ดู: 169|ตอบกลับ: 4

{ เมืองสวี่ซาง } บ้านสกุลซื่อถง [ร้านทำหนังสือเดินทางปลอม]

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-24 14:37:09 |โหมดอ่าน







บ้านสกุลซื่อถง

{ เ มื อ ง ส วี่ ซ า ง }


















【ร้านปลอมหนังสือเดินทาง】
ตั้งอยู่ที่ครอกที่เก้า เลี้ยวที่สาม บล็อกที่สี่ของเมืองสวี่ซาง
บ้านชั้นเดียวขนาดกลางที่ดูธรรมดาทั่วไปจนแยกไม่ออกว่ามันแปลกยังไง
ชาวบ้านในละแวกนี้รู้จักกันดีว่าหากคิดจะหาหนังสือเดินทางปลอม
ที่มีคุณภาพมาตราฐานใช้การได้

ต้องมายังสถานที่แห่งนี้เท่านั้น ค่าจัดทำตามจุดประสงค์ของลูกค้า
หนังสือเดินทางทั่วไป 200 ชั่ง รูปแบบที่ใช้ยื่นกับทางการ 800 ชั่ง





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-26 14:06:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-3-26 14:12

หนังสือรับรอง ( 2 )

     แฟลชแบ็คย้อนอดีต

      จวนจินยู่ปี้โหวฝั่งทางเดินตะวันตกเต็มไปด้วยต้นดอกเหมยเบ่งบานล้อมรอบริมทางเดิน หยางเสี่ยวเยว่กำลังเดินผ่านทางเดินโดยมีหยางเชียนรื่อหงผู้เป็นมารดาคอยจูงมือ สองแม่ลูกสนทนากันระหว่างทางพูดล้อยิ้มหัวเราะถึงดอกเหมยที่เบ่งบานอย่างมีความสุข จวนจินยู่ปี้โหวที่แสนเย็นชาแห่งนี้มีเพียงนางที่คอยสร้างความอบอุ่นให้แก่เด็กน้อย

      เดินไปได้ครึ่งทางจำต้องหยุดลงทักทายร่างสูงเพรียว อรชรอ้อนแอ้นไม่สมวัยซ้ำยังแต่งหน้าจัดดูขัดลูกตา หยางเสี่ยวเยว่เงยหน้ามองคนด้วยเพราะตัวเล็กกว่ากลับทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียฉุนขึ้นมา

     "เจ้า! กล้าดีอย่างไรมองหน้าข้า!" หยางฮูหยินชี้นิ้วมาที่เด็กน้อย หยางเสี่ยวเยว่ในวัยห้าขวบไม่อาจเข้าใจได้ว่าคนตรงหน้ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ นางเพียงขมวดคิ้วนิ่งเฉยจนกระทั่งหยางเชียนรื่อหงผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาดึงร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน

     "พี่หญิง ข้าต้องขอโทษแทนลูกด้วย! เยว่เอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนั้น" หยางเชียนรื่อหงเพิ่มแรงลงที่แขนทั้งสอง นางคลายแล้วบีบแขนน้อยๆในกำมือเดียวอย่างแรงจนเป็นรอยแดงเกือบช้ำ เสียงใสกว่ากระดิ่งลมดังก้องในโสตดังสะท้อนในหัวเด็กน้อย "เย่วเอ๋อร์ขอโทษหยางฮูหยิินเร็วเข้า!"

     "ท่านแม่.. ข้าไม่ได้ท...." เด็กหญิงกำลังจะเอ่ยปากค้านแต่กลับถูกมารดาติงเสียก่อน

     "เย่วเอ๋อร์!" หยางเชียนรื่อหงติบุตรสาวอย่างโกรธเคือง นางเพิ่มแรงบีบลงไปอีกจนรู้ได้เลยว่าแขนน้อยๆมีรอยช้ำแน่แล้ว

     "ดูสิ.. น้องหง เจ้าเลี้ยงลูกอย่างไรให้ไร้มารยาทเช่นนี้? ดูท่าคนนอกด่านจะเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนเสียจริง!" หยางฮูหยินมองสองแม่ลูกด้วยสายตาดูแคลน เป็นเพราะแม่ลูกสองคนนี้ทำให้ท่านพี่หลงนางหน้ามืดตามัว น่าหมั่นไส้นัก!

     "พี่หญิง ข้า.."

     "หุบปาก! ข้ากำลังพูดอยู่ เจ้ามีสิทธิแทรกรึ!?" นางจงใจก่นเสียงดังขึ้นมา ทำให้หยางเชียนรื่อหงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แก้มขาวนวลซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดคล้ำขึ้นมา หยางเสี่ยวเยว่เห็นมารดาเดือดร้อนแล้วนางจึงยอมทรุดตัวลงก้มศรีษะชิดพื้นแสร้งกล่าวเสียงสั่น

     "หยางฮูหยินเจ้าคะ.. เย่วเอ๋อร์อายุยังน้อยจึงไม่รู้ความ ข้าขออภัยต่อท่านด้วยที่เสียมารยาทเช่นนี้" หยางเสี่ยวเยว่บัดนี้อายุเพียงห้าขวบ แต่ใครจะรู้เรื่องหยางฮูหยินผู้นี้มากไปกว่านางคงไม่มีแล้ว คนมากอายุผู้นี้ชอบทำตัวสูงส่งดูถูกดูแคลนคนธรรมดา ซ้ำยังกล้าทำร้ายชาวบ้าน ครั้งนั้นพวกนางออกไปเดินเที่ยวกันในย่านการค้า มีคนเดินมาชนหยางฮูหยิน นางถึงกับลงมือทำเอาสตรีผู้นั้นล้มลงไป

      ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดีจึงอวดเก่งได้ถึงเพียงนี้? งามก็ไม่เท่ามารดานางที่ล่มเมืองล่มแคว้น! หยางเสี่ยวเยว่ได้แต่สงสัย.. แต่ตอนนี้คงต้องตามน้ำไปก่อน นางต้องปกป้องมารดา.. จะยอมก้มหัวให้มารเฒ่าสักครั้ง!

     "หึ! รู้ตัวก็ดี" หยางฮูหยินยิ้มเยาะ "คิดว่าใช้แซ่หยางแล้วจะสูงศักดิ์เทียบข้าได้รึ.. อย่างไรก็ตามเจ้าก็มิใช่คนสกุลหยางอยู่ดี!" เสียงแหลมเค้นคำพูดและความบาดหมางให้ยิ่งบาดลึกลงไป จิตใจเด็กน้อยไม่อาจถือสาคนได้ด้วยเข้าใจว่า ‘คนคงโตแต่ตัว แต่ความคิดไม่โตตาม ช่างน่าสงสาร!’

      หยางฮูหยินเดินจากไปแล้ว เหลือเพียงหยางเชียนรื่อหงและหยางเสี่ยวเยว่ที่ทางเดิน ร่างงามทรุดตัวลงนั่งที่เสาค้านริมทางเดินโดยมีเด็กหญิงเกาะขามองมาที่นางตาแป๋วราวกับเรื่องที่นางก้มหัวเสียงสั่นขอร้องหยางฮูหยินเมื่อครู่เป็นเรื่องโกหก หยางเสี่ยวเยว่ที่โตมาท่ามกลางความเกลียดชังโดยรอบทำให้นางต้องปั้นหน้าการแสดงจนชินเสียแล้ว

      การมีชีวิตอยู่ของนางทำให้ท่านแม่และท่านพ่อต้องลำบาก เรื่องนี้หยางเสี่ยวเยว่รู้ดี.. ทว่าด้วยอายุที่น้อยทำให้ยังไม่เข้าใจจึงเอาแต่โทษตัวเองว่าผิดแล้วที่นางเกิดมา ผิดแล้วที่นางมีชีวิต

     "..." หยางเชียนรื่อหงมองบุตรสาวด้วยแววตาโศก นางรู้สึกผิดอย่างเหลือหลายที่ทำให้บุตรสาวผู้เป็นที่รักต้องมาเดือดร้อนเพราะชาติกำเนิดของนาง

     "ท่านแม่.. เหตุใดเราต้องยอมก้มหัวให้นางด้วย?" หยางเสี่ยวเยว่ที่ทนความสงสัยไม่ไหวจึงเอ่ยปากถามมารดา

     "ชู่ว.. เย่วเอ๋อร์ พูดเช่นนี้ไม่ดี หยางฮูหยินเป็นภรรยาใหญ่ ซ้ำยังเป็นบุตรีตระกูลสูงศักดิ์ สมควรแล้วที่นางจะได้รับการเคารพ" นิ้วเรียวแตะสัมพัสลงที่ริมฝีปากชาดเล็ก เด็กคนนี้ปากดีเสียจริง.. มิเพียงความคิดยังไม่เหมือนคนอื่น ยังโตเกินวัยอีกด้วย แต่บางครั้งนางกลับไม่เข้าใจเรื่องง่ายๆเสียอย่างนั้น

     "แต่ท่านแม่.. เราก็มีแขน ขา ตา มีทุกอย่างเหมือนนาง ท่านเองก็เป็นฮูหยินรอง มิใช่ว่าสมควรได้รับการเคารพเช่นกันหรืออย่างไร?" คิ้วน้อยได้แต่ขมวดเป็นปมกัน แค่เพราะชาติกำเนิดต่างกันจึงต้องรังเกียจงั้นหรือ? เช่นนั้นแล้วไหนเลยว่าเพราะในอดีตเคยช่วยเหลือปฐมฮ่องเต้ไว้จึงได้รับความเมตตา แต่เวลาก็ล่วงเลยมานาน เหตุใดราชวงศ์จึงยังเอ็นดูตระกูลหยางอยู่ได้?

      เห็นได้ชัดว่าชาติกำเนิดไม่ผิด!

     ..นั่นจึงทำให้อารมณ์ขุ่นมัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเสี่ยวเยว่ในตอนนี้

     "เย่วเอ๋อร์... แม่ขอโทษ.. แม่ขอโทษที่แม่เป็นชาวนอกด่าน เจ้าจึงต้องลำบาก" หยางเชียนรื่อหงประคองร่างบุตรสาวขึ้นมานั่งบนตักตนแล้วลูบผมอย่างแผ่วเบา หยาดน้ำเอ่อนองขอบตาจนเด็กน้อยสังเกตุได้

     "ท่านแม่ ท่านร้องไห้ทำไม? ข้าไม่เข้าใจ แต่อย่าร้องเลยนะคะ" มือเล็กเอื้อมปาดน้ำตาออกจากใบหน้างาม ยามเห็นมารดาเสียใจมันช่างบีบคั้นใจนางเหลือเกิน แล้วน้ำตานั่นก็ไม่ใช่ใครอื่นที่ทำให้นางต้องร้องไห้ เป็นเพราะบุตรสาวผู้นี้เอง..

     "เย่วเอ๋อร์.. แม้เราจะมีสกุลหยางในชื่อแซ่ แต่เพราะแม่เป็นสตรีนอกด่าน เจ้าจึงไม่เป็นที่ยอมรับในจินยู่ปี้โหว" หยางเชียนรื่อหงถือกำเนิดนอกด่าน เป็นสตรีนอกด่าน ตระกูลนางเป็นช่างฝีมือมีความรู้เรื่องผ้าและงานฝีมือ แต่เพราะชาติกำเนิดทำให้นางถูกมองด้วยสายตาประหลาด มิหนำซ้ำก่อนจะพบหยางหลงก็ได้พบเจอเรื่องไม่ดีมามากมาย คิดแล้วก็อนาถใจตนเองนัก..

     "ข้าก็ยังไม่เข้าใจ! ท่านแม่ ท่านแต่งเข้าสกุลหยาง ท่านก็มีสิทธิที่จะใช้แซ่หยางอย่างถูกต้องแล้ว ท่านพ่อเองก็รักท่าน! ส่วนตัวข้าไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ" เด็กหญิงยิ้ม

     ".....ลูกเอ๋ย เจ้ายังเด็กนัก ไม่เข้าใจเรื่องในใต้หล้าดี"

      ถูกแล้ว หยางเสี่ยวเยว่ยังเด็กนักจึงยังไม่เข้าใจเรื่องต่างๆ แต่สิ่งที่นางบอกไม่เข้าใจไม่ใช่คำถาม เหตุใดคนจึงรังเกียจชาติกำเนิดที่ต่างจากตัวเอง แต่นางไม่เข้าใจว่าทำไมคนจึงมีความคิดเช่นนั้นได้ต่างหาก

     ..จิตใจคนช่างยากแท้หยั่งถึง

แหลมคมกว่าหนาม
ล้ำลึกกว่ามหาสมุทร
วนเวียนกว่าพายุหมุน
หนาวเหน็บกว่าหิมะพันปี
มืดมนกว่าราตรีในค่ำคืนใด

     @Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-3-26 14:07:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-3-26 14:13

หนังสือรับรอง ( 3 )

      หลังจากที่เปลี่ยนสกุลหยางเป็นหรั่นเพื่อปกปิดฐานะแล้วนางก็ใช้ชื่อ หรั่นซิ่นหลี่ มาโดยตลอด ทว่าความจริงที่ว่าเลือดสกุลหยางไหลเวียนอยู่ในกายนางก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป การปลอมแปลงหนังสือรับรองครานี้ทำให้นางคิดถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา ..เรื่องที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดทุกคราที่ถูกเรียกว่า หยาง เสี่ยวเยว่

     “....” ตัวก็มาถึงสวี่ซางแล้ว แต่ใจกลับอยู่ที่จินหยาง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจริงๆแล้วนางอยากกลับบ้านมากแค่ไหน สถานที่ในความทรงจำที่ครึ่งหนึ่งมีท่านพ่อ ท่านแม่ นาง และพี่หยางหยุนเฟิงพร้อมหน้า เพียงเท่านั้นก็อบอุ่นกว่าสิ่งใดแล้ว… นอกจากนี้..

      ตอนนี้คนที่จวนจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ?

      มือเรียวกระตุกบังเหียนเดินลึกเข้าไปหน่อยก็พบตรอกหนึ่งเข้า ศรีษะเอียงคอมองอย่างสงสัยในความจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้าไปในตรอก คุ้นว่าเคยมาสถานที่คล้ายที่แห่งนี้ ในตอนนั้นนางได้พบกับซืออี้โหว..

      ดวงตางามหรี่ลงเดินเข้าไปเรื่อยๆ

      ตรอกที่เก้า..

      เลี้ยวที่สาม..

      บล็อกที่สี่..

      เอ๊ะ… นี่มันที่ไหน?

      รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่เจอบ้านชั้นเดียว คิ้วเรียวขมวดฉงนใจก่อนจะหันกลับไปยังทางที่จากมา แต่กลับพบว่าข้างหลังมีตรอกถึงสามเลี้ยวแล้วยังคดเคี้ยวอีกต่างหาก นางจำใจกลับมายืนที่เดิม
     
      หรั่นซิ่นหลี่.. ใจคอเจ้าจะเป็นสตรีที่หลงทางมากที่สุดในฮั่นเลยหรืออย่างไร!?

     “อาปี้!” เสียงทุ้มดังมาจากในบ้านชั้นเดียว แผ่นหลังบางสะดุ้งโหยงก่อนหันไปมองข้างหลัง

     “อาปี้ เจ้าอยู่ไหน!? ข้าบอกให้เอากระดาษมา หายไปไหนตั้งนาน!” เถ้าแก่ตู้โวยวายลั่นบ้านเพราะคนติดตามไม่เอาของมาให้ตนสักที แล้วงานที่กองพะเนินเท่าภูเขาเช่นนี้เมื่อไหร่จะเสร็จ!

      ร่างเล็กเดินออกมาจากจวน เห็นได้ชัดว่าส่วนสูงเขาต่างจากนางถึงสิบชุ่น “เอ่อ…” นางแน่นิ่งมองคนเท้าเอวชี้หาคนรับใช้อย่างมั่วมึน

     * 1 ชุ่น = 2.27 – 2.31 เซนติเมตร *

     “....เจ้าเป็นใคร?” ซื่อถงเฟยมองสตรีแปลกหน้าอย่างฉงนใจ
        
     “คือข้ามีเรื่องเดือดร้อน… ได้รับคำแนะนำให้มาพบเถ้าแก่ตู้ แต่ดูเหมือนจะหลงทาง”

      ได้รับคำแนะนำรึ.. เปล่า นางขู่เขามา แต่เรื่องอะไรจะบอกล่ะ..

     “ข้านี่แหละเถ้าแก่ตู้ ไม่ทราบว่าแม่นางมีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยเหลือ?” ชายแขนเสือสะบัดพลิ้วไขว้หลังที่สายคาดเอวสีเทา ร่างเตี้ยยืดอวดองค์อาจอย่างถือตน ตู้ถงเฟย หรือ ซื่อถงเฟยก็คือคนเดียวกัน เพียงชื่อเถ้าแก่ตู้นั้นรู้จักกันในวงเล็กๆที่ไม่ค่อยดีนัก หากเป็นคนทั่วไปมาทักถาม เขาก็จะไล่หรืปฏิเสธไปแล้ว ทว่าแม่นางผู้นี้รู้จักเขาในฐานะเถ้าแก่ตู้ อืม..

     “ข้ามาปรึกษาเรื่องที่คิดจะขว้างมุสิก ทว่ายังกริ่งเกรงภาชนะ”

     * ขว้างมุสิก กริ่งเกรงภาชนะ แปลว่า อยากแก้ปัญหาแต่กลัวมีผลกระทบ *

     “เป็นเช่นนี้เอง… ถ้าอย่างนั้นเชิญแม่นางเข้ามานั่งในบ้านก่อน”  คิดไว้ไม่ผิดจริงๆ.. แต่ท่าทางนางไม่ได้ดูเดือดร้อนอะไรนัก อีกทั้งไม่ใช่ลักษณะของนักต้มตุ๋น.. จะเอาเอกสารปลอมไปทำอะไรกัน?

      มือเล็กผายเชิญให้นางนั่งที่โต๊ะกลางห้องรับแขก แม้บ้านจะหลังเล็กแต่ก็มีห้องทั้งหลายครบถ้วน ทว่าเพื่อปกปิดสถานที่นี้จึงสร้างแบบธรรมดาไม่โอ่อ่ามากเท่าทรัพย์สินที่ได้มาจากการคำการค้จรอบตัวบ้านล้อมไปด้วยไม้ใหญ่ร่มรื่นย์น่าเพลินใจ

      ซื่อถงเฟยเห็นอีกฝ่ายนั่งเรียบร้อยแล้วจึงเลื่อนเก้าอี้ไม้สักแล้วนั่งลง สองมือประสานบนโต๊ะ แววตามองมาที่คนตรงข้ามอย่างตั้งใจ “แม่นาง ไม่ทราบว่าท่านต้องการเอกสารปลอมไปทำอะไรหรือ?” ซื่อถงเฟยเอ่ยถาม

     “ขอเสียมารยาทไม่ตอบ”

      ดวงตาตี๋หรี่ตาลงมองอีกฝ่าย การทำการค้าระหว่างกันนั้นจำต้องมีความไว้ใจ ยิ่งทำเรื่องใหญ่แล้วยิ่งต้องมี ในเมื่อนางไม่จริงใจ.. “งั้นข้าก็ขอปฏิเสธ”

     “.....” หรั่นซิ่นหลี่นิ่งเงียบ เพียงลังเลแต่ไม่ได้มีเจตนาจะปกปิดจึงเอ่ยปาก “ตกลงข้าจะเล่าให้ท่านฟัง”

     “เชิญแม่นาง”

     “..ข้าถูกแม่เลี้ยงคิดฆ่า จึงต้องเปลี่ยนชื่อแซ่.. ทว่าเพราะหนังสือรับรองที่ชื่อต่างกันทำให้ลำบากต่อการทำอาชีพ ข้าจึงจำเป็นต้องมาขอความช่วยเหลือจากท่านตามคำแนะนำของพวกชาวบ้าน” นางไม่ได้โกหก แค่บอกไม่หมดเท่านั้น หรั่นซิ่นหลี่หลุบตามองโต๊ะแสร้งเศร้าใจด้วยเนตรไร้แวว นั่นทำให้ซื่อถงเฟยมองนางด้วยแววตาที่แปลกไป

     “ที่แท้เป็นเรื่องอ่อนไหว.. อืม..” อี้ถงเฟยลุกไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบม้วนกระดาษในห่อผ้าไหมออกมาม้วนหนึ่งพร้อมพู่กันหมึกคุณภาพสูง “บอกชื่อแซ่เจ้ามาสิ”

     “เอ๊ะ..” หรั่นซิ่นหลี่มองด้วยคำถามที่ว่า ‘ง่ายขนาดนี้เลยหรือ?’

     “หือ.. ข้าจะทำหนังสือรับรองให้อย่างไรเล่า” ซื่อถงเฟยมองฉงนใจ ตกลงนางจะเอาอย่างไร? ต้องการหรือไม่ต้องการ?

     “อะ.. หรั่นซิ่นหลี่ เจ้าค่ะ 信理 ซิ่นหลี่ ที่แปลว่า ความเชื่อ และ เหตุผล”

      ความเชื่อและเหตุผล.. หึ! ..ช่างดูขัดกันเสียจริงนะ......

      ขนกระรอกถูกจับรวมกันผูกมัดกับด้ามไผ่แก่กลายเป็นพู่กันคุณภาพสูง มือยกด้ามจับพู่กันนั้นขึ้นมาจรดกระดาษในม้วนแพรไหม ปรากฏเป็นอักษรสามตัวโดยหมึกดำชั้นยอด มือเอื้อมไปเลื่อนตู้ขนาดเล็กแล้วหยิบตราประทับออกมาฝนหมึกแดงแล้วกดลงไปบนกระดาษก่อนจะยกออก “เอ้า รับไปสิ นี่เป็นแบบที่ใช้ทั่วไป ..แต่คิดดีแล้วหรือที่จะใช้มันน่ะ? มิสู้แจ้งทางการจะดีกว่ารึ เรื่องแม่เลี้ยงของเจ้าน่ะ ไปขอให้ตุลาการทำอย่างถูกต้อง..”

     “เป็นเรื่องที่พูดยาก… แต่ข้าทำไม่ได้จริงๆ ข้าไร้ความสามารถ..” มือเรียวรับม้วนกระดาษนั้นมาแต่อีกฝ่ายกลับชั่งมือไว้

     “นี่ ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าโดยไม่คิดเงินหรอกนะ ทั้งหมด 200 ชั่ง”

      หรั่นซิ่นหลี่พยักหน้าเข้าใจแล้วหยิบถุงทองออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้อีกฝ่าย เมื่อเขารับทองไป ตนจึงกางม้วนกระดาษออกดู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

     “จากนี้ไปจำไว้ให้ดีว่าเจ้าคือ มู่หรงซิ่นหลี่ มาจากโยวโจว เมืองเซียงผิง ..บอกไว้ก่อนนะว่าหนังสือรับรองฉบับนี้ใช้ได้แค่เรื่องทั่วไปเท่านั้น หากเจ้าเผลอไปใช้กับทางราชการ ข้าไม่รับรองผลที่จะตามมาแน่!”

      ที่แท้หนังสือรับรองปลอมก็เหมือนการปลอมตัวตนไปเลย ราวกับกลายเป็นคนอื่นไปโดยสิ้นเชิง แต่จะโดดเด่นมากก็ไม่ได้ อืม.. จะมีทางกลบเกลื่อนไหมนะ ไว้ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน

ดวงหน้างามเงยจากม้วนกระดาษมองซื่อถงเฟย “ขอบคุณท่านมาก อะ.. จะว่าไปข้าไม่รู้ทางออก ที่นี่มีตรอกซอกซอยมากมายนัก รบกวนท่านบอกทางออกจากเมืองได้หรือไม่?”

     ”ตรอกแรกจากซ้ายมือ เดินตรงไปเรื่อยๆก็จะออกจากเมืองได้”

      หรั่นซิ่นหลี่โค้งขอบคุณก่อนจะเดินออกมา

     @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง -77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

838

กระทู้

3274

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1167222
เงินตำลึง
23676
ชื่อเสียง
191818
ความหิว
726

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15300
ความชั่ว
8223
ความโหด
23325
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-3 01:37:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด

อนาคตสตรีนี้สุดจะคาดเดา
1238
ความสับสนภายในใจ

            “...นี่ เจ้าว่าใช่เขาไหม? พวกเขาน่ะ ทั้งสองคนจะเป็นคนเดียวกันรึเปล่า?”
            “ตกลงว่าเรื่องราวเป็นมายังไงกันแน่ ชางหยุเขา.. มอดไหม้ไปกับตาข้าแท้ๆ ตอนนั้นท่านอาจารย์เองก็อยู่ แล้วทำไม…”
            “หรือว่าที่ผ่านมาล้วนเป็นความฝัน ไม่มีบ้านตระกูลซิน ไม่มีคนผู้นั้น หงเจี้ยน?”

             หลิงหลานนั่งอยู่ริมลำธารหลังออกจากหมุ่บ้านเฟย โฮ่วชื่อก็พบว่านายหญฺงของตนสติหลุดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดูเอาเถิดแต่ละคำถามหาได้คุยกับหมาแต่หันหน้าเข้าโขดหิน!! มือน้อยนั้นกุมมาลัยดอกไม้ร้อยอย่างสวยงาม ร้อยไปเรื่อยๆ ดวงตาเหม่อลอยคล้ายพูดคุยกับตนเอง ปลอบใจตนเอง

            “ต้องใช่สิ… ใช่แล้วเขาสัญญาว่าจะกลับมาหาข้ากลับมาหาพวกเรา”
            “เจ้าก็เชื่อใช่ไหม? ดีล่ะงั้นข้าเองก็เชื่อนะ.. เชื่อว่าชางหยูจะไม่ทอดทิ้งข้า”
            “คนเราต้องมีความหวังเพื่อก้าวต่อไปในวันพรุ่งนี้ คนเราต้องไม่ยอมแพ้อุปสรรคง่ายๆ ใช่.. เขาบอกให้ข้ารอ พูดซ้ำๆตั้งหลายครั้ง อย่างไรก็ต้องรอ”

            สุนัขป่าอัคคีชักจะหมดความอดทน ดังนั้นก่อนที่หลิงหลานจะจิตหลุดไปกวานี้มันงับเข้าน่องนางเบาๆ พอให้รุ้สึก ‘โฮ่ย!! จะพูดกับต้นไม้ใบหญ้าไปทั้งวันก็ไม่มีภูตตัวไหนกระโดดออกมาตอบเจ้าได้หรอกว่าอะไรจริงอันไหนเท็จ!! ว่างแล้วฟุ่งซ๋านออกไปหาอะไรทำ อยู่นิ่งๆ แล้วประสาทกินก็ออกไปค้นหาด้วยตัวเองสิ!!’

            ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่ทว่าเมื่อพบหน้า.. จิตใจไม่อาจปลดปลง
            เงาภาพของคนผู้นั้นทาบประทับไปทั่วในความรู้สึก สลัดไม่หลุด หนีไม่พ้น

            “โอ้ย...เจ็บนะ” โดนงับน่องเข้าแง่มอีกหน คนเหม่อก็ยังเป็นคนเหม่ออยุ่วันยังค่ำ หลิงหลานลุกขึ้นในมือมีดอกไม้ เด็ดหนึ่งกลีบพูดว่า ‘ใช่’ อีกกลีบพูดว่า ‘ไม่ใช่’ สุนัขป่าหงุดหงิดงุ่นง่าน กระโดดเอาหัวโหม่งร่างบางแรงๆ จนเซกลิ้งไปบนทุ่งหญ้าด้วยกัน เมื่อนั้นค่อยเรียกสติเถ้าแก่สาวกลับมาได้

              “.....ซูเย่หงตามหาตัวพี่สาว ลามถึงข้า… อ่า เจ้าคนแซ่จูสกัดจุดพวกเราแล้วเทลงผา บัดซับ… พรรคโจรทมิฬดักปล้นขบวนคุ้มกันกลางทาง ซวยชิบหาย… ยังมี ล่าสุดเจ้าสัวคิดจำข่มเหงข้ากลางวันแสกๆ จริงสินะช่วงนี้มีแต่เรื่อง”

             ‘รู้สึกตัวก็ดีว่าตัวเจ้าน่ะมีอันตราย มัวนอนแอ้งแม้งอยู่ได้รีบๆลุก ไปทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับชีวิตตัวเองหน่อยเฮ้ย!! ตัวผู้น่ะไม่ตายหาใหม่ได้!!’ โฮ่วชื่อคำรามอัดหูคนเบลอ คราวนี้ไม่ตื่นอีกมันจะแทะให้ถึงกระดูกเลย!!

……………………………

             หลังพยายามเรียกสติตัวเองอยู่พักใหญ่ หลิงหลานตัดสินใจได้แล้วว่าการเปิดเผยตัวตนอย่างวิถีผู้กล้า มันไม่เหมาะกับนาง.. ยอมเป็นคนขลาดที่สามารถรักษาชีวิตตน ชีวิตคนใกล้ตัวเอาไว้ย่อมดีกว่า หลังกลับเข้าเมืองสวี่ซางเพื่อสอบถามว่า ‘กิจการลับๆ’ อย่างที่สามารถกลบร่องรอยเบาะแส ปิดบังตัวตน ทำหนังสือเดินทางปลอมนั้นอยู่ที่ใด จ่ายเงินค่าเปิดปากรายทาง กว่าจะมาถึงตรอกที่เก้า เลี้ยวที่สาม บล็อคที่สี่ นางเดินวนรอบย่านการค้าอยู่พักใหญ่ๆ

              บ้านหลังนี้ดูเหมือนครอบครัวทั่วไปหน้าร้านไม่มีกิจการ ทว่าความแสนธรรมดานี่ล่ะที่บ่งบอกว่ตนมาถูกต้อง ‘ใครจะแขวนป้ายกันล่ะว่าที่นี่รับแหกกฎหมายทำหนังสือเดินทางปลอม’

             แหกกฎบ้างหากเป็นในแนวทางที่ดี… อย่างน้อย นางไม่ทำให้คนเดือดร้อนก็พอ

              ด้านหน้ามีสตรีออกเรือนแล้วกล้าผมมวย กำลังตากเปลือกไม้ใช้ทำยาอยู่ หลิงหลานเดินเข้าไปสอบถาม “บ้านตระกูลชื่อถงใช่รึไม่? ฟังว่าหากต้องการออกจากเมืองโดยภูตไม่รุ้ผีไม่เห็นให้มาที่นี่”

              “ไปๆๆ พูดเรื่องอะไรข้าไม่รู้เรื่อง กำลังยุ่งอยู่ไปถามบ้านอื่นนะ” ฮูหยินผู้นั้นบอกปัดสีหน้าเป็นธรรมชาติมาก เอาจนหลิงหลานยิ่งมั่นใจ

              นางนำถุงเงินชั่งออกมาคลี่รอยยิ้มเป็นมิตรพลางกล่าว “วางใจเถิดข้ามิใช่คนของทางการ เมื่อทรัพย์มีต้องการใช้อำนวยความปลอดภัยให้ตนเองเท่านั้นหาได้มีเจตนาอื่น”

             “อ้อ.. ดีมาก ข้าไม่รับงานฆ่าคนวางเพลิง”

              ถุงเงินหนักกว่าความเชื่อมั่นบางประเภท ฮูหยินท่านนั้นมั่นใจแล้วว่าสตรีผมเงินประหลาดคือ ‘คนวงใน’ พลางเรียกให้เข้าไปในบ้านแล้วสอบถามรายละเอียด “แล้วเจ้าต้องการแบบทั่วไปพอใช้ตบตาทหารเข้าออกตามด่านตรวจ หรือต้องการหนังสือเดินทางชั้นเลิศที่ต้องใช้ค่าน้ำร้อนน้ำชามากสักหน่อย ตรวจจับยากปลอดภัยขึ้นอีกขั้น”

              “รบกวนขออย่างที่ดีที่สุดข้าพร้อมจ่าย”

              ฮูหยินผู้นั้นเลิกคิ้ว “เจ้าช่างเจรจาง่ายนัก บอกก่อนนะใช้ได้แค่สำรับเรื่องทั่วไปเกิดไปใช้กับทางการขึ้นมาใครทำคนนั้นรับ! โทษข้ามิได้ เอาล่ะต้องการชื่อแซ่ใด คิดให้ดีล่ะ..จากนี้ไปเจ้าจะมีชื่อแซ่นี้ทุกครั้งที่นำมันออกมา”

             สรุปว่าหนังสือเดินทางปลอมนี้แค่มีในครอบครองก็ผิดแล้ว แต่ช่างเถิด.. คนเดินทางมากมาย เวลาจวนตัวโยนทิ้งแล้วค่อยมาาทำใหม่ยังไม่สาย

              พูดถึงเรื่องชื่อนางไม่เคยมีโอกาศเลือกเองมาก่อน เศร้านัก… เหลือบไปเห็นดอกซู่ซินฮวาด้านนอกลานบ้านกำลังชูช่อกลีบทั้งห้างดงามบอบบาง เล่นกันง่ายๆ เลยแล้วกัน แต่จะให้ง่ายเกินไปก็ดูออกว่าปลอม “馨素華 xin sù huá (ซิน ซู่หวา) ซู่หวา ที่หมายถึงนวลแสงเรืองรอง”

               “อืม..เข้ากับเจ้าดี ไม่โดดเด่นนักแต่ก็ไม่ดาษดื่นเอาล่ะรอสักครู่” พู่กันขนเตียวในมือของซือถงฮูหยินตวัดไปมา เป็นระเบียบนักปราณีตอย่างยิ่ง ราวกับว่าหนังสือเดินทางรุปแบบชั้นเลิศจะเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว บทต้องใช้ไ่นานก็พร้อมสรรพ รอจนหมึกแห้งค่อยแจ้งราคา “800 ชั่ง ข้าเชื่อว่าเจ้าเตรียมพร้อมอยู่ก่อน หึๆ ขอให้โชคดีกับการเดินทาง และหากเป็นไปได้ก็ทำอะไรกับผมนั่นสักหน่อย… สะดุดตาจริงๆ”

             หลิงหลานจ่ายเงินรับเอาของมาแล้วก็คลี่ยิ้ม “ขอบคุณฮูหยินมากเจ้าค่ะ ข้าจะลองเก็บไปคิดดู”

              ครั้งนี้ขาหนึ่งเหยียบตะแลงแกง… ไม่สนุกเลยแต่ก็ตื่นเต้นดี หลิงหลานหัวเราะร่วน เรียกพี่โฮ่วชื่อออกมาแล้วคลุมม่านผ้าโปร่งดำก่อนเดินทางออกจากเมืองสวี่ซาง… ใต้หล้ากว้างใหญ่ที่ให้นางไปกลับมีน้อยนัก

โอน 800 ชั่ง
20k





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --100 คุณธรรม +100 ความชั่ว +75 ความโหด โพสต์ 2019-6-3 02:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง -111 ความหิว -142 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -111 -142 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x5
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x30
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x8
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x597
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1130
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5707
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x840
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3638
x1329
x2918
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1759
x1049
x33
x1
x7964
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x955
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7693
x2422
x540
x10
x20
x5
x99
x9999
x10
x120
x2873
x111
x713
x176
x2

61

กระทู้

1192

โพสต์

50หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
206797
เงินตำลึง
352731631
ชื่อเสียง
154812
ความหิว
467

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
8075
ความชั่ว
6836
ความโหด
10409
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-6-10 14:01:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ชื่อปลอมเอาไว้หลอกใคร?

         เขามาตามข่าวลือหนาหูของพวกชาวบ้านท้องถิ่นในพื้นที่เกี่ยวกับร้านปลอมหนังสือเดินทางซึ่งคนอย่างเส้าเทียนจะทำไปทำไม ใช่แล้วเพื่อตบตาคนโง่อย่างไงเหล่า ต้องการจะไปสำรวจหุบเขาปีศาจเสียหน่อยว่าที่นั่นเปลี่ยนแปลงไปแล้วอย่างไรบ้าง ได้ข่าวลือๆแปลกๆเรื่องรางวัลล่าค่าหัว

          ขายาวก้าวเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านสกุลซื่อถง อืมม มือหนาเคาะประตูหน้าบ้านที่ดูธรรมดาเรียบง่าย "....." ภายในใจก็ลังเลมีหนังสือปลอมครอบครองก็ผิดกฎแล้ว จะเอาอย่างไรดีเดินทางกลับเลยดีไหม

          "ใครน่ะ" เสียงหวานตะโกนถามแล้วเปิดประตูออกมาเห็นชายใส่หน้ากาก หรือคนผู้นี้จะเป็นคนจากทางการ

          "ข้าต้องการมาทำหนังสือปลอม" เอ่ยบอกอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมใดๆ

          "คุณชายที่นี่เป็นเพียงบ้านเท่านั้น แล้วข้าก็เป็นคนหาเช้ากินค่ำเหตุใดจึงต้องรับทำหนังสือปลอมของเสี่ยงชีวิตเช่นนั้น" นางยกมือบ่ายเบี่ยงประเด็นเป็นธรรมชาติ ตบตาพวกทางการมามากมายนักต่อนักแล้ว

          "อย่าโกหกหน่อยเลยแม่นาง" เขาถามชาวบ้านแล้วแอบให้เงินแบบลับๆแต่ละคนชี้มาทางบ้างหลังนี้บ้านเดียว ทำไมจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังโกหกเล่นละครอยู่

          "เอ่อ… เข้ามาข้างในก่อน" ดูเหมือนว่าชายหนุ่มผู้นี้จะล่วงรู้ว่านางโกหกอยู่จึงเชิญเข้ามาในจวนเพื่อเจรจา

          "อืม" ลอดมองผ่านตาจิ้งจอกนางคงจะกังวลอยู่ "ข้าแค่ต้องการปลอมชื่อสำหรับเดินทางน่ะ ไม่ต้องห่วงข้าไม่ใช่คนอันตราย" แล้วนำถุงเงินสีแดงขึ้นมาโยนเล่นไปพลางๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะใช่...

          นางชำเลืองมองถุงเงินก่อนจะแน่ใจบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนของทางการจริงๆ "หากคุณชายต้องการให้ข้าทำหนังสือรับรองปลอม แจ้งชื่อกับภูมิลำเนาเดี๋ยวข้าจะทำให้"

         "ชื่อหรอ" ครุ่นคิดชั่วขณะ "เซียวไน่ (肖奈) เมืองเหอไน่ ภูมิลำเนาปิงโจวก็แล้วกัน" อันที่จริงอยากใช้เยี่ยอวี่เซิงฝานแต่ว่านั่นมันชื่อที่ลานประลองที่ฉางอัน

         "งานนี้มีค่าน้ำร้อนน้ำชาหน่อยนะ" นางตวัดลายพู่กันทำหนังสือรองรับปลอมให้กับชายนิรนามที่ไม่เห็นหน้าคาตา "อย่าเอาไปใช้กับทางการเป็นพอ"

          "ข้ารู้หน่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร" นัยน์ตาสีดำคมกริบจับจ้องมองดูหญิงสาวนั่งทำ

          "รู้ก็ดี" นางทำเสร็จก็ยื่นให้ชายหนุ่มดูภาย ทำอย่างปราณีตถ้าหากไม่ใช่คนที่ฉลาดพอ(5,000บุ๋น)ก็จะจับไม่ได้

          "นี่คือเงินของเจ้า1,000ชั่ง เอาไปซะ" เส้าเทียนโยนถุงเงินให้กับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าราบเรียบแล้วก้าวขายาวๆออกจากจวน

         "เอ๊ะ!!" มารยาทของบุรุษคนนี้ช่างติดลบจริงๆแต่เงินที่ให้มาก็มากกว่าที่รับทำซะอีก

จ่ายเงิน 1,000ชั่ง

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --100 คุณธรรม +100 ความชั่ว +75 ความโหด โพสต์ 2019-6-10 14:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง -111 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -111 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากกระต่าย
กระบี่ปิงเหมยกุ้ย
เยี่ยอวี่เซิงฝาน
กระจกอี้เซียวไน่เหอ
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x8
x1
x1
x2
x11
x10
x10
x10
x1
x50
x7
x20
x6
x30
x1962
x9999
x45
x126
x24
x3
x1
x4
x4
x8
x1
x8
x76
x5
x10
x30
x2
x5
x10
x27
x1
x11
x70
x2
x1
x4
x1
x5
x2551
x2600
x2596
x2245
x2500
x100
x15
x30
x83
x16
x2
x2
x9999
x100
x506
x9
x3
x1069
x190
x2074
x46
x1500
x1
x808
x2366
x1620
x2811
x2169
x2401
x2507
x248
x3950
x102
x5995
x20
x15
x100
x20
x15
x15
x6
x9999
x2449
x30
x20
x10
x44
x19
x786
x41
x2000
x1674
x7120
x9999
x273
x334
x1
x330
x2
x314
x32
x166
x7613
x1
x832
x9999
x730
x68
x7
x1
x3
x2921
x213
x2849
x10
x10
x30
x1