ดู: 205|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเฉียว } โรงเตี้ยมม่านม่านชิงหลัว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-18 17:26:31 |โหมดอ่าน


โรงเตี๊ยมม่านม่านชิงหลัว

{ เ มื อ ง เ ฉี ย ว }










【โรงเตี๊ยมม่านม่านชิงหลัว】
โรงเตี๊ยมขนาดกลางเปิดบริการมากว่าห้าสิบปี
ให้บริการที่พักและอาหารแก่พ่อค้าต่างเมืองและนักเดินทาง
อนุญาติให้สัตว์เลี้ยงและพาหนะเข้าฝากในคอกที่จัดไว้ได้ไม่เสียค่าใช้จ่าย
ด้านหลังของโรงเตี๊ยมมีต้นมู่ถงเก่าแก่อยู่หลายร้อยปี
บ่อยครั้งจะมีแขกผู้เข้าพักไปสักการะขอพร
อาหารของที่นี่จับคู่กับสุรามาเป็นชุด สามารถสั่งแยกขึ้นไปทานในห้องพักได้


ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมม่านม่านชิงหลัว
เจ้าของกิจการ : กวน เมี่ยวถง 
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง 
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พัก สุรา และอาหาร ค่ำคืนมีการแสดงขับร้องฟ้อนรำ

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเฉียว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

752

กระทู้

3011

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1525384
เงินตำลึง
38752
ชื่อเสียง
182792
ความหิว
654

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12181
ความชั่ว
8103
ความโหด
17196
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-3-19 18:26:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

จันทร์สลัวคืนแรม
160

ความเยือกเย็น

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



เอี้ยด!! อ้าด!!

        เจ้ารถลากบุโรทังจวนจะได้แยกส่วนเต็มที…

        อาชาชั้นดีตัวหนึ่งเดินลากรถไม้เก่าๆ สภาพของล้อที่ทำท่าจะหลุดได้ทุกเมื่อทำให้เจ้านายของมันสั่งว่า “ช้าๆ...เยี่ยซา ช้าลงหน่อย” จากการที่เคยได้วิ่งห้อตะบึงบรรทุกเพียงนักกวีหนุ่มบนหลังอย่างอิสระ แล้วมาพ่วงรถลากนี่ก็แย่แล้วยังจะเป็นรถพร้อมพังเสียอีก จะวิ่งก็ไม่ได้! เจ้านายมันทำยังกับที่ลากอยู่ไม่ใช่ฮั่นเสียแต่เป็นลาแก่ๆ ตัวหนึ่ง

        ฮี้!! (เยี่ยหงุดหงิด! เยี่ยอารมณ์เสีย!)

        เกิ้นหยางเดินกรุยทางพาสองหนุ่มเข้าสู่เมืองเฉียว คนที่พบเห็นเสือดาวหิมะตัวเขื่องไม่มีใครไม่ตกใจเพราะพี่เสือเล่นแยกเขี้ยวใส่ทุกคนทำเอาลูกเด็กเล็กแดงร้องไห้จ้าภังหูลู่หลุดมือ “ไม่คิดเลย...ซื้อรถนี่มาก็เพื่อเดินทางได้สะดวก ดันทำให้ช้ากว่าเดิม เราไปโรงเตี้ยมกันก่อนแล้วกัน” หลิงเฮ่าปารภเบาไ สีหน้าของคนร่วมทางเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดงมือหนึ่งหรงเยว่คอยจับเพลารถ อีกมือนั่งกอดสัมภาระดูหวาดหวั่่นพิกล “...ดี ข้าปวดแขนจนจะไม่ไหวแล้ว”

        เอี้ยดด….อ้าด…

        รถล้อลากเก่าๆ เคลื่อนตัวมาจนถึงหน้าโรงเตี้ยมม่านม่านชิงหลัว เสียงประโคมดนตรีแว่วออกมาถึงถนนด้านหน้า ตะวันชิงพลบผู้คนเริ่มจุดโคมตามประทีป อากาศกลางคืนน้ำค้างลงค่อนข้างเย็นนักกวีหนุ่มปลดหมวกผ้าโปร่งออกแล้วเข้าไปยิ้มแย้มทักทายกับเถ้าแก่โรงเตี้ยม “รบกวนห้องพักธรรมดาหนึ่งห้อง อาหารง่ายๆสองชุด” เสร็จแล้วก็เดินขึ้นไปเก็บสัมภาระในห้อง สั่งน้ำร้อนให้หรงเยว่ได้แช่คลายความเมื่อยล้าระหว่างที่ตัวเขาพักทานข้าวเย็น

        หลิงเฮ่าปล่อยเจาจวินไปส่งจดหมายให้อาจารย์ คืนนี้จึงมีแต่หลงหยาที่มาแย่งขาหมูพะโล้กับเขา เกิ้นหยางไปตะปปกระต่ายป่าอ้วนพีมาหันหน้าเข้ามุมไม่สนใจมนุษย์หน้าไหน ระหว่างนั้นเองชายหน้าหวานอยู่ว่างๆ เห็นเวทีโล่งก็ร่างบทกลอนลงม้วนไม้ไผ่เอาไว้ ใช้เวลาในการติดต่อเถ้าแก่ไม่นานก็ขึ้นไปบนยกพื้นเพื่อขับลำนำ

{ ชีวิต : บทน้ำแข็ง }

สายลมโชย เหนือเขา ใต้เงาไม้
ข้ามพรมแดน แสนไกล ไร้ใครเห็น
โดดเดี่ยวใจ หนาวเหน็บ ทุกเช้าเย็น
กล้ำกลืนฝืน พบเห็น ความเป็นตาย

เราอยู่ในโลกที่เปรียบเสมือนสระน้ำแข็ง
ทุกรอยเท้าที่ก้าวไปไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย
...ว่าเมื่อใดร่างทั้งร่างจะจมลงสู่หายนะ...
หนึ่งสิ่งไม่นึกเสียใจ ก็คือ
ช่วงเวลาก่อนก้าวสุดท้ายจะมาถึง
ยังได้ทำเพื่อใครสักคน

ข้าเดินไปบนแผ่นน้ำแข็ง
ฟังเสียงรอยร้าวทุกก้าวย่าง
ข้ายังคงเดินไป และเดินไป
มันไม่สำคัญหรอกว่าจะใช้ชีวิตอยู่นานแค่ไหน
มีคุณค่า ทรงความหมายเพียงใด ให้หัวใจเราตัดสิน

-เสิ่นหลิงเฮ่า ร่ายกวี-
-เซิงว่านกู่ ขับขาน-

        “บอกตามตรงเห็นทีแรกข้ากับพวกพี่สาวยังนึกว่าคุณชายเป็นขุนนางเสียอีก...แต่พอได้ฟังลำนำของท่านจึงค่อยเชื่อว่าเป็นนักกวี” หลังได้รับผลการชื่นชมในบทกวีเมื่อครู่พร้อมค่าตอบแทนจากเถ้าแก่ใหญ่ เมื่อหลิงเฮ่าลงจากเวทีมาก็พบว่าหรงเยว่นั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว บุรุษหน้าหวานเลิกคิ้วใบหลิว “อ้อ...จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูก และไม่ผิดนะ” ก็เขาเป็นนักกวีราชสำนัก ข้าราชบริพารเหมือนกันแค่ไม่ใช่ใต้เท้าขุนนางอะไร หนุ่มเผ่าเหมียวงงงันไปอีกวูบ อะไรคือไม่ถูกและไม่ผิด บางทีคุณชายเซิงก็ชอบปั่นหัวคนแท้!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ผ้าคลุมเมฆาอัคคี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x398
x1
x3
x2
x1
x2
x2
x2
x14
x42
x4
x40
x190
x33
x10
x18
x165
x22
x3650
x50
x2
x70
x196
x74
x1446
x4
x23
x453
x40
x883
x100
x3
x201
x168
x4020
x82
x29
x120
x1516
x1211
x205
x5357
x81
x40
x364
x467
x3
x30
x44
x70
x95
x1
x5
x1
x440
x80
x2475
x20
x622
x120
x1
x111
x4
x9999
x196
x2
x17
x264
x569
x4200
x3837
x5
x730
x230
x70
x414
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x263
x45
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1915
x199
x12
x3872
x9
x25
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x361
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x130
x25
x529
x456
x339
x2294
x547
x6027
x2
x7
x5
x283
x4312
x4350
x340
x743
x9
x264
x799
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x12
x753
x9999
x6993
x5914
x1260
x413
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x647
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7931
x1734
x3430
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1706
x324
x42
x1
x29
x1259
x959
x33
x1
x6734
x4195
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x564
x164
x25
x31
x251
x828
x101
x281
x4727
x1958
x466
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2281
x111
x758
x176
x2
โพสต์ 2018-4-26 13:25:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-4-26 18:23

วันที่บุปผาแดงฉาน ( 47 )
เตียง (1)

     “ข้าหมดแรงแล้วล่ะ” ประโยคแรกที่พูดหลังเดินทางออกจากเจียงเยี่ยคงหนีไม่พ้นประโยคนี้ นางไม่ใช่คนที่จะเดินทางไปมาบ่อยๆแล้วได้พักแค่ไม่กี่วันจะหายเหนื่อยได้ กระเพาะในร่างกายที่บอบบางโหยหวนเสียงอันน่าสะพรึงกลัวจนเจ้ากวางสะดุ้งโหยง ซือเอ๋อร์กับเสี่ยไป๋ยิ่งแล้วใหญ่ ตั้งแต่พบนายหญิงมา นางไม่เคยท้องร้องดังขนาดนี้.. แต่ที่ผ่านมาก็เดินทางบ่อยแทบไม่ได้พักเลย หรือคราวนี้นางจะไม่ไหวแล้วจริงๆ?

      แม้จะเดินทางผ่านหวยหนานตามที่อันฉีชี่แนะนำ แต่ด้วยไม่อยากไปพบคนของหอดนตรีหานเซี่ยงจื่ออีกแล้วนางจึงต้องเดินทางต่อโดยไม่หยุดพัก คนก็ทราบ ฟ้าดินทราบว่าอะไรก็ย่อมเป็นไปได้เสมอ นางไม่อยากเดินๆอยู่บังเอิญเจอจู้หานจี่อีก คิดแล้วก็ขนลุกไม่หาย..

      ฮื่อ.. ข้าคงขยาดไปอีกนาน

     “ฮี้!” อาชาขาวสะบัดหน้าไปยังทางแยกขวาโดยไม่สนใจว่านายหญิงจะบ่นหรือไม่ มันเห็นภูเขามากมายรายล้อมถนนแยกซ้ายเท่านั้นก็ไม่ยอมเดินต่อแล้วไม่ว่าบังเหียนจะกระตุกหรือเท้าจะกระทุ้งใต้ท้องให้เดินมากแค่ไหน ก็แหม.. ขืนไปแยกซ้ายผ่านภูเขา นายหญิงพอได้นอนแห้งบนหลังมันอีกกันพอดี

      จริงๆแล้วหรั่นซิ่นหลี่จำทางนี้ได้ นางเคยผ่านมาด้วยเพราะไปขนดินจากป่าเหมยเหมันต์ กล่าวได้ว่าที่นั่นแค่นอกเมืองก็มีภูเขาล้อมแล้ว นางพยักหน้าเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดเสี่ยไป๋จังไม่ยอมก้าวเดิน เจ้าม้าฉลาดตัวนี้หนอ ช่างหวังดีเสียจริง

      เสี่ยไป๋เป็นม้าที่ซื่อสัตย์ มันไม่ได้วิ่งเร็วหรือแข็งแกร่งเท่าม้าชั้นดี แต่มันเป็นม้าที่อดทนมากเลยทีเดียว มิหนำซ้ำความฉลาดนี้ยังทำให้หรั่นซิ่นหลี่ชอบมันมากเข้าไปอีก เจ้าม้านั้นนับนายหญิงเป็นครอบครัว หญิงสาวเองก็เช่นกัน ส่วนซือเอ๋อร์นั้นแม้จะซุ่มซ่ามแต่ก็คอยคุ้มกันนางเสมอ ทั้งสองตัวมักจะเดินข้างกันเผื่อผลัดเปลี่ยนเวรสลับขี่ หนนี้มีหยางอินเข้ามาด้วย แรกพบสบตากันก็ทำความรู้จักกันยากอยู่ แต่พอนางบอกว่าหยางอินช่วยนางออกมาจากสถานที่อันตรายเท่านั้น ทั้งสามก็เหมือนกลายเป็นเพื่อนรักกันมาเสียสามชาติไม่ปาน มิตรภาพของพวกสัตว์เข้าใจได้ง่ายเสียจริง ช่างน่าอิจฉานัก

      แปะ.. แปะ..
      ซ่าาา..

     “ว้าย! ฝนหลงฤดูหรือ!?” ใบหน้างามเงยมองฟ้าที่จู่ๆก็มืดครึ้ม หยดน้ำหล่นลงมาจากท้องฟ้ากระทบลงบนผิวนวลไหลผ่านคางหยดลงผิวสัมพัสผ้า รู้ได้โดยไม่ต้องบอก นี่คือฝนหลงฤดูแน่แท้! ทว่ามองได้ไม่นานนักก็ต้องรีบกระตุกบังเหียนไปทางที่ม้าขาวบอกด้วยเพราะฝนเม็ดใหญ่เริ่มจะเทลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ หรั่นซิ่นหลี่ดึงเสื้อตัวนอกขึ้นมาคลุมศรีษะก่อนจะรีบให้ม้าเร่งฝีเท้าเข้าไปในเมืองข้างหน้าทันที ซือเอ๋อร์ที่แบกเครื่องปั้นลายครามตำหนินั้นตามมาติดๆแต่มันไม่อาจเร่งฝีเท้าให้เท่าม้าได้ด้วยเพราะเกรงว่าของในหีบจะเสียหาย ฝั่งหนึ่งก็หีบสินค้า ฝั่งหนึ่งก็หีบเครื่องปั้น นายหญิงช่างเข้าใจหาของแต่ละอย่างเสียจริง! คิดไปว่าพลางวิ่งตามหลังม้าและกวางไปติดๆอย่างระวัง หงอี้นั้นยิ่งบินไม่ได้เข้าไปใหญ่ มันจึงรีบบินไปเกาะที่บ่านายหญิงแทนเพื่อไม่ให้ขนเปียกจนขยับตัวไม่ได้

      ช่วงเวลาที่วิ่งเข้ามาในเมือง สถานที่ที่พอจะเข้าไปได้เร็วที่สุดไม่ใช่ใต้หลังคาบ้านคนหรือใต้ประตูเมือง เพราะที่เหล่านั้นล้วนมีแต่คนหลบฝนอยู่เต็มไปหมด นางได้แต่จูงสัตว์ทั้งสามเข้าไปลึกกว่านั้น พลันโรงเตี๊ยมหลังใหญ่กลายเป็นแสงสว่างลงมาช่วยชีวิตนางไว้ ทั้งสี่วิ่งเข้าไปในที่นั้นทันที “เร็วเข้า! เข้ามาหลบฝนในโรงเตี๊ยมนี้ก่อน”

     “ตายจริงแม่นาง รีบเข้ามาก่อนเถอะ” เสี่ยวเอ้อร์เห็นแขกผู้หนึ่งเข้ามาในสภาพเปียกปอนนางก็รีบวิ่งไปหยิบผ้ามาให้คลุมกายกันหนาวก่อน ส่วนสัมภาระและพวกสัตว์ได้แบ่งไปให้คนดูแลจัดการ โชคดีที่โรงเตี๊ยมม่านม่านชิงหลัวแห่งนี้มีที่ฝากพาหนะโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย มิหนำซ้ำยังมีการดูแลที่ไม่ขาดตกพกพร่องเลยแม้แต่น้อย ม่านม่านชิงหลัวจึงเป็นโรงเตี๊ยมทางผ่านที่ค่อนข้างนิยมด้วยปัจจัยหลายประการทั้งที่พักและอาหาร ทุกอย่างล้วนเป็นของชั้นเลิศ มิหนำซ้ำยังมีการแสดงในค่ำคืนอีกด้วย

    “ขอบใจมาก” หรั่นซิ่นหลี่รับผ้านั้นมาคลุมกายก่อนจะเดินไปเปิดห้องแล้วรีบขึ้นไปข้างบนทันที โดยแจงกับเสี่ยวเอ้อร์ไว้ก่อนว่านางต้องการจะอาบน้ำอุ่น ว่าไปไม่ได้อาบน้ำมาสักพักใหญ่แล้ว นางที่ตัวเหม็นเหงื่อเช่นนี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าอยู่มาได้อย่างไร ที่ผ่านมาตั้งแต่กลับบ้านเกิดก็เอาแต่เดินทางตลอด เป็นเพราะตกน้ำบ้างล่ะ จมน้ำบ้างล่ะ หนีทางน้ำบ้างล่ะ คงเพราะแบบนั้นนางเลยกลายเป็นว่าอาบน้ำทางอ้อม คราวนี้จะได้อาบอย่างจริงๆจังๆสักที

      นางจัดแจงข้าวของให้เรียบร้อยแล้วเช็ดทุกชิ้นที่เปียกปอน โชคดีที่หีบนั้นปิดสนิทจึงไม่เสียหายมากนัก หงอี้ที่ยังเกาะอยู่บนบ่านางกระโดดลงมาซุกตักนายหญิงหวังจะทำให้ขนหายเปียกโดยที่ไม่ทันสังเหตุว่านางเองก็เปียกปอนไม่น้อย “หงอี้ มาๆข้าจะเช็ดขนให้เจ้าเอง” นางหยิบผ้าแห้งอีกผืนขึ้นมาซับหายเจ้านกตัวน้อยจนแห้ง มันบินไปรอบห้องอย่างดีใจก่อนจะลงมาหาที่นอนเงียบๆใกล้ๆโคมไฟ

      ไม่นานนักก็มีคนเดินมาเคาะประตูห้องนาง เมื่อเปิดออกก็พบว่าเป็นคนมาเตรียมน้ำอาบ ทั้งสองเข้ามาพร้อมถังไม้ใบใหญ่และเครื่องอาบน้ำ เตรียมภาชนะเสร็จแล้วก็ยกถังไม้ที่มีน้ำบรรจุเต็มมารินใส่จนได้ครึ่งถัง จากนั้นจึงโปรยกลีบดอกไม้ใส่ลงไปเพื่อสร้างกลิ่น “น้ำอาบเตรียมเสร็จแล้วขอรับ” คนทั้งสองพูดพร้อมกันแล้วโค้งเดินออกไป

      ด้วยความที่ไม่ได้แช่น้ำมานานมากแล้ว นางยืนจ้องถังไม้นั้นด้วยแววตาสั่นระริกก่อนจะถอดเสื้อผ้าทั้งกายแขวนตากไว้แล้วลงไปแช่น้ำร้อนในถังไม้ น้ำนั้นร้อนก็จริงแต่ไม่จัดว่าร้อนจนต้มคนสุกได้ แค่พอให้สบายกายในวันที่ตัวเปียกปอนเช่นนี้ นางทรุดตัวลงไปในน้ำแล้วโผล่ขึ้นมา ยกแขนขาเล่นกับกลีบดอกไม้ในถังอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้อาบเช่นนี้มานานมากแล้ว ดีเหลือเกิน! รู้สึกดีมากจริงๆ! ถ้าได้อาบแบบนี้ทุกวันคงจะดีไม่น้อยเลย!

     “ฮ้า..” ลมหายใจผ่อนออกอย่างแผ่วเบา นางแช่กายอยู่ในน้ำถึงครึ่งชั่วยามแล้วลุกออกมาทันทีที่สังเกตุเห็นว่าเสื้อผ้านั้นแห้งแล้ว ทว่าเมื่อลองสัมพัสดูกลับพบว่ามันยังหมาดอยู่ คงเพราะฝนที่ยังตกไม่เลิกราทำให้อากาศชื้น นางจึงต้องเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้น้ำชุดนอนมาให้ตัวหนึ่งเพื่อเปลี่ยน

      ชุดแพรสีขาวถูกสวมทับลงมาบนผิวกายขาว ผืนลื่นสัมพัสตัวทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเป็นผ้าที่มีคุณภาพไม่น้อย นางมัดเชือกเอวให้พอไม่หลุดแล้วเช็ดผมให้แห้งก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง เงยหน้ามองเพดานมือสัมพัสม่านข้างตัว พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาก่อนที่ดวงตาจะปิดลงด้วยความง่วงหงาว
     ..นี่ไม่ใช่ที่นอนของข้า



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง -150 ความหิว -14 Point +10 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10
Admin -150 -14 + 10

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

117

กระทู้

711

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
42840
เงินตำลึง
219970
ชื่อเสียง
76128
ความหิว
520
คุณธรรม
1121
ความชั่ว
0
ความโหด
166
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-18 23:43:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  สุดท้ายแล้วก็คงจะไม่มีอะไรเป็นสุขไปกว่าการได้กลับบ้าน
                                  หลังจากที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไกลจากค่ายของข้าเองแล้ว
                                  มันก็จะรู้สึกหวิวๆหน่อยเหมือนกับความคิดถึงมันนำทางไป
                                  เมื่อไฟในการผจญภัยและการเดินทางหมดลง ทุกอย่างก็จะ..
                                  ย้อนกลับไปกลายเป็นอยากหวนคืนที่อยู่ของตนเองเสียอย่างนั้น

                                  ช่างเป็นอะไรที่น่าเหนื่อยหน่าย แต่เอาเถอะ ข้าไม่ได้ใส่ใจอะไรนักหรอก กับการเดินทางกลับไปที่ค่ายข้าว่าเป็นอะไรที่รู้สึกดีไปอีกแบบ ให้ตายสิ ข้าไม่ค่อยชอบเลยที่มีผู้หญิงหลายๆคนมองข้า จับจ้องราวกับจะกลืนกินตัวข้าเป็นของหวาน ข้าไม่ใช่พวกเจ้าสำราญที่ไปล่าแต้มเหล่าสตรียามค่ำคืนนะเว้ย เพศสตรีน่ะเป็นเพศที่ข้าให้เกียรติ หาใช่เกรงกลัว แต่เกรงใจ เพศที่อ่อนแอกว่าก็ควรจะวางตัวให้ดูเป็นกุลสตรี ไม่ใช่มาทำอะไรเช่นนี้ มันไม่สมกับเป็นกุลสตรีเลยแม้แต่น้อย ข้าไม่ชอบเอาเสียเลยจริงๆ ใช่อยู่ที่ยางครั้งข้าอาจจะดูเล่นกับเหล่าสตรีบ้าง แต่ข้าก็หาได้เกินเลยพวกนางอย่างพวกเหล่าชายทั่วไปนะ เจ้าคนพวกนั้นน่ะเป็นพวกที่ไม่ใช่สุภาพบุรุษเลยแม้แต่น้อย เกินเลยจนเกินงาม มันจะกลายเป็นเหมือนกับสัตว์ป่าไป...



                                 เดินทางข้ามเมืองมาก็นาน ได้นอนพักที่เมืองก่อนหน้าหน่อยก็ค่อยยังชั่วได้มีแรงเดินทางต่อมาจนถึงที่นี่ได้ แม้ว่ามันจะดึกๆหน่อยก็เถอะนะ ข้าก็สามารถเดินทางตอนกลางคืนได้ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว จะโจรป่าจะสัตว์ร้าย ข้าจะต้องหวาดกลัวกับภัยอันตรายที่จะเกิดขึ้นหรือไม่ล่ะ... มันก็มีระวังบ้างอยู่ แต่เรื่องคนน่ะ ข้าไม่ได้หวาดกลัวกับโจรภัยของเมืองเท่าไหร่เลย ไม่ใช่เพราะว่าข้านั้นเป็นแม่ทัพหรอกนะ เพราะชื่อแม่ทัพแต่อ่อนแอ ก็ไม่อาจจะเอาตัวรอดได้หรอก จริงมั้ยล่ะ ข้ามาถึงที่โรงเตี๊ยม โดยที่โรงเตี๊ยมยังคงมีคนอยู่ แม้ว่าจะค่ำคืนมากเพียงใด คนในโรงเตี๊ยมก็ไม่ได้พร่องลงเลย แต่เอาเถอะ ข้ามาแค่ครู่เดียว กินเสร็จแล้วข้าก็จะไป ไม่ยุ่งกับเจ้าถิ่นที่นี่ก็เป็นพอแล้วล่ะ เอาล่ะ บะหมี่ซักสิบชาม หมั่นโถวร้อยลูก ซาลาเปาติ่มซำจัดเต็ม เฮ้ออ ข้าไม่ได้กินอะไรเยะอขนาดนี้มากนานเท่าไหนแล้วน้า...

                                 "ยินดีต้อนรับท่านชาย ไม่ทราบว่าต้องการอะไรงั้นเหรอครับ?"
                                 "ข้าต้องการอาหาร จำนวนมากด้วย พอดีข้าไม่ได้กินอะไรมากวันนึงแล้ว ข้าอยากได้อาหารจำนวนมากหน่อยน่ะ"
                                 "ได้ขอรับ จัดตามที่ขอ เชิญท่านชายนั่งที่โต๊ะก่อนได้เลยครับ"

                                  ก่อนที่จะไปนั่งที่โตีะ ข้าเองตอนนี้ไม่อยากจะสนใจอะไรรอบข้างเท่าไหร่ เพราะมีทั้งคนนินทา เต็มไปหมด ช่างเถอะ ข้าไม่ได้สนใจคนเหล่านี้หรอก ข้าไม่อยากมีเรื่องนี่นา เอาเถอะ ข้าหาโต๊ะนั่งที่ใหญ่ที่สุดในภัตตาคาร แล้วนั่งรออาหารจนกระทั่งเสี่ยวเอ๊อร์นำมาส่ง นั่นล่ะ มันเยอะมาก จนทำเอาคนที่นั่งรอบๆข้างข้าเห็นการกินที่เยอะขนาดนี้แล้ว พวกที่นั่งอยู่ข้างๆก็ลุกโต๊ะหนี ไม่ใช่อะไรหรอก เขากินกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอาจริงๆข้าไม่ได้เป็นคนที่กินมุมมามอะไรขนาดนั้นหรอกนะ กินเยอะกับกินเลอะเทอะมั้นต่างกันอยู่นะ ข้าน่ะกินเยอะ กินเร็ว แต่ไม่สกปรก ส่วนคนกินมูมมามและสกปรกน่ะ ไม่ต้องกินเยอะมันก็สกปรกได้...

                                   "เสี่ยวเอ๊อร์ เก็บเงิน"

                                    ข้านำถุงทองชั่งที่ใส่ชั่งในนั้นไว้จำนวนนึง ข้าคิดว่าคงจะเยอะพอสำหรับค่าอาหารล่ะ ก่อนที่จะหยิบดาบยักษ์แล้วเดินออกจาโรงเตี๊ยมไป เพื่อเดินทางไปยังอีกเมืองนึงให้ทันก่อนที่แรงของข้าจะหมดลงอีกครั้ง..


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x4
x3
x1
x5
x2
x5
x16
x50
x1
x7
x4
x13
x14
x19
x90
x6
x18
x16
x40
x1
x75
x4
x100
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x19
x1
x980
x16
x22
x9999
x10
x42
x140
x218
x98
x2
x411
x90
x16
x35
x606
x400
x15
x2
x518
x523
x80
x2928
x300
x1580
x2078
x3
x204
x300
x228
x122
x623
x109
x5
x6
x1110
x15
x6
x75
x30
x66
x230
x2
x115
x1898
x15
x179
x120
x230
x300
x88
x1
x572
x50
x31
x461
x2979
x2
x146
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x30
x20
x65
x45
x15
x118
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1350
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x48
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x8
x5
x1
x75
x150
x50
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x74
x1100
x20
x171
x70
x3098
x36
x520
x373
x170
x38
x49
x84
x5
x2013
x29
x355
x16
x135
x190
x874
x19
x1
x33
x67
x230
x49
x16
x158
x224
x21
x10
x150
x325
x439
x85
x1

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
14628
เงินตำลึง
350
ชื่อเสียง
15132
ความหิว
149
คุณธรรม
551
ความชั่ว
0
ความโหด
5
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-12-5 16:04:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-12-5 19:29

        พวกเขาออกจากเมืองลั่วหยางตรงไปที่เมืองเฉียวเพื่อไปรับสัญญาจ้างจากผู้ที่ติดประกาศ ระหว่างทางนั้นผิงผิงเลือกที่จะเล่นกับเจ้าหมีที่ได้รับมาหากแต่ยังไม่แน่ใจว่าจะตั้งชื่อว่าอะไรดี? งั้นเธอขอเรียกว่า.... ปาฉี ก่อนแล้วกัน! อดที่จะนึกถึงช่วงงานแต่งของอาไป๋แล้วพบคนผู้นั้นไม่ได้ ช่างเป็นบุรุษที่น่ากลัวเสียจริง!


        พวกเขาเดินทางจนมาถึงเมืองเฉียว ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าตัวเมืองเพื่อไปโรงเตี้ยมม่านม่านชิงหลิวซึ่งเป็นที่ที่เสี่ยวชิงอยู่... หลิงผิงผิงไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กรับใช้หรือแม่นางน้อยที่มาพักในโรงเตี้ยมกันแน่? ถึงอย่างงั้นเมื่อมาถึงเธอก็เดินตรงไปสอบถามเถ้าแก่ของร้าน...


        "ข้ามาพบแม่นางเสี่ยวชิงเจ้าค่ะ" เธอเอ่ยออกไป เถ้าแก่นั้นจับได้ว่ามีแม่นางน้อยมาพักที่โรงเตี้ยมของตนเองเมื่อไม่นานมานี้


        "ท่านมีธุระอะไรหรือขอรับ"


        "เรามาตามป้ายประกาศสัญญาจ้างเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะเอาหลักฐานให้ดู เถ้าแก่เห็นแบบนั้นก็บอกให้เสี่ยวเอ๋อห์เดินนำทั้งสองไปที่ห้องพักของเสี่ยวชิงโดยหลิงเสวี่ยหลานรออยู่ข้างนอก... หลิงผิงผิงเดินเข้าไปพบกับหญิงสาววัยแรกแย้มที่อยู่ในชุดสีม่วงอ่อนงดงามแลดูเป็นสตรีที่อ่อนหวานพอสมควร...


        "ท่านจอมยุทธ์... น่ายินดียิ่งนัก" เสี่ยวชิงเอ่ยเมื่อผิงผิงเข้ามาและแจ้งที่มาที่ไปของตนเองแก่เสี่ยวชิง


        "แม้เรื่องนี้อาจดูฟังตลกไปบ้างหากแต่ข้าต้องการส่งของขวัญให้กับคนรักของข้า หากแต่ข้ามิอาจเดินทางไกลได้เนื่องจากเป็นสตรีเพียงคนเดียว" เสี่ยวชิงเอ่ยพลางทำหน้าเศร้าหมองจนผิงผิงอดไม่ได้ที่จะตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ


        "ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ ข้าเอง... ก็มีคนผู้หนึ่งที่รักมั่น(?) หากแต่ข้าไม่อาจรู้ได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน" ผิงผิงเอ่ยปลอบ


        "ท่านจะช่วยข้าจริงๆ ใช่ไหม?" เสี่ยวชิงกุมมือผิงผิงตาเป็นประกายจนเด็กสาวอดที่จะขนลุกไม่ได้...


        "ใช่ ข้าจะช่วย..." ผิงผิงเอ่ยพร้อมกับรอข้อมูลจากอีกฝ่าย เสี่ยวชิงนำจดหมายออกมาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ หลิงผิงผิงรับจดหมายมาก่อนจะเก็บไว้

       "เขาไปสอบที่เมืองหลวงสามปีแล้ว ข้าไม่ได้ข่าวคราวเขาเลย ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง" เสี่ยวชิงเอ่ยพลางซับน้ำตาเบาๆ


       "บอกนามเขามาเถิด ข้าจะรีบนำจดหมายไปมอบให้" ผิงผิงเอ่ยแล้วช่วยปลอบก่อนที่คำพูดถัดมาจะทำให้เจ้าตัวชะงัก


       "เขามีนามว่า หลี่ หลิงเฮ่า"

       "หือ?!" ผิงผิงอุทานเบาๆ แม้จะคนละนามสกุลแต่ก็ทำให้เธออดที่จะอุทานไม่ได้... คงมิใช่เหมือนคราวของ อาหรั่น หรอกนะ... หากใช่นี่เธออดที่จะปวดหัวมิได้จริงๆ คิดได้ดังั้นเจ้าตัวก็ตอบรับก่อนจะเตรียมตัวออกเดินทางไปเมืองหลวง...


@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x10
x40
x56
x24
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x10
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394