ดู: 314|ตอบกลับ: 13

{ นอกเมืองเสียวเพ่ย } น้ำตกทัศนาธุลี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-18 17:03:51 |โหมดอ่าน


น้ำตกทัศนาธุลี

{ นอกเมืองเสียวเพ่ย }


'ลอดลายเมฆา ทัศนาธุลี' 
ผ่านแนวป่านอกเมืองเสียวเพ่ยมีภูผาน้ำตกสูงตระหง่านหนทางจาก ชวี่โจว สู่ กวนจง 
ด้วยความสูงชันกว่าสองร้อยจั้งทำให้หยาดน้ำตกกระทบหินเกิดเป็นฟองพราย 
บดบังภูมิทัศน์ด้านล่างประหนึ่งพรมขนแกะ ละอองไอฟุ้งขึ้น ความชื้นแผ่ไปทั่วทั้งบริเวณ 
เมื่อมองลงจากเชิงผาจะพบว่าแนวหินเบื้องล่างไม่ต่างจากฝุ่นควัน น้ำตกแห่งนี้จึงได้ชื่อ 「ทัศนาธุลี」






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

1124

กระทู้

4019

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
796663
เงินตำลึง
2463753
ชื่อเสียง
246116
ความหิว
1365

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
18138
ความชั่ว
8336
ความโหด
39991
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-3-19 17:28:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

จันทร์สลัวคืนแรม
159
{ ตกปลาเบ็ดตรง น้ำตกทัศนาธุลี }
ว่าด้วยเรื่องบุคคลสำคัญ

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        จากเยี่ยเฉิงแล้วลงใต้เข้าสู่เมืองเสียวเพ่ยกินเวลาค่อนคืน….ไม่ใช่เพราะเยี่ยซาชักช้าแต่เป็นรถลากที่สะง่อนสะแง่นเต็มที หนทางขึ้นเขาลงห้วยอายุไม้บุโรทังจะทนได้ไหวหรือ? อาศัยวิชาการช่าง(อยากจะ)ซ่อมของหลิงเฮ่า ด้วยความที่เคยอ่านแต่ในตำราแต่ศาสตร์ปฎิบัติจริงแทบจะใกลืเลขศูนย์ รถลากคู่ล้อเดี่ยวยังสามารถทนใช้ไปได้อีกสักระยะ

        แสงตะวันลาลับไล่แผ่นหลังพวกเขา ทุกก้าวของกีบเท้าม้าทิ้งร่องรอยเอาไว้ นักกวีหนุ่มอาศัยรอยทางเกวียนมุ่งหน้าต่อไป จวบจนดึกสงัดก็มาถึงยังหุบเขาแห่งหนึ่งนอกเมืองเสียวเพ่ย ขุนเขาสูงธารน้ำตกไหลจนเกิดละอองไอ มองลงไปจากระเบียงผาเห็นเมืองเขาเรียงรายสายน้ำขาวราวกับน้ำนม หลิงเฮ่าเห็นจูหรงเยว่มีสีหน้าอ่อนล้าจึงหยุดพักแล้วให้ชายชุดดำช่วยก่อไฟ ส่วนตัวเขานั่งปอกผลผีผาเตรียมแบ่งกันทานรองท้อง

        “ท่านว่า….จะไปแดนเหนือครั้งนี้ก็เพื่อตามหาคนผู้หนึ่ง เขาเป็นใครหรอ?”

        หรงเยว่ใช้น้ำล้างเขม่าไฟออกจากมือ เห็นผลผีผาแบ่งซีกวางรอบนใบไม้ก็เอ่ยขอบคุณก่อนจะหยิบกิน “ซูเทียนเหมินสหายของข้าเอง” พัดหยกสีขาวถูกเจ้าของนำออกมาลูบเล่นอีกครั้ง ปริศนามากมายยังไม่คลี่คลายตัวเองเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่าตอนนี้พร้อมหรือยังที่จะขึ้นเหนือ แต่ด้วยความเป็นห่วง...กลิ่นเลือดที่ติดมากับพัดจุดลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่สู้ดีนัก ทำเอากังวลจนออกตระเวนผจญภัยต่อไม่ได้ ‘หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเจ้านั่นนะ’

        “สหาย งั้นหรอ...ดีจังนะที่ยังมีสหาย นอกจากพี่สาวทั้งสองแล้วก็ไม่ค่อยมีใครมาสนิทสนมกับข้า” ชายหนุ่มเผ่าเหมียวเริ่มต้านทานความง่วงเอนกายลงฟุบกับโขดหิน เส้นผมสีน้ำตาลยามต้องแสงไฟออกสีส้มอมเหลืองดวงตาปรือลงน้อยๆ หลิงเฮ่าได้ยินแล้วคลี่ยิ้มบาง “ข้าเป็นสหายให้เจ้าได้ถ้าต้องการ?” หากสามารถทำให้เขาเชื่อใจได้ล่ะก็นะ

        หรงเยว่หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ริมฝีปากพึมพำเบาๆ “ขอบคุณ”
.
.
.
        รุ่งสาง….หลิงเฮ่าเป็นฝ่ายตื่นขึ้นเป็นคนแรก

        ด้วยเห็นว่ายังเช้าตรูและอีกฝ่ายเดินทางเป็นครั้งแรกๆ จึงไม่อยากปลุกไวนัก บุรุษชุดขาวได้ยินเสียงน้ำตกไกลๆ จึงเตรียมเบ็ดไม้ไผ่ลำตรงแล้วเดินไปบนขอบผา เขานั่งขัดสมาธิแล้วตกปลาแบบไม่ใช้ทั้งตะขอและสายป่าน ดวงตาหรุบลงมองจมูก กำหนดลมหายใจพินิจจิต ลมหายใจคาบเกี่ยวกับชีวิตและความตาย “หากปลาตัวใดไม่ปรารถนาจะมีชีวิตอยู่แล้วก็ขึ้นมากินเบ็ดเถอะ” นักกวีหนุ่มนั่งพินิจหมอกน้ำพร่างพราย แสงตะวันแรงกล้าขึ้นทุกขณะ หนึ่งร้อนเบื้องหน้า หนึ่งความเย็นเย็นรอบกายผ่านไปหนึ่งชั่วยามจึงเก็บเบ็ดเพราะรู้สึกได้ถึงเสียงฝีเท้าที่เดินมาจากด้านหลัง

        “ตื่นแล้วหรอ? กินอะไรเสียก่อนแล้วเตรียมตัวออกเดินทางกันต่อ วันนี้ค่อยไปกินข้าวเที่ยงกันที่เมืองเฉียว” หลิงเฮ่าไม่ได้หันกลับไปมองคนด้านหลัง เพียงหยิบพู่กันและหนังสัตว์ขึ้นมาร่างจดหมายส่งข่าวถึงอาจารย์ ตามที่ตนเคยรับปากเอาไว้ว่าจะส่งข่าวเป็นระยะและไม่ทัให้ท่านทั้งสองเป็นห่วง

ถึง ซื่อหม่าเซี่ยงหรูและฮูหยิน

ครึ่งเดือนผ่านไปไวนัก อี้ฟู่อี้เหนียง พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง?
ตัวข้ายังสบายดี ออกตระเวนไปทั่วจากวนจงสู่เป่ยไห่ ผ่านจี้โจวและโยวโจว
เกิดเรื่องน่าสนใจขึ้นมากมายทั้งทางดีและทางร้ายไว้กลับไปจะเล่าให้พวกท่านฟัง
ข้าได้ไปเกาะวิเศษแห่งหนึ่งด้วย ชื่อว่าเกาะจู อยู่ในทะเลป๋อไห่
เยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่? การออกทะเลครั้งแรกก็ได้พบสหายที่ดี
ตอนนี้ข้าอยู่ที่เสียวเพ่นกำลังเข้าสู่กวนจง อาจผ่านเหลียงโจวในไม่ช้า
มีเด็กหนุ่มเผ่าเหมียวคนหนึ่งออกเดินทางพร้อมกับข้า
เขาชื่อ ‘จูหรงเยว่’ เป็นคนน่าสนใจมากทีเดียวหากมีโอกาสข้าจะพาเขาไปแนะนำตัว
ส่งข่าวมาเพื่อบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง อี้ฟู่อี้เหนียงโปรดถอมสุขภาพด้วย
-เซิงว่านกู่ -

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



แสดงความคิดเห็น

ได้รับพลอยทับทิม 6 ก้อน  โพสต์ 2018-3-19 18:09
บางสิ่งส่องประกายแวววาวใต้น้ำตก  โพสต์ 2018-3-19 18:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
กระบี่ถานเซี่ย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
อี้ฝงเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x96
x3
x1
x1
x62
x10
x1
x3
x5
x1
x100
x7
x20
x1
x1
x2
x5
x2
x670
x78
x2
x10
x44
x10
x5
x120
x7
x7
x2
x3
x11
x60
x8
x1
x610
x130
x4
x14
x2034
x4
x390
x4
x8
x5
x3
x9
x36
x1
x690
x1
x1
x245
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x3
x8
x1150
x70
x4
x15
x66
x26
x2
x6
x5
x880
x13
x1083
x48
x242
x210
x250
x160
x1
x17
x165
x1
x130
x500
x500
x2349
x11
x162
x32
x2460
x9999
x8
x9
x41
x28
x1024
x10
x4
x17
x2
x19
x2
x30
x190
x9
x839
x213
x600
x909
x85
x4910
x6
x680
x952
x118
x2140
x57
x15
x637
x485
x861
x100
x5
x2332
x495
x3999
x628
x51
x830
x2011
x1859
x205
x4271
x58
x699
x392
x973
x233
x120
x140
x201
x3
x6
x2
x1040
x77
x35
x2046
x170
x1
x196
x4
x9999
x950
x2
x20
x239
x1370
x4200
x3837
x39
x2988
x1200
x330
x538
x9999
x899
x325
x1
x280
x683
x2275
x351
x49
x10
x1
x7
x7
x14
x21
x9
x218
x6661
x177
x8050
x199
x12
x4463
x9
x1
x3012
x6
x8
x722
x200
x8
x9
x101
x15
x6
x312
x1730
x6
x16
x80
x543
x59
x4
x115
x3
x15
x6
x138
x5
x3
x3
x2470
x480
x124
x5239
x403
x287
x2798
x2168
x5211
x10
x2
x228
x3293
x5250
x910
x982
x9
x1323
x794
x90
x300
x54
x551
x2000
x9999
x11
x2604
x9999
x9999
x2272
x950
x393
x67
x1110
x4
x1410
x32
x1924
x2098
x240
x1
x256
x463
x1344
x301
x1067
x1689
x2230
x3416
x9999
x2384
x2560
x1249
x2027
x391
x1938
x2304
x1722
x128
x42
x1
x22
x1759
x1530
x63
x1
x4365
x5499
x67
x9999
x122
x423
x438
x1948
x102
x1845
x246
x305
x58
x377
x208
x8
x80
x11
x9999
x93
x400
x1589
x162
x51
x289
x40
x1
x353
x9999
x2635
x892
x60
x70
x149
x9999
x101
x6938
x111
x713
x206
x2

75

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12606
เงินตำลึง
7046
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
497
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-7-7 12:07:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-7 18:48


       เธอออกจากเมืองหวยหนานชเดินทางต่อจนมาถึงนอกเมืองเสี่ยวเพ่ย

      สถานที่ที่ผิงผิงผ่านมาเหมือนจะเป็นน้ำตก? เธอนิ่งคิดไปพลางคิดว่าจะลองจับปลาเสียหน่อย(?) คิดแบบนั้นได้ก็ควบม้าไปบริเวณนั้น พลางวางของลงและไม่ลืมที่จะก่อกองไฟไว้เพื่อย่างปลากินสำหรับตอนเที่ยง เธอมองหาทางไหลผ่านของน้ำที่แคบเล็กเพื่อที่จะได้ทุ่มปลาได้โดยง่าย ร่างเล็กเดินเรียบขึ้นไปตามลำธานก่อนจะพบช่องแคบแล้วก่อนจะเดินไปหาหินขนาดใหญ่มาเพื่อจับทุ่ม!

      "นี่ไง เจอแล้ว"



      เธอกล่าวก่อนจะเดินไปยกก้อนหินมาแล้วใช้ลมปราณ(?) ในการทุ่มหินลงลำธานเพื่อให้พวกปลาช็อค!


      ตูม!!!


      น้ำกระเด็นจนพวกปลาที่อยู่ไกลต่างตกใจ เด็กสาวเดินลุยน้ำลงไปแล้วจับปลาก่อนจะเหวี่ยงขึ้นบนบก ถึงสหายคนนั้นจะไม่ชอบที่เธอจับปลาแต่ไม่ได้อยู่ในฉางอันนี่เขาไม่รู้หรอก(?) ผิงผิงจับปลาสักพักก็กลับขึ้นมาก่อนจะนำปลาไปล้างและเอาเครื่องในออก เสียบไม้แล้วย่างปลา


      "เดี๋ยวพวกเราค่อยไปกันต่อ"


      ผิงผิงเอ่ยกับเจียวและหนิงเอ๋อห์ เมื่อย่างปลาจนสุกแล้วเธอก็กินปลาย่างไปหลายตัวจนแทบจะอิ่ม... เมื่อรออาหารย่อยสักพักเจ้าตัวก็ขึ้นม้าแล้วควบต่อไป ชวี๋โจว เธอเลือกใช้เส้นทางนี้เพราะอยากจะค้นพบอะไรแปลกใหม่เสียหน่อย และ หวังว่าคงได้พบจริงๆ กระมั่งนะ(?)

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 ความหิว -26 ย่อ เหตุผล
Admin -3 -26

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
734
เงินตำลึง
1206
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
126
ความชั่ว
0
ความโหด
79
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-9-7 11:59:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-9-7 20:48

ออกเดินทางอีกครั้ง 2


        หลังจากที่ออกเดินทางมาได้สักสองสามวัน เขาก็ไม่ได้เดินทางมุ่งตรงไปยังเมืองฉางอันซะที่เดียว เขาก็ตัดสินใจที่จะเดินทางอ้อมไปสักเล็กน้อย ก่อนที่จะมาหยุดน้ำตกทัศนาธุลี นอกเมืองเสี่ยวเพ่ย “เราแวะพัก กันที่น้ำตกกันก่อนมั้ย” ยูตะกันไปถามยูดาจิที่ดูจะเริ่มเหนื่อยจากการเดินทาง ยูดาจิไม่พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย “เข้าใจแล้วละ” ยูตะก็ตอบรับแต่โดยดีก่อนที่จะอุ้มยูดาจิขึ้นมาแล้วเดินไปยังริมน้ำตกนั้น

        แล้วว่าเขาก็พบกับชายสองหนุ่มที่อยู่ตรงนั้นก่อนหน้าเขาแล้ว โดยที่ชายคนหนึ่งกำลังนั้งดูชายอีกคนที่กำลังนอนอยู่ ดูท่าทางอาการไม่สู้ดีนัก เมื่อยูตะเห็นดังนั้นแล้วเขาก็อดที่จะเข้าไปถามดูไม่ได้ว่าสองคนนั้นเป็นอย่าไรกันอยู่ “เดียวพ่อจะเข้าไปถามอาการพวกเขาดูหน่อยนะ ดูท่าทางไม่ดีเอาซะเลย” ยูตะกล่าวกับยูดาจิ ทางลูกสาวก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่สองพ่อลูกจะเดินเข้าไป

        “ข้ามีนามอิซุมิ ยูตะ พวกเจ้ากำลังมีปัญหาอะไรอย่างงั้นรึมีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้มั้ย ” ยูตะเดินเข้าไปถามสองชายหนุ่มที่ท่าทางการหน้าเป็นห่วง “ขอบคุณในความเป็นห่วงท่านมาก ข้ามานามว่า เมิ่งจื่อเหยา สหายคนสำคัญของข้า หลิวปู้ไห่ กำลังป่วยไข้ใหญ่อยู่….” เมิ่งจื่อเหยาตอบกลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ถ้าอย่างงั้นทำไมพวกทานไม่ไปที่โรงหมอในเมืองละ” ยูตะลองถามขึ้นตามปกติ “ข้าเอกก็อยากทำแบบนั้นแต่ว่า พวกนั้นไม่มีเงินเลย แถมทั้งสหายของข้ายังถูกทางการออกหมายจับอีกด้วย” เมิ่งจื่อเหยามองยูตะก่อนพูดต่อ “เจ้าห้ามบอกใครเรื่องนี้ละ สหายเขา หลิวปู้ไห่ บุตรชายคนโตของหวยหนานอ๋องที่ก่อกบฎ เพราะเหตุนี้พวกข้าจึงเลี่ยงการเข้าเมือง” เมิ่งจื่อเหยาตอบด้วยสีหน้าจริงจังออกมา “อย่างงั้นสินะ ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่บอกใครแน่นอน “ ยูตะพยักหน้าและตอบกลับไป “เอาละเรามาดูก่อนดีว่าเราจะช่วยสหายของเจ้าอย่างไรดี” ยูตะเริ่มทำท่าครุ่นคิด

       “ถ้าแบบนี่ละเป็นไง ข้ามีคนที่ไว้ใจได้อยู่ไม่ห่างจากที่นี้มากนัก ที่หมู่บ้านฮุ่ยเจ๋อตงเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักมากนัก ถ้าเป็นที่นั้นละก็สหายของเจ้าสามารถรักษาตัวได้อย่างวางใจไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครตามตัว” ยูตะเริ่มแนะนำออกมา

        “ดูเหมือนว่าอาการของเขาจะหนักเกินไปกว่าจะเคลื่อนย้ายไหวนี่นะสิ ข้าเกรงว่าอาการจะทรุดหนัก ไม่งั้นข้าคงพาไปที่อื่นๆแล้ว” เมิ่งจื่อเหยาตอบออกมาพร้อมกับสายหน้าเล็กน้อยพร้อมสีหน้าเศร้าใจ “เดียวข้าจะไปตัดน้ำมาเช็ดตัว ข้าขอฝากพวกเจ้าดูแลสักครู่นึงนะ” ว่าแล้วเมิ่งจื่อเหยาก็เดินไปที่รริมแม่น้ำ

        ยูตะก็ได้นั้งลงและครุ่นคิดอยู่อย่างงั้น (เคลื่อนย้ายไม่ได้ เพราะอาการหนักเกินไป ไม่มีเงิน เป็นที่ต้องการของทางการ โจทย์ยากนะเนี้ย….) แล้วเขายีตัวเองเล็กน้อยก่อนคิดต่อ (เรื่องเงินไม่ใช้ปัญหา เรื่องคนทางการต้องการตัว นี้ก็ถ้ายังไม่เจอก็ยังไม่ใช้ปัญหา แต่เรื่องอาการป่วยและเคลื่อนย้ายไม่ได้นี่สิ….) ยูตะยังคงครุ่นคิดต่อไป จนกระทั้งเมิ่งจื่อเหยาเดินกลับมา

         “ถ้าอย่างงั้นให้ข้าไปตามหมอมาจากในใกล้ๆ นี่จะเป็นยังไงละ ส่วนเรื่องเงินเดียวข้าออกให้ไปก่อนแล้ว พอเจ้ามีเมื่อไรค่อยมาคืนตอนนั้นก็ยังไม่สาย” ยูตะเสนอความคิดอีกครั้ง

        "ถ้าอย่างงั้น ข้าคงจะต้องขอรบกวนเจ้าด้วยแล้วละนะ"
เมิ่งจื่อเหยา กล่าวขึ้น ก่อนที่ยูตะจะพายูดาจิ เดินออกไปด้วยความรวดเร็ว "เดียวข้าจะรีบกลับมา"



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
734
เงินตำลึง
1206
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
126
ความชั่ว
0
ความโหด
79
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-9-8 16:22:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-9-9 21:56

ออกเดินทางอีกครั้ง 4


        หลังจากที่พวกเขาเริ่มออกเดินทางจากหมู่บ้านฮุ่ยเจ๋อตงไปได้สักพักใหญ่ๆ ผ่านทุ่งหญ้าและเขตป่ามาเรื่อยๆ ถ้าไม่นับยูตะที่ต้องคอยห้ามเหมาเหมา ไม่ให้แวะเก็ยสนุมไพรระหว่างทางอยู่เป็นระยะๆ ก็ถือว่าเป็นการเดินทางที่เรียบร้อยดีไม่มีปัญหาาอะไรทั้งสิ้น จนในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงน้ำตกทัศนาธุลี สถานที่ที่ เขาพบกับ เมิ่งจื่อเหยา และ หลิวปู้ไห่

        ยูตะค่อยๆมองซ้ายมองขวาหาสองคนนั้นอย่างช้าๆ “หวังว่าคงไม่ได้ถูกทางการเก็บไปแล้วใช้มั้ยละนั้น” เขาบ่นพึมพัมออกมา ก่อนที่จะเห็นสองคนนั้นที่ย้ายที่ไปจากที่เดิมเล็กน้อย “อะนั้นไงๆ เหมาเหมา คนที่นอนอยู่ตรงนั้นและ” ยูตะชี้ไป ให้เหมาๆ เห็น ก่อนที่เธอจะพยักหน้าและเดินเร็วเข้าไป “ขออนุญาตินะคะ” เธอกล่าวขึ้นก่อนที่จะเริ่มสำรวจอาการของ หลิวปู้ไห่ ส่วนทางเมิ่งจื่อเหยามองมาที่ยูตะ แล้วหรี่ตาถามขึ้นมา “เธอคนนี้ไว้ใจได้แน่หรอ?” เมิ่งจื่อเหยาถามออกมาตรงๆ “ถ้าเธอคนนี้ไว้ใจไม่ได้ ตอนนี่ก็ไม่มีใครช่วยเพื่อนเจ้าได้แล้วละ”ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับยักไหล่ “พี่...สาว...ใจ...ดี...มาก…” ยูดาจิพูดเสรื่อมขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

        หลังจากที่เหมาเหมาเริ่มทำการรักษาไปได้สักพักหนึ่งเธอมีการสีหน้าที่เปลียนไปอย่างเห็นได้ชัด “เป็นอะไรอย่างงั้นหรอเหมาเหมา” ยูตะถามขึ้นหลังจากสังเกตุสีหน้าของเหมาเหมาได้ “คือว่าอาการของสหายท่านนั้นหนักมาก ลำพังสมุนไพรที่ข้าเตรียมมาบางส่วนนั้นไม่สามารถรักษาเขาได้หมด ข้าจำเป็นจะต้องใช้ โสมร้อยปี 5 ต้นในการรักษาเขา” เหมาเหมากล่าวออกมาพร้อมกับทำสีหน้าลำบากใจ “โสมร้อยปี 5 ต้น! นั้นมันของหายากมากเลยไม่ใช้รึไง” เมิ่งจื่อเหยาร้องออกมา

        ระหว่างที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดว่าจะหาโสมที่ว่านั้นจากไหนยูตะก็ค่อยๆดเปิดกระเป๋าตัวเองออกดูและเริ่มค้นหาสิ่งของบ้างอย่าง “นี่…..ระหว่างเดินทางข้าไปนั้น ไปนี้มาเยอะละนะ ข้าก็เลยได้ไอ้นั้นไอ้นี้ติดตัวมาบ้าง ไม่นึกว่าจะใช้ประโยชน์ก็วันนี้และ” ยูตะกล่าวจบก็หยิบโสมร้อยปีขึ้นมาจากกระเป๋าจำนวน 5 ต้นพอดี “ยอดไปเลย! ข้าไม่รู้ว่าท่านไปหามันจากไหนแต่ว่าเพียงเท่านั้นข้าก็สามารถรักษาชายคนนี้ได้แล้ว” เหมาเหมากล่าวออกมาอย่างดีใจก่อนที่จะเริ่มทำการเตรียมยารักษาในทันที่

        “จะดีหรอที่เอาของหายากมาแบบนี่มาช่วยคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างพวกข้านะ” เมิ่งจื่อเหยากล่าวขึ้นพร้อมกับมองไปทางยูตะ “ไม่เป็ยอะไรหรอก ถ้ามันได้ใช้เพื่อช่วยเหลือผู้คนละก็ มันก็คงได้ทำหน้าที่ของมันแล้วละ” ยูตะกลับไปพร้อมยิ้มเล็กๆ

        และแล้วการรักษาการเริ่มต้นขึ้นเหมาเหมานำโสมร้อยปีที่รับห้าต้นมาสับให้ละเอียดผสมเข้ากับสมุนไพรที่จัดชุดไว้ให้เข้ากันจนได้ได้สูตรเข้มข้นออกมา แล้วค่อยๆ นำให้ หลิวปู้ไห่ ดื่มอย่างช้าๆ “ระวงันะคะ มันร้อน” เหมาเหมากล่าวขึ้นกับคนที่นอนอยู่ ก่อนค่อยจะค่อยๆปอนยาจนหมดในที่สุด “อาการของเขาเป็นอน่างไรบ้าง” เมิ่งจื่อเหยา เดินเข้ามาถาม “อาการของเขาเกิดจากชื่และหยินพร่องอย่างมาก จึงทำให้มีอาการหายใจสั้นอย่างมากและ ปาก คอแห้ง ลิ้นแดงแห้ง อ่อนเพลีย ชีพจรพร่องจมไม่มีแรง หรืออาการไอเรื้อรังซึ่งเกิดจากชื่และหยินของปอดพร่อง ไอแห้ง หายใจสั้น เหงื่อออกเอง หัวใจเต้นเร็วเกินปกตินั้นเอง” เหมาเหมาร่ายอาการที่เกิดขึ้นของ หลิวปู้ไห่ ให้ เมิ่งจื่อเหยาฟังอย่างละเอียด

        เมิ่งจื่อเหยาที่ได้ฟังก็มีสีหน้าเคลียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เนื่องด้วยอาการของเพื่อนนั้นเขานั้นค่อนข้างหนัดพอสมควร “แต่ท่านไม่ต้องห่วงไปข้าได้จัดยาไว้ให้ท่านแล้ว นี่เป็นยาดื่มทุกเช้าค่ำ ตัวยาสามารถซื้อจากโรงหมอทั่วไปได้ ไม่น่าจะมีปัญหามากนั้น” เหมาเหมากล่าวต่อ “ถ้าอย่างงั้นข้าขอตัวกลับก่อนละ ข้าไม่อยากทิ้งโรงหมอไว้นานเดียวจะมีคนไข้เข้ามา” เหมาเหมากล่าวขอตัวหลังจากที่ทำหน้าที่ตัวเองเสร็จแล้ว โดยไม่ได้เรียกร้อยค่าตอบแทน หรือสิ่งอื่นใด “ข้าขอขอบคุณท่านมาก ขอบคุณแทนในส่วนของเพื่อนของข้าด้วย” เมิ่งจื่อเหยากล่าวขึ้น กับเหมาเหมา

        “แล้วเจ้าละ ไม่ไปกับเขาหรอ” เมิ่งจื่อเหยาหันกลับมาถามยูตะ “อ้อ ข้านะหรอ ข้าขออยู่ดุอาการของเพื่อนเจ้าก่อนนะว่าหายดีจริงๆ รึยังเพื่อมีอะไรอีกข้าจะได้ไปหมอมาได้อีกรอบ” ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับนั้งลงที่ใต้ต้นไม้แถวนั้น “อีกอย่างเราเอง ก็ไม่ได้รีบอะไรด้วย ใช่มั้ยลูก” เขากล่าวเสริมต่อ “.........” ยูดาจิไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าอย่างงงๆ ตามไปเท่านั้น “อย่างงั้นสินะขอบใจเจ้ามาก” เมิ่งจื่อเหยากล่าวขึ้นพร้อมกับนั้งลงดูอาการเพื่อนของเขา

        จนกระทั้งเวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ หลิวปู้ไห่ ก็รู้สึกตัวขึ้นมา “หลิวปู้ไห่ !” เมิ่งจื่อเหยาร้องขึ้นพร้อมกับรีบไปดูอาการของเพื่อนของเขา “ดูเหมือนว่าจะอาการดีขึ้นแล้ววสินะ” ยูตะดล่าวขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นมาดูด้วย “ถ้าอย่างงั้นก็หมดหน้าที่ของข้าแล้วละนะ……. อ้อ จะว่าไป เจ้าบอกว่าเจ้าไม่เหลือเงินแล้วอย่่างงั้นสินะ” ยูตะกล่าวพร้อมกับหยิบถุงแล้วส่งให้เมิ่งจื่อเหยา ส่วนทางเมิ่งจื่อเหยา ก็รับมาแล้วเปิดดูพร้อมกับมีท่าทางตกใจ “เยอะขนาดนี่ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก!” เมิ่งจื่อเหยากล่าวปัดขึ้นพร้อมกับพยายามส่งถุงคืนให้กับยูตะ แต่ยูตะก็ไม่ได้รับคืนมาแต่อย่างใด “อะ อะ เจ้ารับไปแล้วข้าไม่รับคืนหรอกนะ” ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับถอยออกมา แล้วค่อยๆ จูงยูดาจิเดินออกมา “เอาละ พวกเจ้าก็รักษาเดินรักษาตัวดีๆ ละ” ยูตะกล่าวพร้อมกับเดินออกมาแล้วโยกมือให้โดยไม่หันหลังกลับไป


       “คุณพ่อ...จะ...เดินทาง...ไป….ไหน...ต่อ...หรอคะ” ยูดาจิหันมาถามผู้เป็นพ่อของเขา พร้อมกับหันมามองหน้ายูตะ “นั้นสินะ….” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับครุ่นคิด “แล้วแต่โชคชะตาจะนำพาเราไปก็แล้วกันนะ!” ยูตะก็พูดออกมาพร้อมกับลูบหัวยูดาจิ “จะ...ดี...หรอ...คะ…” ยูดาจิบ่นอุบอิบออกมาหลังจากฟังคำพูดผู้เป็นพ่อของเขา



มอบเงินให้ เมิ่งจื่อเหยาและ หลิวปู้ไห่  1000 ชั่ง

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เมิ่ง จื่อเหยา เพิ่มขึ้น 628 โพสต์ 2018-9-8 16:41
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หลิว ปู้ไห่ เพิ่มขึ้น 550 โพสต์ 2018-9-8 16:41

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2