กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 124|ตอบกลับ: 4

{ แคว้นชิวชือ } ประตูตะวันออก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-25 18:12:01 |โหมดอ่าน
ประตูตะวันออก


ประตูตะวันออก เป็นเส้นทางออกจากเมืองสู่ตะวันออก
มีทหารค่อยดุรักษาความสงบอยู่ตลอดเวลาเพื่อจับตาคอยดูข้าศึกที่จะเข้ามาตีเมือง
หรือ คอยตรวจสอบเหล่าสัมภาระของกองคาราวานที่จะเข้ามาพักในเมืองว่ามีการค้าสิ่งผิดกฏหมายรึไม่









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

73

กระทู้

799

โพสต์

11หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
106912
เงินตำลึง
197052
ชื่อเสียง
47183
ความหิว
1028
คุณธรรม
469
ความชั่ว
157
ความโหด
134
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-3-25 19:36:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 1 - เดินทางสู่ตะวันตก
[ชิวชือ]






     เวลาแห่งการออกเดินทางเวียนมาถึงอีกครั้งแต่ในครั้งนี้ดูท่าว่ามันจะสบายกว่าขาที่เธอมาโหรวหรานมากโข เพราะอะไรนะหรือเพราะเวลานี้เป็นเวลาค่ำ ซึ่งอากาศในตอนนี้มันเย็นสบายสุดๆไปเลยละ สบายจนจางฝูอดใจไม่ได้ที่ลงมาเดินเคียงข้างเฟยเทียนเพื่อยืดเส้นยืดสายและรับลมเย็นๆยามค่ำของทะเลทรายแห่งนี้


    “อีกไม่นานก็นานก็น่าจะถึงชิวชื่อแล้วละนะเฟยเทียนไป ถึงก็ไปหาโรงเตี้ยมนอนพัก พอเช้าก็ค่อไปส่งของที่เจ้าพ่อค้าบ้านนั้นฝากมา หลังจากนั้นเราก็จะได้เดินทางของเราต่ออย่างสบายใจ” จางฝูเอ่ยอ่างอารมณ์ดีก่อนจะค่อยๆลดความเร็วของฝีเท้าลงเพื่อไปลงไปเดินต่อท้ายเบื้องหลังรถเทียนที่ตอนนี้เจ้าพวกแสบพากันยืดของออกมาดูเจ้านายสาวกับบรรยากาศรอบๆที่เย็นลงผิดกับตอนกลางวันราวฟ้ากับเหว


    “มีใครอยากจะลงมาเดินกับข้าไหมละ” จางฝูเอ่ยขึ้นพร้อมเจ้าฮุ่ยจื่อที่กางปีกบินโผออกมาจากผ้าคลุมแล้วบินตรงเข้าใส่เจ้านายสาวซึงจางฝูเองก้รับร่างเจ้านกขี้อ้อนของเธอมากอดไว้กลางอกแล้วมันไปยังพวกที่เหลือแต่ก็ไม่มีใครอยากจะออกมาเดินเนื่องจากนี่เป็นเวลานอนของพวกมันผิดกับฮุ่ยจือที่เป็นเวลาที่มันตื่นตัวทีสุดนั้นเอง


   ฮูกก(มีฮุ่ยตัวเดียว) ฮุ่ยจื่อร้อยก่อนจะกระพือปีกบินจากอ้อมแขนของหญิงสาวไปเกาะบนหัวของเฟยเทียนแทนก่อนที่จางฝูจะเร่งฝีเท้าเดินให้เร็วขึ้นเพื่อกลับไปเินเคียงข้างเฟยเทียนต่อ ดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาวเงยมองดวงจันทร์ที่สาดแสงส่อง ไปทั่วทั้งฝากฟ้า ทำให้กลางทะเลทรายแห่งนี้สว่างขึ้น แม้จะน้อยกว่ายามกลางวันมากก็ตามที


    “แค่นี้ก็พอแล้วละ”จางฝูเอ่ยยพึมพัมขึ้นมาแล้วเหลือมมองไปทางงช้างเผือกตัวใหญ่ของเธอที่กำลังยกงวงหยอกล้ออยู่กับเจ้านกฮูกที่บินวนไปลอยอย่างสนุกสนาน ก่อนที่มันจะบินเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอเพื่อใช้เป้นที่หลบภัยชั่วคราวจากงวงใหญ่ขอองเจ้าช้างที่พยายามจะจับมัน


    แปร๊นน(ฮุ่ยซน เจ้านาย ฮุ่ยก่อกวน) เฟยเทียนของขึ้นแล้วยกงวงแกว่งแล้วพยายามชี้ไปที่เฮุ่ยจื่อที่มุดๆซุกๆอ้อมอกของเจ้ายสาวอยู่


     ฮูกกก(ฮุ่ยป่าวนะเจ้านาย)


     “ฮ่าๆ พวกเจ้านี้ สนิทกันดีจริงๆเลยนะ”จางฝูเอ่ยพรางหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงซึ่งการกระทำนั้นทำให้เจ้าฮุ่ยจือและเฟยเทียนถึงกับยี่ตาลงอย่างดีใจที่เจ้านายของพวกมันกลับมาร่าเริงได้แล้ว หลังจากที่ตอนอยู่ที่โหรวหรานนั้น เจ้านายของพวกมันดูท่าทางเศร้าๆจนพวกมันเองก็รู้สึกได้


      แปร๊นน(เจ้านายยิ้มแล้ว)


      ฮูกก(แผนสำเร็จพี่เฟย)


      “อ่ะ เร็วเข้าข้าเห็นแสงไฟจากตัวเมืองแล้ว” จางฝูเอ่ยแล้วชี้ไปทางเบื้องหน้าที่มีแสงไฟจากยอดกำแพงเมืองอยู่ลิบๆที่เนินทราย ไม่รอช้าจางฝูรีบเตะขากระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังเฟยเทียนในทันที ซึ่งเฟยเทียนเมื่อเห็นเจ้านายสาวนั่งเรียบร้อยแล้วันก็เร่งฝีเท้าเดินขึ้นเนินทรายเบื้องหน้าเพื่อไปยังประตูเมืองให้เร็วที่สุดสั่งใจของเจ้านายสาว


     เพียงไม่นานร่างของช้างเผือกที่เทียบรถลากและมีหญิงสาวนั่งกอดนกฮูกอยู่บนหลังนั้นก็มาถึงประตูเมืองจนได้ และจากประสบากรณ์การผ่านเข้าประตูที่โหรวหรานทำให้จางฝูต้องปลดผ้าโพกศรีษะออกและปีนลงมายืนที่ด้านข้างกับสัตว์ภาหนะแทนและที่นี่นั้นมีพิธีมากกว่าที่โหรวหานคือเธอต้องมายืนรอเข้าแถวต่อจากกองคาราวานที่กำลังรอให้นายทหารราวสามสี่คน ตรวจดูสินค้าภายในรถเสียก่อนจึงจะสามารถที่จะเข้าไปด้านในเมืองได้


     “เจ้าขนอะไรมา” นายทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นแล้วเดินด้อมๆมองๆสำรวจรอบๆรถเทียบซึ่งจางฝูเองก็ทำหน้าที่ให้ความร่วมมือกับการตรวจเป็นอย่างดีโดยการเดินไปค่อยเปิดผ้าอำนวยความสะดวกให้ แต่เธอคงลืมไปว่าหลังรถเทียบเธอนี่มันแหล่งรวมสัตว์ร้าย ทั้งงูและจระเข้ตัวเขืองนอนอ้าปากจ้องตากับนายทหารตาแป๋ว


    “ว้ากกก!!” เสียงร้องจากทหารที่ดังขึ้นมาเรียกให้กลุ่มมนายยหารอีกหลายตัวหลายยคนรีบปรี่เข้ามาล้อมตัวจางฝูและเฟยยเทียนรวมถึงรถเทียบเอาไว้อย่างรวดเร็ว


    “อะเอ่อ ใจเย้นนะเจ้าค่ะ เจ้าพวกนี้เป็นสัตว์เลี้ยงข้าเอง” จางฝูเอ่ยแล้วพยายามที่จะค่อยๆขยับตัวไปยืนกันเจ้าพวกมีมี่กับลู่ฉีลู่จิ่วที่อยู่ในรถไว้โดยที่ยังมีคมหอกของเหล่าทหารชี้จ่ออยู่


    “บอกความจริงมา เจ้าค้าสัตว์ใช่รึไม่ ไม่มีทางที่หญิงสาวอย่างเจ้าจะมาเลี้ยงสัตว์พวกนี้แน่ ตอบมา”นายทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้นเเล้วสาวเท้าเดินเข้าไปหาหญิงสาวแต่ก้ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเขาเหลือบไปเห็นร่างสีเขียวและขาวของเจ้างูบนรถที่ค่อยๆเลื้อยขึ้นมาอยู่บนตัวหญิงสาวพร้อมทั้งคล่อเคลียอ้อนราวหมาแมว ทำเอานายทหารที่ยืนล้อมอยู่จ้องมองการกระทำนั้นอย่างตกตะลึกและไม่คิดว่าสตรีร่างบางผู้นี้จะมีรสนิยมเลี้ยงสัตว์แปลก


    “ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวเข้าเมืองนะเจ้าคะ” จางฝูเอ่ยพรางยิ้มแห้งๆให้เหล่าทหาร เมื่อเห็นทหารนายที่เป็นคนเอ่ยถามพยักหน้าเธอก็โค้งให้เขาทีหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินไปหาเฟยเทียนและพากันเดินเข้าเมืองไปท่ามกลางสายตาตื่นงงของเหล่าทหารที่ยังคงไม่หายงงจากเหตุการร์เมื่อครู่


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ดอกม่วง
กงจักรเฟิ่งหวง
ฮั่นเสียหม่า
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x215
x28
x150
x10
x8
x25
x30
x10
x22
x2
x2
x100
x100
x6
x9264
x10
x110
x8
x1
x3
x5
x1
x9
x131
x1
x56
x62
x1
x170
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x15
x6
x3
x3
x40
x4
x40
x31
x2
x2500
x110
x113
x15
x60
x65
x1
x114
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x58
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x20
x50
x70
x1
x15
x2545
x3
x30
x17
x68
x87
x8
x162
x102
x172
x4
x121
x4
x2
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x234
x7
x30
x13
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x125
x356
x350
x236
x92
x79
x329
x310
x8
x60
x1
x4
x103
x152
x675
x477
x777
x630
x129
x271
x218
x521
x33
x3
x725
x49
x80
x1210
x3
x7
x22
x4450
x159
x790
x7
x1990
x27
x18
x50
x25
x41
x81
x42
x1
โพสต์ 2018-4-21 20:28:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เริ่มกลับ


    หลังจากเสร็จภารกิจการตามหาพ่อแม่ให้กับเด็กสาวซูฮวา เวลาในการเดินทางเที่ยวเล่นก็ใกล้หมดลงอีกแล้ว ทั้งจิ้นจงและโจวอู๋ต่างกำลังนั่งรถม้าเพื่อเตรียมกลับสู่นครฉางอันเมืองบ้านเกิดของตน

    รถม้าค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองชิวชื่อ พวกเขาใช้เส้นทางเลี่ยงไม่ผ่านตัวเมือง เลือกใช้เส้นทางชนบทแทน บรรยากาศเงียบเหงา เสียงไม่ดังมากนัก พวกเขาเลือกที่จะเลี่ยงการผ่านไปยังย่านการค้าของแคว้นเพราะมันคงวุ่นวายจนไม่น่าประทับใจแน่ๆ

    ทั้งสองคนเลือกที่จะพักผ่อนบนรถม้าเท่านั้นเพราะตารางงานต่างๆค่อนข้างผิดเพี้ยนมาเยอะแล้ว พวกเขาชวดงานเทศกาลผ้าไหมไปแล้วหนึ่ง แน่นอนว่าไม่อยากที่จะพลาดงานใดๆอีก พวกเขาจึงเร่งเดินทางกลับอย่างรวดเร็ว ระหว่างการเดินทางทั้งสองก็ได้พูดคุยกันพอประมาณ เพื่อไม่ให้เกิดความเบื่อหน่าย

    "เจ้าจะไปทำอะไรต่อล่ะ หลังจากกลับถึงฉางอันล่ะ" โจวอู๋ทำลายความเงียบระหว่างเดินทางด้วยการเริ่มเปิดประเด็นถามก่อน

    "นั้นสิ ข้าก็ไม่มีอะไรทำหรอก  เจ้าอ่ะ" จิ้นจงที่คุมม้าอยู่นั่นหันกลับมาตอบเพื่อนสนิทตนที่นั่งอยู่ด้านในรถ

    "ข้าก็คงอ่านหนังสือเตรียมสอบเป็นขุนนางล่ะมั้ง บางทีการเป็นขุนนางคงช่วยอะไรชาวเมืองได้มากกว่าเป็นนักเดินทางตัวเล็กๆธรรมดาๆแบบนี้" โจวอู๋กล่าว ปณิธานสูงสุดของเขาคือเป็นกุนซือกองทัพ แต่หากร่างกายเขาไม่แข็งแรงนัก คงไม่มีโอกาสได้ลงสนามรบจริง ความจริงงานขุนนางฝ่ายบุ๋นก็คงทนแทนในส่วนของการลงสนามรบจริงๆได้ แต่เขาก็ยังอยากที่จะลงสนามรบอยู่ดีแหละ..

    "เจ้าไปใช้ตำราของพ่อข้าก็ได้ พ่อข้าเป็นกุนซือกองทัพคงมีหนังสือประเภทนี้อยู่มากโขแหละ" จิ้นจงเสนอแน่นอนว่าพ่อตนนั้นเป็นกุนซือกองทัพคงผ่านการสอบเป็นขุนนางมาก่อน

    "ข้าก็ว่าจะไปยืมตำราท่านอาหลี่เหมือนกันนั้นแหละ ว่าแต่เจ้าไม่มีอะไรที่จะทำจริงๆหรอ" โจวอู๋พยักหน้ารับข้อเสนอของจิ้นจงที่จะให้ยืมหนังสือของพ่อ แต่เขาก็ยังคงไม่หายสงสัยว่าเพื่อนสนิทตนนั้นจะไม่ทำอะไรเลยหรอ...

    "ข้าก็อยากทำแหละ เงินทองมันก็จำเป็น แต่ข้ายังไม่มีอาชีพที่ต้องการเลย ความจริงข้าอยากเป็นปราชญ์นะ น่าจะเหมาะกับความสามารถด้านบุ๋นของข้า" จิ้นจงเริ่มคิดถึงอนาคตทีละนิด เขาต้องขอบคุณเจ้าเพื่อนสนิทที่เตือนสติว่าคนเราต้องทำงานหาเงินนะ

    "ปราชญ์ก็เหมาะกับเจ้านะ ความสามารถด้านบุ๋น ด้านศาสตร์ต่างๆเจ้าก็ได้รับการถ่ายทอดมาจากท่านอาท่านน้าแล้วนิ ข้าอยากเห็นเจ้าเป็นปราชญ์เหมือนกันนะ 5555" โจวอู๋จินตนาการภาพเจ้าเพื่อนตัวแสบตอนทำอาชีพนักปราชญ์ผู้สูงส่ง หึหึ ตลกมากก

    "เจ้าขำอะไรขนาดนั้นเล่า งุ้ยย" จิ้นจงทำหน้ามุ้ยกับเสียงหัวเราะของเพื่อน ตนที่ไม่ค่อยจะสนใจเอางานเอาการเป็นนักปราชญ์ก็คงตลกดีแหละ เหอะๆ

    ทั้งสองพูดคุยเรื่องอนาคตกันไปเรื่อยๆ แลกเปลี่ยนข้อมูลตามที่แต่ละคนรู้ รถม้าก็เคลื่อนตัวตามหน้าที่ของมันอย่างดี ปัจจุบันพวกเขาใกล้พ้นจากแคว้นชิวชื่อแล้ว ระยะทางเริ่มใกล้เข้ามาแล้วสินะ..





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 + 3
Admin + 25 -18

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หลี่ซื่อชุนชิว
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กราดิอุสทอง
ม้าขาวเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x100
x50
x15
x10
x45
x44
x8
x17
x5
x5
x1
x1
x17
x58
x100
x1
x50
x50
x13
x50
x6
x80
x10
x6
x108
x60
x30
x104
x36
x50
x30
x100
x60
x117
x20
x30
x1
โพสต์ 2018-9-18 12:03:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ การเดินทางกลับบ้าน #2 / การตรวจค้นก่อนเข้าเมือง ]

■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■



ชูเฟิงและหลงอันได้เดินทางกันอย่างขยันขันแข็งและหยุดพักเล็กน้อยก่อนจะออกเดินทางต่อ ผ่านไปได้สองถึงสามวันก็เดินทางมาถึงประตูตะวันออก



ประตูตะวันออกแห่งนี้เป็นประตูที่ทำหน้าที่ป้องกันข้าศึกบุกโจมตีได้อย่างดี



ด้วยความสูงตะหง่าที่ดูแล้วกับกำแพงกั้นโลกเอาไว้ และพวกมันก็ทอดยาวออกไปไกลยาวมากจนสุดขอบเขตสายตาของพวกเขา



ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ตรวจค้นสิ่งผิดกฏหมายสำหรับเหล่ากองคาราวานว่าได้ลักลอบนำสิ่งใดเข้ามาในเมืองหรือไม่



ชูเฟิงและหลงอันได้รอต่อแถวตรวจคนเข้าเมืองอย่างเนื่องแน่นอยู่ด้านหลังปลายแถว



" น้องอันข้าว่ากว่าเราจะได้เข้าเมืองก็คงจะอีกหลายชั่วยามกันเลยทีเดียว " ชูเฟิงพูดพร้อมมองกับแถวที่ทอดยาว



" ครับพี่เฟิง " หลงอันตอบสั้นๆ



" ข้าชักจะอดใจได้ทานอาหารต่างๆไม่ไหวเสียแล้ว เราจะได้เลิกกินเนื้อตากแห่งเสียที โชคยังดีที่เจ้าตัวประหลาดนั้นไม่ได้ทำให้เสื้อผ้าเราฉีกขาดไม่อย่างนั้นเราคงไม่มีเงินเหลือใช้ในการซื้อสิ่งของต่างๆได้แน่ " ชูเฟิงพูดพรางนึกถึงเจ้าสัตว์ประหลาดที่โอบอุ้มพวกเขามา



หลงอันพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการเห็นด้วย



หลังจากนั้นสองชั่วยามแถวก็ใกล้เข้ามาถึงชูเฟิงเรื่อยๆคงอีกไม่นานก็ถึงคิวของพวกเขาแล้ว



ชูเฟิงตอนนี้นึกถึงเหล่าบรรดาอาหารต่างๆมากมายที่เขาไม่ได้กินมาช่วงแรมเดือนนี้.....





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ข้ากลับมาหล่อเหล่าแล้ว !
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ขวานเหยาเจี่ย
เตาถานมู่
สร้อยเทพนักรบ
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9999
x2872
x250
x60
x8000
x3
x2
x110
x260
x8
x100
x11
x9999
x1000
x10
x24
x39
x3
x1
x1
x19
x16
x35
x15
x10
x25
x30
x997
x5
x40
x2
x2
x2
x4
x90
x52
x30
x1
x90
x90
x1
x150
x4
x20
x7
x29
x2
x9
x3
x150
x4
x110
x150
x90
x6
x10
x27
x2
x60
x5
x150
x30
x75
x970
x45
x9
x4
x75
x75
x10
x553
x200
x270
x30
x5
x6
x3
x2000
x20
x4
x90
x90
x31
x200
x140
x400
x1200
x125
x94
x86
x101
x3
x200
x1500
x679
x10
x6
x175
x6
x8
x7
x7
x27
x150
x15
x117
x700
x11
x75
x40
x155
x3348
x904
x892
x67
x464
x70
x105
x100
x5983
x623
x10
x547
x79
x220
x156
x3
x4
x31
x50
x71
x10
x130
x9999
x117
x109
x80
x128
x8
x150
x50
x50
x10
x196
x21
x50
x103
x45
x15
x1
x112
โพสต์ 2019-2-4 07:27:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-2-4 08:44

ท่วงทำนองที่ 3 เป็นคนดีมันไม่ง่าย

- บทบรรเลงที่ 1 นี่หรือคือเดินทางไกล -


[ฉางอันอยู่ทางไหน?]

              หลังจากที่ผ่านพ้นพายุทรายสุดแสนทรหดมาได้ เด็กหนุ่มก็เดินทางมาจนถึงแคว้นแรกระหว่างการเดินทางแล้ว! แคว้นชิวชือเองก็ถือเป็นแคว้นลูกพี่ลูกน้องกับซูเล่อเลยทีเดียว ไม่แน่ใจว่าควรทำอะไรเป็นอย่างแรก สิ่งที่ทำจนมาถึงตอนนี้ก็คือเดินทางตามที่คนอื่นบอกกล่าวมา แต่หากเกิดอะไรผิดผลาดแบบก่อนหน้านี้อีกคงจะไม่ดีเลยทีเดียว

                     เด็กหนุ่มปล่อยสหายของตนให้อยู่พักกันแถวกำแพงระหว่างรอให้เขาไปหาคณะเดินทางที่จะเดินทางด้วยโดยไปถามผ่านคณะที่น่าจะเป็นคาราวานเดินทางทีละทีอย่างละเอียด

                     "ขอรบกวนเล็กน้อยนะขอรับ พวกท่านจะเดินทางไปที่ฉางอันกันรึเปล่าขอรับ?" ซิงจื่อเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

                      "อ่อ พวกข้าจะไปต้าหว่านกันน่ะ คงทำได้แค่บอกทางแหละนะ" ชายหนุ่มในคาราวานชี้ทางให้เด็กหนุ่มก่อนจะเดินจากไป

                      'อื้ม.. ข้าจำไม่ค่อยได้เลย แถมทิศทางในทะเลทรายยังดูยากอีก ลองถามอีกสักคณะดูดีกว่า..' เมื่อคิดดังนั้นเขาก็เดินไปถามทันที

                     "ขอรบกวนหน่อยนะขอรับ พวกท่านจะเดินทางไปที่ฉางอันกันรึเปล่าขอรับ?" ซิงจื่อเอ่ยถามอย่างนอบน้อมอีกครั้ง

                      "หืม? พวกข้ากำลังจะไปที่แคว้นซาเช่อน่ะจ้ะ ขอโทษด้วยน้า" หญิงสาวในคณะเดินทางกล่าวปฏิเสธ เด็กหนุ่มก็ได้แต่คิดว่าทำไมคนอื่นๆถึงไม่มีใครไปฉางอันเลย หรือว่าเขาจะมาผิดทางกันนะ?

                       "ขอรบกวนหน่อยนะขอรับ พวกท่านจะเดินทางไปที่ฉางอันกันรึเปล่าขอรับ?" ซิงจื่อเอ่ยถามอย่างนอบน้อมอีกครั้งและอีกครั้ง

                       "ข้าว่าเจ้าไปทางตอนเหนือไม่ดีกว่าหรอพ่อหนุ่ม?" ชายเฒ่าคนหนึ่งกล่าว

                      "ทำไมหรือขอรับ?" เด็กหนุ่มหันมองตามเสียงด้วยความสงสัย

                       "เจ้ามาถามเส้นทางเหนือที่ประตูใต้ มันก็มีแต่คนลงใต้สิ!" คำพูดของผู้เฒ่าเหมือนไม้ตีหัวแรงๆหนึ่งทีเรียกสติ

                      "อ๊ะ อ๋อ! ข้าขอบคุณมากๆเลยนะขอรับ" ว่าแล้วเขาก็โค้งขอบคุณแล้ววิ่งไปขึ้นเจ้าม้าทองคำแล้วเคลื่อนที่ไปทางตอนเหนือทันที

เดินทางคนเดียวต่อไปจะไหวไหมเนี่ย!?





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยกขาว
พัดหวงไจ้
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x35
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x7
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x31
x1
x7
x7
x50
x1
x4

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:26

ขึ้นไปด้านบน