ดู: 171|ตอบกลับ: 7

{ แคว้นชิวชือ } โรงเตี้ยมเหวินกู่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-25 22:32:39 |โหมดอ่าน
โรงเตี้ยมเหวินกู่
[แคว้นชิวชือ]








"โรงเตี๊ยมเหวินกู่ ยินดีต้อนรับนายท่านทุกคนที่มาเยือน บริการทุกท่านดุจญาติมิตร"

โรงเตี๊ยมเหวินกู่แห่งนี้ถูกตั้งขึ้นหลังจากที่ก่อตั้งแคว้นได้ไม่นาน
มีประวัติโด่งดังเรื่องอาหารกึ่งผสานระหว่างอาหารฮั่นและอาหารจากชาวนอกด่าน
บรรดาห้องพักก็มีการจัดตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ก็แฝงได้ด้วยความดูดีมีระดับ
และราคาก็ไม่ได้แพงอย่างที่เห็นภายนอก
จึงทำให้โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นอีกสถานที่
ที่ผู้คนให้ความสนใจและใช้เป็นที่นัดคุยพบปะ หรือเจรจากัน





ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมเหวินกู่
เจ้าของกิจการ : เหวิน จิ้งชั่ง
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน : บริการห้องพักจำหน่ายสุราอาหารชั้นเลิศ
และค่ำคืนมีบริการฟ้อนรำขับร้องแสดงดนตรี




96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-3-26 01:09:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[พวกพ่อค้าเข้าชอบมองหน้ากันหรอ]


    หลังที่ที่ผ่านจากด่านตรวจคนหน้าประตูเข้าแคว้นมาได้ จางฝูก็รีบเร่งเดินไปยังโรงเตี้ยมของเมืองที่ที่จะจ้องห้องพักเพื่อพักผ่อนและเพื่อให้เหล่าสัตว์ของเธอได้พักผ่อนจากการเดินทางอันยาวไกลนี้เสียที หลังจากที่เธอตรวจดูความเรียบร้อยและปลดสายเทียบรถให้เฟยเทียนแล้วเธอก็เดินไปหยิบเอาสัมภาระบนรถเทียบออกมาถือไว้ก่อนจะเดินเข้าไปที่ด้านในโรงเตี้ยมเพื่อจับจองห้องพักทันที
   
    "โรงเตี๊ยมเหวินกู่ ยินดีต้อนรับนายท่านทุกคนที่มาเยือน บริการทุกท่านดุจญาติมิตร"


     โครมม!!


      “เฮือกก!!”


      ฮุก ฮูกกก(แหก)


     ทันที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในโรงเตี้ยมเสียงของเหล่าคนงานในร้านก็พากันเอ่ยตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำเอาจางฝูที่เดินเข้ามาและมีฮุ่ยจือเกาะไหล่มาด้วยถึงกับสะดุ้งอย่างตกใจจนทำเอาข้าวของล่วงหลุดออกจากมือเหลือเพียงสิ่งเดียวที่ร่างบางยังกอดเอาไว้แน่นไม่ยอมให้หลุดมือตกพื้นไปนั้นคือผีผาไม้ของสำคัญของผู้เป็นมารดาที่เธอพกติดตัวไว้ตลอดเวลานั้นเอง เหตุการณ์ที่พึ่งเกินขึ้นทำเอาบรรดาเสี่ยเออร์ถึงกับหน้าเวอร์ไปทันที่เมื่อเห็นว่าเเม่นางที่พึ่งเข้ามานั้นตกใจกับการตอนรับของโรงเตี้ยมเเห่งนี้เสียจนทำของร่วง ซึ่งมันทำเอาคนทั้งโรงเตี้ยมหันมามองกันเป็นสายตาเดียว


    “โอ้ยย เป้าสายตาอีกแล้ว ข้าเกลียดแบบนี้จัง” จางฝูเอ่ยพึมพัมแล้วรีบก้มลงเก็บข้าวของที่ตกกระจัดกระจายขึ้นมาถือไว้ก่อนจะรีบดิ่งเดินดิ่งก้มหน้าตรงไปยังเคาเตอร์ที่เถ้าแก่ยื่นประจำอยู่อย่างอายๆสายยตาของคนทั้งโรงเตี้ยม


    “ต้องขออภัยแม่นางด้วย หากนั้นการตอนรับนั้นทำให้แม่นางตกใจ” เถ้าแก่โรงเตี้ยมเอ่ยพรางยิ้มแห้งๆให้กับหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงจากอาการอายยที่เผลอทำอะไรโก๊ะๆลงไป


    “เจ้าค่ะ ข้าไม่ชินกับการกลายเป็นเป้าสายยตาเท่าไหร่ ฮ่ะๆ เอ่อ… ข้าขอจองห้องพักเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเถ้าแก่ที่ยิ้มบางๆส่งมาให้ก่อนที่เธอจะยิ้มตอบออกไปเล็กน้อย


    “เป็นเช่นนั้นเองรึขอรับ แย่หน่อยนะขอรับ  อ่า จองห้องพักสินะขอรับ ข้าเข้าใจแล้วแม่นาง อืมม ห้องชั้นสามเลยขอรับแม่นาง ห้องที่สองทางขวามือนะขอรับ” เถ้าแก่เอ่ยขณะที่กำลังก้มดูบัญชีห้องพักที่ยังคงว่างอยู่ในขณะนี้ เนื่องจากช่วงนี้ มีพ่อค้าเดินทางเข้ามาเยออะจึงทำให้ห้องพักเหลืออยู่น้อยเต็มที


     “ชั้นสามเลยรึเจ้าค่ะ อืมม เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณนะเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยขอบคุณก่อนจะโค้งให้กับเถ้าแก่แล้วรีบเดินจ้ำขึ้นบนไดเพื่อไปยังชั้นบนในทันทีพร้อมกับฮุ่ยจือที่บินตามเจ้านายสาวขึ้นไปโดยที่เธอนั้นไม่ได้สังเกตุเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองเธอตั้งแต่ที่ก้าวย่างเข้าปรธตูโรงเตี้ยมมาจนถึงเดินขึ้นไปที่ด้านบน…


     ปัง!!


   เสียงประตูห้องที่ปิดลงพร้อมข้าวของที่ทิ้งวางทิ้งลงบนพื้นมีเพียงผีผาที่ถูกวาางเอาไว้บนโต๊ะน้ำชาพร้อมกับร่างบางของจางฝูที่เดินสะบัดรองเท้าทิ้งก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงก่อนจะหลับไปในทันทีโดมีฮุ่ยจือที่บินมาหยุดนอนอยู่ข้างๆร่างเจ้านายสาว พร้อมกับลู่จิวและลู่ฉีที่เลื้อยออกมาจากห่อผ้าจะเลื้อยขึ้นเตียงมานอนขดข้างๆแล้วหลับไปพร้อมกับเจ้านายสาว




     เเสงแดดจากผ่านนอกที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่ส่องปะทะลงบนที่นอนเรียกให้ร่างบางบนเตียงค่อยๆลืมตาตื่ยขึ้นมาอย่างง่วงเงียบก่อนที่เธอจะเอื้อมือไปดึงม่านให้ปิดลง ดูจากความร้อนของแสงแดดแล้วเธอคงจะตื่นสายพอสมควรละนะ จางฝูยันตัวเองลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างงัวเงีย แต่เพียงไม่นานนักร่างของจางฝูก็เดินปิดปากหาวออกมาจากห้องน้ำ เนื่องจากว่าเธอต้องไปทำธุระเรื่องส่งของจึงเเต่งตัวด้วยชุดเรียบร้อยและแน่นนอนมันเป้นชุดสีเขียวอ่อนอย่างที่เธอมีไว้เป็นโหลนั้นละ บางที่เธอคงต้องหาซื้อชุดสีอื่นมาใส่บ้างแล้วละมั้งเนี่ย มีแต่เขียวอ่อน


    ฮูกก(เจ้านายฮุ่ยไปด้วย)


     ฟ่ออ(ข้าด้วย)


     ลู่จิวและฮุ่ยจื่อร้องขึ้นมาพร้อมกันเพื่อขอเจ้านายสาวลงไปที่ด้านล่างด้วย จางฝูมองเจ้าสองตัวยิ้มๆก่อนจะหันไปเอ่ยกับลู่จิว
     “ขอโทษนะลู่จิว ข้าไปธุระงาน ถ้าเอาจะไปด้วยไม่รู้ว่าพ่อข้าที่มาติดต่อจะตกใจรึป่าว เจ้าอยู่เฝ้าห้องกับลู่ฉีนะ เดี๋ยวเสร็จธุระข้าจะเอาของอร่อยๆขึ้นมาให้” จางฝูเอ่ยพรอมกับย่อตัวลงนั่งแล้วลูบหัวลู่จิวที่มีท่าทีงอลหน่อยๆ แต่เมื่อมันได้ยินคำว่าของกิน ก็กระดิกหางไปมาอย่างดีใจแล้วยอมรออยู่ที่ห้องอย่างว่าง่าย


     จางฝูมองลู่จิวยิ้มก่อนที่จะหันไปอุ้มฮุ่ยจือแล้วเดินออกจากห้องไปในทันที ร่างบางค่อยๆเดินลงบรรไดเรื่อยจนลงมาถึงชั้นล่างของโรงเตี้ยมที่จัดเป็นที่สำหรับให้แขกมาทานอาหารและนั่งพูดคุยและนัดพบปะกัน จางฝูเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านหลังสุดเพื่อที่จะสามารถมองเห็นได้รอบร้าน เธอไม่เคยเห็นหน้าคู่ค้ารู้เพียงแค่ว่าพ่อค้าที่นัดมารับของนั้นเป็นคนหนุ่ม  เพียงแต่คนหนุ่มมันไม่ได้มีคนเดียวน่ะสิเธอจะรู้ได้ไงว่าคนไหน


     “เฮ้อ วานให้มาส่งของ แต่แทบไม่มีข้อมูลของอีกฝ่ายมาให้ข้าเลยแล้วข้าจะส่งของให้ถูกได้อย่างไร เจ้าพ่อค้าบ้านนั้นต้องแกล้งข้าแน่ๆ” จางฝูเอ่ยพึมพัมออกมาก่อนจะยกมือข้างนึ้งมาวางท้าวกับโต๊ะเพื่อใช้วางคางของตัวเองแล้วมองดูห่อของที่พ่อค้านั้นวานให้มาส่ง


    ฮูกก(อะไรเอ่ยๆ)ฮุ่ยจือร้องแล้วเอียงคอมองห่อผ้าบนโต๊ะอน่างสงสัยก่อนที่มันจะใช้เท้าของมันค่อยๆเขี่ยห่อผ้าบนโต๊ะเล่นไปมา


    “คอยดูนะ ถ้ากลับไปแล้วเจ้านั้นยังไม่ออกจากโรงหมอข้านี่ละจะทำให้มันต้องนอนดรงหมอต่ออีก หึ” จางฝูบ่นพึมพมก่อนจะคว่าเอาห่อผ้าบนโต๊ะมาถือไว้แล้วมองไปรอบๆร้านเพื่อหาพ่อค้าที่หนุ่มๆตามที่เจ้าพ่อค้าบ้านนั้นบอกก่อนที่เธอจะไปสะดุดกับสายของคนคนผู้หนึ่ที่นั่งใช่ผ้าปิดหน้าเหมือนเพียงดวงตากำลังจ้องมองเธอมาจากโต๊ะอีกฝั่งหนึ่งของร้าน ‘มองอยู่ได้ หรือจะเป็นพวกเดียวกับไอ้พ่อค้าบ้านนั้นหว่า ดูจากตาก็น่าจะยังหนุ่ม ลองเสี่ยงดูแล้วกัน’   
     “ฮุ่ยจือมากับข้ามา” จางฝูเอ่ยแล้วอุ้มฮุ่ยจื่อขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเดินตรงไปหาคนที่นั่งมองจ้องเธอมาสักพักแล้วโดยในโต๊ะนั้นก็มีกลุ่มคนอีกราวสามสี่คนนั่งอยู่ ไม่สิ ต้องเรียกว่าผู้คนที่นั่งอบู่ที่โต๊ะรอบๆโต๊ะที่คนผู้นั้นนั่งอยู่อีกสองสามโต๊ะนั้นหากันหันมามองเธอเป้นตาเดียว ‘บ้าเอ้ยถูกมองอีกแล้ว เอาวะ’


    “ที่ท่านน่ะ ไม่สิ อืมม ข้าจางฝูมีคน อ่า พ่อค้าคนหนึ่งเขาวานให้ข้ามาส่งของแทน ไม่ทราบว่าของสิ่งนี้ใช่ของที่เขากับท่านนัดรับส่งกันรึไม่เจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยเเนะนำตัวก่อนจะใช้มือที่่างจากการอุ้มฮุ่ยจื่อชูห่อผ้าห่อหนึ่งขึ้นมา คนใต้ผ้าคลุมสีขาวนั้นหรี่ตามองเธอรึห่อผ้านั้นเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือรับห่อผ้านั้นไปเปิดดู


     “ของของข้าเอง แม่นางเชิญนั่งลงก่อนเถอะ”เขาเอ่ยแล้วหันไปมองหน้าลูกน้องเล็กน้อยก่อนที่เหล่าคนทั้งสามสี่คนที่โต๊ะนั้นจะค่อยทยอยลุกออกไปจากโต๊ะแล้วไปนั่งที่โต๊ะอื่นทิ้งให้นายของพวกเขาได้เอ่ยเจรจาส่งของได้อย่างสะดวก


     จางฝูมองคนใต้ผ้าคลุมนั้นเล็กน้อยก่อนที่จะเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอีี้ฝั่งตรงข้ามแล้วมองชายที่เอาแต่ซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าคลุมอย่างไม่ค่อยไว้วางใจนัก อีกอย่างเะอก็ไม่รู้ด้วยว่าชายผู้นี้เป็นคนดีรึไม่ดี หรือของที่อยู่ในนั้นคือของถูกหรือผิดกฏหมาย


     “ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับแม่นางสักหน่อย”ชายใต้ผ้าคลุมนั้นเอ่ยออกมาก่อนที่จะรินชาแล้วยืนมาทางเธอ ซึ่งเธอก็รับมาจบเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองชายฝั่งตรงข้าม


   “ข้าบอกไว้ก่อนนะเจ้าค่ะ ว่าข้าไม่เก่งและไม่รู้เรื่องการเจรจาค้าขายใดๆทั้งสิ้น ข้าแค่ถูกวานให้เอาของมาส่งแค่นั้น”จางฝูเอ่ยดักคอก่อนจะก้มหน้ามองฮุ่ยจื่อที่มุดตัวเข้าหาอ้อมแขนของเธอแล้วปิดตาหลับไป


    “เรื่องนั้นข้าพอจะดูออก”ชายตรงข้ามเอ่ยก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วมองมาทางจางฝูอย่าพิณิจพิจารณา ว่าเขานั้นเคยเห็นหญิงสาวเบื้องหน้าผู้นี้มาจากที่ไหนกันแน่ อีกทั้งชื่อของหญิงสาวผู้นี้ยังเป็นที่คุ้นหูเขายิ่งนัก


    “หน้าข้ามีอะไรติดหรือไงเจ้าค่ะ”จางฝูที่สังเกตุว่าชายตรงหหน้าเอาแต่นั่งจ้องหน้าเธอมาสักพักแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นแม้มือของเธอจัยังคงลูบหัวเอาฮุ่ยจื่อที่หลับไปแล้วอย่างเบามือ ‘พวกพ่อค้านี้ชอบนั่งจ้องหน้าคนอื่นรึไงนะ’  


    “อ่ะ ของอภัย ข้าเพียงแค่รู้สึกคุ้นหน้าแม่นางเท่านั้นเอง ข้ามีนามว่าหยุนฟ่าน ไม่ทราบว่าจากนี้แม่นางมีธุระที่อื่นอีกรึไม่ ข้าใครอยากเชิญแม่นางไปดื่นชาที่บ้านของข้าเสียหน่อย” ชายคนนั้นเอ่ยเเนะนำตัวพร้อมกับเอ่ยชวน ซึ่งนามที่ได้ยืนนั้นทำเอาจางฝูถึงกับชะงักมือที่ลูบหัวฮุ่ยจืออยู่ไปเล็กน้อยแ่ก็ไม่เป็นที่สังเกตุเนื่องจากมือของเธออยู่ที่ตัก ‘ชื่อเคยได้ยินที่ไหนนะ แปลกจริง คุ้นหู แต่ว่าคงไม่ใช่หรอกมั้ง’


     “ข้าไม่แน่ใจ ข้าพึ่งจะเดินทางมาถึงที่นี่เมื่อคืนเฟย.. สัตว์พาหนะข้าคงยังไม่หายเหนื่อย ถ้าบ้านท่านไม่ถึงกับต้องเดินข้ามแคว้นก็คงไปได้เจ้าค่ะ อีกอย่างที่ถ้าคุยหรือดื่มชาก็คุยก็ดื่นที่โรงเตี้ยมแห่งนี้ก็ได้นี่เจ้าค่ะ” จางฝฝุเอ่ยก่อนเหยียดยิ้มหวานออกมาให้ชายเบื้องหน้าเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาดื่มจนหมดถ้วย


    “ห้องข้าอยู่ที่ชั้นสาม ถ้าท่านอยากจะพูดคุยต่อ หรืออยากกจะชวนข้าไปดื่มชาที่บ้านนะเจ้าค่ะ”จางฝูยิ้มให้ก่อนที่จะโค้งให้แล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไปอย่างอารมณ์ดี


    “ช่างเป็นแม่นางที่ดูคุ้นตาเสียจริงนะ”หยุ่นฟ่านเอ่ยพึมพัมก่อนจะหยิบเอาถ้วยชาตรงหน้ามายกดื่มรวดเดียวจนหมดแล้วมองไปทางบันไดโรงเตี้ยมที่หญิงสาวพึ่งจะเดินขึ้นไป  


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง -35 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 -35 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-3-27 00:18:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[คนบ้านเดียวกัน]



   ปัง!! เสียงปิดประตูที่ดังขึ้นเบาๆเรียกให้สายตาเรียวแหลมของอสรพิษทั้งสอองตัวที่นอนขดอยู่บนเตียงพลันชูคอขึ้นแล้วหันไปมองร่างบางของหญิงสาวที่เดินก้าวเข้ามาด้านในห้องโดยที่ในมือของเธอนั้นมีร่างหลับสลบไสลของเจ้านกฮูกตัวหนึ่งอยู่


    ฟ่ออ(ไหนอาหารอ่ะเจ้านาย) ลู่จิ่วร้องขึ้นแล้วชูคอมองหาอากหารที่เจ้านายตนบอกว่าจะเอาขึ้นมาให้


    “โอะตายจริงข้าลืมไปสนิทเลย ลู่จิ่ว เดี๋ยวข้าลงไปสั่งอาหารขึ้นมาบนนี้แล้วกันเจ้ารอแปบนะ” จางฝูเมื่อเห็นลู่จิวที่จ้องมองมาแล้วชะเง้อมองหาอาหารทำให้เธอนึกเรื่องที่สัญญาว่าจะเอาอาหารขึ้นมาให้ลู่จิว ไปเสียสนิท จางฝูเอ่ยขอโทษขอโพยลู่จิ่วเป็นการใหญ่ก่อนที่จะรีบวางฮุ่ยจือลงบนเตียงแล้วหันหลังเดินกลับไปที่ประตูในทันที


    ครืดด


    พลั๊ก!!


     ตุบ!!


     “โอ้ยย!!” จางฝูที่เปิดประตูแล้วพุ่งตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วชนเข้ากลับใครบางคนจนเธอถึงกับเสียหลังเซไปด้านหลังและล้มลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างเเรง ‘ชนใครเนี่ยเกะกะจริง’ จางฝูลูบสะโพกที่กระเเทกพื้นปอยก่อนจะเงยหน้ามองร่างคนใครบางคนที่มายืนเกะกะอยู่หน้าประตูห้องชาวบ้านชาวช่อง


    ดวงตาสีน้ำเจือแววขุ่นเคืองค่อยเลือนสายตาขึ้นไม่มองร่างสูงผู้ปิดหน้าปิดตาด้วยผ้าคลุมสีขาว นี่ถ้าเป็นสีดำเธอคงนึกว่าเป็นโจรหรือขโมยมาปล้นเป็นแน่ ให้ตายไม่มีใครบอกเขารึไงว่าใต้หลังคาโรงเตี้ยมไม่มีแดดให้ปลดผ้าคลุมออกเสีย ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองมายังเธอด้วยสายตาคมกริบกึ่งๆตกใจเล็กน้อย ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆย่อตัวลงมานั่งชันเข่าที่พื้นในระดับเดียวกับเธอพร้อมกับยื่นมือมาให้หญิงสาวเพื่อหวังที่จะช่วยพยุงให้ลุกขึ้น ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่ขัดศัทธายยืนมือไปจับมือที่ยื่นส่งมาให้ก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมายืน


    “บ้ารึไงมายืนขวางประตูห้องชาวบ้านเขาเนี่ย”จางฝูเอ่ยขึ้นหลังจากลุกขึ้นมายืนดีแล้วพรางหรี่ตามองชายบื้องหน้าที่ยังไม่ยอถอดผ้าคลุมเสียที


    “ขออภัยข้าแค่กำลังจะเคาะประตูแล้ว  เจ้าก็พุ่งออกมา”หยุนฟ่านเอ่ยแล้วมองหญิงสาวเบื้องหน้าที่ยืนทำหน้าบุ่ยใส่ ซึ่งเขาก็ไม่เขาใจว่าทำไมหญิงถึงมีท่าทีเช่นนี้ทุกครั้งที่เธอคุยกับเขา เขามองจ้องเข้าไปในตาของหญิงสาวเบื้องหน้าก่อนจะเห็นเงาสะท้อนว่าตัวเอานั้นยังไม่ได้ถอดผ้าคลุมออกและมันอาจเป็นอีกเหตุผลใหญ่ที่หญิงสาวเบื้องหน้ามีท่าทีหวาดระแวงเขาขนาดนี้


     “ขออภัยด้วยที่ไม่ได้ถอดผ้าคลุมออก”หยุนฟ่านเอ่ยยก่อนจะค่อยแกะผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ออกไปทางแนวหวานไม่ได้ดูดุดันเฉกเช่นบุรุษทั่วๆไป อีกทั้งดวงตาที่ดูดุ และคมดุจเหยี่ยกลับยิ่งทำให้ชายเบื้องหน้าเธอนั้นเรียกได้ว่าดูดีมากเลยทีเดียว


      “ก็ไม่ได้ขี้เหร่นิใส่ผ้าปิดไว้อย่างกับโจร” จางฝูเอ่ยพึมพัมแต่มันก็ดังพอที่จะให้หยุนฟ่านนั้นได้ยิน ทางชายหนุ่มเองเมื่อได้ยินก็ถึงกับครี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย พรางจ้องมองหญิงสาวเบื้องหน้า ทั้งท่าที การพูดนั้นอีกช่างดูคุ้นตาเสียจริงแต่ทำยังไรเขาก็นึกไม่ออกว่าเคยเจเธอผู้นี้ที่ไหน


      “แล้วเจ้ากำลังจะไปไหนงั้นรึ ท่าทางรีบร้อนเชียว”


      “จริงด้วย ข้าจะลงไปสั่งอาหารให้เด็กข้านี้ เจ้ามีธุระก็เข้าไปนั่งรอข้างในก่อนแล้วกัน อ้อระวังงูด้วย”จางฝูเอ่ยก่อนที่จะรีบวิ่งลงบันไดไปในทันทีทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มที่ยืนเอ๋อค้างอยู่ที่หน้าประตูห้อง โดยที่เข้าหันไปมองที่ในห้องก็ต้องพบกับงูสองตัวกำลังนอนขดอยู่บนเตียงแล้วชูคอมองมาทางเขาอย่างสนใจและเป็นเชิงท้าทางว่าจะกล้าเข้ามาด้านในห้องรึไม่


     จางฝูที่วิ่งลงบันไดมารีบปรี่ตรงเข้าไปหาเถ้าแก่พร้อมทั้งเอ่ยสั่งอาหารสำหรับเธอและพวกลู่จิ่วลู่ฉีด้วยท่าทางเร่งรีบ ทำเอาเถ้าแก่เองก็อดตกใจแล้วหันไปตะโกนสั่งพ่อครัวต่อเป็นทอดไปเช่นกัน เพียงไม่นานรายยการอาหารที่เธอเอ่ยทั่งไปนั้นก็ถูกวางใส่ถาดยกมาวางเรียงรายอยู่ที่เบื้องหน้าหญิงสาว


  “ครบไหมขอรับ”เถ้าแก่เอ่ยยถามมหญิงสาวพร้อมทั้งยกมืออีกข้างขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นมาเพราะตกใจกับท่าทีของแขกสาวผู้นี้


     “ครบเจ้าค่ะ งั้นข้าเอาขึ้นไปบนห้องนะเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยแล้ววางเงินค้าอาหารไว้ที่เคาเตอร์แล้วถือถาดอาหารนั้นวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ร่างบางของจางฝูที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินภายในโรงเตี้ยมก่อนจะมาหยุดอยู่เบื้อหน้าประตูห้องของตัวเองซึ่งไร้ซึ่งร่างของชายหนุ่มหน้าหวานแล้ว และมีอยู่สองอย่างที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้คือหนึ่งเขาไปจากไปแล้วและสอง เขาเข้าไปรอเธออยู่ที่ด้านในจริงๆ


   “คงไม่โดนเจ้าสองแสบรุมกัดตายไปแล้วหรอกนะ”จางฝูเอ่ยพึมพัมก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปด้านในแล้วสิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อยคือร่างของชายหนุ่มที่นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะกลางห้องโดยมีลู่จิ่วและลูฉีนั้นเล่นหยอกล้ออยู่กับชายหนุ่มบนโต๊ะ ซึ่งมันก็ดีแล้วละนะ เธอจะได้ไม่ต้องมาค่อยจ่ายค่ารักษาแผลโดนงูกัดให้


    “แปลกนะ ปกติพวกมันไม่ค่อยเล่นกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่  ถึงมันจะไม่ค่อยดุก็ตาม”จางฝูเอ่ยแล้วเดินเอาอาหารไปวางที่โต๊ะก่อนจะหันไปมองเจ้าสองแสบที่เลิกเล่นแล้วมาสนใจอาหารในถาดแทน โดยมีจางฝูนั้นเดินอ้อมไปหยิบกาน้ำชามารินใส้ถ้วนแล้วยื่นให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่


   “ข้าก็ไม่รู้ ตอนแรกก็เหมือนจะกัดแต่มันไม่กัด”หยุ่นฟ่านเอ่ยแล้วมองเจ้าสองตัวก้มหน้าก้มตากินอาหารในจานอย่างหิวโหย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวแล้วยิ้มบางๆให้ “พวกมันมีชื่อไหม”


     “ตัวสีเขียวชื่อลู่จิ่ว สีขาวชื่อลู่ฉี” จางฝุเอ่ยแล้วมองเจ้าแสบสองตัวที่ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารจนไม่สนเลยว่ารอบตัวนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหรือมีใครกำลังนินทามันอยู่ไหม


    “แล้วเจ้ามีธุระอะไรละ”


     “ก็คำเดิมๆ ข้าอยากชวนเจ้าไปดื่มชาที่บ้านข้า บ้านข้าอยู่ที่ต้าหว่าน เดินทางจากนี้ก็ราววันสองวัน ข้าจะเดินทางวันพรุ่งนี้และข้าหวังว่าเจ้าจะตกลงไป”หยุ่นฟ่านเอ่ยพร้อมกับอธิบายเกี่ยวกับการเดินทางให้จางฝูฟังเล็กน้อย ซึ่งเมื่อเธอได้ยินว่าบ้านของชายผู้นี้ก็อู่ต้าหว่านเช่นเดียวกันกับเธอ   


“ข้าก็กำลังจะกลับบ้านที่ต้าหว่าน”จางฝูเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบชายหนุ่มไปพร้อมกับใช้ตะเกียบคีบเอาผักกวางตุ้งผัดน้ำมันหอยใส่ปากเคี้ยวแล้วเหลือบมองใบหน้าของหยุนฟ่านที่มีท่าทีตะลึงไปเล็กน้อย


    “ตกใจขนาดนั้นเลยหรอ”จางฝูเอ่ยหลังจากกลืนผักลงไปแล้วท้าวคางมองหน้าหยุนฟ่านยิ้มๆ กับท่าทีของชายยตรงหน้าที่พอไม่มีผ้าคลุมหน้าปิดอยู่แล้วนั้นทำให้เธอสามารถที่จะคุยกับเขาได้ง่ายขึ้นเป็นกอง


    “ตกใจสิ จู่ๆมาเจอคนบ้าน้านเดียวกัน แถวเจ้ายังดูคุ้นตาข้ามากๆ”หยุนฟ่านเอ่ยและยังคงจ้องหน้าหญิงสาวต่อไปจนจางฝูเองเริ่มที่จะทนไม่ไหวจึงลุกขึ้นยืนแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆชายหนุ่มแทนพร้อมกับยิ้มออกมา


    “จะมองจนทะลุไปข้างหลังเลยไหม อิอิอิ”


    “อะ..ขออภัยด้วย ที่เสียมารยาท”หยุนฟ่านเอ่ยแล้วก้หน้าลงเล็กน้อย จางฝุที่มองอยู่ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปดูสัมภาระของตัวเองที่วางอยู่มุมห้องโดยมีหยุนฟ่านนั้นหันไปมองตามก่อนที่เขาจะไปสะดุดตากับผีผาอันหนึ่งที่วางพิงกำแพงอยู่อย่างสนใจก่อนที่หญิงสาวจะหยิบมันขึ้นไปวางบนเตียงแทน


    “ของเจ้ารึ”


    “อ่ะ อืม ของแม่ข้าน่ะ”จางฝูเอ่ยตอบพรางิ้มบางมองผีผาที่วางอยู่บนเตียงแล้วเอื้อมมือไปลูบไล้ผีผานั้นอย่างเบามือ จะว่าไปช่วงนี้เธอก็ไม่ได้หยิบเอามันออกมาเล่นเลยมั่วเเต่จดจ่ออยู่กับการเดินทางเสียจนไม่มีเวลาว่าง พอไปถึงบ้านที่ต้าหว่างข้าจะหยิบเอามาเล่นให้พวกท่านฟังนะ ‘ท่านพ่อท่านแม่’


   “งั้นหรอ เช่นนั้น ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วดีกว่า พรุ่งนี้ข้าจะมารอเจ้าแล้วเราค่อยเดินทางไปต้าหว่านพร้อมๆกันนะแม่นาง”หยุนฟ่าเอ่ยก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วค้อมหัวให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ที่เตียงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบไปมองผีผาที่วางอยู่บนเตียงแล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักของหญิงสาวไปโดยไม่รที่จะฟังคำลาจากจางฝุที่นั่งอ้าปากค้างอยู่


    “อะไรของเขานั้น ช่างเถอะ อยู่ต้าหว่านเหมือนกันด้วยรึเนี่ย บังเอิญดีแท้”จางฝูเอ่ยพึมพัมกับตัวเองก่อนจะล้มต้วลงนอนราบบนเตียงก่อนจะเหลือบสายตาไปมองผีผาก่อนจะเอื้อมมือไปลูบไล้ตัวโครงไม้นั้นย่างเบามือ


    “อีกแค่นิดเดียวข้าก็จะได้กลับบ้านของข้าแล้ว แม้ว่าบ้านนั้นจะเหลือเพียงต่อ แต่ข้าก้จะกลับไปนะเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่”




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-3-27 07:40:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - พ่อค้าหนุ่ม
[อะไรของเจ้า]


    แสงแรกของวันที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาปลุกร่างบางบนเตียงให้หรี่ตาตื่นขึ้นมาเล็กน้อย เนืองจากวันนี้เธอต้องออกเดินทางพร้อมกับพวกหยุนฟ่านทำให้เธอนั้นรีบเข้านอนแต่หัวค่ำเพื่อที่จะได้ตื่นเช้าๆและไม่เป็นการเสียเวลาและทำให้ขบวนเดินทางของหยุนฟ่านนั้นล้าช้าเพียงเพราะเธอคนเดียว


    จางฝูยันตัวลุกจากเตียงก่อนจะเดินไปหยิบเอาเสื้อผ้าที่ตะเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเดินเข้าห้องน้ำไปก่อนจะเดินกลับออกมาด้วยชุดรัดกุมเพื่อความสะดวกในการเดินทางข้ามทะเลทรายสุดท้ายเพื่อไปยังบ้านเกิดของเธอ แลละไม่ว่าสภาพขบ้านของเธอจะเป็นเช่นไร เธอจะไม่มีทางเสียใจที่ได้กลับมาเห็นแน่ๆ


   “เอ้าเจ้าพวกตัวแสบทั้งหลายตื่นๆ เราจะเดินทางกันแล้วนะ” จางฝูเดินไปสะกิดปลุกเจ้าพวกตัวแสบที่นอนกองกันอยู่บนเตียงอย่างนึกเอ็นดู จนบางครั้งเธอก็อดสงสัยไม่ได้นะว่าเธอเลี้ยงสัตว์เลี้ยงรึลูกกันแน่


    ฟ่ออ (เจ้านายของอีกนิดนึง)ลู่ฉีอ้าปากหาวหวอดๆก่อนจะพยายามเลื้อยมุดเข้าไปอยู่ใต้หมอนแต่ความพยายามของมันก็ไม่เป็นผลเมื่อมือเรียวของจางฝูนั้นเอื้อมไปดึงมันออกมาเสียก่อน


    “ค่อยไปนอนต่อบนรถสิลู่ฉี”จางฝูเอ่ยพรามองลู่ฉีที่เลื้อยจากมือของเธอขึ้นไปนอนพาดบนไหล่ของเธอก่อนที่เจ้าลู่จิ่วที่ตื่นตามมาติดจะค่อยเลื้อยปีนขึ้นมาพันอยู่รอบคอเจ้านายสาวหลวมๆและพาดหัวของมันลงบนไหล่อีกข้างของจางฝูแล้วหลับต่อ ‘ขี้เซ้ากันไปไหนนะเนี่ย’


    จางฝูถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมตัวไปอุ้มขี้เซ้าอย่างฮุ่ยจื่อมาอุ้มด้วยมือข้างเดียวแล้วเดินไปหยิบเอาสัมภาระที่วางกองไว้โดยที่ไม่ลืมที่จะหยิบเอาผีผาของเธอขึ้นมาอุ้ม เมื่อมองสำรวจแล้วว่าข้าวของครบไม่มีอะไรหลงลืมวางทิ้งไว้เธอก็หันหลังเดินไปทางประตูห้องทันที


    ครืดด!!


    ประตูที่เลือนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของหยุนฟ่านที่ยืนเหวอและยกมือค้างไว้กลางอากาศเตรียมที่จะเคาะประตู ก่อนที่จางฝูจะฉวยโอกาศตอนที่เขากำลังเหวออยู่นั้น ยัดห่อผ้าสัมภาระบางส่วนใส่ในมือเขาก่อนที่จะแทรกตัวเดินนำออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


  “อ่ะ.. รอด้วยสิ”หยุนฟ่านที่เหมือนจะพึงได้สติเอ่ยขึ้นแล้ววิ่งวิ่งตามหญิงสาวลงบันไดลงไปที่ด้านล่างโรงเตี้ยมทันที


  “เจ้านี่ช้าจริงๆเลยนะ” จางฝูเอ่ยบ่นๆหลังจากเฆ้นหยุนฟ่านพึงจะวิ่งลงมาจากบันได ก่อนที่เธอจะหันไปจ่ายเงินค่าห้องกับค่าอาหารของตัวเองและของพวกเฟยเทียนที่อยู่ที่คอกพักสัตว์ เนื่องจากเธอมีเจ้ามีมี่มาด้วยจึงต้องใช้เนื้อในการให้อาหารเธอจึงจำเป็นต้องจ่ายค่าเนื้อที่เป็นอาหารในส่วนของเจ้ามีมี่ด้วยเช่นกัน


    “ข้าจ่ายให้” ในขณะที่จางฝูกำลังจะยื่นเงินให้เถ้าแก่ หยุนฟ่านที่เดินลงมาพอดีก็เอ่ยขึ้นก่อนที่จะยัดเงินจำนวณหนึ่งใส่มือเถ้าแก่ตัดหน้าหญิงสาว เรียกใบหน้ายุ่งๆจากจางฝูให้หันไปมองก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปที่คกสัตว์ด้านหลังโรงเตี้ยมในทันที ‘อะไรขอองหมอนั้นกันนะ ยุ่งกับชีวิตข้าจริงๆ’


     แปร๊นน(เจ้านายจะเดินทางแล้วหรออ) เฟยเทียนที่เห็นเจ้านายสาวเดินมาก็ร้องเรียกพร้อมกับโบกงวงของมันไปมาอย่างดีใจก่อนที่มันจะสังเกตุว่ามีร่างของใครอีกคนนั้นเดินหิ้วข้าวของ ของเจ้านายมันเดินตามมาด้วย


    แปร๊นน(ใครอ่า)


    “ไงเฟยเทียนเราจะเดินทางกันต่อแล้วนะ” จางฝูเดินไปลูบงวงช้างของเอธก่อนที่จะเดินอ้อมไปที่ด้านหลังเพื่อที่จะเอาข้าวของไปเก็บรวมทั้งเอาเจ้าพวกแสบทั้งสามไปไว้ที่หลังรถเทียบด้วยก่อนจะปีนขึ้นรถเทียนขึ้นไปตรวจดูความเรียบร้อยที่ด้านในรถว่ามีอะไรเสียหาย หรือมีอะไรอย่างพวกสัตว์หรือแมลงเข้ามาอาศัยอยู่รึไม่ แต่เมื่อพบว่าทุกอย่างนั้นยยังอยู่ในสภาพปกติเธอก็ปีนลงมาจากหลังรถเทียบ


    “ช้างเจ้าหรอ”หยุนฟ่ามมองดูช้างเผือกที่หญิงสาวเดินไปลูบงวงเล่นพร้อมกับเดินหิ้วของของนางไปที่หลังรถแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าภายในหลังรถนั้นไม่ได้มีแค่ข้าวของและเสบียงแต่ยังมีจระเข้ตัวยักษ์นอนยิ่งฟันขาวอยู่ด้วย

    “เจ้านี้เลี้ยงอะไรแปลกๆนะ จางฝู”


    "น่ารักออกไม่ใช่หรอ มันชื่อมีมี่ละส่วนเจ้าช้างนี้ก็เฟยเทียน”จางฝูเอ่ยพร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันไปรับเอาข้าวของที่เธอถือวิสาสะยัดใส่มือชายหนุ่มเมื่อตอนอยู่ในโรงเตี้ยมเอาไปวางไว้บนรถเทียบก่อนจะหยิบผ้าผืนบางขึ้นมาโพกศรีษะและปิดปากปิดจมูกและเตรียมที่จะเดินไปขึ้นหลังเฟยเทียน


    “เจ้าจะไปไหน”ยุนฟ่านเอ่ยพร้อมคว้าเข้าที่ข้อมือของจางฝูไว้ ทำเอาคนถูกดึงนั้นต้องหันกลับมามองอย่างงงๆว่าดึงรั้งเธอไว้ด้วยสาเหตุอะไร


    “ก็ไปขึ้นช้างเตรียมเดินทางไง เจ้านี่ถามแปลกๆนะ”จางฝูเอ่ยแล้วพยายามที่จะดึงมือตัวเองออกมาจากมือของอีกฝ่ายแต่ไม่ว่าเธอจะออกเเรงดึงข้อมือนั้นมากเท่าไหร่ก็ไม่มีท่าทีว่าหยุนฟ่านปล่อยหรือลดแรงบีบที่ข้อมือเธอเลยแม้แต่น้อย ‘อะไรของเขากันเนี่ย’


   “ไปนั่งที่รถกับข้า”ว่าจบหยุนฟ่านก็ออกเเรงดึงลากร่างของจางฝูให้เดินตามไปที่รถม้าของเขาซึ่งถูกคนของเขานั้นจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยและพร้อมที่จะออกเดินทางทันที่ที่เจ้านายเอ่ยสั่ง ทางเฟยเทียนที่เห็นเจ้านายสาวโดนลากไปก็ออกเดินตามเจ้านายสาวไปจนถึงรถม้าแล้วออกเดินเคียงคู่ไปกับรถม้าซึ่งมีเจ้านายสาวของมันนั่งอยู่อยู่กับชายหนุ่มแปลกหน้า


    แปร๊นน(เฟยหงุดหงิด)


@Admin
   


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127