ดู: 287|ตอบกลับ: 11

{ เมืองหานตาน } ย่านการค้า -:- จตุรัสหยกขาว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-8 19:50:02 |โหมดอ่าน



จตุรัสหยกขาว

{ เมืองหานตาน -:- ย่านการค้า }













【จตุรัสหยกขาว】
ย่านการค้าที่เป็นจุดศูนย์กลางการจับจ่ายใช้สอยของชาวเมือง
ไม่ว่าจะมาเลือกซื้อของหรือว่าชุมนุมนัดหมายกัน
มีสินค้าพื้นเมืองวางจำหน่ายมากมาย ทั้งของในท้องที่และที่รับเข้ามา
อาทิ หนังสัตว์ ผ้าไหม เครื่องประดับ และอาหารท้องถิ่น
รวมถึงสินค้าจากพ่อค้าคาราวานที่แวะเวียนมาขายทำกำไร




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

713

กระทู้

2816

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330310
เงินตำลึง
261576
ชื่อเสียง
174279
ความหิว
660

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8492
ความชั่ว
7463
ความโหด
8899
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-3-8 22:46:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูกจิ้งจอกงอกหาง
127

{ ผจญภัยกับคู่หู 5 }
หมูสดงดเชื่อเบื่อก็ขายมา!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ขบวนแห่หมูสัญจรเดินทางผ่านย่านชานเมืองแล้วขาวตรงเข้าสู่หานตาน อดีตเมืองเอกของแคว้นเจ้าเขตจี้โจวแห่งนี้รายล้อมไปด้วยเมืองใหญ่ทรงอิทธิพล สิ่งที่พอจะกู้หน้ามาได้ก็มีเพียงสินค้าท้องถิ่น อย่างอาหารเลิศรสสูตรต้นตำหรับอย่าง ‘หมูย่างเกลือ’ นั่นเอง
     
        เจ้าหมูสามตัวเดินเรียงแถว ซ้าย ขวา ซ้าย! หน้าเดิน! ต่อเนื่องมาจนถึงจตุรัสหยกขาว ย่านการค้าที่ขึ้นชื่อด้านอาหารเลิศรส และในบรรดาอาหารหลักของชาวฮั่นที่ขาดไม่ได้แม้แต่บนโต๊ะเสวยขององค์จักรพรรดิก็คือ หมู เห็ด เป็ด ไก่

        แน่นอนว่าในบรรดาเนื้อ ‘หมู’ เป็นที่นิยมที่สุด ด้วยการหาซื้อง่าย รสชาติดี และราคาเอื้อมถึง….

        เพราะเหตุนี้แผงขายหมูจึงเปิดกิจการได้ทั่วต้าฮั่น อย่างเช่นร้านหมูย่างที่ขบวนแห่กำลังเดินผ่าน… แต่อยู่ดีๆ เมื่อผ่านกรงที่มีหมูหนึ่งตัวรอถูกเชือด สายตาที่เศร้าสร้อยมองกดดันรอจับวาระสุดท้ายของชาติหมู ทำให้ลูกขบวนพาเหรดเกิดคลุ้มคลั่ง...กลายเป็นหมูอันธพาล…

อี้ดด!!

        “เฮ้ย! หมูร้านไหนหลุดออกจากกรงมาวะ! อาตี๋ลื้อไปจับมันทีสิ อั๊วะยุ่งอยู่!” เจ้าหมูพี่ใหญ่ร้องโวยวายก่อนกระโดดพุ่งชนแผงหมูย่าง เจ้าของร้านคว้าปังตอชี้มาทางอีกสองตัวแล้วสั่งบุตรชายให้ช่วยกันจับ แต่หมูทั้งสองก็ไม่ใช่ ‘หมูในอวย’ วิ่งได้ล้วนพากันควบกีบกระดุ้กๆ เอาตัวไปเกลือกกลิ้งน้ำมันแล้วมุดหลบซ้ายขวาหลุดรอดมือคนจับได้อย่างคล่องแคล่ว

อี้ดๆๆ~~!! อู๊ดๆๆ~~~!!

        นักกวีหนุ่มเคี้ยวถังหูลู่มองภาพเบื้องหน้าอย่างนึกบันเทิง จู่ๆ หัวหน้าขบวนเขาก็เกิดเป็นหมูอันธพาลพังหน้าร้านคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่แล้วด้วยแววตาเศร้าๆ ของหนึ่งหมูในกรง… ก็ทำให้หลิงเฮ่าเกิดใจอ่อนขึ้นมา เดินหลบข้าวของระเนระนานเข้าไปเจรจากับเจ้าของเขียงเพื่อขอซื้อต่อ ลูกชายเขาก็ชิงพูดก่อนว่าไม่ได้! หมูตัวนี้ขุนมาตั้งหลายปีรอเชือดขายวันนี้แล้ว นักกวีผมดำยังไม่ลดละ ใช้น้ำเสียงอย่างนักฑูตต่อรองต่อว่า “ท่านน้า เลี้ยงหมูตัวนี้มาหลายปีจะดีจะร้ายย่อมต้องมีความสงสารเห็นใจเกิดขึ้นบ้าง เอาอย่างนี้ไหมข้าขอซื้อหมูตัวนี้ต่อ รับรองจะไม่สังหารมัน...ช่วยขายให้ในราคา800ตำลึง เห็นเป็นอย่างไร??"

        เจ้าของร้านหันไปซุบซิบปรึกษากันกับบุตรชายแล้วหันมากล่าวต่อ “1000ตำลึง ขาดตัว! งดเชื่อเบื่อทวง!” อย่างน้อยก็ขายได้เงินก้อนเลยไม่ต้องเหนื่อยย่าง “ถ้าอั๊วะย่างหมูตัวนี้อย่างน้อยวันนี้ได้ 1200 ตำลึง ว่ามา! ลื๊อจะเอาไม่เอา!”

         หลิงเฮ่าคำนวนราคาดูแล้ว เห็นว่าตามราคาพื้นฐานในตลาด ไม่เสียเปรียบมากนัก อีกทั้ง...ยังเป็นการช่วยชีวิต ใช้มูลค่ามาตีเป็นเงินออกจะโหดร้ายไปหน่อย ใบหน้าหวานพยักหน้ารับกล่าว “ตกลง...นี่เงิน1000ตำลึง ท่านน้าช่วยปล่อยเจ้าหมูออกมาจากกรงที” ถอนเงินมาก็มีแต่เงินออกถี่ๆ หัวใจเขากำลังหลั่งเลือดแต่ใบหน้ายังต้องยิ้มแย้ม ‘1000 ตำลึงเชียวนะ!! ซื้อหมั่นโถวได้ตั้งหลายร้อยลูก!’

        หมูที่เสี่ยงเขียงแล้วรอดการโดนเชือดมาได้อย่างหวุดหวิด เดินต้วมเตี้ยมมากระดิกหางใส่เขาทันทีที่ถูกปล่อยออกจากกรง หลิงเฮ่ายกยิ้มอย่างนึกขันกับท่าทีนั้น “รอดแล้วนะเจ้า….”


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -1000 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -1000 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1310
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x109
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x280
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x497
x9999
x5022
x904
x1245
x531
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x109
x7991
x1608
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x334
x1
x273
x3409
x1910
x272
x10
x20
x25
x99
x9529
x10
x120
x1556
x111
x758
x176
x2
โพสต์ 2018-3-9 20:24:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                 {ทำดีได้ดี}
“นานๆทีได้ออกมาเที่ยวก็ดีเหมือนกันนะ” เหลียนเทียนฮ่าวพูดขึ้นมาลอยๆขณะที่รถม้ากำลังแล่นจากคฤหาสน์หลังงามสู่ตัวเมืองหานตาน
                ระหว่างทางมีผู้คนมากมายกำลังดำเนินชีวิตตัวเองในยามเช้ากันอยู่แต่ว่าก็มีบางคน ไม่สิหลายคนที่จำรถม้าคันนี้ได้และโบกมือทักทายให้กับเหลียนเทียนฮ่าว
                เหลียนเทียนฮ่าวได้แจกจ่ายของมาระยะหนึ่งแล้วทำให้เหล่าชาวเมืองบางคนรู้สึกเลื่อมใสในความใจบุญของเจ้าตัวทำให้เหลียนเทียนฮ่าวเป็นที่รักใคร่ของประชาชนชาวหานตานแห่งนี้
                “นั่นสินะครับผมเองครั้งสุดท้ายที่ได้มาเที่ยวอย่างสบายใจก็ นานพอตัวเลยละครับ”เมิร์กที่ผ่านมาตั้งแต่อยู่บ้าน ออกจากบ้าน การเดินทางที่เรียกว่า ท่องเที่ยวอย่างสบายใจแทบจะไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆสักครั้งเลย ทุกครั้งล้วนมีเป้าหมายเพื่ออะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ความสุขส่วนตัวเสมอๆ
                “งั้นรึคงลำบากมากสินะ โอ๋ๆ” เหลียนเทียนเฮ่าที่ตอนนี้กำลังเห่อลูกชาย(ปลอมๆ)ที่ไม่ได้เจอกันนับสิบปีได้ลูบหัวสีส้มของเขาด้วยความอ่อนโยน
                “ก็หลายๆอย่างนะครับ” เมิร์กหันไปมองที่นอกหน้าต่างต่างก็เห็นผู้คนมากมายต้อนรับการเดินทางของเหลียนเทียนเฮ่า
                ‘น่าอิจฉาจังนะ’

               
                ไม่นานรถม้าก็แล่นมาถึงจุดหมายย่านการค้าแห่งเมืองหานตาน จัตุรัสหยกขาว
                “ซีฟ่านมานี่สิ”เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเรียกเมิร์กจนร้านค้าร้านหนึ่งที่มีคุณตาแก่นั่งปัดแมลงวันอยู่
                “ครับ”เมิร์กเดินตามไปแต่โดยดี เผชิญหน้ากับคุณตาที่ดูจากรอบๆร้านที่เต็มไปด้วยขนมมากมายก็คงเป็นร้านขายขนมแน่ๆ!!
                “นี่คือคุณลุงต้าจือเจ้าของร้านขนมที่เจ้าชอบมาซื้อตอนเด็กๆ” เหลียนเทียนเฮ่าแนะนำเมิร์กให้กับชายที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านขนมที่เหลียนซีฟ่านเคยชอบตอนเด็กๆ
                คุณลงต้าจือทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกแต่ได้คุณพ่อบ้างต่งที่เดินเข้าไปกระซิบกระซาบถึงจะพยักหน้าเข้าใจและเล่นไปตามน้ำ
                “โอ้ๆหนูน้อยซีฟ่านในตอนนั้นเติบโตถึงขั้นนี้แล้วรึเนี่ย” คุณลุงต้าจือน่าจะไปเป็นนักแสดงยิ่งนัก!เมื่อลมหายใจที่แล้วยังทำหน้าเหมือนเห็นผีแต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนคุณลุงที่ไม่ได้เจอหลานๆที่รักนับสิบปีแล้วได้เจอกันอีก
                เมิร์กในคราบเหลียนซีฟ่านเหลียนเทียนเฮ่าและคุณตาต้าจือได้พูดคุยกันเพื่อลำลึกความหลัง ถึงแม้จะมีคำถามที่เมิร์กไม่สามารถตอบได้ออกมาเขาก็บ่ายเบี่ยงโดยข้ออ้างประจำตัวว่า
                “ขอโทษที่ความจำข้าไม่ดีนะครับ”
                ทั้งสามคุยกันต่อสักครู่ก่อนที่เหลียนเทียนเฮ่าจะขอตัวพาผู้ติดตามของเขาเดินทางต่อ
                คณะเดินทางของเหลียนเทียนเฮ่าที่ประกอบด้วยเมิร์กและพ่อบ้านต่งก็เดินทางมาถึงร้านถัดไปเป็นร้านขายของเล่นเก่าๆที่มีเด็กยืนมุงอยู่หน้าร้านประมาณสี่ห้าคนกำลังงอแงอยากได้ของเล่นโดยพ่อแม่ของพวกเขายืนกังวลกันใหญ่
                “ดูเด็กๆพวกนั้นสิเจ้าตอนอายุเท่านั้นไม่เคยทำแบบนั้นเลย มีแต่เดินมาบอกข้าตรงๆว่า’ท่านพ่อข้าอยากได้’แถมน้านนานกว่าจะมาขอแต่ละทีทั้งๆที่ถ้าเจ้าขอข้าจะมอบทุกอย่างให้แท้ๆ” เหลียนเทียนเฮ่าพูดติดตลก เมื่อก่อนลูกของเขาเป็นคนที่มีความโลภในตัวน้อยมากแต่ถ้ามันเกิดขึ้นคือต้องได้จริงๆถึงจะยอมสงบ
                “ท่านจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ” เมิร์กชี้นิ้วไปที่ร้านค้าเบื้องหน้าก่อนจะถามด้วยความสงสัย การที่ผ่านมาที่นี่น่าจะมีธุระอะไรบางอย่างเป็นแน่
                “เจ้าช่างรู้ใจข้าจริงๆ” เหลียนเทียนฮ่าวพูดแล้วก็หัวเราะเดินตรงไปข้างหน้าและเจรจากับเหล่าเด็กๆ
                “พวกเจ้าเป็นอะไรกันรึ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับเด็กๆที่ยืนสามัคคีร้องไห้กันอย่างร้านค้าพ่อแม่ของเด็กที่เห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครก็ยืนเงียบๆ
                “ข้า ฮึก ข้า ฮึกอย่างได้ใบพัดไม้นั่นแต่แม่ข้าไม่ยอมซื้อให้” เด็กหญิงตัวน้อยเป็นคนพูดแทนให้พวกเพื่อนที่ต่างพยักหน้ารับคำพูดของนาง
                “ยายแก่ฟางเหลียวเอ้ยใบพัดไม้5อันเท่าไหร่รึ” เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเข้าไปในตัวร้านที่ปิดอยู่
                เสียงตึงๆดังมาจากในร้านก็จะมีคุณยายถ้าท่าใจดีออกมาเปิดประตูพร้อมกับใบพัดห้าชิ้นในมือ
                “อันละ100ตำลึง5อัน450ตำลึง” คุณยายไม่รีรอบอกราคาพร้อมลดให้เสร็จสรรพ
                “อะนี่”เหลียนเทียนเฮ่าหยิบเงิน450ตำลึงในถุงเงินข้างกายยืนให้ยายแก่ฟางเหลียวและนำมันมาแจกจ่ายให้เด็กๆ
                “ขอบคุณค่ะท่านตา” “ขอบคุณครับ” เด็กสาวและเด็กชายทั้งหลายก้มหัวขอบคุณเหลียนเทียนเฮ่าและหยิบใบพัดกันไปคนละชิ้น
                “ขอบคุณท่านเจ้าสัวที่เมตตา”เหล่าผู้ปกครองของเด็กต่างเดินมาขอบคุณเหลียนเทียนเฮ่ากันยกใหญ่ก่อนจะจูงมือลูกๆเดินกันไปทำธุระของพวกตนต่อ
                เมิร์กยืนดูการกระทำของเหลียนเทียนเฮ่าด้วยใจหลากหลายใจหนึ่งก็นับถือในตัวอีกฝ่ายที่เดินเข้าไปช่วยเด็กๆโดยไม่รีรอ อีกใจหนึ่งก็คือเขาคิดถึงเด็กที่เขาเองก็เคยเดินเข้าไปช่วยแบบไม่รีรอ
                เหลียนเทียนเฮ่าที่สังเกตเห็นแววตาของเมิร์กก็ฉีกยิ้มก่อนจะพูดออกมา
                “ซีฟ่าน เจ้าเองก็คงเคยสินะการช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่สนผลตอบแทนนะ”
                “ก็คงงั้นครับข้าไม่แน่ใจว่าจะเรียกแบบนั้นได้รึเปล่า” เมิร์กตอบ
                “เอาไว้พวกเราไปกินข้าวกันแล้วค่อยเดินเที่ยวต่อดีกว่า ถึงหลายๆที่จะเปลี่ยนแปลงไปแต่ก็มีบางทีที่ยังเหมือนตอนเจ้ายังอยู่ที่นี่นะซีฟ่าน”
                 เหลียนเทียนเฮ่ายกมือขึ้นดูท้องฟ้าที่เห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นมาเหนือหัวแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ จึงได้กล่าวไปเช่นนั้น
                 เมิร์กที่เห็นว่าไม่เสียหายอะไรก็ตอบตกลงกันไปกินข้าวที่ร้านอาหารเล็กๆที่ไม่มีร้านเป็นของตัวเอง เป็นแค่ตรอกเล็กในตลาดเพียงเท่านั้น
                  "ตาแก่เอ้ยดูสิใครมา" เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเรียกพ่อครัวในร้านอย่างสนิทสนม
                  "ต้าย ก็นึกว่าใคร พ่อซีฟ่านน้อยของข้า" เสียงดัดสตรีออกมาจากปากบุรุษร่างสูงเท่าชายฉกรรย์ทำให้หัวเจ้าของเมิร์กหล่นตุบ
                  "เอ่อ สวัสดีครับ" เมิร์กโบกมือทักทาย
         @Admin
                  
               

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x2
x30
x10
x10
x134
x3042
x1
x5
x5
x70
x2
x8
x2
x84
x50
x140
x30
x40
x12
x8
x13
x2
x1
x328
x10
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x30
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x58
x27
x1
x100
x1
x23
x6
x2
x1
x825
x940
x1699
x16
x21
x20
x52
x30
x78
x50
x10
x53
x120
x10
x77
x6
x151
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x220
x6404
x100
x40
x1461
x200
x1000
x218
x56
x500
x123
x33
x450
x5
x335
x20
x55
x2900
x89
x8
x18
x7
x2
x25
x101
x10
x388
x200
x150
x77
x9999
x134
x425
x100
x160
x113
x140
x4100
x1512
x30
x91
x431
x70
x702
x80
x2060
x1060
x731
x160
x79
x30
x221
x375
x4
x20
x206
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-3-10 14:08:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ทำดีได้ดี}
             ทั้งสามหลังจากกินข้าวที่ร้านอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยถึงแม้ร้านนี้จะเป็นร้านเล็กๆที่ไม่มีสิ่งใดตกแต่งแต่ลูกค้าก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆจนตอนนี้ทุกโต๊ะและเก้าอี้ล้วนมีผู้จับจองแล้วหลังจากที่ว่างเปล่าเมื่อครู่
             “คนยังเยอะเหมือนเดิมเลยนะ ฮ่ะๆฮ่าๆ” เหลียนเทียนเฮ่าหัวเราะลั่นด้วยความสนุกสนานพ่อบ้านต่งที่ยืนดูข้างหลังก็อมยิ้มให้กับผู้เป็นนายที่มีความสุขสักที
             พ่อครัวร่างยักษ์เดินกลับมาพร้อมอาหารบ้านๆบนถาดในมือของเขา
             ตัวอาหารส่งกลิ่นหอมออกมาตั้งแต่ออกจากประตูออกจากห้องครัวถึงโต๊ะเขาร้านนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก เขาไม่แม้แต่จะถามถึงรายการอาหารแต่กลับพูดคุยกับลูกค้าเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปประกอบอาหารทันที
             “อาหารมาแล้วจ้าหนุ่มๆ” พ่อ?ครัวเพียงคนเดียวของร้านเดินมาพร้อมกับอาหารในมือ
             “มาๆ ข้าหิวแล้ว” เหลียนเทียนเฮ่าพูด
             “จ้าๆ” อาหารร้อนๆถูกวางจากมือพ่อครัวสาว ไปรอบๆโต๊ะอาหารที่มีนั้นเป็นอาหารธรรมดาแบบหมูย่าง หรือหมูผัดพริกหรือปลาย่างธรรมดาๆ
             “รอบนี้ข้าลงทุนใช้เกลือที่เก็บไว้เลยนะขอให้อร่อยละ” ชาย?ร่างยักษ์เอ่ยปากอย่างกระดี้กระด้าก่อนจะโดดเหยงๆกลับเข้าไปในครัว
             “กินกันเถอะ”เหลียนเทียนเฮ่าพูดเรียกสติให้ทุกคนลงมือกินข้าว
             เมิร์กที่เห็นท่าทางของพ่อบ้านต่งที่มักนิ่งเงียบและดูสุขุมเสมอกลับมีความตกใจแฝงอยู่
             ทั้งสามลงมือกินข้าวกันอย่างรวดเร็วด้วยความเอร็ดอร่อยก่อนที่จะทิ้งตังไว้บนโต๊ะและเดินจากไปทันที
             ถ้าถามว่าไม่กลัวโดนขโมยหรือ ก็ต้องถามว่ากล้าขโมยของต่อหน้าร่างกำยำของเจ้าของร้านรึเปล่าดีกว่ายิ่งไม่ต้องบอกเลยว่านี่เป็นเงินของเหลียนเทียนเฮ่าหากโจรผู้นั้นยังสติดีอยู่คงไม่อยากโดนทั้งเมืองหานตานไล่ล่า
             “ซีฟ่านเจ้ารอตรงนี้แปปนึงนะ ต่งตามข้ามา” เหลียนเทียนเฮ่าหยุดเดินดื้อๆก่อนจะหันไปพูดคุยกับอีกสองคน
             เมิร์กพยักหน้าตอบรับก่อนที่เหลียนเทียนเฮ่ากับพ่อบ้านต่งจะเดินหายไปในตรอกใกล้ๆ

             ไม่นานทั้งคู่ก็ออกมา พ่อบ้านต่งมีใบหน้าเคร่งเคลียดและเหลียนเทียนเฮ่ามีใบหน้าซีดเซียวพ่อบ้านต่งตะโกนเรียกรถม้าและทั้งสามก็กลับคฤหาสน์ทันที


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x2
x30
x10
x10
x134
x3042
x1
x5
x5
x70
x2
x8
x2
x84
x50
x140
x30
x40
x12
x8
x13
x2
x1
x328
x10
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x30
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x58
x27
x1
x100
x1
x23
x6
x2
x1
x825
x940
x1699
x16
x21
x20
x52
x30
x78
x50
x10
x53
x120
x10
x77
x6
x151
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x220
x6404
x100
x40
x1461
x200
x1000
x218
x56
x500
x123
x33
x450
x5
x335
x20
x55
x2900
x89
x8
x18
x7
x2
x25
x101
x10
x388
x200
x150
x77
x9999
x134
x425
x100
x160
x113
x140
x4100
x1512
x30
x91
x431
x70
x702
x80
x2060
x1060
x731
x160
x79
x30
x221
x375
x4
x20
x206
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-3-18 22:19:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-3-19 08:19

เควสอาชีพพ่อค้า

อากาศวันนี้ช่างสบายยิ่งนัก
          เมิร์กหลังจากออกมาจากงานศพของเหลียนเทียนเฮ่า ก็ได้เดินเล่นไปมาในเมือง
         ระหว่างที่เดินเล่นอยู่นั้น เขาก็ได้พบกับคนผู้หนึ่งที่แต่งกายด้วยเครื่องผ้าดูดีมีเครื่องประดับตามตัวที่ตอนนี้กำลังสอดส่ายสายตาไปทั่ว
        หากให้เมิร์กคาดเดาชายผู้นั้นย่อมต้องเป็นพ่อค้าใหญ่จากร้านไหนสักร้านเป็นแน่
       “โอะ เจ้า!!”พ่อค้าท่านนั้นชี้มาทางที่เมิร์กยืนอยู่
เมิร์กมองซ้ายมองขวาก็มิได้เห็นผู้ใดยืนอยู่รอบๆก็ชี้มาที่หน้าตัวเอง
        "ข้ารึ?”เมิร์กถาม
ท่านพ่อค้าไม่รอช้าเดินปรี่ตรงมาที่เมิร์กก่อนจะถามคำถาม
       "เจ้าใช่เมิร์ก โนกีอัส ซีซ่าร์ ที่ส่งคำร้องเป็นพ่อค้าเมื่อเดือนที่แล้วใช่รึไม่”
       เมิร์กพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกถึงตอนที่ตนก่อนจะไปเฟิ่งหวงได้ส่งใบสมัครไป
       "ใช่แล้วนั่นข้าเอง”
       "งั้นก็เหมาะเลย ตอนนี้เจ้าว่างรึเปล่า”
       "ก็ค่อนข้างว่างนะท่าน”พ่อค้าใหญ่ที่ได้รับฟังคำตอบก็มีท่าทางพอใจก่อนจะพูดต่อไป
        "งั้นเจ้าช่วยตามข้ามาครู่หนึ่งสิ”
        เมิร์กพยักหน้าเป็นสัญญาณให้พ่อค้าเบื้องหน้าเดินนำทางเมิร์กลึกเข้าไปในตัวตลาด

       ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงร้านค้าร้านหนึ่งภายในตลาด ท่านพ่อค้าโบกมือให้กับเหล่าลูกน้องรอบๆก็จะกวักมือเรียกเมิร์กให้เดินตามเข้าไปในตัวร้าน

       "ระหว่างสองสิ่งนี้ หากเจ้าจะขาย เจ้าจะขายสิ่งใด” ไม่รอช้าทันที่ก้าวเข้ามาหลังร้าน พ่อค้าใหญ่ก็ชี้ไปที่กระสอบข้าวกองใหญ่ก่อนจะหยิบแก้วทองคำงามหยดย้อยบนโต๊ะขึ้นมาถือและถามออกมา
       "เลือกคำพูดให้ดี เมิร์ก โนกีอัส ซีซ่าร์
ไอชิบหายชื่อยาวจริงๆ คำตอบของเจ้าจะเกี่ยวพันธ์ไปถึงอนาคตภายหน้า” พ่อค้าใหญ่เตือนเมิร์กด้วยความหวังดี
       "ขอขอบคุณสำหรับคำเตือนนะท่านพ่อค้า”เมิร์กโค้งตัวให้คราหนึ่งก็จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาคมกล้า
       “ข้าเลือกจอกทองคำ” เมิร์กชี้นิ้วไปที่จอกทองคำบนมือของพ่อค้าใหญ่
       "เหตุผลละ?” พ่อค้าเลิกคิ้วสูง
       "จอกทองคำนั้นเป็นสิ่งของล้ำค่า ผู้ที่ซื้อมันได้ย่อมมิใช่คนธรรมดา”เมิร์กกระตุกยิ้มขึ้น



       "การเป็นพ่อค้า สิ่งสำคัญมิใช่เลือกเพียงสินค้าที่จะขายได้จำนวนมาก แต่สายสัมพันธ์กับบุคคลที่มีอำนาจต่างๆก็สำคัญไม่แพ้กัน”
        "หากข้าเลือกที่จะขายจอกนี้ อาจจะบำบากในคราแรกไปบ้างเพราะหาผู้ซื้อยาก แต่ถ้าแสดงความจริงใจและให้ราคาที่เป็นธรรม จะได้ทั้งกำไรและมิตรภาพจากผู้นั้น”
         "นั่นคือคำตอบของข้า” เมิร์กจ้องไปในดวงตาของพ่อค้าใหญ่
      
   

  @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10