ดู: 425|ตอบกลับ: 13

{ เมืองหานตาน } ย่านการค้า -:- จตุรัสหยกขาว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-8 19:50:02 |โหมดอ่าน



จตุรัสหยกขาว

{ เมืองหานตาน -:- ย่านการค้า }













【จตุรัสหยกขาว】
ย่านการค้าที่เป็นจุดศูนย์กลางการจับจ่ายใช้สอยของชาวเมือง
ไม่ว่าจะมาเลือกซื้อของหรือว่าชุมนุมนัดหมายกัน
มีสินค้าพื้นเมืองวางจำหน่ายมากมาย ทั้งของในท้องที่และที่รับเข้ามา
อาทิ หนังสัตว์ ผ้าไหม เครื่องประดับ และอาหารท้องถิ่น
รวมถึงสินค้าจากพ่อค้าคาราวานที่แวะเวียนมาขายทำกำไร




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1180

กระทู้

4194

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1892614
เงินตำลึง
4687381
ชื่อเสียง
255115
ความหิว
1440

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
19778
ความชั่ว
8547
ความโหด
45900
เกิ้นหยาง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-3-8 22:46:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูกจิ้งจอกงอกหาง
127

{ ผจญภัยกับคู่หู 5 }
หมูสดงดเชื่อเบื่อก็ขายมา!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ขบวนแห่หมูสัญจรเดินทางผ่านย่านชานเมืองแล้วขาวตรงเข้าสู่หานตาน อดีตเมืองเอกของแคว้นเจ้าเขตจี้โจวแห่งนี้รายล้อมไปด้วยเมืองใหญ่ทรงอิทธิพล สิ่งที่พอจะกู้หน้ามาได้ก็มีเพียงสินค้าท้องถิ่น อย่างอาหารเลิศรสสูตรต้นตำหรับอย่าง ‘หมูย่างเกลือ’ นั่นเอง
     
        เจ้าหมูสามตัวเดินเรียงแถว ซ้าย ขวา ซ้าย! หน้าเดิน! ต่อเนื่องมาจนถึงจตุรัสหยกขาว ย่านการค้าที่ขึ้นชื่อด้านอาหารเลิศรส และในบรรดาอาหารหลักของชาวฮั่นที่ขาดไม่ได้แม้แต่บนโต๊ะเสวยขององค์จักรพรรดิก็คือ หมู เห็ด เป็ด ไก่

        แน่นอนว่าในบรรดาเนื้อ ‘หมู’ เป็นที่นิยมที่สุด ด้วยการหาซื้อง่าย รสชาติดี และราคาเอื้อมถึง….

        เพราะเหตุนี้แผงขายหมูจึงเปิดกิจการได้ทั่วต้าฮั่น อย่างเช่นร้านหมูย่างที่ขบวนแห่กำลังเดินผ่าน… แต่อยู่ดีๆ เมื่อผ่านกรงที่มีหมูหนึ่งตัวรอถูกเชือด สายตาที่เศร้าสร้อยมองกดดันรอจับวาระสุดท้ายของชาติหมู ทำให้ลูกขบวนพาเหรดเกิดคลุ้มคลั่ง...กลายเป็นหมูอันธพาล…

อี้ดด!!

        “เฮ้ย! หมูร้านไหนหลุดออกจากกรงมาวะ! อาตี๋ลื้อไปจับมันทีสิ อั๊วะยุ่งอยู่!” เจ้าหมูพี่ใหญ่ร้องโวยวายก่อนกระโดดพุ่งชนแผงหมูย่าง เจ้าของร้านคว้าปังตอชี้มาทางอีกสองตัวแล้วสั่งบุตรชายให้ช่วยกันจับ แต่หมูทั้งสองก็ไม่ใช่ ‘หมูในอวย’ วิ่งได้ล้วนพากันควบกีบกระดุ้กๆ เอาตัวไปเกลือกกลิ้งน้ำมันแล้วมุดหลบซ้ายขวาหลุดรอดมือคนจับได้อย่างคล่องแคล่ว

อี้ดๆๆ~~!! อู๊ดๆๆ~~~!!

        นักกวีหนุ่มเคี้ยวถังหูลู่มองภาพเบื้องหน้าอย่างนึกบันเทิง จู่ๆ หัวหน้าขบวนเขาก็เกิดเป็นหมูอันธพาลพังหน้าร้านคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่แล้วด้วยแววตาเศร้าๆ ของหนึ่งหมูในกรง… ก็ทำให้หลิงเฮ่าเกิดใจอ่อนขึ้นมา เดินหลบข้าวของระเนระนานเข้าไปเจรจากับเจ้าของเขียงเพื่อขอซื้อต่อ ลูกชายเขาก็ชิงพูดก่อนว่าไม่ได้! หมูตัวนี้ขุนมาตั้งหลายปีรอเชือดขายวันนี้แล้ว นักกวีผมดำยังไม่ลดละ ใช้น้ำเสียงอย่างนักฑูตต่อรองต่อว่า “ท่านน้า เลี้ยงหมูตัวนี้มาหลายปีจะดีจะร้ายย่อมต้องมีความสงสารเห็นใจเกิดขึ้นบ้าง เอาอย่างนี้ไหมข้าขอซื้อหมูตัวนี้ต่อ รับรองจะไม่สังหารมัน...ช่วยขายให้ในราคา800ตำลึง เห็นเป็นอย่างไร??"

        เจ้าของร้านหันไปซุบซิบปรึกษากันกับบุตรชายแล้วหันมากล่าวต่อ “1000ตำลึง ขาดตัว! งดเชื่อเบื่อทวง!” อย่างน้อยก็ขายได้เงินก้อนเลยไม่ต้องเหนื่อยย่าง “ถ้าอั๊วะย่างหมูตัวนี้อย่างน้อยวันนี้ได้ 1200 ตำลึง ว่ามา! ลื๊อจะเอาไม่เอา!”

         หลิงเฮ่าคำนวนราคาดูแล้ว เห็นว่าตามราคาพื้นฐานในตลาด ไม่เสียเปรียบมากนัก อีกทั้ง...ยังเป็นการช่วยชีวิต ใช้มูลค่ามาตีเป็นเงินออกจะโหดร้ายไปหน่อย ใบหน้าหวานพยักหน้ารับกล่าว “ตกลง...นี่เงิน1000ตำลึง ท่านน้าช่วยปล่อยเจ้าหมูออกมาจากกรงที” ถอนเงินมาก็มีแต่เงินออกถี่ๆ หัวใจเขากำลังหลั่งเลือดแต่ใบหน้ายังต้องยิ้มแย้ม ‘1000 ตำลึงเชียวนะ!! ซื้อหมั่นโถวได้ตั้งหลายร้อยลูก!’

        หมูที่เสี่ยงเขียงแล้วรอดการโดนเชือดมาได้อย่างหวุดหวิด เดินต้วมเตี้ยมมากระดิกหางใส่เขาทันทีที่ถูกปล่อยออกจากกรง หลิงเฮ่ายกยิ้มอย่างนึกขันกับท่าทีนั้น “รอดแล้วนะเจ้า….”


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -1000 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -1000 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นฮั่นเสียหม่าต้าซิ่ง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ผ้าคลุมขนนก
กระจกหมื่นทิวา
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x61
x2
x55
x260
x130
x12
x100
x30
x2
x1
x10
x7
x54
x1600
x9999
x6
x1600
x8
x30
x5
x800
x1960
x600
x350
x2000
x40
x35
x26
x960
x740
x2600
x100
x16
x1800
x9
x1200
x1800
x1100
x28
x19
x15
x102
x11
x1000
x15
x125
x1900
x164
x2330
x1303
x334
x2503
x3
x8100
x363
x89
x98
x3
x74
x150
x3101
x126
x302
x460
x2842
x2270
x5
x1580
x8
x610
x1800
x3
x302
x8
x27
x2165
x2330
x5
x50
x4497
x49
x9999
x1800
x28
x3
x122
x155
x16
x1040
x1
x1
x2125
x1
x1
x2425
x13
x4
x3
x786
x1570
x598
x15
x66
x88
x12
x43
x5
x1180
x1700
x253
x970
x17
x500
x160
x41
x44
x2365
x1
x1980
x2719
x3100
x2854
x85
x298
x252
x4330
x9999
x570
x51
x42
x3981
x25
x16
x47
x182
x32
x2
x1000
x1011
x16
x3009
x246
x2800
x182
x1297
x9999
x2451
x2820
x1102
x1780
x2300
x147
x95
x965
x485
x1081
x122
x25
x5390
x2763
x3768
x1130
x81
x2386
x3567
x3851
x2005
x3464
x974
x507
x1072
x428
x136
x950
x221
x3
x24
x3
x1290
x77
x35
x3064
x570
x2
x264
x116
x9999
x2349
x2
x36
x2179
x2965
x5400
x7097
x339
x3497
x4270
x404
x676
x9999
x1759
x411
x10
x1006
x2145
x2940
x448
x89
x1
x19
x25
x25
x31
x9
x5258
x9149
x1792
x9999
x199
x24
x5343
x20
x5805
x18
x8
x856
x256
x26
x9
x101
x31
x7
x777
x3805
x6
x30
x194
x620
x81
x2804
x2116
x109
x15
x1409
x2558
x2208
x3
x279
x3684
x2590
x216
x7899
x509
x388
x3556
x2584
x8003
x10
x2242
x2439
x5805
x6750
x3120
x1092
x21
x2486
x847
x90
x328
x140
x2821
x2114
x9999
x41
x3675
x9999
x9999
x9999
x3235
x1857
x107
x3210
x4
x3704
x33
x3240
x3939
x696
x1
x756
x1550
x212
x901
x4041
x2162
x2455
x5008
x9999
x3353
x1956
x3079
x2074
x1859
x3270
x4179
x3272
x778
x61
x1
x20
x1909
x2236
x713
x1
x4267
x5622
x67
x9999
x672
x1243
x918
x2686
x103
x2917
x519
x485
x82
x697
x258
x8
x156
x17
x9999
x1123
x2070
x2383
x180
x651
x449
x81
x1201
x898
x9999
x3210
x1037
x1260
x670
x168
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2224
x2
โพสต์ 2018-3-9 20:24:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                 {ทำดีได้ดี}
“นานๆทีได้ออกมาเที่ยวก็ดีเหมือนกันนะ” เหลียนเทียนฮ่าวพูดขึ้นมาลอยๆขณะที่รถม้ากำลังแล่นจากคฤหาสน์หลังงามสู่ตัวเมืองหานตาน
                ระหว่างทางมีผู้คนมากมายกำลังดำเนินชีวิตตัวเองในยามเช้ากันอยู่แต่ว่าก็มีบางคน ไม่สิหลายคนที่จำรถม้าคันนี้ได้และโบกมือทักทายให้กับเหลียนเทียนฮ่าว
                เหลียนเทียนฮ่าวได้แจกจ่ายของมาระยะหนึ่งแล้วทำให้เหล่าชาวเมืองบางคนรู้สึกเลื่อมใสในความใจบุญของเจ้าตัวทำให้เหลียนเทียนฮ่าวเป็นที่รักใคร่ของประชาชนชาวหานตานแห่งนี้
                “นั่นสินะครับผมเองครั้งสุดท้ายที่ได้มาเที่ยวอย่างสบายใจก็ นานพอตัวเลยละครับ”เมิร์กที่ผ่านมาตั้งแต่อยู่บ้าน ออกจากบ้าน การเดินทางที่เรียกว่า ท่องเที่ยวอย่างสบายใจแทบจะไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆสักครั้งเลย ทุกครั้งล้วนมีเป้าหมายเพื่ออะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ความสุขส่วนตัวเสมอๆ
                “งั้นรึคงลำบากมากสินะ โอ๋ๆ” เหลียนเทียนเฮ่าที่ตอนนี้กำลังเห่อลูกชาย(ปลอมๆ)ที่ไม่ได้เจอกันนับสิบปีได้ลูบหัวสีส้มของเขาด้วยความอ่อนโยน
                “ก็หลายๆอย่างนะครับ” เมิร์กหันไปมองที่นอกหน้าต่างต่างก็เห็นผู้คนมากมายต้อนรับการเดินทางของเหลียนเทียนเฮ่า
                ‘น่าอิจฉาจังนะ’

               
                ไม่นานรถม้าก็แล่นมาถึงจุดหมายย่านการค้าแห่งเมืองหานตาน จัตุรัสหยกขาว
                “ซีฟ่านมานี่สิ”เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเรียกเมิร์กจนร้านค้าร้านหนึ่งที่มีคุณตาแก่นั่งปัดแมลงวันอยู่
                “ครับ”เมิร์กเดินตามไปแต่โดยดี เผชิญหน้ากับคุณตาที่ดูจากรอบๆร้านที่เต็มไปด้วยขนมมากมายก็คงเป็นร้านขายขนมแน่ๆ!!
                “นี่คือคุณลุงต้าจือเจ้าของร้านขนมที่เจ้าชอบมาซื้อตอนเด็กๆ” เหลียนเทียนเฮ่าแนะนำเมิร์กให้กับชายที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านขนมที่เหลียนซีฟ่านเคยชอบตอนเด็กๆ
                คุณลงต้าจือทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกแต่ได้คุณพ่อบ้างต่งที่เดินเข้าไปกระซิบกระซาบถึงจะพยักหน้าเข้าใจและเล่นไปตามน้ำ
                “โอ้ๆหนูน้อยซีฟ่านในตอนนั้นเติบโตถึงขั้นนี้แล้วรึเนี่ย” คุณลุงต้าจือน่าจะไปเป็นนักแสดงยิ่งนัก!เมื่อลมหายใจที่แล้วยังทำหน้าเหมือนเห็นผีแต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนคุณลุงที่ไม่ได้เจอหลานๆที่รักนับสิบปีแล้วได้เจอกันอีก
                เมิร์กในคราบเหลียนซีฟ่านเหลียนเทียนเฮ่าและคุณตาต้าจือได้พูดคุยกันเพื่อลำลึกความหลัง ถึงแม้จะมีคำถามที่เมิร์กไม่สามารถตอบได้ออกมาเขาก็บ่ายเบี่ยงโดยข้ออ้างประจำตัวว่า
                “ขอโทษที่ความจำข้าไม่ดีนะครับ”
                ทั้งสามคุยกันต่อสักครู่ก่อนที่เหลียนเทียนเฮ่าจะขอตัวพาผู้ติดตามของเขาเดินทางต่อ
                คณะเดินทางของเหลียนเทียนเฮ่าที่ประกอบด้วยเมิร์กและพ่อบ้านต่งก็เดินทางมาถึงร้านถัดไปเป็นร้านขายของเล่นเก่าๆที่มีเด็กยืนมุงอยู่หน้าร้านประมาณสี่ห้าคนกำลังงอแงอยากได้ของเล่นโดยพ่อแม่ของพวกเขายืนกังวลกันใหญ่
                “ดูเด็กๆพวกนั้นสิเจ้าตอนอายุเท่านั้นไม่เคยทำแบบนั้นเลย มีแต่เดินมาบอกข้าตรงๆว่า’ท่านพ่อข้าอยากได้’แถมน้านนานกว่าจะมาขอแต่ละทีทั้งๆที่ถ้าเจ้าขอข้าจะมอบทุกอย่างให้แท้ๆ” เหลียนเทียนเฮ่าพูดติดตลก เมื่อก่อนลูกของเขาเป็นคนที่มีความโลภในตัวน้อยมากแต่ถ้ามันเกิดขึ้นคือต้องได้จริงๆถึงจะยอมสงบ
                “ท่านจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ” เมิร์กชี้นิ้วไปที่ร้านค้าเบื้องหน้าก่อนจะถามด้วยความสงสัย การที่ผ่านมาที่นี่น่าจะมีธุระอะไรบางอย่างเป็นแน่
                “เจ้าช่างรู้ใจข้าจริงๆ” เหลียนเทียนฮ่าวพูดแล้วก็หัวเราะเดินตรงไปข้างหน้าและเจรจากับเหล่าเด็กๆ
                “พวกเจ้าเป็นอะไรกันรึ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับเด็กๆที่ยืนสามัคคีร้องไห้กันอย่างร้านค้าพ่อแม่ของเด็กที่เห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครก็ยืนเงียบๆ
                “ข้า ฮึก ข้า ฮึกอย่างได้ใบพัดไม้นั่นแต่แม่ข้าไม่ยอมซื้อให้” เด็กหญิงตัวน้อยเป็นคนพูดแทนให้พวกเพื่อนที่ต่างพยักหน้ารับคำพูดของนาง
                “ยายแก่ฟางเหลียวเอ้ยใบพัดไม้5อันเท่าไหร่รึ” เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเข้าไปในตัวร้านที่ปิดอยู่
                เสียงตึงๆดังมาจากในร้านก็จะมีคุณยายถ้าท่าใจดีออกมาเปิดประตูพร้อมกับใบพัดห้าชิ้นในมือ
                “อันละ100ตำลึง5อัน450ตำลึง” คุณยายไม่รีรอบอกราคาพร้อมลดให้เสร็จสรรพ
                “อะนี่”เหลียนเทียนเฮ่าหยิบเงิน450ตำลึงในถุงเงินข้างกายยืนให้ยายแก่ฟางเหลียวและนำมันมาแจกจ่ายให้เด็กๆ
                “ขอบคุณค่ะท่านตา” “ขอบคุณครับ” เด็กสาวและเด็กชายทั้งหลายก้มหัวขอบคุณเหลียนเทียนเฮ่าและหยิบใบพัดกันไปคนละชิ้น
                “ขอบคุณท่านเจ้าสัวที่เมตตา”เหล่าผู้ปกครองของเด็กต่างเดินมาขอบคุณเหลียนเทียนเฮ่ากันยกใหญ่ก่อนจะจูงมือลูกๆเดินกันไปทำธุระของพวกตนต่อ
                เมิร์กยืนดูการกระทำของเหลียนเทียนเฮ่าด้วยใจหลากหลายใจหนึ่งก็นับถือในตัวอีกฝ่ายที่เดินเข้าไปช่วยเด็กๆโดยไม่รีรอ อีกใจหนึ่งก็คือเขาคิดถึงเด็กที่เขาเองก็เคยเดินเข้าไปช่วยแบบไม่รีรอ
                เหลียนเทียนเฮ่าที่สังเกตเห็นแววตาของเมิร์กก็ฉีกยิ้มก่อนจะพูดออกมา
                “ซีฟ่าน เจ้าเองก็คงเคยสินะการช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่สนผลตอบแทนนะ”
                “ก็คงงั้นครับข้าไม่แน่ใจว่าจะเรียกแบบนั้นได้รึเปล่า” เมิร์กตอบ
                “เอาไว้พวกเราไปกินข้าวกันแล้วค่อยเดินเที่ยวต่อดีกว่า ถึงหลายๆที่จะเปลี่ยนแปลงไปแต่ก็มีบางทีที่ยังเหมือนตอนเจ้ายังอยู่ที่นี่นะซีฟ่าน”
                 เหลียนเทียนเฮ่ายกมือขึ้นดูท้องฟ้าที่เห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นมาเหนือหัวแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ จึงได้กล่าวไปเช่นนั้น
                 เมิร์กที่เห็นว่าไม่เสียหายอะไรก็ตอบตกลงกันไปกินข้าวที่ร้านอาหารเล็กๆที่ไม่มีร้านเป็นของตัวเอง เป็นแค่ตรอกเล็กในตลาดเพียงเท่านั้น
                  "ตาแก่เอ้ยดูสิใครมา" เหลียนเทียนเฮ่าตะโกนเรียกพ่อครัวในร้านอย่างสนิทสนม
                  "ต้าย ก็นึกว่าใคร พ่อซีฟ่านน้อยของข้า" เสียงดัดสตรีออกมาจากปากบุรุษร่างสูงเท่าชายฉกรรย์ทำให้หัวเจ้าของเมิร์กหล่นตุบ
                  "เอ่อ สวัสดีครับ" เมิร์กโบกมือทักทาย
         @Admin
                  
               

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไข่มุกราตรี
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ปลอกสรรพสัตว์
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1000
x10
x1
x238
x129
x1
x12
x80
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x41
x1
x15
x140
x111
x28
x10
x10
x484
x3056
x2
x2
x5
x78
x8
x4
x560
x120
x432
x70
x272
x16
x2
x1
x701
x9
x21
x1
x3
x258
x41
x19
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x68
x28
x1
x1836
x1
x43
x8
x14
x1
x1021
x1280
x4199
x15
x20
x9999
x52
x51
x143
x50
x2697
x53
x120
x20
x77
x6
x1159
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x5604
x1170
x7657
x6280
x200
x500
x261
x206
x500
x138
x44
x450
x5
x960
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4337
x1100
x9999
x5400
x128
x142
x9999
x1513
x30
x91
x737
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x774
x160
x79
x30
x776
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-3-10 14:08:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ทำดีได้ดี}
             ทั้งสามหลังจากกินข้าวที่ร้านอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยถึงแม้ร้านนี้จะเป็นร้านเล็กๆที่ไม่มีสิ่งใดตกแต่งแต่ลูกค้าก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆจนตอนนี้ทุกโต๊ะและเก้าอี้ล้วนมีผู้จับจองแล้วหลังจากที่ว่างเปล่าเมื่อครู่
             “คนยังเยอะเหมือนเดิมเลยนะ ฮ่ะๆฮ่าๆ” เหลียนเทียนเฮ่าหัวเราะลั่นด้วยความสนุกสนานพ่อบ้านต่งที่ยืนดูข้างหลังก็อมยิ้มให้กับผู้เป็นนายที่มีความสุขสักที
             พ่อครัวร่างยักษ์เดินกลับมาพร้อมอาหารบ้านๆบนถาดในมือของเขา
             ตัวอาหารส่งกลิ่นหอมออกมาตั้งแต่ออกจากประตูออกจากห้องครัวถึงโต๊ะเขาร้านนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก เขาไม่แม้แต่จะถามถึงรายการอาหารแต่กลับพูดคุยกับลูกค้าเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปประกอบอาหารทันที
             “อาหารมาแล้วจ้าหนุ่มๆ” พ่อ?ครัวเพียงคนเดียวของร้านเดินมาพร้อมกับอาหารในมือ
             “มาๆ ข้าหิวแล้ว” เหลียนเทียนเฮ่าพูด
             “จ้าๆ” อาหารร้อนๆถูกวางจากมือพ่อครัวสาว ไปรอบๆโต๊ะอาหารที่มีนั้นเป็นอาหารธรรมดาแบบหมูย่าง หรือหมูผัดพริกหรือปลาย่างธรรมดาๆ
             “รอบนี้ข้าลงทุนใช้เกลือที่เก็บไว้เลยนะขอให้อร่อยละ” ชาย?ร่างยักษ์เอ่ยปากอย่างกระดี้กระด้าก่อนจะโดดเหยงๆกลับเข้าไปในครัว
             “กินกันเถอะ”เหลียนเทียนเฮ่าพูดเรียกสติให้ทุกคนลงมือกินข้าว
             เมิร์กที่เห็นท่าทางของพ่อบ้านต่งที่มักนิ่งเงียบและดูสุขุมเสมอกลับมีความตกใจแฝงอยู่
             ทั้งสามลงมือกินข้าวกันอย่างรวดเร็วด้วยความเอร็ดอร่อยก่อนที่จะทิ้งตังไว้บนโต๊ะและเดินจากไปทันที
             ถ้าถามว่าไม่กลัวโดนขโมยหรือ ก็ต้องถามว่ากล้าขโมยของต่อหน้าร่างกำยำของเจ้าของร้านรึเปล่าดีกว่ายิ่งไม่ต้องบอกเลยว่านี่เป็นเงินของเหลียนเทียนเฮ่าหากโจรผู้นั้นยังสติดีอยู่คงไม่อยากโดนทั้งเมืองหานตานไล่ล่า
             “ซีฟ่านเจ้ารอตรงนี้แปปนึงนะ ต่งตามข้ามา” เหลียนเทียนเฮ่าหยุดเดินดื้อๆก่อนจะหันไปพูดคุยกับอีกสองคน
             เมิร์กพยักหน้าตอบรับก่อนที่เหลียนเทียนเฮ่ากับพ่อบ้านต่งจะเดินหายไปในตรอกใกล้ๆ

             ไม่นานทั้งคู่ก็ออกมา พ่อบ้านต่งมีใบหน้าเคร่งเคลียดและเหลียนเทียนเฮ่ามีใบหน้าซีดเซียวพ่อบ้านต่งตะโกนเรียกรถม้าและทั้งสามก็กลับคฤหาสน์ทันที


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไข่มุกราตรี
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ปลอกสรรพสัตว์
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1000
x10
x1
x238
x129
x1
x12
x80
x18
x5
x8