ดู: 609|ตอบกลับ: 13

{ นอกเมืองฉางอัน - เขาหลี่ซาน } หุบเขาอิงฮวา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-6 15:01:22 |โหมดอ่าน


หุบเขาอิงฮวา

{ เ ข า ห ลี ซ า น }










 


【หุบเขาบุปผาโรยอิงฮวา】
'เงาผู้ใดที่สั่นไหว ใต้ทะเลกลีบอิงฮวา'
หุบเขาแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาหลีซาน
สองฝากฝั่งผาขนาบข้างสูงชันล้วนเต็มไปด้วยอิงฮวา
กิ่งก้านแตกแขนงไร้ที่สิ้นสุด สายลมพัดหวน
กลีบสีชมพูอ่อนโปรยปรายดั่งม่านบุปผา
เมื่อได้กลิ่นหอมหวานในหุบเขาบุปผชาติ
บางครั้งบางคราวก็หวนให้ระลึกถึงความทรงจำเก่าก่อน




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1265

กระทู้

4526

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3815940
เงินตำลึง
3520020
ชื่อเสียง
285451
ความหิว
4597

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25416
ความชั่ว
8502
ความโหด
53971
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-3-6 18:15:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-6 18:25

ลูกจิ้งจอกงอกหาง

112

{ การนัดหมาย 4 }
บางเรื่องไม่รู้ยังดีเสียกว่า


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ‘หรือที่ผ่านมา เจ้าไม่เคยสนใจความเป็นตายของข้าอย่างแท้จริง?’ สำหรับนักกวีหนุ่มผู้ใดที่เขายอมรับว่าเป็นสหาย ผู้นั้นได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจ...หลิงเฮ่าย่อมไม่คิดเล็กคิดน้อยหากอีกฝ่ายทำสิ่งใดอย่างตรงไปตรงมา ซูเทียนเหมินกับเขาจึงไม่เคยมีปัญหาจนถึงขั้นแตกหักกันมาก่อน แต่พอมาย้อนคิดดูแล้วเปรียบเทียบกันกับหลิวเว่ยที่มักยกเรื่องบุญคุณขึ้นมาพูดเพื่อให้เขาทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ ในจุดนี้….เทียนกลับไม่เคยกระทำมาก่อน ใกล้ถึงหุบเขาทีละก้าว ดวงตาสีอำพันทอแววคมปลาบ คำว่า ‘สหาย’ ที่หลิวเว่ยรู้จัก กับความหมายของคำนั้นตามแบบทีหลิงเฮ่าให้คุณค่า...คงจะต่างกัน เรื่องน่าเศร้าของมิตรภาพนั่นคืออีกฝ่ายไม่ได้ให้คุณค่ากับเรามากเท่าที่เราให้ไป

        กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยพัดมาตามลม ดึงความนึกคิดของหลิงเฮ่ากลับมาสู่ปัจจุบัน เมื่อถึงทางแคบลงบุรุษผมเงินจึงโดดลงจากม้า มองสองฝากฝั่งเป็นหน้าผาสูงชัน รากไม้ซ้อนพันแน่นขนัดดั่งปราการ ยึ่งก้าวเข้าหุบเขาไปลึกเท่าใก กลีบบุปผาสีชมพูก็ยิ่งโปรยลงมาดั่งทะเลดอกอิงฮวา

        ดั่งม่านบุปผาของภูติพราย สายลมพัดกลีบพลิ้วหล่นร่วงจนยากจะมองหนทางข้างหน้าได้ชัดเจน ฝั่งตรงข้ามช่องผาที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามา คล้ายปรากฎเงาร่างของอีกคนร่างสูงยกเท้าก้าวต่อไป ด้วยอาการเรียบเฉย...กลีบดอกไม้นับหมื่นพันกลิ่นของมันทำให้เขามึนเมาจากประสาทรับกลิ่นที่ดีจนเกินไป สุดท้ายจึงเป็นฝ่ายยืนให้อีกคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า

        ท่ามกลางหุบเขา บุปผาโปรยปรายดั่งม่านพิรุณ สีชมพูอ่อนตัดกับชุดกระโปรงน้ำเงินปักลายวิจิตรของนาง ดวงหน้ากลมดั่งจันทร์เพ็ญเส้นเกศาดำขลับม้วนปักปิ่นระย้า คนเบื้องหน้าเขาในยามนี้ดูอ่อนหวานแปลกตากว่าในเวลาปกติ



        "สวัสดีเจ้าจิ้งจอก" เมื่อชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด ดวงตาสีอำพันคู่คมยังตกลงบนตัวนางจึงยิ้มเอ่ยขึ้นอย่างเป็นมิตร แม้ลึกๆ ก็รับรู้ได้ว่าเขามีท่าทีแปลกออกไป "นี่ข้าเองไงจำไม่ได้เหรอ" นกขุนทองม่อเจียที่บินมาเกาะบ่าช่วยยืนยันได้อีกเสียง

       “.............” หลิงเฮ่าเสสายตามองไปยังนกขุนทอง เจ้าตัวนี้มักเกาะอยู่บนบ่า ‘สหาย’ ของเขาตลอดเวลา ทำไมในเวลานี้ถึงเลือกเกาะ ‘คนแปลกหน้า’ มุมปากชายหนุ่มเหยียดยิ้มเรียบๆ ทรงปัญญา? บ้าอะไร สุดท้ายเขาก็หนี้ไม่พ้นไอ้หน้าโง่คนหนึ่ง

        "หลิวเว่ยไง เจ้าคงไม่โกรธข้านะที่ข้าปลอมเป็นชาย พอดีสตรีออกท่องยุทธภพแต่งกายแบบเราไม่สะดวกมักเป็นที่ดึงดูดสายตามากเกินไป" เห็นเขายิ้มนางจึงเข้าใจว่านักกวีหนุ่มไม่ถือสาเรื่องนี้แล้ว ที่ต้องปิดบังสหายความจริงมีเหตุจำเป็น สถานะของนางเกี่ยวพันถึงผู้คนมากมาย รวมถึงครอบครัวนาง...คิดจะเปิดเผยต่อใครก็ต้องแน่ใจแล้วว่าคนผู้นั้นเชื่อถือได้ "ข้าชื่อ อ่อใช่ๆ ชื่อจริงข้า หลิวจูอี้ ท่านพ่อข้าเป็นคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในฉางอันอย่างที่ข้าบอกเจ้านั่นล่ะเจ้าจิ้งจอก" รอยยิ้มสดใสถูกส่งให้สหาย นางโล่งใจขึ้นมากหลังได้บอกเรื่องนี้กับเขา คล้ายว่าม่อเจียเองก็รับรู้จึงกระโดดโลดเต้นอยู่บนไหล่ช่วยเรียกตามวิสัย

‘เจ้าจิ้งจอก เจ้าจิ้งจอก’


         น้ำเสียงนางหวานใส ไม่ใช่ดัดจนห้าวแบบปกติ
         ใบหน้านวลเนียนแต้มชาดเขียนคิ้ว เป็นสาวน้อยที่งดงามสดใสน่าทนุถนอมนางหนึ่ง
         ชุดกระโปรงผ้าไหมเนื้อละเอียดเข้ารูปอย่างที่ชนชั้นสูงนิยมสวม ขับผิวเนียนผ่อง เรือนร่างอรชรไม่มีส่วนไหนที่บอกว่า ‘เป็นบุรุษ’
         รอยยิ้มที่คุ้นเคยแต่เมื่ออยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายในยามนี้กลับรู้สึกไม่ชวนมอง ด้วยทุกสิ่งล้วนดูปลอมไปหมด!


        ‘.....ข้าไว้ใจ...เชื่อใจ เห็นเจ้าเป็นผู้มีพระคุณ เป็นสหายข้า! แต่ที่แท้….เจ้าไม่เคยไว้ใจข้าสักครั้งเลยสินะ’
        ‘นอกจากเรื่องนี้….ยังมีสิ่งใดอีกที่เจ้าปิดบังข้า?’


        หลิงเฮ่ากดเปลือกตาลงแน่นสนิท ไม่รับรู้ ไม่มองเห็น… แต่เสียงข้องนางยังคงถามไถ่ เขายัง ‘ได้ยิน’ ถ้อยคำนั้นของเทียนเวียนกลับมาหาอีกครั้ง ‘เรื่องบางเรื่องไม่รู้ยังดีเสียกว่า’ บุรุษชุดขาวยกฝ่ามือขึ้นรองรับกลีบดอกอิงฮวา มันซ้อนทับลงปลายนิ้วทีละกลีบ จนเพิ่มพูน

        เสมือนสิ่งหนึ่งถูกลั่นดาลปิดตายอย่างไร้เสียงในหัวใจเขา ชายผมเงินปรายสายตาเรียบเฉยกลับมาเนิ่นนานจึงกล่าวประโยคแรก

     “ยังมีเรื่องใดจะพูดกับข้าอีกรึไม่?”

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x166
x91
x308
x150
x83
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x10
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x41
x39
x26
x960
x740
x2201
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x973
x28
x27
x15
x102
x10
x1000
x18
x134
x1892
x225
x2025
x1301
x322
x2305
x3
x8100
x363
x85
x100
x4
x72
x143
x3273
x128
x302
x411
x2744
x2019
x20
x1670
x8
x508
x1803
x7
x1
x28
x2965
x2448
x9
x52
x6695
x50
x9999
x1802
x44
x3
x129
x15
x1040
x1
x1
x2345
x2
x1
x2425
x13
x25
x18
x681
x470
x580
x30
x128
x18
x37
x52
x6
x1180
x1502
x8213
x967
x200
x590
x200
x50
x48
x2365
x1
x1850
x2769
x3100
x4203
x338
x252
x5460
x9999
x567
x51
x42
x3548
x20
x16
x57
x179
x1000
x13
x3353
x193
x2885
x526
x1343
x9999
x2466
x2930
x1432
x1828
x2410
x90
x2223
x485
x1102
x129
x30
x6745
x1943
x3812
x1394
x89
x2415
x3626
x3871
x2005
x3533
x1252
x514
x1407
x463
x176
x1000
x327
x3
x24
x8
x1390
x77
x50
x3674
x840
x2
x524
x116
x9999
x2366
x2
x35
x2139
x3388
x5400
x7097
x374
x4961
x4370
x496
x794
x9999
x1759
x599
x10
x1010
x2349
x2940
x560
x92
x2
x19
x25
x25
x32
x9
x4298
x9240
x1807
x9999
x199
x24
x6054
x20
x5805
x20
x8
x957
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x793
x3805
x7
x30
x203
x739
x81
x2705
x2127
x110
x16
x1410
x2578
x2400
x3
x280
x3676
x2540
x267
x7884
x509
x392
x3706
x3394
x9999
x10
x2252
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2830
x855
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4183
x9999
x9999
x9999
x3150
x1889
x107
x3200
x4
x3696
x35
x3223
x3929
x741
x1
x756
x1514
x363
x951
x4545
x2207
x3530
x5004
x9999
x4328
x9999
x3079
x2092
x1843
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x20
x1919
x2766
x713
x1
x4517
x5907
x67
x9999
x673
x1293
x968
x2870
x103
x3011
x571
x420
x101
x825
x258
x8
x157
x25
x9999
x1123
x2060
x2366
x180
x661
x454
x103
x1201
x1059
x9999
x3360
x1076
x1230
x680
x215
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

1265

กระทู้

4526

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3815940
เงินตำลึง
3520020
ชื่อเสียง
285451
ความหิว
4597

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25416
ความชั่ว
8502
ความโหด
53971
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-3-7 04:33:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-7 17:06

ลูกจิ้งจอกงอกหาง

114

{ การนัดหมาย 6 }
เจ้าผิดต่อข้า ข้าผิดต่อเจ้า


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ราตรีสงัดแสงจันทราส่องสว่าง สะท้อนกลีบบุปผาที่ร่วงโรยเป็นสีเงินจางๆ ร่างคนทั้งสองอยู่เหนือพรมกลีบดอกไม้ ความงดงามในหุบเขาอิงฮวาจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อมีผู้ที่เห็นแล้วรู้สึกชื่นชม

        “เจ้า...โกรธหรอ? ก็ถูกล่ะนะที่จะโกรธ ข้าก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้นักหรอก ไม่ได้อยากปิดบัง…เรื่องนี้หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ” สตรีในชุดกระโปรงสีน้ำเงินงดงามจนกลีบดอกไม้รอบกายดูหม่นไป แต่บุรุษในชุดขาวกลับไม่รู้สึกหวั่นไหว มีเพียงใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา เสียงใสๆ ที่ยังคงพยายามอธิบายอย่างไม่ลดละ ราวกับไร้ผลใดใด “นี่! อย่าเคืองกันเลยนะข้ามีเหตุจำเป็นจริงๆ ถึงต้องรอให้แน่ใจว่าสามารถเชื่อใจเจ้าได้เสียก่อน” นางถึงใช้เวลาสังเกตหลิงเฮ่าอยู่พักใหญ่  ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาบุรุษตรงหน้าไม่มีความงมงายในลาภยศ ไม่โลภด้วยเงินทองและรักษาสัจจะ ที่สำคัญ...ยังนับถือคุณธรรมน้ำมิตร นางถึงรวบรวมความกล้าเปิดเผยความจริงออกมา หวังเพียงแต่ว่ามันยังไม่สายเกินไป

        นักกวีหนุ่มรับฟังถ้อยคำแก้ต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ‘ไม่เคยเชื่อใจข้าจริงๆ สินะ...’ สหายที่ร่วมเดินทางกันแรมเดือน พบเจออุปสรรคเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกันมา ถึงจะเป็นช่วงระยะเวลาที่ไม่นานแต่ก็เกิดมิตรภาพขึ้นมาแล้ว รากของมิตรภาพที่ยังไม่ฝังลึกนั้นกำลังถูก ‘สตรี’ เบื้องหน้าถอนออกทีละประโยค “แล้วทำไมต้องหลอกข้า?” หากคิดจะปิดบัง มาบอกเขาทำไมตอนนี้ เสมือนทิ้งความคาดหวังไว้กับ ‘คำสัญญา’ ผลสุดท้ายผู้ที่ปฎิบัติตามคำมั่นมีเพียงตัวเขาเองอยู่ดี ที่สระน้ำในฮั่นจงเสิ่นหลิงเฮ่าเคยพูดกับหลิวเว่ยเอาไว้เช่นไรล้วนจดจำได้ทุกประโยค คนตรงหน้ารับปากอย่างไรเกรงว่ารายนี้คงลืมเสียแล้ว ริมฝีปากบางเฉียบเอ่ยขึ้นทีละคำเพื่อช่วยย้ำเตือน “.....เจ้าไม่ผิดต่อข้า ข้าก็จะไม่ผิดต่อเจ้า”

        ‘เมื่อไม่รักษาสัญญา ใยต้องสัญญา?’ เช่นนั้นแล้วไม่เกิดความคาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง นัยน์ตาคมปลาบตวัดมองผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า คล้ายคุ้นเคย คล้ายแปลกหน้าเขาอยากก้าวขาออกไปจากหุบเขานี้โดยเร็วที่สุด เสมือนว่าเรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น แต่สุดท้ายที่ยังอยู่เพราะหน้าที่ของคำว่า ‘สหาย’ เพื่อให้โอกาสอีกฝ่ายได้อธิบายอีกครั้ง แต่เหมือนกับว่าเจ้าตัวไม่ได้เข้าใจด้วยซ้ำว่าเขา ‘ผิดหวัง’ เรื่องใด

        หลิวเว่ยหรือก็คือ ‘หลิวจูอี้’ ถูกคำพูดและสายตาเย็นชาตอกจนไร้คำแก้ต่าง นางลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ แต่เขากลับจดจำได้ ใบหน้ากลมฝืนยิ้มเฝื่อนๆ ด้วยความรู้สึกผิดเอ่อท้นในอก ทั้งยังมีความน้อยใจที่สหายไม่ฟังเหตุผลของตน ‘ตอนนี้ไม่ใช่ข้ากำลังแก้ไขอยู่หรอ! ข้าก็พยายามอธิบายอยู่นี่ไง!’ ความใจร้อนตามวัยตีตื้นขึ้นมาแทบจะข่มลงไปไม่ไหว หญิงสาวทราบดีว่าครั้งนี้ตนเป็นฝ่ายผิด หากหุนหันใจร้อนเช่นในตอนปกติ บีบให้เขาทำตามที่ตัวเองพบใจ น่ากลัวว่าในอนาคตทั้งคู่ยากที่จะกลับมามองหน้ากันติดอีก สาวใช้คนสนิทเตือนนางมาแล้วถึงความเสี่ยงเรื่องนี้ นางเองก็ไม่ได้อยากปิดบังเขา… ‘สหาย’ ที่ดีเป็นอย่างไรก็คงคล้ายท่านลุงต้วนและเสด็จแม่นางใช่ไหมนะ ? แล้วในตอนนี้นางควรจะทำอย่างไร ? น้ำเสียงใสอ่อนลงอย่างพยายามประนีประนอม “หลิงเฮ่…..”

        “ข้าควรรู้ว่าความจำเช่นเจ้าคงจะนึกไม่ออก เดิมทีผู้ที่เริ่มคำสัญญาก็คือตัวข้า ดังนั้น….เจ้าจะไม่ยึดถือมันก็ไม่เป็นไร เขาหรุบเปลือกตาลงอีกครั้งซ่อนงำประกายดุดันแล้วเดินผ่านร่างบางไปนั่งขัดสมาธิยังใต้ต้นอิงฮวาต้นใหญ่ กลีบดอกสีชมพูโปรยลงบ่ากว้าง ในยามที่หลับตาใบหน้าหวานยังคงอ่อนโยนสุขุมเช่นเดิม 'เดินทางในยุทธภพสตรีปลอมเป็นบุรุษไม่ได้มีแค่นางคนเดียว อินจี ก็เช่นกัน' เวลาที่เทียนรู้เรื่องนี้จะมีความรู้สึกอย่างไร เหมือนกับที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้ไหม? คำถามนี้ยากที่จะตอบได้

        สิ่งที่ทำลายความรู้สึกของหลิงเฮ่าไม่ใช่เรื่องเพศสภาพ แต่เป็นความจริงใจที่มีต่อกันต่างหาก 'ถึงอย่างไรนางก็เลือกที่จะบอก...'

       “....เจ้าจะไม่ยกโทษให้ข้าจริง ๆ หรอ?” เสียงของนางดังขึ้นไม่ไกล อีกฝ่ายคงไม่พ้นจับจองที่นั่งข้างตัวเขาไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อปิดเปลือกตาทำสมาธิไม่เห็นสิ่งใด… ความคุกกรุ่นในใจก็เบาลงไปมาก แต่ไหนแต่ไรมาหลิงเฮ่าใช้เหตุผลมาก่อนอารมณ์ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเขา ‘ไม่ผูกพัน’ กับผู้ใด ไม่ผูกมัดตนเองด้วยการเชื่อมโยงกับใครทั้งสิ้น เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปได้ร้อยพันอย่าง ตั้งความคาดหวังไว้ก็พูดได้เลยว่าจะถูกทำลายลง เขาเปลี่ยนแปลงเพราะพี่ฉางชิง เปลี่ยนแปลงเพราะ...เทียน สร้างความศรัทธาในคำว่า ‘มิตรภาพ’ ในคำว่า ‘สหาย’ อีกครั้ง ทำให้เขายอมเปิดรับคนอื่นเข้ามามีบทบาทมีส่วนร่วมในชีวิตตนเอง

        ยอมเปิดใจและศรัทธาในตัวผู้อื่นอีกครั้ง ผลก็คือ….ความคาดหวังที่มากเกินไปทำร้ายตัวเขาเอง

        “….ข้าไม่เคยพูดว่าโกรธเจ้า” ในเมื่อยากที่จะฝากความคาดหวัง ความศรัทธาที่เคยให้ไว้มีมากจนเกินไปเขาก็จะเก็บกลับคืนให้หมด...เท่านั้นเอง จากนี้ไปก็อยู่ที่อีกฝ่ายว่าจะทำอย่างไร คิดอย่างไร เลิกนำตัวเองไปคิดแทนเสียก็จบ เขาก็แค่ตอบสนองไปตามที่จำเป็นก็พอ “ทำไมข้าต้องโกรธด้วย? แค่จากบุรุษเปลี่ยนเป็นสตรี หรือว่าเจ้าไม่ใช่ ‘สหาย’ ข้าอีกต่อไปแล้ว?” หลิงเฮ่ายกยิ้มจนนัยน์ตาหงส์หรี่ลงเป็นเส้นโค้ง ปิดสนิทยากจะแยกแยะได้ว่าดูหม่นเศร้าหรือยินดี

        “จริงนะ! เจ้าไม่โกรธหรอ? แล้ว...ทำไมเงียบใส่ข้าตั้งนานเล่า!” กล่าวจบก็ยกมือขึ้นผลักไหล่เจ้าจิ้งจอกเบาๆ กล้าทำนางตกใจ! มันน่านัก! หลิวจูอี้กลับมายิ้มได้อีกครั้ง แม้บรรยากาศรอบตัวสหายจะดูแปลกๆ ทั้งอาการเกร็งตัวตอนนางผลักเขา แต่ด้วยความยินดีจึงมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไปทั้งหมด และหยิบห่อกระดาษน้ำมันขึ้นมา หยิบส่วนของตัวเองก่อนจะส่งให้สหาย “อ่ะ! ขึ้นเขามานานคงหิวแย่แล้วสิ อันนี้ข้าว่างๆ เลยทำเอาไว้ ตอบแทนขนมทังหยวนของเจ้าแล้วกัน!” สิ่งนี้นางยืมห้องครัวของโรงเตี้ยมเพื่อเตรียมให้หลิงเฮ่าโดยเฉพาะ แต่ด้วยนิสัยแก่นห้าว จึงอับอายเกินกว่าที่จะบอกตรงๆ



        หลิงเฮ่าปรายสายตามองเซ่าปิ่งในห่อ ที่แท้เป็นขนมเปี้ยะดูสดใหม่จำนวนหนึ่ง หลังฟังจนแน่ชัดว่าอีกฝ่าย ‘ทำเอง’ ตัวเขาที่ไม่เคยเห็นหลิวเว่ยทำอาหารจึงกล่าวเรียบๆ ว่า “...กินได้หรือ?”

พรวดด!!

        ทำเอาแม่นางด้านข้างที่กำลังเคี้ยวขนมเปี๊ยะแก้มตุ่ยสำลักออกมาทันที “แค่กๆๆ กินได้สิ! เสด็...ท่านแม่ข้าสอนทำกับมือเชียวนะ!” กล่าวจบก็หยิบชิ้นหนึ่งคิดอุดปากเจ้าจิ้งจอก แต่ใบหน้าหวานก้ำกึ่งสองเพศเบนหนีเสียก่อน “....สหาย? เจ้าไม่อยากกินหรอ?” เสียงนางอ่อนลงในทันทีเมื่อคิดได้ว่าบางทีเขาอาจจะรังเกียจขนมที่นางทำ

ภาพ by หลี่หลิงนู

        “อย่าทำเช่นนี้...เจ้าไม่ใช่หลิวเว่ยในอดีต ชายหญิงไม่ควรชิดใกล้มากเกินไป ถึงที่นี่จะมีแค่พวกเราแต่ฟ้าดินยังสามารถรับรู้ได้ ข้าไม่อยากใช้คำว่า ‘สหาย’ มาเอาเปรียบเจ้า” นักกวีหนุ่มตอบตามความเป็นจริง ในเมื่อหลิวเว่ยแท้จริงแล้วเป็นสตรีไม่ใช่บุรุษ วันข้างหน้ายังต้องออกเรือนควรคำนึงถึงเรื่องนี้เพื่อไม่ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของทั้งคู่ ที่ผ่านมาแล้วให้ผ่านไป เขาตั้งใจว่าจากนี้...หลิวจูอี้คือหลิวจูอี้ ไม่ใช่ผู้กล้าน้อยหลิวเว่ยคนเดิมจำเป็นต้องแยกให้ชัดเจน เห็นใบหน้ากลมเริ่มยู่ขึ้นทีละน้อย และเห็นแก่ที่อีกฝ่ายแสดงน้ำใจ...ก็ไม่ควรปฎิเสธมากนัก มือเรียวจึงรับห่อขนมเปี้ยะมาแล้วหยิบขึ้นกัดหนึ่งคำ แป้งนุ่มๆ หอมละมุนผสานกับใส้มันเทศค่อนข้างฝืดคออยู่บ้างเพราะไม่มีน้ำ เขาจึงส่งถุงน้ำที่พกมาให้หลิวจูอี้เผื่อว่าจะคอแห้งเมื่อทาน “ใส้หวานกำลังดี...แต่ข้ายังอิ่มอยู่ ส่วนนี้เก็บไว้ทีหลังแล้วกัน” เห็นสีหน้านางดีขึ้นเขาก็พยักหน้าเบาๆ แล้วเก็บห่อขนมเปี้ยะเข้าในแขนเสื้อ

        “อร่อยใช่ไหมล่ะ! ไว้ถ้าอยากกินอีกก็บอกนะ! ข้าจะขุนจิ้งจอกอย่างเจ้าให้อ้วนเลย” หญิงสาวรับน้ำมาดื่มจนคล่องคอแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เริ่มจัดการขนมต่อ ระหว่างนั้นทั้งสองก็พูดคุยเรื่องต่างๆไปด้วย ม่อเจียได้รับส่วนแบ่งของมันจึงบินขึ้นไปจัดการแป้งขนมบนกิ่งไม้ ดอกอิงฮวาโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงแว่วเสียงพูดคุยอยู่เป็นระยะ ส่วนมากจะเป็นการเล่าเรื่องราวของหญิงสาว ชายหนุ่มเพียงเอ่ยรับและพยักหน้าตอบเป็นครั้งคราว

        “ต่อจากนี้ไปเจ้าจะทำอย่างไร?” เมื่อเปิดเผยฐานะแล้ว หากอีกฝ่ายยังอยากเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ด้วยบุญคุณที่มีเขาก็จะช่วยปิดบังให้อีกแรง หลิวเว่ยกลับตอบด้วยคำถามว่า “เจ้าจิ้งจอก...ยกโทษให้ข้าแล้วจริงๆ หรอ?”

        “..............” บุรุษเกศาเงินเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา แสงจันทร์ใกล้ลาลับเต็มที… “ดึกมากแล้วสมควรกลับกันเสียที” หากกลับช้าอี้เหนียงอาจส่งคนออกมาตามอีก ทำให้ผู้อาวุโสเป็นกังวลไม่ใช่เรื่องดีนัก หลิงเฮ่ารู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมายังตนเอง แต่เขาเลือกที่จะเมินเฉย

‘ข้าไม่โกรธเจ้า….แค่ยากที่จะกลับมาเชื่อใจเจ้าได้อีกครั้งเท่านั้นเอง’

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -7 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -7 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x166
x91
x308
x150
x83
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x10
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2