแม้จะดูเก่าแก่และอายุหลายปีแล้ว แต่ภายนอกยังคงดูดีเหมือนหมีการดูแลเอาใจใส่และบูรณะครั้งแล้วครั้งเล่า   ซึ่งก็คงไม่แปลกเพราะหอตำราคือสถานที่รวบรวมความรู้ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของคนในสังคม   



      ซีเหวินและหญิงท้องแก่ลงจากม้า  หลังจากนั้นหญิงท้องแก่ก็เดินนำซีเหวินเข้าไปหอตำรา    ซีเหวินอุ้มเจ้าหลงเข้าไปและปล่อยให้นภากับซงเฉียงอยู่แถวนั้นกันสองตัว    ในหอตำรามีหนังสือจำนวนมากเรียงวางเยอะแยะเต็มไปหมด     



      " หอตำราที่นี่มีทั้งหมดสองชั้นด้วยกัน  ส่วนด้านหลังเป็นศาลาริมสระน้ำ   ข้าชอบศาลาริมสระน้ำที่นี่มากเลยละ  "  หญฺิงท้องแก่อธิบาย แล้วก็เดินลิ่วๆผ่านประตูหลังไปยังด้านหลังหอสมุด      



      บรรยากาศด้านหลังหอสมุดนั้นค่อนข้างเรียบง่าย มีสวนเล็กๆ และมีศาลาตั้งอยู่  ในศาลามีผู้คนมากมาย    ภายในมือของผู้คนในศาลานั้นมีหนังสือและตำราเรียนอยู่  ทว่าไม่ว่าจะมองไปทางใดก็ไม่มีผู้ใดอ่านหนังสือ   คนที่ถือหนังสือเหล่านั้นกำลังสับประหงกอยู่  เพราะบรรยากาศที่ร่มเย็นและน่านอนของศาลาแห่งนี้



     หญิงท้องแก่นั่งลงตรงที่ว่างในศาลาที่ยังเหลืออยู่ก่อนจะหันหน้าออกไปมองสระน้ำด้านนอก  “  ข้าชอบมาศาลาแห่งนี้มากเลยละ   ....  ฮ้าว  “  

ซีเหวินมองวิวบริเวณสระน้ำที่ดูสวยงามพอควร  นางหันหน้ามองหญิงท้องแก่อีกครั้งแต่ก็พบว่าหญิงท้องแก่สับประหงกไปสเียแล้ว



     " ข้าไปดูหนังสือชั้นบนก่อนนะคะ "  ซีเหวินพูดเสียงเบากับหญิงท้องแก่ที่หลับอยู่ด้วยความเกรงใจก่อนจะ เดินกลับเข้าไปในตัวหอตำรา




     เสียงบันไดไม้กระแทกกับรองเท้าไผ่ดังก้องไปทั่วทุกมุม  หญิงสาวอายุยังน้อยชะเง้อมองสิ่งที่อยู่ด้านบน  ก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปจนสุดหัวกระได
ชั้นสองของหอตำรานั้นค่อนข้างมืดครึ้มเมื่อเทียบกับชั้นแรก และมีโคมไฟรูปร่างแปลกตาห้อยระย้าลงมา   นอกจากหนังสือที่วางอยู่ตรงชั้นรอบห้องแล้ว กลางห้องยังมีสิ่งของที่ดูโบราณคล้ายงานศิลปะตั้งโด่อยู่กลางห้อง



     ซีเหวินก้าวเท้าเดินวนดูรอบๆห้อง  นอกจากห้องนี้แล้วยังมีห้องข้างๆซ้ายและขวาขนานอยู่ แต่ภายในห้องก็มีรูปแบบและการประดับตกแต่งรวมทั้งชั้นหนังสือที่อยู่ในห้องก็คล้ายเคียงกัน   เพียงแต่ห้องด้านขวานั้นมีแผนที่แขวนอยู่  เป็นแผนที่ๆนางไม่ค่อยคุ้นตา พอเข้าไปดูใกล้ๆจึงรู้ว่าเป็นแผนที่ของแคว้นโหรวหราน  นอกจากนี้เมื่อกวาดตาลงไปด้านข้างแล้วนางยังเห็นหนังสือเล่มหนึ่งมีที่คั่นโดยแผ่นกระดาษวางกลับหัวอยู่ในชั้นทำให้ดูเด่นกว่าปกติ แถมยังเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ   ซีเหวินปัดเศษใยแมงมุมออกก่อนจะลองเปิดอ่านดูด้วยความอยากรู้อย่างเห็น


     พอเปิดดูแล้วความฉงนใจก็ประดังประดาเข้ามามากกว่าเดิม เนื้อหาด้านในหนังสือนั้นสุดแสนจะพิศวงและแปลกประหลาดจะว่านิยายก็ไม่ใช่จะว่าเรื่องจริงก็ไม่เชิง  เป็นบันทึกเรื่องราวการเดินทางของชายคนหนึ่งผู้มีจิตใจหยาบกระด้าง ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมรับว่าตนเป็นคนหยาบกระด้าง อมหิต และโหดร้าย  แรกเริ่มเดิมทีชายคนนี้เกิดที่โหรวหรานและก่อวีรกรรมมากมาย ไม่ว่าจะเป็นฆ่า  ชิงทรัพย์ หลอกลวง  ปล้นจี้  หรือแม้กระทั่งข่มขืน ซึ่งมีฝีมือในพวกเรื่องเลวๆมาก เรียกได้ว่าทำเลวขึ้น    นอกจากนี้แต่ละฉากแต่ละตอนถูกอธิบายอย่างละเอียด  คนที่ลงมือทำเรื่องชั่วๆพวกนี้เท่านั้นจึงจะเขียนได้ขนาดนี้  อย่างเช่นลมหายใจของคนที่ถูกฆ่า  ความแค้นในสายตาของเหยื่อก่อนตาย และอีกมากมาย


     อ่านไปยังไม่ถึงครึ่งเล่มก็ทำเอาซีเหวินมือสั่น นางรู้สึกว่าตนเองอ่านสิ่งที่ไม่ควรจะอ่านเข้าเสียแล้ว   ทว่าหนังสือเล่มนี้นั้นมีแรงดึงดูดมากทำให้นางไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้


    เมื่ออ่านไปสักพักก็เจอเรื่องคล้ายนิยายเป็นเรื่องราวประหลาดที่ชายคนนี้ได้พบได้เจอในทะเลทราย และท้ายที่สุดเขาได้ลงความเห็นไว้ว่าทะเลทรายนั้นหาใช่สงบนิ่งอย่างที่เราเห็นไม่


     ซีเหวินอ่านมันไปปาดเหงื่อไป อากาศในห้องนั้นไม่ได้ร้อน แต่เนื้อหาในหนังสือทำให้นาวรุ่มร้อนจนทนไม่ไหว    นางอ่านจนจบถึงแผ่นกระดาษแผ่นสุดท้ายของหนังสือมีชื่อของผู้แต่งที่เขียนเป็นลายเซ็นไว้


     " อีเจี้ยน "    ซีเหวินไม่อยากเชื่อว่าชื่อๆนี้จะเป็นคนเดียวกับที่นางรู้จัก    อาจจะเป็นคนละคนหรือคนเดียวกันก็ได้เพราะนางไม่เคยเห็นรูปพรรณสันฐานของอีเจี้ยนมาก่อน    แต่หากเป็นคนเดียวกันก็แสดงว่าอีเจี้ยนไม่ใช่คนแถบกวนจงตั้งแต่แรกแล้ว  




     หลังจากนางอ่านหนังสือเล่มนี้จบนั้นเวลาร่วงโรยไป 2 ชั่วโมงแล้ว    ป่านนี้หญิงท้องแก่ก็คงจะรอแย่แล้ว   ซีเหวินมองหนังสือในมือนางกำลังคิดว่าจะนำหนังสือเล่มนี้ติดตัวไปหรือจะวางกลับที่เดิม  แต่ตอนนั้นเองนางก็ได้ยินเสียงของหญิงท้องแก่ดังมาจากชั้นล่าง   สุดท้ายนางจึงเลือกที่จะนำมันกลับที่เดิม แล้วรีบลงไปหาหญิงท้องแก่ที่รออยู่ด้านล่างแล้ว   โดยมีเจ้าหลงวิ่งนำหน้าลงไปแล้ว






@Admin  

      



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45621
เงินตำลึง
9307
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
585
ความชั่ว
0
ความโหด
234
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-2-4 08:38:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-2-4 08:44

ท่วงทำนองที่ 3 เป็นคนดีมันไม่ง่าย

- บทบรรเลงที่ 1 นี่หรือคือเดินทางไกล -


[กระต่ายกับเต่า]

            หลังจากเดินทางออกจากชิวชื่อ เด็กหนุ่มก็มาถึงกับแคว้นโหรวหรานที่ค่อนข้างงดงามและร่มรื่นกว่าบริเวณทะเลทรายอื่นๆ แต่เวลาก็ผ่านมานาน ซิงจื่อคิดว่าเจ้าม้าสีทองควรจะได้พักสักเล็กน้อย ในระหว่างนั้นเขาเห็นหออะไรบางอย่างที่สวยงามและร่มรื่นอยู่ไม่ไกล

                  "ที่นี่ร่มรื่นดีจังนะ" ผิวเนื้อขาวหลับตาพริ้มสัมผัสสายลมสดชื่น ก่อนที่จะมองรอบสถานที่แล้วเดินทางไปยังด้านในของหอนั้น ด้านในเป็นหอเล็กๆที่ดูเก่าแก่แต่สวยงาม มีหนังสือโบราณมากมายอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะไล่มือมองอย่างสนใจก่อนที่จะหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง

ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่งมักชอบโอ้อวดว่าตนเป็นผู้ที่วิ่งได้เร็วที่สุด อยู่มาวันหนึ่งกระต่ายเห็นเต่ากำลังคลานต้วมเตี้ยมอย่างช้าๆ กระต่ายจึงหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ นี่เจ้าเต่า ถ้าเจ้าเดินช้าอย่างนี้ แล้วเมื่อไรจะกลับถึงบ้านล่ะนี่”

เต่าจึงตอบกลับไปในทันทีว่า “ถึงข้าจะเดินช้า แต่ข้าก็กลับถึงบ้านทุกวัน เรามาลองวิ่งแข่งกันมั้ยล่ะ แล้วข้าจะเอาชนะเจ้าให้ดู”

กระต่ายนั้นมั่นใจว่าเต่าไม่มีทางเอาชนะตนได้เป็นแน่จึงรับคำท้า วันรุ่งขึ้นสัตว์ต่างๆ ก็พร้อมใจพากันมาดูการวิ่งแข่งขันระหว่างกระต่ายกับเต่า เมื่อการแข่งขันได้เริ่มขึ้น กระต่ายวิ่งอย่างสุดฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงเส้นชัย ส่วนเต่าก็พยายามคลานไปเรื่อยๆ

ในขณะที่กระต่ายวิ่งไปจนใกล้จะถึงเส้นชัยแล้วก็คิดว่าถึงอย่างไรเสียตนก็ต้องเป็นผู้ชนะแน่นอน กระต่ายจึงนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้และเผลอหลับไป ส่วนเต่าก็คลานต้วมเตี้ยมจนมาถึงเส้นชัย กระต่ายเมื่อตื่นขึ้นมาก็มองซ้ายมองขวาแล้วรีบวิ่งไปยังเส้นชัยด้วยความเร็ว แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะสัตว์ป่าทั้งหลายกำลังแสดงความยินดีกับเต่าที่เป็นผู้ชนะ


            เด็กหนุ่มอ่านจบก็คิดว่า 'ข้าเองก็เคยเป็นเหมือนเจ้ากระต่ายนี่นะ ข้าอยากเป็นกระต่ายที่ไม่ประมาทล่ะ' ซิงจื่ออมยิ้มเบาๆก่อนที่จะว่างหนังสือนั้นลงแล้วเดินทางต่อไป







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-2-5 01:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -17 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 25
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -17 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-5-29 20:22:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ชีวิตวนเวียนในเหลียงโจว
1215
อย่าไว้ใจทางอย่างวางใจคน

           หมีขาวตัวอ้วนกลมวิ่งกระดุ๊กๆ ไปตามท้องถนนย่านการค้าเมืองโหรวหร่าน ดินแดนแรกดุจหน้าด่านของซีอวี้ ทั้งผ้าไหมชั้นดีหลาดสีสันร้านค้าของมากมี ทำเอาเถ้าแก่สาวอดแวะชมไม่ได้ ร่างแบบบางผอมลงเพราะความร้อนแถบทะเลทราย ดูเพรียวงามขึ้นหลายส่วนทว่าผิวขาวนวลอิ่มเอิบมิได้ลดความเปล่งประกายลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนอยยิ้มหวานหยดของคนสมใจกับการรอคอย ต่างดึงดูดสายตาของเหล่าผู้สัญจรทั้งชายและหญิง

            หลิงหลานหยุดอยู่ด้านหน้าร้านค้าอาภรณ์ เดิมทีตนนิยมชุดสีพื้นเรียบๆ ทั้งขาวและฟ้าจนโดนท่านอาจารย์เซวียนทักว่าใส่ไว้ทุกข์ ประดับผมมีเพียงจานฮัวขาวทำตัวราวกับแม่หม้ายตั้งแต่วัยเยาว์ ตอนนี้เปลี่ยนแปลงแล้วเมื่อได้พบเขาอีกหน.. นางอยากสวมอาภรณ์ที่สดใสขึ้นสักหน่อย

             “หมีขาวน้อยรอตรงนี้ก่อนนะจ้ะ” รุ้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อยเมื่อคิดว่าตั้งใจแ่งกายอย่างปราณีต เพื่อแลกสักหนึ่งคำชมของคนผู้นั้น

             หญิงสาวเดินเข้าไปในร้านค้าอาภรณ์ แม้จะมีแบบชุดที่ตัดสำเร็จไว้แล้วหลากหลายละลานตาก็ยังไม่เท่ากับชุดที่ตัดเย็บเอง หลังจากการสุ่มเลือกอย่างไม่ค่อยชำนาญเท่าใดนักก็เปลี่ยนสวมในกระโปรงเนื้อบางสีชมพูหวาน  ปักดอกโบตั๋นลาลานตา คลุมด้วยผ้าใยแก้วที่บางราวกับปีกจั๊กจั่นสีขาวเมฆดูเบาสบาย ร่วมกับผ้าคล้องแขนแล้วพลิ้วไหวเวลาก้าวเดินยิ่งขับเสริมให้ผู้สวมใส่ดุจภูตบุปผาน้อย


            “เอาล่ะ.. แบบนี้คงพอเข้าท่า..” เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วแต้มชาดที่ริมฝีปากแต่เบาบาง พวงแก้มแดงเรื่อเนียนใสอยุ่แล้วโดยไม่ต้องผัดแป้ง นางจ่ายเงินพร้อมซื้อร่มที่เข้าชุดกันมาด้วย อย่างน้อยไม่โดนแดดเผาเพราะชุดบางจนเกินไป

             ครั้นกำลังออกจากร้านค้าเนตรกวางคู่หวานเหลือบไปเห็นชุดที่มุมหนึ่งเข้า เป็นส่วนของอาภรณ์สั่งตัด.. สีแดงเข้มปักลวดลายหงส์และเมฆมงคล เจ้าของร้านเห็นดรุณีโฉมสคราญจับจ้องผลงานชิ้นเอกของตนอยู่ก็กล้าวอย่างภาคภูมิ “โอ้ชุดนี้ข้าลงแรงไปมากโข สั่งตัดใช้เวลาเต็มที่ถึงหนึ่งเดือนทางบ้านเจ้าบ่าวยังขอเพิ่มม่านไข่มุกคลุมหน้าอีก… สตรีที่ได้สวมช่างมีบุญวาสนาโดยแท้”

             “นั่นสิเจ้าคะ ชีวิตนี้ได้ครองคู่กับคนรักผ่านพิธีโดยไร้อุปสรรคช่างเป็นเรื่องน่ายินดีนัก”

              มิผิดจากคาดเป็นอาภรณ์วิวาห์… ความใฝ่ฝันของลูกผู้หญิงนั่นคืออเข้าพิธีวิวาห์กับชายคนรัก
              ชางหยูกับนางมิเคยร่วมไหว้ฟ้าดินกัน เป็นเพราะชาติกำเนิดชาวฮั่นทำให้ตนเป็นเพียงสนมในจ้าวเกาะ  

              หลิงหลานหาได้ริษยาในโชควาสนาของผู้อื่น เพียงแต่ทุกครั้งที่ผ่านเข้าไปในงานวิวาห์ตนมักตั้งคำถามว่า ‘แม้แต่คิดข้ายังมีโอกาสสักเล็กน้อยไหมที่จะได้สวมอาภรณ์แดงชาดเช่นนี้.. เข้าพิธีกับท่าน’ บางครั้งการหวังจะอยุ่ในตำแหน่งภรรยาของผู้ที่ตนมอบใจให้ ได้สิทธิ์ในการฝังร่างเคียงข้างเขาอยู่ร่วมทั้งยามเป็นและตายอย่างถูกต้อง ก็ดูเหมือนจะยากเย็น

……………………….

               ดรุณีผู้สวมหน้ากากยักษ์ปีดครึ่งหน้าเดินอย่างไม่รีบร้อนเข้ามายังหอตำรา ถึงกล่าวว่าไม่รีบร้อนทว่าสายตาของนางมองสำรวจไปรอบๆ ราวกับคาดหวัง สองเท้าที่บอบบางห่อหุ้มด้วยรองเท้าไหมปักลายบงกชที่หลิงหลานทำขึ้นเอง บัดนี้ย่ำไปจนทั่วทั้งสวนและอาคารด้านหน้าด้านหลัง ครบแล้วพลันถอนหายใจ

             ‘รอเก้อเสียแล้วเขายังไม่มา.. รึข้าทำธุระเสร็จเร็วเกินไปหรือนี่?’

             หญิงสาววางคันร่มลงนั่งยังโต๊ะม้าหิน ใช้ความสงบของบรรยากาศทิวไม้รอบข้างมาเยียวยาจิตใจ ด้วยไม่รีบร้อนตนจึงสามารถรอได้คำนวนหาน้ำตกสำหรับฝึกวิชาที่ใกล้ที่สุดเกรงจะต้องรอจนถึงกลับเข้าแดนฮั่น เรื่องราวที่ซุ่ยเมิ่งเซียนหลินกิจการของนางยังสำคัญไม่ได้ครึ่งของคนที่ตนรอ ดั่งคนต้องคุณไสยหายใจเข้าและออกมีแค่ ‘อยากพบเขา’

               หลิงหลานรออยุ่กว่าสองเค่อจนกระทั่งมีบ่าวที่ไม่สะดุดตารายหนึ่งสังเกตุนางมานานแล้ว ก่อนปั้นสีหน้ายิ้มแย้มเข้ามาสนทนาด้วย “แม่นางขอรับสหายของท่านมาถึงก่อนแล้ว ฝากข้าแจ้งว่ามีความจำเป็นต้องเปลี่ยนที่นัดหมาย”

               “อ้าว.. แท้จริงตอนนี้เขาอยู่ที่ใดหรือ?” นางคิดอย่างคนซื่อ แบบนี้จึงไม่พบร่องรอยของอีกฝ่าย

               “ทางนี้ขอรับเชิญตามข้อน้อยมา”

               หลิงหลานไม่ได้เอะใจด้วยผู้นัดแนะสถานที่นี้ก็คือตนเอง นางเดินประคองร่มไปพลางก็จัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย คิดพลางว่าตอนอีกฝ่ายได้เห็นชุดนี้จะชอบรึไม่? จะบอกว่าเข้ากับตนหรือเปล่า คิดแล้วก็พลันยิ้มแย้มเดียงสาจมจ่อมอยุ่กับความสุขของตนเอง คำว่าหญิงสาวในคราวตกอยุ่ในห้วงรักนั้นคล้ายคนหูหนวกตาบอด จะหยิบจับสิ่งใดราวกับมีดอกไม้ผลิบานในหนทางที่พวกนางปรายตามอง ในเวลานี้หลิงหลานเองก็ไม่ต่างกัน

                 ด้วยมัวแต่เหม่อจึงไม่ทันมองว่าช่องทางเดินนี้ไร้ผู้คน ทั้งยังโล่งเปลี่ยว
                 ด้วยมัวแต่จมอยุ่กับความคิดสัญชาติญาณส่วนอื่นกลายเป็นมืดมัวไป

                 มือคู่หนึ่งยื่อนออกมาจากเบื้องหลังหลิงหลานทันเห็นเพียงผ้าที่มีกลุ่นชวนเวียนหัวอย่างประหลาดโปะเข้าที่จมูก นางดิ้นรนขัดขืนเจ้าบ่าวที่ดูไม่สะดุดตากลับหันหลังมาแล้วช่วยรวบตัว มันคลี่ยิ้มจนหนังตาบิดเป็นจันทร์เสี้ยว

              “ล่วงเกินแล้วขอรับ ไม่ต้องกังวลนายน้อยเชิญท่านไปสนทนาด้วยกันสักครู่”

               “อุ๊บ!! อื้มม อ๊อย อ๊า!!” น่าเศ้ราที่เสียงหวีดร้องของนางดังออกไปไม่ถึงข้างนอก แม้ขณะถูกยกขึ้นอุ้มพาดบ่า หลิงหลานคิดว่าตนประมาทเกินไปแล้วยิ่งดิ้นรนความมึนงงเจียนสติจะดับวูบก็แล่นเข้าใส่ ‘ไม่นะ.. ไม่คุยใครก็ช่างสิมาจับข้าทำไมล่ะ ชางหยูช่วยข้าด้วย!!’

                 “ระวังอย่าให้มีรอยล่ะ.. นายน้อยไม่ชอบให้สาวงามมีแผลเป็นท่านจะวาดไม่ได้อารมณ์!!”

                เสียงหัวเราะของชายทั้งสองราวกับหยอกล้อกันไปมา กำลังนำหญิงสาวที่คุณชายหมายตาไว้ว่าต้องเป็นภาพประดับฉากชิ้นต่อไปส่ง ขณะที่ไม่มีใครทราบรองเท้าดอกบัวข้างหนึ่งหล่นตกอยู่ข้างพุ่มไม้อย่างเงียบงัน..





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --15 คุณธรรม โพสต์ 2019-5-29 20:39
คุณได้รับ +7 คุณธรรม +75 ความโหด โพสต์ 2019-5-29 20:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +15 ความหิว -33 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 15 -33 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1012
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x5
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x203
x620
x780
x77
x9999
x46
x630
x952
x126
x2090
x51
x390
x537
x485
x854
x100
x4
x1768
x404
x3999
x434
x51
x828
x1843
x1755
x205
x4167
x58
x580
x392
x814
x223
x104
x140
x180
x3
x6
x1
x1000
x76
x35
x1890
x120
x1
x189
x4
x9999
x918
x2
x20
x234
x1413
x4200
x3837
x7
x2534
x1200
x188
x486
x9999
x899
x251
x1
x330
x618
x2270
x264
x50
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x98
x6329
x77
x6335
x199
x12
x4195
x9
x5
x3212
x6
x9
x571
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x212
x1715
x6
x16
x75
x462
x60
x4
x105
x5
x13
x5
x138
x2
x3
x1
x1478
x500
x115
x5239
x402
x285
x2642
x1906
x7781
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x965
x7
x274
x802
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x2103
x9999
x9999
x2227
x1040
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1927
x1012
x234
x1
x256
x500
x707
x201
x847
x1673
x1875
x2405
x9999
x2154
x2852
x1239
x3002
x311
x1941
x2284
x1722
x408
x43
x1
x30
x1759
x1463
x63
x1
x7565
x4819
x67
x9999
x120
x273
x438
x1922
x61
x1769
x232
x301
x58
x252
x188
x8
x70
x31
x9999
x33
x400
x1586
x152
x41
x268
x30
x1
x345
x9999
x2510
x800
x70
x60
x10
x131
x9999
x110
x5570
x111
x713
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 21:52

ขึ้นไปด้านบน