กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 164|ตอบกลับ: 4

{ เมืองหนานผี } สวนสระจวงจี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-9 16:40:59 |โหมดอ่าน





สวนสระจวงจี 

{ เมืองหนานผี }









【สวนสระจวงจี】
『 เขียวขจีพฤกษาธาราริน กรุ่นไอดินกรุ่นไอแดดแผดเผาทุกข์ 
ไม่ไกลจากย่านการค้าปรากฎสวนสระใจกลางนครหนานผี 
บรรยากาศสงบผ่อนคลายใต้ต้นหยางหลิวและป่าไผ่ 
ผืนน้ำใสสะอาด สามารถดื่มกินได้ นอกจากปลานานาชนิดแล้ว
บางครั้งยังมีสัตว์เล็กๆ อย่างกระต่ายและกระรอก 
ชาวเมืองนิยมมาที่แห่งนี้เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424838
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-3-11 01:16:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูกจิ้งจอกงอกหาง

133


ตกปลาเบ็ดตรง สวนสระจวงจี
{ ผจญภัยกับคู่หู 11 }
ข้าเริ่มเหมือนเจียงไท่กงขึ้นทุกที

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        หลังจากสุมหัวปรึกษากันลับหลังมนุษย์เสร็จแล้ว ภาคีหมูทั้งเจ็ดเดินแถวตอนเรียงหนึ่งออกจากตลาดจินเหลียน บุรุษผมดำก็ยังคงขึ้นหลังอาชาคู่ใจติดตามไป ด้านหลังหลิงเฮ่าสะพายตะกร้าส้มผีผามีเพียงพอสำหรับหมูทั้งขบวน แต่ตอนเขาลองยื่นให้แล้วเจ้าหมูพี่ใหญ่กลับไม่ยอมแล พาให้ตัวอื่นๆ เมินตามต่อกันไปเป็นทอดๆ

        ก็ดี….ซื้อเองกินเอง อิ่มท้องสบายใจ และที่สำคัญไม่เปลือง!!

         บุรุษชุดขาวยกหมวกสานขึ้นสวมบังแสงแดดในยามเที่ยงวัน อากาศเริ่มร้อนระอุจนไขมันหมูละลายหยดติ๋งๆ เสิ่นหลิงเฮ่ามือแกะเปลือกผีผา ป้อนตัวเองคำ ป้อนเยี่ยซาคำ...รื่นรมย์ยิ่ง

        เจ้าหมูสามตัวสุดท้ายหันมามองเขาเป็นระยะ นักกวีหนุ่มจึงส่งรอยยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

        ขบวนหมูตอนเรียงหนึ่งมุ่งหน้าต่อไป ผ่านทั้งแผงร้านชำและอาหารคน อาหารสัตว์ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก กระทั่งหลิงเฮ่าได้กลิ่นชื้นปนหอมหวาน อันเป็นเอกลักษณ์ของน้ำแร่ธรรมชาติ ขบวนหมูก็เริ่มเลี้ยวเข้าไปใกล้ทิศทางนั้นมากขึ้นทุกที “....หืม เห็นทีแถวนี้จะมีแหล่งน้ำชั้นเลิศ” เมื่อคิดได้ว่าหมูเหล่านี้ไม่ใช่ธรรมดา จากการเลือกกินหูฉลามแล้ว น้ำที่ดื่มก็คงไม่พ้นน้ำจากตาน้ำธรรมชาติเป็นแน่

        และแล้วก็ไม่ผิดจากที่เขาคิด… ชายหนุ่มติดตามเหล่าหมูมาจนถึงสวนสระแห่งหนึ่ง ความร้อนจากภายนอกแทบจะไม่ล่วงล้ำเข้ามาในสถานรื่นรมณ์แห่งนี้ พืชพรรณเขียวขจี ผืนน้ำใสจนมองเห็นหินหลากสีในบ่อ หมูป่านานาพันธุ์เริงร่าอย่างสดชื่น เหล่าหมูตรงเข้าไปดื่มน้ำอย่างกระหายทีละตัว นักกวีเซิงเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า ปลดถุงน้ำทั้งหมดที่มีเข้าไปกรอกเตรียมไว้ด้วย ผ่ามือเรียววักน้ำขึ้นมาดื่ม ‘อื้ม...เย็นฉ่ำ หวานนิดๆ สดชื่นดีจริง!’ ภาคีขบวนนี้พาเขามาเจอที่ดีดีเข้าซะแล้ว….

        เห็นเหล่าหมูยังไม่มีท่าทีจะเดินทางต่อ ต่างหยุดพักนอนเกลือกกลิ้งบนทุ่งหญ้า หลิงเฮ่าเห็นทีไม่มีสิ่งใดทำ จึงลุกขึ้นบริหารร่างกายคลายอาการเมื่อยล้าตามกล้ามเนื้อ น่าแปลกที่เขารู้สึกเหนื่อยยากขึ้นกว่าเดิม ระหว่างกำลังเอี้ยวตัวอยู่นั่นเอง ประดับสีทองชิ้นหนึ่งก็ร่วงลงมา

        “เอะ….ข้าเก็บไว้ที่นี่เองหรือ” ก็คือต่างหูทองคำที่ซูเทียนเหมิน ‘สหาย’ ของเขาได้ส่งมาให้ เห็นของแล้วนึกถึงคน… รอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าหวานเลือนหายไปในทันที ตลอดหนทางใช่ว่าเขาไม่คิดถึงผู้ให้ต่างหูนี้ แต่เพราะยิ่งคิดตนยิ่งควบคุมภาวะอารมณ์ตนเองไม่ได้… สุดท้ายจึงเลือกที่จะไม่นึกถึง ‘จนกว่าจิตใจของเจ้าจะพร้อม จงอย่าได้ไปแดนเหนือ’

        เขายังไม่พร้อม….หลิงเฮ่าทราบข้อนี้ดี

        นักกวีหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ห่อเก็บต่างหูเอาไว้ในอกเสื้ออย่างดี แล้วจึงเดินไปที่ม้าคว้าเบ็ดตรงออกมา… ช่วงเวลาเดียวที่ทำให้เขารู้สึกสงบได้ นั่นคือยามที่มือคู่นี้ได้สัมผัสกับลำไม้ไผ่ ร่างกายได้อยู่ระหว่างผืนดินและผิวน้ำ ใช่...ช่วงเวลาที่หลิงเฮ่ามีความสุขคือยามที่ได้ตกปลาในสถานที่เงียบสงบ

        นั่งมองผืนน้ำใสราวกับสามารถส่องสะท้อนให้เห็นสิ่งที่ซ่อนเร้นภายในจิตใจ เบ็ดตรงห่างจากน้ำถึงสามชุ่น หมูทั้งเจ็ดมองมนุษย์ชุดขาวเสมือนตัวประหลาด ตกปลาไม่ใช้ตะขอ… อดตายแน่ๆ

        นั่งตกปลาเพื่อดื่มด่ำบรรยากาศ เสพย์เสียงของใบไม้ยามลู่ตามลม ดั่งเสียงกระซิบจากแดดนไกลของใครบางคน วงน้ำส่องสะท้อนจนเกิดมโนภาพ สีครามเข้มดั่งดวงตาของคนผู้หนึ่ง… หลิงเฮ่าวางเบ็ดแล้วกางม้วนไม้ไผ่ กลั่นกรองความรู้สึกแล้วเรียบเรียงออกมาเป็นลำนำบทหนึ่ง

{ ลำนำภูษาขาว }


ไม่อาจถามถึงสุดปลายหนทางที่ทอดยาวไกล
การเดินทางเริ่มด้วยดาบนี้และชุดคลุมขาวดั่งหิมะ
ฝังเก็บฉากหลังแห่งรักแสนกำสรดไว้ในวัยเยาว์
สายลมทอดตัวข้ามธารน้ำแข็ง
สายฝนทิ้งระลอกรินอาบใจ
เสียงหัวร่อต่อกระซิก...บรรเลงบทเพลงแสนหวาน
อนาคตไม่อาจล่วงรู้ได้เลย...
ช่วงชีวิตที่รอวันเลือนหายดั่งหน้าฉากบทละคร
หวังเพียงจับมือคู่นั้นนิรันดร์กาล

ภายหลังความโศกเศร้า...
เพียงเพื่อที่จะพบว่าความรักอันบริสุทธิ์ได้หลุดลอยไป
รัก...สลักลึกอย่างรวดเร็ว
เพียงสัมผัสได้แค่เสี้ยวกลีบแห่งความรู้สึกชั่วคราว...ฝันในภาพลวง
เมื่อมองย้อนไปอีกครา...
ภูผาแห่งการเริ่มต้นยังคงตั้งตระหง่าน และมั่นคงเช่นเดิม
ข้ามผ่านมายา ทิวาพลันจาก
โอบกอด...เก็บลึกความทรงจำนี้เพียงเดียวดาย

ผ่านหลายชั่วอายุ ยุคสมัยที่ใช้รอคอย...ปล่อยความฝันลอยไกลออกไป
โลกนี้ช่างเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย
จิตวิญญาณบริสุทธิ์ซ่อนกายในสายหมอก
แม้ไม่มองย้อนไปถึงเหตุแห่งคำสัญญา
ช่วงเวลาอันทรงค่าจางหายอย่างเงียบงัน
ความโดดเดี่ยวเปล่าดายในกายข้า
ด้วยรอยยิ้ม เมื่อเส้นทางของเราบรรจบกัน
ด้วยคำมั่น เคียงคู่ร่วมวิญญาณ
ด้วยสาบาน เพียงความตายสิทธิ์พรากเราสอง
แม้ชะตาลิขิตแยกเราสองจากกันกี่ครั้งก็ตาม

ระทมทุกข์ในท้ายที่สุด
รัก...สลักลึกอย่างรวดเร็ว
เพียงสัมผัสได้แค่เสี้ยวกลีบแห่งความรู้สึกชั่วคราว...ดั่งเงาแห่งฝัน
เมื่อมองย้อนไปอีกครา...
ภูผาแห่งการเริ่มต้นยังคงตั้งตระหง่าน และมั่นคงเช่นเดิม
ข้ามผ่านคำหลอก สิ่งลวงเรื่อยมา
โอบกอด...เก็บลึกความทรงจำเพียงเดียวดาย
-เสิ่นหลิงเฮ่า-

        อักษรบรรจงตวัดปลายถูกจารลง สลักเอาทั้งความรู้สึกและรวบรวมสติที่ไหลไปคนละทิศกลับมาหลอมรวมกันใหม่ ‘หากจะเป็นเพียงแค่ความทรงจำ ข้าก็หวังให้สิ่งนี้เป็นความทรงจำที่ดีระหว่างเรา’ มือเรียวยกลูบม้วนไม้ไผ่ ดวงตาสีอำพันเหลือบเห็นเหล่าหมูเริ่มตั้งแถวเรียงลำดับกันอีกครั้ง ชายหนุ่มชุดขาวจึงลุกขึ้นเก็บสัมภาระเตรียมตัวพร้อมออกเดินทางต่อ

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




แสดงความคิดเห็น

จู่ๆ ก็มีบางสิ่งตกจากต้นไม้ใส่ศีรษะผู้นั่งตกปลา  โพสต์ 2018-3-11 13:00

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

49

กระทู้

662

โพสต์

24หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
26094
เงินตำลึง
183966
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-85
คุณธรรม
733
ความชั่ว
0
ความโหด
57

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-2-3 22:25:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 127 : ชมสวนเดินหมากกลางสายลมหนาว

        ออกจากโรงเตี๊ยมดวงตะวันในคราบคุณชายบัณฑิตแล้วก็เดินทางต่อมาที่เมืองหนานผี   ไป๋ฟางหรงแวะพักที่สวนสระจวงจี สวนงามแหล่งหย่อนใจของนักเดินทางและชาวบ้านเมืองหนานผี  เนื่องด้วยเวลานี้ยังจัดอยู่ในฤดูตงเทียน  อากาศภายนอกยังหนาวเย็นอยู่มาก  ทำให้ภายในสวนจะดูเงียบร้างอยู่มาก

ไป๋ฟางหรงจูงม้าเดินเข้ามาในศาลากะว่าหย่อนใจเพียงครู่เดียวที่ไหนได้กลับพบกับคนนำหมากกระดานมาตั้งไว้  ส่วนเจ้าตัวกลับนั่งหย่อนเบ็ดตกปลา  เป็นเด็กหนุ่มวัยราวสิบห้าสิบหกผู้หนึ่ง  เขาหันกลับมาเพื่อจะหยิบไหสุราที่วางบนโต๊ะเป็นจังหวะสบตาสตรีในชุดบุรุษพอดี

“คุณชาย หากมีเวลาว่างสนใจมาเดินหมากเล่นกับข้าสักกระดานไหมขอรับ?” เขาฉีกยิ้มอย่างเชื้อเชิญอย่างเป็นมิตร “ตัวข้าตั้งใจจะออกมาหาคนประลองหมากสักกระดานแล้วค่อยกลับไปท่องตำรา ไม่คิดว่าวันนี้จะไม่มีผู้ใดมาที่สวนสระแห่งนี้เลย”

สุดท้ายไป๋ฟางหรงก็รับไมตรีเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามบัณฑิตหนุ่มผู้นั้น  เลื่อนเดินทางไปอีกสักชั่วยามย่อมไม่เสียหาย ไม่จำเป็นต้องเร่งร้อนมาก

“ขอบคุณคุณชายมาก ข้าแซ่หง นามตู้เจ๋อ ตั้งใจจะเตรียมสอบเพื่อเป็นขุนนาง” หงตู้เจ๋อจัดกระดานหมากไปแนะนำตัวไป  ในใจคิดคุณชายแปลกหน้าผู้นี้ดูแล้วอายุใกล้เคียงกับเขา ลักษณะท่าทางการวางตัวมาจากชาติตระกูลดีมีความรู้ บางทีอาจจะคิดสอบขุนนางเหมือนกัน หรือต่อให้ไม่ อย่างไรก็ควรคบหาเป็นมิตรสหายเอาไว้

“ข้าแซ่ไป๋ นามหรงขอรับ เป็นเพียงบัณฑิตสอนหนังสืออยู่ที่ฉางอัน” ไป๋ฟางหรงแนะนำ ก่อนเปิดกระปุกหมากดำ แล้วเริ่มวางหมากลง

“โอ้...คุณชายไป๋ดูอายุเท่ากับข้าเป็นอาจารย์สอนคน ข้าน้อยนับถือ คงต้องเรียกท่านอาจารย์ไป๋”

“มิได้ เห็นแบบนี้อันที่จริงข้ายี่สิบสองปีแล้วขอรับ” ไป๋ฟางหรงหัวเราะเบาๆ

“อา...เป็นข้าผู้น้องคาดเดาผิดไป” หงตู้เจ๋อพึมพำเบาๆลอบมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อว่าบุรุษหน้าอ่อนรูปร่างเพรียวผอมผู้นี้จะเป็นบุรุษที่โตเต็มวัยแล้ว  ในขณะที่เขายังไม่ทันระวัง  จากที่ต่างฝ่ายต่างลงหมากเพื่อคุมพื้นที่ฝั่งของตน  หมากดำก็บุกขึ้นตีพื้นที่หมากขาว  แล้วหลังจากนั้นสมาธิของหงตู้เจ๋อก็ต้องจมอยู่กับกระดานหมากโดยสิ้นเชิง ไม่อาจว่อกแว่กได้อีก

หมากดำล่อหลอก หมากขาวระแวง หงตู้เจ๋อยังคงเป็นเด็กหนุ่มเตรียมสอบขุนนาง มีหรือที่จะเดินหมากสู้ไป๋ฟางหรงได้?

หญิงสาวยังต้องยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง  จุดที่วางหมากก็เลือกจุดสำคัญรองลงมาเพื่อไม่ให้ปิดกระดานเร็วเกินไป  

“คุณชายหง ท่านเอาแต่ระแวงหมากสองตัวนี้ ทำให้จะบุกก็บุกได้ไม่สุด สุดท้ายกำลังบุกอ่อนแอหมากที่วางก็กระจัดกระจายระส่ำระส่าย” เสียงหวานเอ่ยชี้แนะ  ก่อนวางหมากที่จะปิดกระดานลง “เมื่อหมากระส่ำระส่าย อาศัยแรงผลักเพียงนิด ก็ล้มได้ทั้งหมด”

หงตู้เจ๋อมองกระดานหมากสลับกับคุณชายหน้าหวานอย่างตะลึง  เพราะความหน้าละอ่อนของอีกฝ่ายทำให้เด็กหนุ่มมักจะหลงลืมไปว่าคู่ต่อสู้เป็นถึงอาจารย์ในเมืองหลวง

“...ข้า...ขอคำชี้แนะอีกกระดานได้ไหมขอรับ?”

ไป๋ฟางหรงหัวเราะ “เพียงกระดานนี้วิเคราะห์ให้ตกก็เพียงพอสำหรับตอนนี้แล้ว” นางลุกขึ้น “ข้าเองก็ต้องรีบเดินทางต่อเพื่อกลับฉางอัน  ห่างบ้านมานานคิดถึงลูกเล็กที่รออยู่” ส่วนคำว่าสามี นางขอเก็บไว้ในใจไม่ใส่ลงในประโยคชั่วคราว

“โอ้...ที่แท้อาจารย์ไป๋ก็มีครอบครัวแล้ว” สายตาของเด็กหนุ่มลุกโชนแบบนับถือยิ่งขึ้น  ในใจมองเจ้าของดวงตาหวานซึ้งผู้ใบหน้าที่หากเป็นสตรีก็จัดเป็นโฉมสคราญผู้หนึ่งแล้วก็ถอนใจ อดสงสัยไม่ได้ว่าผู้ที่จะเป็นภรรยาให้บุรุษงดงามเช่นนี้ต้องเป็นสตรีแบบใดกัน  หากงามน้อยกว่าสามีจะเกิดปมด้อยหรือไม่?

“ขอให้ท่านโชคดีกับการเตรียมสอบ หากมีวาสนาคงได้พบกัน” หญิงสาวในชุดบุรุษกล่าวอำลาก่อนจะเดินออกมา  เชื่อว่าอีกหลายปีกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะได้ไปฉางอัน  ถึงตอนนั้นก็คงจะจำใบหน้านางไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ  คงไม่เชื่อมโยงหู้กว๋อฟูเหรินกับบัณฑิตไป๋หรงหรอก...มั้ง


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
คัมภีร์ละติน
ม้าเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x100
x100
x30
x30
x8000
x1
x1
x1
x100
x14
x9000
x6
x3
x9
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x490
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2019-2-11 22:00:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด





สวนสระจวงจี 

{ เมืองหนานผี }









【สวนสระจวงจี】
『 เขียวขจีพฤกษาธาราริน กรุ่นไอดินกรุ่นไอแดดแผดเผาทุกข์ 
ไม่ไกลจากย่านการค้าปรากฎสวนสระใจกลางนครหนานผี 
บรรยากาศสงบผ่อนคลายใต้ต้นหยางหลิวและป่าไผ่ 
ผืนน้ำใสสะอาด สามารถดื่มกินได้ นอกจากปลานานาชนิดแล้ว
บางครั้งยังมีสัตว์เล็กๆ อย่างกระต่ายและกระรอก 
ชาวเมืองนิยมมาที่แห่งนี้เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424838
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-2-12 00:22:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เดินทางไปเมืองท่าแฟชั่น 4 }
ตกปลาเป็ดตรง ณ สวนสระจวงจี
หลิงหลาน :: ข้ามารับตำรา
อี้เฟย :: ยังไม่ถึงเวลา!!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        การเดินทางบนเรือข้ามฝากทั้งคลื่นเหียนและอาเจียนพอสมควร หลิงหลานพบว่าขึ้นเรือบดกับเรือสำปั่นลำใหญ่นั้นคนละเรื่องกัน เรือขนาดกลางถูกกระแสน้ำที่ก็โคลงเคลงเป้นที่ยิ่ง นางเวียนหน้าตาลายไถลไปกอดกับสิงโตขนทองไม่สนใจใครอีก ส่วนทางด้านชายหนุ่มผมทองว่างก็ชวนไต้ก๋งเรือพูดคุย ถามถึงดินฟ้าอากาศและสภาพเศรษฐกิจของต้าฮั่นไปในตัว

       อีกนัยหนึ่งคือ… จะพิสูจน์ด้วยว่าดินแดนนี้สงบสุขสันติจริงไหม?
       คนเรือว่าสงครามสงบมาหลายปีแล้ว บ้านเมืองร่มเย็นประชาชนอยู่ดีกินดี

      ‘ไม่มีสันติสุขใดที่ได้มาเรียบง่ายจนเกินไป’ เซวียนหยวนอี้เฟยยังอยากฟังรายละเอียดอีกมาก อย่างศัตรูของแดนฮั่นคืออะไร ชงหนู? เขาไม่รู้จักชนเผ่านี้ รวมไปถึงคนเรือกล่าวว่าเคยได้รับการว่าจ้างจากกลุ่มชาวยุทธ์หลายค่ายพรรคหลากสำนัก มีพรรคกลุ่มมากมายแบบนี้จะยังปรองดองกันหรือ? ขนาดไต้หวันแค่ 9 ตระกูลใหญ่ยังกัดกันแทบแย่

       “หลาน… เอ้านี่ ทานสิ่งนี่อาจช่วยให้หายเวียนหัวได้นะ ข้าซื้อมาจากศาลาเมื่อเย็น” เขาเดินกลับมาหาสตรีที่จุ่มหน้าเข้าพุงสิงโต มือหนายื่อนห่อบ๊วยเปรี้ยวให้อีกฝ่าย สาวเจ้าไม่ยอมขยับบุรุษผมทองถอนหายใจอย่างเอ็นดูเบาๆ ว่านางงอแงอีกแล้วก็ช้อนตัวขึ้นพลิกให้หงายหน้า เอาบ๊วยดองไปจ่อที่ริมฝีปากบาง “เด็กน้อยลองดูสักนิดสิ? หืม”

       “หืม...คุณชายช่างเอาใจใส่ใส่ใจฮูหยินจริงๆ วาสนาแท้ๆแล้ว”

      หลิงหลานกำลังรับบ๊วยเข้าปากได้ยินทางนั้นถึงกับกัดลิ้นตัวเอง สำลักรุนแรง…

………………..

      ครั้นขึ้นจากท่าเรือไปถึงเมืองจงซาน น่าเสียดายที่แม้หาร้านหยูหย่งซ่านพบทว่าพวกเขานำชื่อของจวงถิงซู่มาถามนักกวีหย่งอันเหมินแล้วได้ใจความว่า “จำผิดหรือเปล่าท่าน ข้านัดให้มารับตั้งวันที่ 21 โน่นนา… นี่พึ่งจะ 12 เลขสลับกันน่ะ ฮะๆๆ”

       ‘อีกทางก็ช่างตีเหล็กหาย ด้านนี้ก็มาก่อนเวลา เอาเข้าไปไม่สำเร็จเลยสักอย่าง!!’

       คอตกออกจากเมืองจงซาน พวกเขาพยายามวิ่งหาเมืองท่าจนหัวหมุน เข้ามาพักหลบความวุ่ยวายที่สวนสระจวงจี เมืองหนานผีหลิงหลานคล้ายอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร บุรุษผมทองสังเหตเห็นว่ากลับตอนนี้เจ้าตัวคงทำหน้าบึ้งตึงไปอีกหลายวันเลยลองถามไถ่ดู “ในอดีตเจ้าเคยมาแถบโยวโยวหรือจี้โจวกี่หนแล้ว?”

        “....ยังไม่เคย” นางตอบห้วนผิดปกติ หญิงสาวเอาไม้ไป่ด้ามหนึ่งมาลุกขึ้นไปใกล้ๆทะเลสาบที่เป็นน้ำแข็งไปแล้วครึ่งหนึ่ง วางเบ็ดเหนือน้ำสามชั่นกล่าวอย่างเนือยๆ “ปลาหรืออะไรตัวใดที่อยากงับก็กระโดดขึ้นมางับเองเถอะ!!”

        คนนั่งตกปลาไร้ตะขอ ฝ่ายบุรุษผมทองเดินมานั่งข้างร่างบาง “ยังไม่เคยมา? เช่นนั้นไม่จำเป็นต้องรีบกลับก็ได้นี่ พวกเราเที่ยวต่อสักวันสองวันค่อยส่งข่าวไปที่เหลาก็ได้แล้ว?”
        หลิงหลานนั่งมองผืนน้ำที่มีไอเย็นล้อมรอบ ต้นไม้ฤดูหนาวแทบจะแห้งเฉาโรยรามีอะไรน่าดูกัน? คนอารมณ์เสียฟ้ายังแช่งได้ ประสาอะไรกับคำพูดอีกฝ่าย ครู่หนึ่งเกล็ดละอางก็เริ่มโปรยปายทำเอาดวงตาคุ่กลมชะงักค้างไป

       “นี่..หิมะหรอ? ข้ายังไม่เคยเห็นหิมะมาก่อนเลยในชีวิต ฮัดชิ้ว!!”

       บุรุษผมทองหัวเราะในลำคอท่าทีอีกฝ่ายเปลี่ยนแล้วค่อยโล่งอก เดินไปที่ม้าเอาผ้าคลุมมาห่อตัวอีกฝ่าย “มาเถอะข้าได้ข่าวว่ามีเมืองท่าแห่งหนึ่งนอกเมืองเซียงผิง ที่นั่นค้าขายชุดแปลกๆ ทำจากวัสดุที่ไม่ได้มีแค่ในฮั่น เจ้าบอกว่ากำลังทำเสื้อกันหนาว? ลองไปเดินดูกันเผื่อว่าจะได้ความคิดแปลกใหม่”

(รีโนเวทด้านบน+โคม)

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-12 00:37
(( บันทึกวาสนา ))  โพสต์ 2019-2-12 00:36

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -52 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -52 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280