ดู: 235|ตอบกลับ: 1

{ นอกเมืองเหอผู่ } ป่าหูเตี๋ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-28 05:14:06 |โหมดอ่าน


ป่าหูเตี๋ย


3| | |ป่าผีเสื้อสายรุ้ง| | |4



ป่าหูเตี๋ยนั้นเป็นป่าเขียวขจีที่อยู่ใกล้กับเมืองเหอผู่
แต่ความพิเศษของมันคือ
การที่มีผีเสื้อหลากหลายพันธุ์นั้นอาศัยอยู่ที่นี้
นหากมาในฤดูที่เหมาะสม
ก็จะมีผีเสื้อนั้นออกมาอย่างมากมายมหาศาล




เกินกว่าจะสามารถนับได้ มันคงเป็นสวรรค์สำหรับคนที่ชอบของสวยของงามอย่างผีเสื้อ

แต่ทว่ามันอาจจะเป็นนรกสำหรับคนที่ไม่ชอบผีเสื้อก็เป็นได้


ว่ากันว่าผีเสื้อที่อยู่ในป่าหมูเตี้ยนั้นมีมากกว่า 1000 ชนิด และหนึ่งในนั้นคือผีเสื้อ หายากชนิดพิเศษ ที่ไม่มีใครรู้เมื่อผีเสื้อนั้นถูกเรียกว่าอะไรแต่ลักษณะพิเศษของมันจะมีปีกและลำตัวเป็นจุดสีเหมือนกับสายลมที่พัดผ่านท้องฟ้า มักจะปรากฏผีเสื้อชนิดนี้น่าจะเกิดเรื่องดีๆภายในเมืองหรืออาณาจักรเป็นนิมิตหมายอันดี ...








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-28 16:48:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-3-31 15:24




ออกเดินทางสู่เมืองต้าฮั่น : โชค(?)

        หลังจากที่ทุกท่านตื่นขึ้นมาในยามเช้า ก็ออกเดินทางจากเมืองเจียวจือมาเหอผู่ซึ่งเป็นเมืองรอบที่เป็นทางเชื่อมเพื่อไปต้าฮั่นได้ถึงสองทาง แต่ทว่าทางคาราวานนั้นเลือกที่จะไปแถบ จิงโจว เพราะว่าจะมีเส้นทางการค้าขายอีกที่ต้องแวะไป

        ตอนนี้พระชายาหลินเฟยนั้นอยู่ในสถานะผู้ร่วมทางหรือง่ายๆ เรียกว่าเกาะกินคงไม่แปลก แต่ก็มีการช่วยเหลือกันไว้ด้วย ระหว่างเดินทางเพื่อไปยังเมืองเหอผู่ก็มีการพูดคุยกับพ่อค้าคาราวานจ้างจงถังด้วย และสุดท้าย เมื่อเดินทางมาจนถึงด้านนอกของเมืองเหอผู่ ก็ได้แยกย้ายกันไปตั้งที่พักแรม ระหว่างนั้นก็เป็นหน้าที่ของพระชายาหลินเฟยที่ผู้คนไม่อาจรู้สถานะ นั้นก็แยกตัวไปช่วยพวกเขาทำอาหารเย็น

        ทำให้หนุ่มๆจึงรวมตัวพูดคุยกันตรงบริเวณกองไฟ หนึ่งในนั้นก็มือพ่อค้าข้าวอันดับหนึ่งด้วยเช่นกัน เขาพูดคุยกัน จนมีชายคนหนึ่งในวงนั้นเปิดประเด็นน่าสนใจขึ้นมา

        “จะว่าไป พวกท่านจะไปปาสู่..เข้าเฉิงตูกันก่อนสินะ?”

        “ขอรับ พอดีพวกเรากะว่าจะกลับบ้านกันก่อน เพราะว่าหายไป กลัวว่าจะโดนตามหากันให้วุ่นน่ะครับ” หลวนหรงพูดบอกเล่า พลางเกาหัวตัวเองแก้เขิน

        “แล้วไปทำยังไงถึงได้หลงไปยังแดนเตี๋ยนเล่า?” มีชายคนหนึ่งสอบถามขึ้นมา…

        “....เอ่อ..ก็” หลวนหรงนั้นยิ้มแห้ง เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มอธิบายตรงไหนดีั จึงหันไปทางคนที่นั่งกับเขาที่ใกล้ที่สุด แต่มันเจือกเป็นพ่อหนุ่มดูเลือดร้อนแต่กลับพูดน้อยชิบหาย..หรือที่พูดน้อยเพราะว่าอยู่กับพวกเขาก็ไม่ทราบได้….

        “.............” ส่วนชาตินั้นคิดว่าสถานะการณ์ตอนนี้ไม่น่าอำนวย เขาจึงเลือกที่จะเงียบ แต่ส่งสายตาต่อไปทางคนที่ดูจะมีภูมิความรู้และวุฒิภาวะที่สุดในการตอบคำถามนี้… โอโห้!! แต่เหมือนว่าชาตินั้นจะเลือกผิดไปสักหน่อย เนื่องจากว่าคนที่เขาเลือกก็คือเจิ้งซื่อ.. ถามว่าเขาคงจะเป็นนักปราญช์ไช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ!! แต่เดี๋ยว จำได้ว่ามันด่าพี่มันตลอดการเดินทาง จะให้มันพูดเราะ!!!!!!

        “เพราะโชคชะตายังไงล่ะท่าน!!!” เสียงของเจิ้งหู่ดังขึ้น เขานั้นพูดอย่างร่าเริงพร้อมกับโยนมันเทศเข้าไปในกองไฟ จนมันลุกท่วม ส่วนทุกคนก็ได้แต่จ้องมองเขาด้วยความตกใจ ...ทุกคนที่ว่านั้นก็คือ พวกเขานะ ไม่ใช่คนของทางคาราวาน

        “หืม?? เหตุใดเล่าถึงเป็นโชคชะตาล่ะ?ท่าน?? มันขนาดนั้นเชียวเราะ? เหมือนเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราได้เจอหญิงงามเลยเนอะ ฮ่ะๆๆ” พวกเขาเหมือนกับว่าจะเริ่มสนใจเรื่องที่พ่อหนุ่มปากพล่อยนี้พูดขึ้นมาอย่างทันที โดยที่เริ่มมีคำพูดที่ส่งไปถึงหญิงสาวที่มากับพวกเขาด้วยหลายความรู้สึก.. แต่ทว่าชายหนุ่มที่เหลือกลับกำลังทำตาลอกแล๊กใส่กัน เหมือนกับว่าเป็นรหัสลับที่พวกเขาแกะได้เพียงอย่างเดียว

        ดวงตาของชาตินั้นเลิกขึ้นสองครั้งเหมือนเป็นสัญญาณว่าห้ามพูดนะ!!
        แต่ทว่าดวงตาของหลวนหรงกลับเลื่อยไปมาซ้ายขวาเหมือนกับจะส่งให้เจิ้งหู่ว่า ไม่ๆๆๆ!!!

        “แหม่..ก็หลงทางแล้วจะได้ไปเจอแม่สาวสุดสวยมาแต่งงานยังไงล่ะ!! >w<!!” เจิ้งหูนั้นไมไ่ด้ฟังสัญญาณดวงตาของเพื่อนเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่าคำต่อมาน่าโล่งอก….แต่ประโยคหลังนั้นมันอะไรกัน!! คุณจะได้เห็นชาติที่มีรังศีฆ่าฟันส่งให้ทางเจิ้งหู่อย่างมากมายมหาสาน โอไม่ หัวหลุดชัวร์

        “แต่ข้าก็ไม่ใช่คนรักของแม่นางเจียวหย่าหรอกขอรับ แต่ข้าว่าพวกท่านควรที่จะให้เกียรตินาง ข้าคิดว่านางที่งามพร้อมเพียงนั้นต้องปิดใบหน้า..คงไม่ใช่คนธรรมดาหรอกขอรับ” เจิ้งหูพูด ในระหว่างที่รอคอยเจ้ามันเผา 5 อันที่เขาโยนใส่กองไฟไป.. ส่วนหลวนหรงนั้นก็ถึงบางอ้อถึงเจตนาของเพื่อนของตนเอง...ไม่ให้ยุ่งกับนางนั้นเอง..

        “แฮ่ะๆ...เหมือนจะหลุดประเด็นกันไปไกลล่ะ.. พอดีพวกข้ากำลังเดินทางไปเจียงโจว แต่ทว่าเจิ้งหู่นั้นเดินหลงป่า จนไปทะลุที่เตี๋ยนน่ะขอรับ เราเลยได้แม่นางเจียวหย่าช่วยนำทางให้กับพวกเรา ส่วนเรื่องแม่นาง..ข้าว่า ให้เป็นเรื่องส่วนตัวเสียดีกว่านะขอรับ” หลวนหรงพูด และนั้นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เสียงกรีดร้องของเจิ้งหู่ดังขึ้น

        “ม่ายยยยยยยยยย ;w; ...ใส่ไปตั้ง 5 อัน ไหงมันไหม้ 3 อันเลยอ๊า า า ;w; ...”

        …………
        ……………….

        และทุกท่านก็ได้พักผ่อนกันตามอัฐยาศัย เพื่อที่จะมีแรงสำหรับเดินทางครั้งต่อไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-5-19 18:32

ขึ้นไปด้านบน