ดู: 588|ตอบกลับ: 18

{ เมืองฉางอัน } สวนพฤกษชาติ -:- เฟิงหยวน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-5 02:27:06 |โหมดอ่าน
 



สวนพฤกษชาติ -:- เฟิงหยวน

{ เ มื อ ง ฉ า ง อั น }










【สวนป่าเฟิงหยวน】

『'ต้นเฟิงผลัดใบสีชาด วาดหวังฤดูกาลฟื้นคืนใหม่'』


สวนพฤกษชาติชานเมืองฉางอันตะวันออก

ศาลาพักชมสระและน้ำตกสีใส แวดล้อมไปด้วยต้นเฟิง(เมเปิ้ล)เรียงราย

อีกหนึ่งสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้ที่ชื่นชอบความสงบร่มรื่น

กรุ่นกลิ่นหอมของแสงอาทิตย์อันอบอุ่น งดงามตระการตาในฤดูไม้ผลัดใบ

'ต้นเฟิง' ที่สดใสเปรียบเสมือนการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-5 15:29:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-3-5 15:34

แต่งกลอนให้ข้าทีสิ
            
            ในแผ่นดินต้าฮั่นผู้คนมากมายมีความสามารถที่แตกต่างกันออกไป เสียจนเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวบางคนอาจจะไม่มีความสามารถอะไรเลย หรือบางคนอาจจะมีความสามารถที่เด่นชัดออกมาเสียจนน่าอิจฉากับความสามารถที่ผู้นั้นมีเฉกเช่นใครบางคน

            เป็นอีกครั้งที่เหวินเหวินคิดถึงสถานที่อาศัยตั้งแต่สมัยวัยเยาว์ทหารหนุ่มที่เดินเข้ามานั่งพักในศาลาในสวนแขนที่พิงกับไม้ก็ค้ำตัวเองเอาไว้เพื่อให้หันหลังไปมองบรรยากาศรอบๆได้ชัดเจน สายลมที่พัดเข้ามาให้ผมสีดำยาวปลิวลู่ตามลมเล่นๆแต่ครั้งนี้เขากลับไม่รู้สึกรำคาญมันเลยสักนิด ถ้าเทียบกับเสียงใบไม้ที่ดังเข้าหูให้ความรู้สึกผ่อนคลายแค่ผมมันไม่ทำให้เสียบรรยากาศง่ายๆหรอก

            เพราะเป็นนัดกับใครบางคนเพื่อคุยบางเรื่องที่นี่ถึงได้เห็นความสวยอีกด้านของเมืองฉางอัน

            เสียงย่ำเท้าเล็กๆดังขึ้นจากข้างหน้าแมวป่าที่ชอบติดตามเขาอยู่เรื่อยเดินคาบใบเฟิงสีเขียวยืนอยู่ตรงหน้าเหวินเหวินทำให้เขามองแบบชะงักอยู่นิดหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

            “ให้ข้าหรือ”เอ่ยถามขณะยื่นมือไปรับใบเฟิงที่แมวป่าคาบไว้ เจ้าตัวยิ้มกว้างกับแมวป่าตัวโปรดเมื่อเห็นว่าสัตว์ตัวนี้ทำตัวน่ารักให้เขาเห็นทั้งที แต่ว่า….

            “ปล่อยสิ” พูดขณะยิ้มค้างไว้ มือที่พยายามดึงใบเฟิงออกจากปากแมวป่าที่กัดแน่นไม่ยอมปล่อยเหวินเหวินยอมปล่อยมือจากใบไม้นั้นแล้วนั่งดีๆปล่อยให้เจ้าแมวตัวนั้นเล่นกับใบเฟิงต่อไปเองละกัน

            นั่งได้ไม่นานเท่าไหร่แมวตัวเดิมที่คาบใบเฟิงก็โดดขึ้นตักเหวินเหวินทันที ใบหน้ามีขนของสัตว์ตัวเล็กๆเงยขึ้นมาสบตากับเหวินเหวินพอดีเหวินเหวินยิ้มเมื่อรู้ว่าสัตว์ตัวนี้ต้องการอะไรจากเขา มือขางขวาก็ดึงใบเฟิงออกจากปากแมวป่าอีกครั้งผลก็เหมือนเดิมเมื่อแมวป่าตัวนี้ต้องการจะให้ใบเฟิงจากเขา แต่ก็ไม่ยอมปล่อยสักที

            “ปล่อยสิถ้าไม่ปล่อยข้าจะรับมันได้อย่างไรเล่า

            ปึ๊ด!

            เสียงใบเฟิงฉีกขาดออกจากกันเหวินเหวินมองใบเฟิงที่ขาดออกมาเป็นชิ้นเล็กๆใบมือตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาใบไม้ส่วนที่ถูกแมวป่าคาบก็ถูกคายออกไว้บนตัก แล้วเจ้าสี่ขาก็โดดลงตักตัวเองวิ่งออกจากบริเวณนี้เพื่อไปอีกที่

            @LingHao

            “.. สวัสดีท่านพี่เฮ่าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหมขอรับ

            พูดขณะหยิบเศษใบเฟิงที่ขาดออกจากตักตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อให้อีกฝ่ายนั่งก่อนตนตามมารยาทนัยต์ตาที่จับจ้องอีกคนยามที่เห็นผมสีเงินปลิวตามแรงพัดลมมันน่าดูงดงามเสียจริง

            @LingHao

            เหวินเหวินยิ้มแห้งๆออกมาขณะที่จับผมตัวเองราวกับว่าทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดของอีกคนเขาหย่อนตัวลงนั่งกับศาลาในสวนเฟิงหยวนมือที่ทำท่าจะบิดขี้เกียจอีกครั้งก็ชะงักลงเมื่อนึกได้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

            “เรื่องที่ข้าน้อยจะขอร้องพี่เฮ่าน่ะเรื่องกลอน ขอรับ” หยุดพูดสักพักหนึ่งและสังเกตมองสีหน้าอีกฝ่ายสักพัก จึงพูดต่อ “ช่วยแต่งบทกลอนให้ข้าเพื่อส่งข่าวให้ท่านพ่อที่ซางยงด้วยนะขอรับ

            “ข้ามีค่าตอบแทนให้แน่นอน

            @LingHao

            “บอกข่าวว่าที่ข้าได้เป็นทหารองครักษ์น่ะขอรับ”ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตำแหน่งที่ตนได้รับมา “แต่สิ่งที่ท่านพ่อข้าปรารถนาให้ข้าเป็นคือชาวยุทธผู้มากด้วยชื่อเสียงและฝีมือข้าเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่า เมื่อท่านพ่อรู้ เขาจะมีความรู้สึกอย่างไร

            @LingHao

            “สิ่งที่ข้าปรารถนา

            “

            “ไม่มีหรอกขอรับ

            @LingHao

            เหวินเหวินนั่งมองอีกฝ่ายที่เริ่มลงมือแต่งพลางชะเง้อมองด้วยความอยากรู้ เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆดังอย่างต่อเนื่องไม่ทำให้เหวินเหวินละความสนใจจากบทกลอนที่หลิงเฮ่าเริ่มเขียนไปได้

            จนกระทั่ง

            ปึ๊ก!!

            แมวป่าเจ้ากรรมตัวเดิมที่จงใจพุ่งขึ้นเหยียบบนหัวเหวินเหวินจนทำให้เจ้าตัวเซเล็กน้อยเพราะเสียสมดุล ชายหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อนกับการกระทำของแมวป่าต่อหน้าอีกฝ่ายก่อนจะอุ้มแมวที่อยู่บนหัวตนให้มานั่งดีๆบนตักใบเฟิงใบใหม่ที่ถูกคาบในปากทำให้เหวินเหวินเริ่มรู้แล้วว่า แมวป่าตัวนี้ต้องการอะไรจากตน

            @LingHao

            “แมวป่าตัวนี้.. ของข้าน้อยเองขอรับ”พูดขณะจับใบเฟิงที่อยู่ในปากแมวแล้วออกแรงดึงเพื่อให้หลุดออกจากปากอีกครั้ง แมวป่าเองก็ออกแรงดึงไม่ให้ใบไม้หลุดออกไปได้ง่ายๆจนเหมือนเป็นการเล่นอะไรสักอย่างระหว่างคนกับสัตว์ต่อหน้าอีกฝ่าย “ตัวนี้มันติดตามข้าน้อยมาจากศาลเจ้าเมื่อหลายวันที่แล้วข้าก็เลยคิดว่าเลี้ยงมันสักหน่อยคงไม่เสียหาย

            @LingHao

            พอถูกออกแรงทั้งสองฝ่ายมากๆใบเฟิงใบใหม่ก็ขาดเป็นสองส่วนเหมือนใบเก่าที่พึ่งถูกทิ้งไปคราวนี้เหวินเหวินไม่ยอมให้แมวป่าตัวนี้วิ่งหนีไปเก็บใบใหม่มาได้เจ้าตัวอุ้มแมวมาวางไว้บนตักแล้วลูบคางมันพลางคุยกับหลิงเฮ่าพลาง

            “ตัวนี้ไม่มีชื่อหรอกขอรับข้าเรียกว่าแมวป่า..แต่หากพี่เฮ่ากรุณาจะช่วยตั้งชื่อให้มันก็ได้นะขอรับ

            @LingHao

            เหวินเหวินกลั้นหัวเราะกับชื่อที่หลิงเฮ่าเสนอมาให้ตนแต่ก็พยักหน้าโดยดี ว่าจะตั้งชื่อแมวตัวนี้เป็นชื่อที่อีกฝ่ายเสนอก่อนจะนิ่งเงียบให้สมาธิกับหลิงเฮ่าให้แต่งกลอนต่อ

            พอละสายตาจากตัวหนังสือที่ถูกบรรจงเขียนทีละคำก็หันไปมองบรรยากาศที่ร่มเย็นอีกครั้งพอรู้ตัวอีกทีแมวป่าที่ตัวเองอุ้มวางไว้บนตักก็หนีหายไปอีกเสียแล้วแต่เรื่องนั้นเขาเริ่มจะไม่สนใจแล้วล่ะคงจะไปหาใบเฟิงใบใหม่ เดี๋ยวก็กลับมาอีก

            ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ตัวเองเอาแต่มองบรรยากาศรอบๆจนได้ยินเสียงจากบุคคลผมสีเงินเรียกสติให้กลับมาอยู่ที่เดิมเหวินเหวินหันไปรับม้วนกลอนขึ้นมาอ่านพลางยิ้มเมื่อสิ่งที่ได้รับมามันช่างดีกว่าที่ตนคาดเอาไว้เสียอีก

            คนบางคนมีความสามารถรอบตัวและดีเสียจนน่าอิจฉา

            “ขอบคุณพี่เฮ่ามากเลยนะขอรับ นอกจากท่านบรรเลงเพลงได้เพราะแล้วยังแต่งกลอนได้กินใจเหลือเกิน”เอ่ยปากชมจากความคิดของตนเองขณะที่ยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว เหวินเหวินหยิบค่าจ้างในการแต่งกลอนครั้งนี้ให้อีกฝ่าย50 ชั่ง

            @LingHao

            “แต่ว่าท่านพี่เฮ่า”พูดขณะม้วนเก็บบทกลอนนั้นกับตัวเอง “ข้าได้ยินมาว่า.. ท่านถูก

            “ตามล่า?

            @LingHao

            “ข้า” เหวินเหวินอึ้งไปพักหนึ่งเมื่อถูกถามคำถามที่ตอบยากเข้าให้เสียแล้วใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มคราวนี้กลับดูจริงจังจนดูเหมือนไม่ใช่เหวินเหวินเลย “ข้ารู้มาจากชายปริศนาที่ใส่ผ้าคลุมสีดำน่ะขอรับ

            @LingHao

            “แต่หากมีอะไรที่ให้ข้าช่วยเหลือพี่เฮ่าได้ข้ายินดีที่จะช่วยเสมอนะขอรับ

            เหวินเหวินยิ้มให้อีกฝ่ายที่ไม่รู้ว่าตอนนี้หมดความเชื่อถือจากเขาไปแล้วหรือยังก็เล่นพูดออกมาขนาดนี้ว่ารู้ข่าวว่าถูกตามล่านี่นาแต่เขาก็ไม่สามารถตอบได้ว่าชายปริศนาคนนั้นคือใครก็ในเมื่อตอนนั้นเขาถามอะไรก็ไม่ตอบเลยนี่นา

            แมวป่าตัวเดิมที่พุ่งเข้าจากข้างหลังเหวินเหวินมากระโดดเกาะไหล่ในปากคาบใบเฟิงอีกใบมาอีกครั้งเหวินเหวินเหลือบมองแมวป่าก่อนจะยกขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด

            “ท่านพี่เฮ่าพอมีเวลาว่างต่อจากนี้ไหมขอรับ

            “ข้าชักอยากจะกินแมวป่าผัดใบเฟิงซะแล้วสิ

            @LingHao

            “ข้าพูดเล่นน่ะขอรับ”หัวเราะร่วนกับคำพูดตัวเองก่อนหน้านี้ “ข้าหมายถึงท่านพอจะมีสถานที่ดีๆในเมืองฉางอันแนะนำข้าไหมขอรับข้ารู้สึกว่าเดินที่ย่านการค้าแทบทุกวันจนเบื่อมันซะแล้วล่ะ

            @LingHao

            เหวินเหวินพยักหน้ากับคำแนะนำอีกฝ่าย ก่อนจะอุ้มแมวแล้วรีบสาวเท้าก้าวตามบุรุษผมเงินตามติดๆ พอมองจากด้านหลังแล้ว ผมเงินที่พัดปลิวตามแรงลมเล็กน้อย มองแล้วรู้สึกถึงความองอาจที่แผ่ออกมาเสียจนรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ต่างจากเขาเสียจริง

            คนบางคนมีดีไปเสียทุกอย่างจนเลยคำว่า 'น่าอิจฉา' เป็นบางอย่างที่ 'น่าเคารพ' เสียมากกว่า
-+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+-



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น
กลองเหยากู่
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x54
x200
x200
x10
x1
x5
x15
x1
x2
x4
x30
x5
x15
x1
x30
x2
x1
x41
x2
x4
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x2
x100
x20
x100
x130
x100
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x1
x7
x3
x1
x3
x10
x50
x1
x8
x1
x1
x1
x1
x1
x2050
x2
x10
x50
x40
x100
x50
x10
x15
x15
x6
x10
x11
x12
x90
x10
x15
x100
x75
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x26
x30
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x60
x34
x37
x69
x62
x23
x8000
x9999
x8000
x59
x63

1303

กระทู้

4678

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19589242
เงินตำลึง
30259
ชื่อเสียง
306569
ความหิว
2362

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
25943
ความชั่ว
8404
ความโหด
54208
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-3-5 23:20:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูกจิ้งจอกงอกหาง

109

{ การว่าจ้างแต่งกลอน }
แมวป่ากับแพนด้าแดง


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
            
        จดหมายที่หลิวเว่ยทิ้งไว้บอกให้นักกวีหนุ่มไปพบในยามโหย่วสือเฉิน ดังนั้นกลางวันเขาจึงว่าง...ว่างมาก ว่างสุดๆ จนรู้สึกอยากโดดขึ้นเยี่ยซาแล้วควบดิ่งไปอู๋เว่ยเสียเดี๋ยวนั้น! คนห้ามก็ไม่อยู่แล้ว ทางสะดวกก็จริง

         ติดก็ตรงที่ว่า….หลิงเฮ่ารับปากเอาไว้แล้วว่า

         ไม่ไปอู๋เว่ย….จนกว่าเรื่องราวจะแน่ชัด จนกว่าตนเองจะปลอดภัย นักกวีหนุ่มนั่งทอดถอนใจเพียงลำพังในสวนของจวนซื่อหม่า วิญญูชนย่อมต้องมี ‘สัจจะ’ สำหรับผู้อื่นวาจาพูดไปแล้วอาจไม่ถือเป็นสิ่งใด แต่สำหรับหลิงเฮ่าคำมั่นมีค่ายิ่งกว่าทองคำ จะด้วยการเลี้ยงดูหรือโดยสายเลือดก็ดี สุภาพบุรุษตระกูลเสิ่นไม่เคยผิดคำมั่น

           น้ำลายคายออกมาแล้วใครเขาอยากจะกลืนลงคอ?

           ถึงจะเป็นน้ำลายตนเองก็ไม่เว้น!

           หลิงเฮ่ากลอกตามองฟ้า...คล้ายว่ามีบางคนนัดเขาไปที่สวนพฤกษชาติเฟิงหยวน น้องชายผู้นั้นเองก็คงว่างงาน...ไปพบเสียหน่อยก็แล้วกัน อีกอย่างไม่ได้เจอเกิ้นหยางพักใหญ่แล้วเหตุเพราะเสือดาวหิมะไม่ถูกกับที่คนพลุกพล่านอย่างนครหลวง ไม่แน่ว่าเร้นกายอยู่ตามสวนริให้เขาไปรับ

           “หลงหยา...ไปเดินเล่นกันเถอะ” เจ้าเหยี่ยวบนออกจากคอนมาตามติด หลังตัดสินใจได้แล้วก็เปลี่ยนสวมชุดผาวสีขาวสว่างตามความเคยชิน เกศาสีแสงจันทร์ผมัดรวบเพียงครึ่งพันทบด้วยแถบผ้าสีน้ำเงิน วันนี้แดดจ้าจนเห็นปานรูปหยดน้ำกลางหน้าผากชายหนุ่ม เขาขึ้นหลังม้าฮั่นเสียคู่กายเบนหน้าไปยังทางตะวันออกของนครฉางอัน "....ไม่ต้องรีบเยี่ยซา ระหว่างนี้เราหาพี่เกิ้นหยางไปด้วย" เจ้าอาชาสีชาดพรูลมออกจมูกแทนการตอบรับมันบรรทุกเจ้านายควบเหยาะๆ ไปจนถึงป่าต้นเฟิง

           สวนพฤกษชาติเฟิงหยวนเป็นสมดั่่งชื่อ มองไปสี่ทิศล้วนมีแต่ป่าเฟิง ใบห้าแฉกมีสีเขียวสดใสในฤดูกาลนี้และจะผลัดเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงในฤดูใบไม้ร่วง....เสียดายที่เขามาไม่ทันชื่นชม บรรยากาศในสวนสงบเงียบด้วยมีแต่ศาลาไม่กี่หลังและสะพานเหนือน้ำดวงตาสีอำพันกวาดมองผ่านๆ เห็นร่างเพรียวของผู้นัดหมายนั่งยื้อยุดใบไม้กับแมวป่าตัวหนุ่งอยู่ในศาลานั่นเอง 'แมวป่า...? รอบนี้ไม่ยักพุ่งเข้าใส่แฮะ'

            “ปล่อยสิถ้าไม่ปล่อยข้าจะรับมันได้อย่างไรเล่า”

            การยื้อยุดนั้นสิ้นสุดลงเมื่อใบไม้ที่น่าเศร้าถูกดึงกระจุยเป็นเศษซาก นักกวีหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆกับการละเล่นนี้พลางเอ่ยทักขึ้น

            "อาเหวิน...."
            
            “อ.. สวัสดีท่านพี่เฮ่าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหมขอรับ” ชายหนุ่มผู้นั่งอยุ่ก่อนพูดขณะหยิบเศษใบเฟิงที่ขาดออกจากตักตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อให้เขานั่งก่อนตนตามมารยาทผู้น้อย ถูกดวงตาดำขลับจับจ้องอย่างรอคอยหลิงเฮ่าไม่ได้ปฎิเสธเขากวาดตามองไม่เห็นรอยเปื้อนแล้วยกชายชุดผาวลงนั่ง

            "เจ้าอยากให้ข้าเห็น...หรือไม่เห็นสิ่งใดกันล่ะ?" หลิงเฮ่าตอบเสียงเรียบไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกล่าวถึงเรื่องใด หากเล่นกับสัตว์นั้นน่าอาย ตอนที่เขาติดอยู่ในทะเลทรายมีแต่ม้ากับนกให้คุยด้วย ไม่เสียสติไปแล้วรึ "นัดข้ามาพบมีเรื่องใดให้ช่วยหรือ?"

            เหวินเหวินยิ้มแห้งๆ อย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินคำถามของเขา

            “เรื่องที่ข้าน้อยจะขอร้องพี่เฮ่าน่ะเรื่องกลอน ขอรับ” เหวินหวินหยุดพูดสักพักหนึ่งก่อนจ้องมองเขา หลิงเฮ่าเลิกคิ้วเชิงถามว่ามีอะไร? อีกฝ่ายจึงพูดต่อ “ช่วยแต่งบทกลอนให้ข้าเพื่อส่งข่าวให้ท่านพ่อที่ซางยงด้วยนะขอรับ”

            “ข้ามีค่าตอบแทนให้แน่นอน” เหวินเหวินส่งหีบ50ชั่งมาตรงหน้า ในเมื่อเป็นการว่าจ้างก็ไม่ควรปฎิเสธสินะ... "ไม่มีปัญหา แล้วเจ้าอยากให้ข้าแต่งลำนำมีเนื้อหาอย่างไร เกี่ยวกับอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?" บุรุษชุดขาวเอ่ยตอบรับ ถือว่ารับงานแล้ว การว่าจ้างมีกฎเกณฑ์ของมัน แม้จะเป็นคนรู้จักก็ตาม สิ่งที่ทำนี้เพื่อเลี่ยงการตัดราคาหรือพังหน้าร้านคนอาชีพเดียวกัน หลิงเฮ่าจึงไม่รับการว่าจ้างปากเปล่าเด็ดขาด

            “บอกข่าวว่าที่ข้าได้เป็นทหารองครักษ์น่ะขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางยิ้มแย้มบางๆ หลิงเฮ่าพยักหน้ารับรู้นี่เป็นข้อมูลที่จะใส่ลงไป แต่แล้วอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นว่า “แต่สิ่งที่ท่านพ่อข้าปรารถนาให้ข้าเป็นคือชาวยุทธผู้มากด้วยชื่อเสียงและฝีมือข้าเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่า เมื่อท่านพ่อรู้ เขาจะมีความรู้สึกอย่างไร”

          'หืม...ความคาดหวังของทางบ้านสินะ' บุรุษหน้าหวานยกยิ้มอย่างปลอดโปร่ง โชคดีที่เขาหลุดพ้นการกะเกณฑ์ของทางบ้านแล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามความใฝ่ฝันของตัวเอง ออกห่างจากสายตาดูหมิ่นแล้วสามารถยืนหยัดด้วยตนเองได้ "....ชีวิตเป็นของเจ้า บุพการีมีไว้ให้กตัญญูแต่ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างตามที่ครอบครัวบอกหรอก นั่นคือความคาดฝันของบิดาไม่ใช่ความปรารถนาของตัวเจ้า"

            “สิ่งที่ข้าปรารถนา” ชายหนุ่มผมดำตรงหน้าก้มลงใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไร้คำตอบ “…ไม่มีหรอกขอรับ”

            "ความปรารถนาไม่ใช่สิ่งที่พูดว่ามี ก็มีได้...บางคนใช้เวลาค้นหาทั้งชีวิตยังไม่แน่ว่าจะเจอ" ริมฝีปากสีกุหลาบขยับช้าๆกล่าวถ้อยคำที่มักพูดอยุ่ประจำออกมา "ชีวิตก็แบบนี้...เจ้าไม่ต้องไปคิดกลุ้มใจกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึงหรอก"

            หลิงเฮ่าส่ายหน้าช้าๆ พลางลูบข้างเอวหาพู่กันขนหมาป่าขึ้นมาจุ่มหมึก เครื่องเขียนพวกนี้เขามีติดตัวอยู่เสมอเพื่อสถานการณ์เช่นนี้โดยเฉพาะ เหวินเหวินมองอย่างจดจ่อซึ่งนักกวีหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกว่ารำคาญอันใด ตรงกันข้ามหากอีกฝ่ายสนใจเขาก็อาจสอนแต่งกลอนให้จนเป็น สมาธิของหลิงเฮ่าในยามร่ายลำนำ ก็เป็นเสมือนเวลาเขาเล่นกู่ฉิน..นั่นคือตัดตัวเองออกจากสิ่งรอบกาย ย่อมไม่รับรู้ว่ามีแมวป่าตัวหนึ่งวิ่งเข้าใส่หนุ่มน้อยด้านข้างอีกแล้ว

            ปึ๊ก!!

            แมวป่าเจ้ากรรมตัวเดิมที่จงใจพุ่งขึ้นเหยียบบนหัวเหวินเหวินจนทำให้เจ้าตัวเซเล็กน้อยเพราะเสียสมดุล ชายหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อนกับการกระทำของแมวป่าต่อหน้าหลิงเฮ่าก่อนจะอุ้มแมวที่อยู่บนหัวตนให้มานั่งดีๆบนตักใบเฟิงใบใหม่ที่ถูกคาบในปากทำให้เหวินเหวินเริ่มรู้แล้วว่า แมวป่าตัวนี้ต้องการอะไรจากตน

            "ดูเชื่องจนไม่คล้ายสัตว์ที่อยู่ตามป่า คุ้นชินกับมนุษย์สินะ"

            “แมวป่าตัวนี้.. ของข้าน้อยเองขอรับ” เหวินเหวินพูดขณะจับใบเฟิงที่อยู่ในปากแมวแล้วออกแรงดึงเพื่อให้หลุดออกจากปากอีกครั้ง แมวป่าเองก็ออกแรงดึงไม่ให้ใบไม้หลุดออกไปได้ง่ายๆจนเหมือนเป็นการเล่นอะไรสักอย่างระหว่างคนกับสัตว์ต่อหน้าหลิงเฮ่า “ตัวนี้มันติดตามข้าน้อยมาจากศาลเจ้าเมื่อหลายวันที่แล้วข้าก็เลยคิดว่าเลี้ยงมันสักหน่อยคงไม่เสียหาย”

            "อื้ม...พี่เกิ้นหยางก็ตามข้าแจจนต้องเลี้ยงไว้เหมือนกัน แล้วเจ้านี่ชื่ออะไรล่ะ?

            พอถูกออกแรงทั้งสองฝ่ายมากๆใบเฟิงใบใหม่ก็ขาดเป็นสองส่วนเหมือนใบเก่าที่พึ่งถูกทิ้งไปคราวนี้เหวินเหวินไม่ยอมให้แมวป่าตัวนี้วิ่งหนีไปเก็บใบใหม่มาได้เจ้าตัวอุ้มแมวมาวางไว้บนตักแล้วลูบคางมันพลางคุยกับหลิงเฮ่าพลาง

            “ตัวนี้ไม่มีชื่อหรอกขอรับข้าเรียกว่าแมวป่า..แต่หากพี่เฮ่ากรุณาจะช่วยตั้งชื่อให้มันก็ได้นะขอรับ”

            “หืม….? ตั้งชื่อให้เจ้านี่งั้นหรอ ได้สิเจ้าชื่อเหวินเหวินทางนั้นก็ 'เจินเจิน' เป็นไง” เจิน...หมายถึงของล้ำค่า เหวิน คือดีงามสูงส่ง นับว่าเข้ากันดี... แต่พอมารวมอยู่ด้วยกันเริ่มจะแยกไม่ออกว่าอันไหนแมวอันไหนคน

            เหวินเหวินกลั้นหัวเราะกับชื่อที่หลิงเฮ่าเสนอมาให้ตนแต่ก็พยักหน้าโดยดี บุรุษผมเงินละการสนทนาเริ่มสลักอักษรลงม้วนผ้าต่อด้วยความชำนาญครู่หนึ่งก็ออกมาเป็นบทกวีที่เรียบง่าย เพื่อสามารถเข้าถึงคนทุกระดับได้ หลิงเฮ่าไม่ทราบว่าบิดาขององค์รักษ์หนุ่มอยู่ในแวดวงสังคมใด แต่หางคิดอยากให้ลูกชายเป้นชาวยุทธ์ ตัดบัณฑิตออกไปได้เลย... เมื่อแต่งเสร็จก็ยื่นม้วนบทกวีส่งต่อให้อีกฝ่าย

{ บ้าน }
  ห่างมาไกลใจยังหวนคิดถึงบ้าน
     หมั่นเพียรมุ่งมั่นในการงาน
วานฝากข่าวถามถึงบิดา
บุตรอยู่ฉางอันหวั่นท่านป่วยไข้
ขออภัยส่งข่าวล่าช้า
บุตรมีหน้าที่ต้องเฝ้ารักษา
สังกัดกองกรมองค์รักษ์
คอยพิทักษ์วังหลวง
-เสิ่นหลิงเฮ่า-
@WenWen

            “ขอบคุณพี่เฮ่ามากเลยนะขอรับ นอกจากท่านบรรเลงเพลงได้เพราะแล้วยังแต่งกลอนได้กินใจเหลือเกิน”เอ่ยปากชมจากความคิดของตนเองขณะที่ยิ้มกว้างออกมา ฝ่ายนักกวีเจ้าของผลงานทราบในฝีมือตนเองอยุ่แล้ว...เจ้าแผ่นดินยังยอมรับลายอักษรของเขาพอดูได้อยุ่หรอก

            "ด้วยความยินดี เอ่อ...ครั้งหน้าไม่ต้องให้มากขนาดนี้ก็ได้..." เบี้ยหวัดองค์รักษ์ไม่น่าจะมากนัก เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเบียดเบียนตัวเองด้วยเรื่องนี้ คิดไปคิดมาก็แนะนำเพิ่มอีกประโยค "ชาวยุทธ์ติดอยู่ในวังวนบุญคุณความแค้น ดีแล้วที่เจ้าไม่เลือกเส้นทางนั้น"

            “แต่ว่าท่านพี่เฮ่า” เหวินเหวินพูดขณะม้วนเก็บบทกลอนนั้นกับอกเสื้อ “ข้าได้ยินมาว่า.. ท่านถูก” อาการลังเลนั้นท้ายที่สุดออกมาเป็นหนึ่งประโยคสองพยางค์ “ตามล่า?”

           "....ได้ยินมาจากที่ใด และใครเป็นคนพูด?" มือเรียวที่กำลังสอดเก็บพู่กันนิ่งค้าง ใบหน้าหลังม่านผมสีเงินลางเลือนไม่ทราบพื้นเพอารมณ์

            “ข้า…” เหวินเหวินอึ้งไปพักหนึ่งเมื่อถูกถามคำถามที่ตอบยากเข้าให้เสียแล้วใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มคราวนี้กลับดูจริงจังจนดูเหมือนไม่ใช่เหวินเหวินเลย “ข้ารู้มาจากชายปริศนาที่ใส่ผ้าคลุมสีดำน่ะขอรับ”

            "อ้อ...คราวก่อนสหายข้าบอกว่ามีเสี่ยวเอ้อร์ช่วยเขาสืบข่าว....คงเป็นเจ้า?" ดวงตาสีอำพันทอแววครุ่นคิดเล็กน้อย หลิวเว่ยไม่ได้บอกชื่อของเสี่ยวเออร์ ไม่ก็อีกฝ่ายลืมไปแล้วด้วยความจำระดับปลาทองเรียกบรรพบุรุษ "ก็...ไม่ใช่เรื่องสำคัญนักหรอก ดูสิข้าก็ยังรอดมาได้"

            “แต่หากมีอะไรที่ให้ข้าช่วยเหลือพี่เฮ่าได้ข้ายินดีที่จะช่วยเสมอนะขอรับ”

            องค์รักษ์หนุ่มตรงหน้าพยายามยิ้ม หลิงเฮ่าแม้ไม่ทราบว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อย่างไรจึงพูดถึงเรื่องนี้ 'เจ้ารู้เรื่องนี้มากแค่ไหน...?' สุดท้ายบุรุษชุดขาวก็ไม่ได้ถามออกไป เลือกที่จะปิดริมฝีปากนิ่งสนิทในหัวเขามีคำพูดของคนๆ หนึ่งขึ้นมา 'เรื่องบางเรื่องไม่รู้ยังจะดีกว่า'

            แมวป่าตัวเดิมที่พุ่งเข้าจากข้างหลังเหวินเหวินมากระโดดเกาะไหล่ในปากคาบใบเฟิงอีกใบมาอีกครั้งเหวินเหวินเหลือบมองแมวป่าก่อนจะยกขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด “ท่านพี่เฮ่าพอมีเวลาว่างต่อจากนี้ไหมขอรับ” ดวงตาดำขลับจอจ้องมาอย่างมีคำถาม “ข้าชักอยากจะกินแมวป่าผัดใบเฟิงซะแล้วสิ”

            "...ตัวเท่านั้นคงไม่พออิ่มหรอกนะ" นักกวีหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ

            “ข้าพูดเล่นน่ะขอรับ” เหวินเหวินหัวเราะร่วนกับคำพูดตัวเองก่อนหน้านี้ “ข้าหมายถึงท่านพอจะมีสถานที่ดีๆในเมืองฉางอันแนะนำข้าไหมขอรับข้ารู้สึกว่าเดินที่ย่านการค้าแทบทุกวันจนเบื่อมันซะแล้วล่ะ” ก็ถูก...เขาพบอีกฝ่ายที่ย่านการค้าบ่อยมาก บ่อยพอๆ กับเจอแม่บ้านออกไปจ่ายตลาด

          "ตอนหัวค่ำข้ามีธุระน่ะ แต่ถ้ายังเที่ยงวันอยู่ก็พอได้ อยากไปไหนล่ะ?" กล่าวจบก็ออกเดินนำไป เสียงฝีเท้าที่ตามติดมาดังแผ่วๆ..ก่อนจะหายลับไป


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +299 เงินตำลึง +3500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -20 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 35
STAFF_โรลทำงาน + 299 + 3500 -20 + 6

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดฮุ่ยหวางเวิงจู
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
รูปปั้นเทพีวีนัส
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x1
x7
x26
x13
x2
x39
x37
x38
x20
x1260
x68
x34
x136
x1
x1
x3
x4
x64
x1
x15
x2
x96
x34
x918
x1
x1
x16
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4
x3
x62
x369
x6
x11
x6
x20
x15
x48
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x27
x1
x2
x1
x3
x1
x1
x3
x1
x72
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x3
x7
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x160
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x8
x120
x1
x8
x5
x20
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2203
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x39
x15
x100
x9
x18
x333
x1896
x261
x2025
x1305
x323
x2260
x2
x8100
x363
x89
x103
x8
x75
x146
x3275
x129
x336
x392
x2751
x2039
x20
x1670
x9
x503
x1756
x9
x1
x28
x4865
x2494
x11
x62
x7299
x51
x9999
x1805
x48
x3
x191
x15
x1043
x1
x1
x2825
x2
x1
x2425
x14
x33
x27
x681
x470
x581
x30
x156
x376
x38
x54
x6
x1180
x1503
x8209
x967
x200
x590
x200
x55
x53
x2365
x1
x1850
x2889
x5795
x708
x273
x7380
x9999
x563
x51
x90
x4297
x24
x15
x67
x179
x1000
x14
x3853
x2985
x1301
x1425
x9999
x2466
x3070
x2203
x1880
x2550
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8348
x2253
x3840
x1828
x146
x2795
x4388
x4011
x2005
x3703
x1666
x524
x2181
x518
x228
x1198
x327
x3
x24
x9
x1490
x78
x50
x4996
x840
x2
x730
x9999
x2611
x2
x35
x2139
x3603
x7097
x609
x7159
x4370
x547
x885
x1784
x637
x10
x1010
x2667
x2940
x687
x95
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x8298
x9446
x2307
x9999
x199
x24
x8872
x20
x5805
x22
x8
x1379
x259
x25
x9
x99
x31
x9
x845
x3805
x8
x30
x207
x870
x86
x2607
x2108
x127
x18
x1442
x2578
x2353
x3
x284
x3676
x2540
x341
x7884
x514
x396
x3946
x5214
x9999
x10
x2266
x2447
x5805
x7800
x3380
x1341
x26
x3330
x905
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x41
x4365
x9999
x9999
x9999
x3155
x1929
x107
x3200
x8
x3696
x38
x3223
x4019
x757
x1
x756
x1514
x531
x951
x5165
x2262
x4743
x5004
x9999
x5804
x9999
x3109
x2231
x2034
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x25
x1929
x4365
x713
x1
x4547
x6527
x67
x9999
x674
x1418
x1065
x6494
x103
x3483
x865