ดู: 209|ตอบกลับ: 10

{ เมืองว่านเฉิง } โรงหมออู๋ซิ่น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-23 20:43:17 |โหมดอ่าน




โรงหมออู๋ซิ่น 


{ เ มื อ ง ว่ า น เ ฉิ ง }






【 โรงหมออู๋ซิ่น 】

『 ช่วยคนหนึ่งครั้ง จดจำชั่วชีวิต 


โรงหมอภายในเมืองว่านเฉิง แต่ก่อนเคยเป็นสถานที่ทรุดโทรมมาก่อน แต่ทว่าด้วยความใจดีของเจ้าสัวผู้ไม่ประสงค์ออกหน้า นั้นก็ได้บูรณะสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาใหม่ มีทั้งโรงยา และโรงพักคนไข้ รวมถึงอุปกรณ์การแพทย์ทั้งยาและอื่นๆอย่างครบครัน


หากใครเป็นตายร้ายดีอะไร ก็โผล่หัวมารักษาได้เลย ค่ารักษาไม่แพงหรอกน่า!!!!



ชื่อกิจการ: โรงหมออู่ซิ่น

เจ้าของกิจการ: เฉิง จู้หมิน

ประเภทงาน: ผลิต/จำหน่ายยา, รักษาอาการบาดเจ็บต่างๆ

เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09.00 - 19.30


ประทับตราโดย : ผู้ว่าเมืองว่านเฉิง









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

53

กระทู้

415

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81368
เงินตำลึง
103487
ชื่อเสียง
17090
ความหิว
224
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-23 22:57:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
47
                    ใช้เวลาไม่นานนักในที่สุดหลิน และซ่งหยางหมิงก็ได้นำร่างที่บาดเจ็บสาหัสของนักพรตเลี่ยงเหลียงมาถึงหน้าโรงหมอแห่งหนึ่งในเมืองว่านเฉิงเสียที แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่เข้าข้างเสียแล้วเมื่อคนที่ทั้งสองต้องการมาหาเพื่อขอความช่วยเหลือนั้นถูกแขวนคออยู่บนป้ายหน้าร้านเสียแล้วซึ่งคงไม่พ้นฝีมือของเจ้าพวกชุดดำอีกแน่  เมื่อเข้าไปสำรวจพบว่าด้านในโรงหมอไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงข้อความสีเลือดปรากฏอยู่บนฝากำแพงว่า 'ไม่ทำตามกฎเมือง จงตายซะ' เพียงเท่านั้นเดาได้ว่าคงเป็นฝีมือของพวกคนเถือนชุดดำเป็นอย่างแน่
                    "หน่อย! อย่างน้อยก็รีบเข้าไปหาสมุนไพรกันเถอะ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะนำร่างที่สลบไม่ได้สติของนักพรตหนุ่มเลี่ยงเหลียงขึ้นบนหลังแล้วจึงเดินเข้าไปสำรวจภายในโรงหมอ "ว่าแต่เจ้าไม่เป็นไรแล้วรึหลิน?" เขาถามต่อด้วยความเป็นห่วงเพราะพิษงูก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยเช่นเดียวกัน
                     "อย่าใส่ใจเลย ข้าไม่เป็นไรแล้ว" หลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉานเพื่อบ่งบอกว่าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว "รีบนำสมุนไพร และเครื่องมือรักษาพวกนี้กลับโรงเตี๊ยมกันเถอะ"
                    หลังจากนั้นทั้งสองรีบเร่งนำทุกอย่างในโรงหมอที่คิดว่าพอจะเป็นประโยชน์ในการปฐมพยาบาลได้กลับไปยังโรงเตี๊ยมด้วยทั้งหมดก่อนที่จะไม่ทันการเสียก่อน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +15 ความหิว -6 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 15 -6 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x8
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x92
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x136
x634
x18
x62
x5000
x150
x18
x310
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x942
x50
x1
x3
x186
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x80
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x572
x25
x1
x76
x7
x15
x20
x1
x1

53

กระทู้

415

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
81368
เงินตำลึง
103487
ชื่อเสียง
17090
ความหิว
224
คุณธรรม
446
ความชั่ว
0
ความโหด
60
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-28 18:47:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
69
                   ล่อทหาร 5
                    ยิ่งวิ่งออกมาไกลมากเท่าไรก็ยิ่งไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสามชายสองเด็กอีกหนึ่งกำลังอยู่ที่ไหนมากเท่านั้น
                    "ที่นี่น่าจะเป็นแถวๆโรงหมอไกล้ประตูเมืองทางตะวันออกนะขอรับ" ซ่งหยางหมิงเอ่ยขึ้นเพราะเขาเคยมาที่นี่กับหลินครั้งที่นักพรตหนุ่มเลี่ยงเหลียงที่ได้รับบาดเจ็บมาหาหมอแต่กลับไม่พบใคร
                    "เช่นนี้เอง ข้าว่าเราตรงไปประตูทางตะวันออกคงไม่ดีแน่หากทหารที่นั่นรู้เข้าคงลำบากมากขึ้นแน่ครับ" ฮั่วชวี่ปิ้งบอกซึ่งที่เขาว่ามานั้นนับว่าสมเหตุสมผลไม่น้อย
                    "งั้นพวกเราวิ่งอ้อมล่อเข้าเมืองกันเถอะค่ะ" ซ่งเหมยฮั่วแนะนำบ้าง
                    "ฟังดูเข้าท่านะแม่หนู" ฮั่วชวี่ปิ้งเอ่ยชมก่อนจะวิ่งล่อพวกทหารอ้อมไปอีกทางเพื่อหวังเข้าไปในตัวเมืองอีกรอบ
                    "เจ้าพวกนั้นมันคิดจะทำอะไรกันแน่ฟะ" ทหารนายหนึ่งเอ่ยขึ้นเพราะเห็นคนพวกนี้วิ่งไปทั่วแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรได้แต่วิ่งไล่ตามๆคำสั่งของหัวหน้าเพียงเท่านั้น
                    เหตุนี้ทั้งสามจึงวิ่งลัดเลาะวกไปวนมาล่อเหล่าทหารไปเรื่อยอย่างไม่หยุดพักและหวังว่าทหารเหล่านั้นคงหัวเสียเข้าไม่ช้าก็เร็ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +15 ความหิว -5 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 15 -5 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x12
x15
x5
x30
x8
x2
x5
x28
x8
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x92
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x65
x10
x10
x20
x15
x140
x20
x136
x634
x18
x62
x5000
x150
x18
x310
x1
x105
x213
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x942
x50
x1
x3
x186
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x80
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x572
x25
x1
x76
x7
x15
x20
x1
x1

23

กระทู้

149

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1213
เงินตำลึง
126188
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
206
เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-12-14 11:48:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บทคั้นเวลา :: [ ความรู้แลกสมุนไพร ]




     " เท่านี้....ก็.....อื้ม...เรียบร้อยแล้วค่ะ "

     หลังจากที่เย่เสวียพูดออกไป นางก็ค่อยๆยกมือขึ้นปาดเม็ดเหงือที่ติดอยู่ที่ปลายหน้าผากน้อยๆของนาง
จากนั้นก็ถอนใจออกมาสั้นๆ

     " ช่วยได้มากเลยคุณหนูเอ้ย-- "
     " ยินดีค่ะ ท่านเฉิง "

     ร่างบางตอบกลับชายตรงหน้าไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าสายตานั้นไม่อาจจะปิดกั้นความมุ่งมั่นในใจของ
ตัวนางไปได้

     " เอาละ งั้นก็ตามสัญญา..เอ้า...เอาไปสิ "
     " ข-..ขอบพระคุณมากค่ะ! "

     สิ่งที่คนตรงหน้ายื่นมาให้นั้นก็คือกระเป๋าสานที่มีสมุนไพรอยู่ภายในจำนวนนึง

     " ถึงช่วงเวลาที่เลวร้ายจะผ่านไปแล้ว แต่คนเจ็บมันก็ยังคงมีอยู่เรื่อยๆละนะ... "

     ชายตรงหน้ากล่าวออกมาด้วยสีหน้าเศร้าๆ
     แม้ว่าเย่เสวียจะไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองแห่งนี้ในอดีตก็ตาม แต่นางก็พอจะเดาเรื่องราวจากสภาพ
ของตัวเมืองและร่องรอยที่หลงเหลือตามสถานที่ต่างๆได้
     ในอดีต ...ที่เมืองแห่งนี้คงจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นแน่ๆ...

     อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องร้ายแรงใดๆแล้ว
     ร่างบางนั้นรับกระเป๋าสานมา สีหน้าของนางเผยให้เห็นรอยยิ้มสดใส
     หมิงเย่เสวียนางนั้นค่อยๆหยิบสมุนไพรเก็บเข้ากระเป๋าไผ่ของนางเองอย่างช้าๆ พร้อมกับตรวจสอบสภาพ
และคุณภาพของสมุนไพรที่เป็น 'ค่าจ้าง' นั่นคร่าวๆด้วย
     เมื่อเสร็จสิ้นทั้งหมด ร่างบางก็ส่งกระเป๋าสานนั้นกลับไปให้ชายผู้นั้น

     " ...? อะไรกันคุณหนู ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ...แต่เจ้าเองก็มาช่วยดูแลคนป่วยมากมาย เพราะงั้นนั้นเป็น
เพียงแค่สินน้ำใจเล็กๆน้อยเท่านั้นนา เอาไปเถอะ "

     ชายตรงหน้ากล่าวออกมาด้วยท่าทางจริงใจ
     เป็นความจริงที่ว่า เย่เสวียที่ผ่านทางมานั้นได้พบว่าโรงหมอแห่งนี้กำลังประสบปัญหาขาดคน นางจึงได้
ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือชั่วคราว และแน่นอนว่าพอนางเข้ามาช่วย ก็ได้แบ่งเบาภาระของโรงหมอแห่งนี้ไปถึง
หลายส่วนเลยทีเดียว
     กล่าวตามตรง หากนับสิ่งที่เย่เสวียคอยมาช่วยในยามวิกฤติเช่นนี้ นอกจากสมุนไพรจำนวนเล็กน้อยนั้น
แล้ว หากเย่เสวียจะเรียกร้องเงินค่าจ้างก็ยังทำได้โดยที่ไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้เลยด้วยซ้ำ

     " ข้านั้นเพียงแค่ถือวิสาสะเข้ามาช่วยเหลือเท่านั้น...อีกทั้งที่ข้าทำก็มีเพียงแค่การจ่ายยา...ให้คำแนะนำ
แล้วก็ห้ามเลือดของผู้บาดเจ็บเล็กๆน้อยๆบางรายเท่านั้น....ข้าไม่ได้ทำอะไรมากเลยค่ะ "

     ร่างบางตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ
     แม้ว่านางจะกล่าวไปเช่นนั้น แต่ชายผู้นั้นกลับรู้สึกทึ่งกับคำตอบเสียมากกว่า

     ' การจ่ายยา หากไม่มีความรู้ก็ไม่สามารถหาคนช่วยในส่วนนี้ได้ การให้คำปรึกษาแนะนำก็ต้องมีความรู้
ความเข้าใจและต้องมองออกถึงสภาพของผู้ป่วยได้...ส่วนคนบาดเจ็บที่เจ้าค่อยช่วยเหลือนั้น ตลอดทั้งวันนี้
มีมากกว่ายี่สิบชีวิตเสียอีก เจ้ายังบอกว่าไม่ได้ทำอะไรมากมาย?  '

     ชายผู้นั้นคิดกับตนเอง ทว่าเขายังไม่ทันได้กล่าวอะไร หมิงเย่เสวียก็ลุกขึ้นยืนเสียก่อน

     " ...ดูเหมือนว่าหลังจากนี้จะไม่เป็นไรแล้วนะคะ...ข้าจำเป็นต้องเดินทางต่อ...เพราะเช่นนั้น..ขอตัวก่อน "
     " เดี๋ยวสิคุณหนู! อย่างน้อยถ้าเจ้าไม่ต้องการเงิน ก็รับสมุนไพรนี้ไว้เป็นคำขอบคุณเถอะ "

     ชายผู้นั้นยื่นตะกร้าสานมาให้เย่เสวียอีกครั้ง ทว่าร่างบางกลับส่ายหน้าน้อยๆ

     " ข้าได้รับมามากเพียงพอแล้วละค่ะ...แม้ว่ามันจะเป็นจำนวนเล็กน้อย.....ทว่า...เชื่อเถอะค่ะว่า...ท่านจำ
เป็นต้องใช้พวกมันมากกว่าข้า "

     กล่าวไว้เพียงเช่นนั้น หมิงเย่เสวีย นางก็เดินจากไป
     หลังจากที่ได้ฟังคำกล่าวของเย่เสวีย ชายผู้นั้นก็รู้สึกตื้นตันขึ้นมา

     " .....ขอบคุณมาก "

     แม้ว่าเย่เสวียจะออกไปแล้ว แต่เขาก็ยังกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกขอบคุณ


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +111 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 111 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x23
x10
x25
x40
x92
x4
x10
x40
x114
x56
x10
x75
x170
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x90
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1
โพสต์ 2018-7-16 13:03:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด

        โรงหมอที่ไม่มีหมอ หะ?มีด้วย แค่คนเดียว!!?
          เมิร์กนั่งรถม้าจนมาถึงสถานที่เป้าหมายถัดไปอย่างรวดเร็วคราวนี้เขาตัดสินใจที่จะมายังสถานที่ที่เป็นแหล่งรวมคนมีความรู้ของเมืองเล็กๆ


          โรงหมอ
สถานที่ที่คอยรักษาผู้คน สำหรับเมืองที่โดนโจมตีเช่นที่แห่งนี้ย่อมต้องมีคนบาดเจ็บจำนวนมากและคำบาดเจ็บจำนวนมากเหล่านั้นก็ต้องได้รับการรักษา และเวลารักษาจะต้องเล่าเหตุการณ์ต่างๆให้หมอฟังเพื่อวินิจฉัยและเมื่อเล่าเหตุการณ์ต่างๆหมอก็จะรับรู้ไปด้วย


          “โรงหมองั้นเหรอ” เมิร์กมองเสาป้ายหน้าร้านที่มีรอยไหม้นิดหน่อยที่ท่าทางไม่น่าพิสมัยเท่าไหร่ซึ่งตั้งอยู่หน้าโรงหมอเขาสัมผัสลางไม่ดีเล็กๆจากมันได้
          เมิร์กฝากเฉียนให้ทำหน้าที่ผู้พิทักษ์รถม้าตามเดิมส่วนตนก็ก้าวเข้าไปข้างในตัวโรงหมอ


          ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างในเขาก็เห็นหมอเพียงนายเดียววิ่งวุ่นไปทางนู้นทีทางนี้ทีอย่างต่อเนื่องไม่มีคำว่าหยุดนิ่งเลย
          คนเจ็บนั้นไม่ได้เจ็บหนักมากมายก็จริงแต่ส่วนใหญ่ก็เป็นโรคเล็กๆน้อยๆหรืออาการบาดเจ็บเรื้อรังจากที่ไหนสักแห่ง แต่ด้วยจำนวนหมอที่มีเพียงน้อยนิด
          “ท่านเป็นอะไรมารึเปล่า?” หมอเมื่อเห็นเมิร์กเดินมาเขาก็หันมาถามด้วยความห่วงใยถึงแม้งานที่มีอยู่ก็แทบจะล้นมือแล้วก็ตาม
          “หมอคนอื่นๆไปไหนหมดหรอครับ?”เมิร์กตอบคำถามด้วยคำถาม
          “บางคนก็เก็บสมุนไพร บางคนก็ต้องไปรักษาคนที่เดินทางมาไม่ได้” หมอคนนั้นตอบกลับขณะพันแผลให้กับชายผู้หนึ่งที่มีร่องรอยถลอกที่หัวเข่า
          “งั้นเหรอ งั้นข้าขอไม่รบกวนก็แล้วกัน..” เมิร์กที่กะจะสัมภาษณ์ก็ต้องล่าถอยออกไปเพราะความเกรงใจ แถมการจะยื่นมือขอช่วยเหลือยิ่งทำไม่ได้ไม่มีความรู้ด้านการแพทย์แบบถูกวิธีจะให้ช่วยเหลือก็ใช่เรื่องแถมจะให้คุณหมอมาสอนอีก็ใช่ว่า


          เมิร์กเดินคอตกกลับขึ้นรถม้าก่อนจะมุ่งหน้าเพื่อหาเบาะแสในสถานที่ต่อไปทันที อย่างน้อยเขาก็รับรู้ว่าเมืองนี้กำลังมีปัญหา หากได้ไปส่งคำภีร์หลังเสร็จงานเขาคงจะลองพยายามทูลองค์ฮ่องเต้ดูเผื่อท่าจจะมีเมตตา


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x5
x8
x3
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x5889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x76
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x508
x10
x16
x1
x3
x258
x32
x30
x5
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x1697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x170
x7657
x6272
x200
x1000
x236
x76
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x5364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x731
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
14461
เงินตำลึง
420
ชื่อเสียง
15132
ความหิว
141
คุณธรรม
551
ความชั่ว
0
ความโหด
5
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-11-29 18:39:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง


        หลิงเสวี่ยหลานบังคับรถม้าที่หามาได้โดยพาผู้เฒ่าไปส่งโรงหมอ พวกเขาต้องรีบเสียหน่อยเพราะเดี๋ยวจะหมดเวลาเสียก่อน เพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว


        "พ่อหนุ่ม พวกดูเหมือนไม่ใช่ผู้ที่ขาดแคลนเงินทองเลยนะ" ผู้เฒ่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยเพราะดูจากชุดที่หลิงผิงผิงใส่นั้นเรียกได้ว่าเป็นคุณหนูในตระกูลผู้ดีเลยก็ว่าได้


        "พวกเรามิได้ขาดแคลนหรอกขอรับ พวกเราเพียงท่องเที่ยวไปทั่วและหาอะไรทำเท่านั้น" หลิงเสวี่ยหลานเอ่ยตอบและพวกเขาพูดคุยกันอย่างถูกคอตามประชาผู้ชาย ไม่นานนักก็มาถึงโรงหมอ โดยชายหนุ่มประครองผู้เฒ่าลงเพื่อพาเดินเข้าโรงหมอ


        "ท่านหมอ" เขาเอ่ยเรียกก่อนจะปล่อยให้หมอมาตรวจอาการของผู้เฒ่า


        "ท่านผู้เฒ่าต้องพักผ่อนสักสามสี่วัน เขาเป็นโรคคนชราน่ะ หากได้พักและทานยาที่บำรุงก็กลับมาแข็งแรงแล้ว" ท่านหมอเอ่ยก่อนจะให้ผู้ช่วยพาผู้เฒ่าไปห้องสำหรับนอนพัก


        "ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่านนะขอรับ" เสวี่ยหลานเอ่ยก่อนจะควบม้ากลับไปโดยระหว่างทางแวะซื้ออาหารไปให้หลิงผิงผิงด้วย


@Staff_สัญญาจ้าง  @Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-29 19:36

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x10
x40
x56
x24
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x10
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x70
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x399
x740
x301
x199
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x9
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1542
x10
x6
x2
x59
x425
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1277
x12
x17
x25
x161

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
14461
เงินตำลึง
420
ชื่อเสียง
15132
ความหิว
141
คุณธรรม
551
ความชั่ว
0
ความโหด
5
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-11-30 09:16:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง
วันที่ 1
เยี่ยมเยียน


        หลิงเสวี่ยหลานนั้นเลือกที่จะเดินแทนการขี่ม้าเพราะระยะทางไม่ไกลมากนักแถมภายในเมืองจะขี่ม้าไปทำไมในเมื่อตนเองไม่ได้เดินทางนี่? ก่อนไปโรงหมอเสวี่ยหลานได้แวะซื้อโจ๊กอ่อนและอาหารเสริมบางอย่างมาด้วยเพื่อเยี่ยมท่านผู้เฒ่าอย่างที่ได้สัญญาไว้


        "นี่คงเป็นครั้งแรก... ที่ข้าได้ทำอะไรแบบนี้" หลิงเสวี่ยหลานเอ่ยกับตนเองเพราะตลอดมานั้นเขาเลือดเย็นและสามารถฆ่าคนได้โดยไม่รู้สึกผิดหากแต่ตอนนี้ หลังจากที่ได้พบกับหลิงผิงผิงอีกครั้งเขาคง... ต้องลดลงหน่อยหากแต่จะไม่ทำต่อหน้านาง
        ชายหนุ่มเดินเตร่จนมาถึงโรงหมอพร้อมกับขอเข้าเยี่ยมท่านผู้เฒ่าที่ห้องพักผู้ป่วย
        "ท่านผู้เฒ่า ข้าซื้อของอร่อยๆ มากฝากท่านด้วยขอรับ" เสวี่ยหลานเอ่ยพร้อมกับชูกล่องใส่อาหารก่อนจะเดินมาที่โต๊ะ โดยที่ท่านผู้เฒ่านั้นยิ้มแย้มเพราะเขาคงไม่เหงาแล้ว(?)


        "ดีๆ พ่อหนุ่ม เจ้านี่ใส่ใจคนแก่อย่างข้าจริงๆ" ผู้เฒ่าเอ่ยแล้วตบตักตัวเองอย่างชอบใจ เสวี่ยหลานนั้นหลังจากนำโจ๊กออกมาจากกล่องแล้วก็เริ่มรินชาให้ผู้เฒ่าพร้อมกับผลไม้ตามฤดูกาลที่ไปหาซื้อมาให้


        "เพราะน้องผิงทำให้ข้าเป็นแบบนี้ขอรับ" เสวี่ยหลานเอ่ยและเริ่มพูดคุยกับท่านผู้เฒ่าอย่างออกรสออกชาติก่อนจะประครองอีกฝ่ายไปนั่งเล่นที่สวนหลังโรงหมอที่มีไว้สำหรับพักผ่อน


        "ข้าอยู่มาก็นานขนาดนี้เจ้าลูกบ้ายักไม่กลับมาเยี่ยมข้าเลย" ผู้เฒ่าเอ่ยพลางถอนหายใจอย่างปลงตก


        "เขาอาจทำงานทำการจนมิมีเวลาก็ได้ขอรับ"


        "ฮึ! ถ้ามันทำงานจนไม่มีเวลาจริงนะ แต่มันไปอยู่แถวเหลียงโจวเหมือนจะคุมบ่อนแถวนั้น" ชายชราเอ่ยพลางยิ้มขืน เขาไม่ได้สอนให้บุตรตนเองทำสายอาชีพแบบนั้น... พลางพูดคุยกันต่ออีกสักพักแล้วหลิงเสวี่ยหลานก็พยุงผู้เฒ่ากลับไปพักผ่อนในห้องส่วนตนเองนั้นจะไปตลาดต่อเพื่อซื้อข้าวของที่จำเป็น


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-30 11:52

คะแนน