ดู: 402|ตอบกลับ: 17

{ เมืองฉางอัน } สวนพฤกษชาติ -:- เฟิงหยวน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-5 02:27:06 |โหมดอ่าน
 



สวนพฤกษชาติ -:- เฟิงหยวน

{ เ มื อ ง ฉ า ง อั น }










【สวนป่าเฟิงหยวน】

『'ต้นเฟิงผลัดใบสีชาด วาดหวังฤดูกาลฟื้นคืนใหม่'』


สวนพฤกษชาติชานเมืองฉางอันตะวันออก

ศาลาพักชมสระและน้ำตกสีใส แวดล้อมไปด้วยต้นเฟิง(เมเปิ้ล)เรียงราย

อีกหนึ่งสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของผู้ที่ชื่นชอบความสงบร่มรื่น

กรุ่นกลิ่นหอมของแสงอาทิตย์อันอบอุ่น งดงามตระการตาในฤดูไม้ผลัดใบ

'ต้นเฟิง' ที่สดใสเปรียบเสมือนการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-5 15:29:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-3-5 15:34

แต่งกลอนให้ข้าทีสิ
            
            ในแผ่นดินต้าฮั่นผู้คนมากมายมีความสามารถที่แตกต่างกันออกไป เสียจนเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวบางคนอาจจะไม่มีความสามารถอะไรเลย หรือบางคนอาจจะมีความสามารถที่เด่นชัดออกมาเสียจนน่าอิจฉากับความสามารถที่ผู้นั้นมีเฉกเช่นใครบางคน

            เป็นอีกครั้งที่เหวินเหวินคิดถึงสถานที่อาศัยตั้งแต่สมัยวัยเยาว์ทหารหนุ่มที่เดินเข้ามานั่งพักในศาลาในสวนแขนที่พิงกับไม้ก็ค้ำตัวเองเอาไว้เพื่อให้หันหลังไปมองบรรยากาศรอบๆได้ชัดเจน สายลมที่พัดเข้ามาให้ผมสีดำยาวปลิวลู่ตามลมเล่นๆแต่ครั้งนี้เขากลับไม่รู้สึกรำคาญมันเลยสักนิด ถ้าเทียบกับเสียงใบไม้ที่ดังเข้าหูให้ความรู้สึกผ่อนคลายแค่ผมมันไม่ทำให้เสียบรรยากาศง่ายๆหรอก

            เพราะเป็นนัดกับใครบางคนเพื่อคุยบางเรื่องที่นี่ถึงได้เห็นความสวยอีกด้านของเมืองฉางอัน

            เสียงย่ำเท้าเล็กๆดังขึ้นจากข้างหน้าแมวป่าที่ชอบติดตามเขาอยู่เรื่อยเดินคาบใบเฟิงสีเขียวยืนอยู่ตรงหน้าเหวินเหวินทำให้เขามองแบบชะงักอยู่นิดหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

            “ให้ข้าหรือ”เอ่ยถามขณะยื่นมือไปรับใบเฟิงที่แมวป่าคาบไว้ เจ้าตัวยิ้มกว้างกับแมวป่าตัวโปรดเมื่อเห็นว่าสัตว์ตัวนี้ทำตัวน่ารักให้เขาเห็นทั้งที แต่ว่า….

            “ปล่อยสิ” พูดขณะยิ้มค้างไว้ มือที่พยายามดึงใบเฟิงออกจากปากแมวป่าที่กัดแน่นไม่ยอมปล่อยเหวินเหวินยอมปล่อยมือจากใบไม้นั้นแล้วนั่งดีๆปล่อยให้เจ้าแมวตัวนั้นเล่นกับใบเฟิงต่อไปเองละกัน

            นั่งได้ไม่นานเท่าไหร่แมวตัวเดิมที่คาบใบเฟิงก็โดดขึ้นตักเหวินเหวินทันที ใบหน้ามีขนของสัตว์ตัวเล็กๆเงยขึ้นมาสบตากับเหวินเหวินพอดีเหวินเหวินยิ้มเมื่อรู้ว่าสัตว์ตัวนี้ต้องการอะไรจากเขา มือขางขวาก็ดึงใบเฟิงออกจากปากแมวป่าอีกครั้งผลก็เหมือนเดิมเมื่อแมวป่าตัวนี้ต้องการจะให้ใบเฟิงจากเขา แต่ก็ไม่ยอมปล่อยสักที

            “ปล่อยสิถ้าไม่ปล่อยข้าจะรับมันได้อย่างไรเล่า

            ปึ๊ด!

            เสียงใบเฟิงฉีกขาดออกจากกันเหวินเหวินมองใบเฟิงที่ขาดออกมาเป็นชิ้นเล็กๆใบมือตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาใบไม้ส่วนที่ถูกแมวป่าคาบก็ถูกคายออกไว้บนตัก แล้วเจ้าสี่ขาก็โดดลงตักตัวเองวิ่งออกจากบริเวณนี้เพื่อไปอีกที่

            @LingHao

            “.. สวัสดีท่านพี่เฮ่าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหมขอรับ

            พูดขณะหยิบเศษใบเฟิงที่ขาดออกจากตักตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อให้อีกฝ่ายนั่งก่อนตนตามมารยาทนัยต์ตาที่จับจ้องอีกคนยามที่เห็นผมสีเงินปลิวตามแรงพัดลมมันน่าดูงดงามเสียจริง

            @LingHao

            เหวินเหวินยิ้มแห้งๆออกมาขณะที่จับผมตัวเองราวกับว่าทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดของอีกคนเขาหย่อนตัวลงนั่งกับศาลาในสวนเฟิงหยวนมือที่ทำท่าจะบิดขี้เกียจอีกครั้งก็ชะงักลงเมื่อนึกได้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

            “เรื่องที่ข้าน้อยจะขอร้องพี่เฮ่าน่ะเรื่องกลอน ขอรับ” หยุดพูดสักพักหนึ่งและสังเกตมองสีหน้าอีกฝ่ายสักพัก จึงพูดต่อ “ช่วยแต่งบทกลอนให้ข้าเพื่อส่งข่าวให้ท่านพ่อที่ซางยงด้วยนะขอรับ

            “ข้ามีค่าตอบแทนให้แน่นอน

            @LingHao

            “บอกข่าวว่าที่ข้าได้เป็นทหารองครักษ์น่ะขอรับ”ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตำแหน่งที่ตนได้รับมา “แต่สิ่งที่ท่านพ่อข้าปรารถนาให้ข้าเป็นคือชาวยุทธผู้มากด้วยชื่อเสียงและฝีมือข้าเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่า เมื่อท่านพ่อรู้ เขาจะมีความรู้สึกอย่างไร

            @LingHao

            “สิ่งที่ข้าปรารถนา

            “

            “ไม่มีหรอกขอรับ

            @LingHao

            เหวินเหวินนั่งมองอีกฝ่ายที่เริ่มลงมือแต่งพลางชะเง้อมองด้วยความอยากรู้ เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆดังอย่างต่อเนื่องไม่ทำให้เหวินเหวินละความสนใจจากบทกลอนที่หลิงเฮ่าเริ่มเขียนไปได้

            จนกระทั่ง

            ปึ๊ก!!

            แมวป่าเจ้ากรรมตัวเดิมที่จงใจพุ่งขึ้นเหยียบบนหัวเหวินเหวินจนทำให้เจ้าตัวเซเล็กน้อยเพราะเสียสมดุล ชายหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อนกับการกระทำของแมวป่าต่อหน้าอีกฝ่ายก่อนจะอุ้มแมวที่อยู่บนหัวตนให้มานั่งดีๆบนตักใบเฟิงใบใหม่ที่ถูกคาบในปากทำให้เหวินเหวินเริ่มรู้แล้วว่า แมวป่าตัวนี้ต้องการอะไรจากตน

            @LingHao

            “แมวป่าตัวนี้.. ของข้าน้อยเองขอรับ”พูดขณะจับใบเฟิงที่อยู่ในปากแมวแล้วออกแรงดึงเพื่อให้หลุดออกจากปากอีกครั้ง แมวป่าเองก็ออกแรงดึงไม่ให้ใบไม้หลุดออกไปได้ง่ายๆจนเหมือนเป็นการเล่นอะไรสักอย่างระหว่างคนกับสัตว์ต่อหน้าอีกฝ่าย “ตัวนี้มันติดตามข้าน้อยมาจากศาลเจ้าเมื่อหลายวันที่แล้วข้าก็เลยคิดว่าเลี้ยงมันสักหน่อยคงไม่เสียหาย

            @LingHao

            พอถูกออกแรงทั้งสองฝ่ายมากๆใบเฟิงใบใหม่ก็ขาดเป็นสองส่วนเหมือนใบเก่าที่พึ่งถูกทิ้งไปคราวนี้เหวินเหวินไม่ยอมให้แมวป่าตัวนี้วิ่งหนีไปเก็บใบใหม่มาได้เจ้าตัวอุ้มแมวมาวางไว้บนตักแล้วลูบคางมันพลางคุยกับหลิงเฮ่าพลาง

            “ตัวนี้ไม่มีชื่อหรอกขอรับข้าเรียกว่าแมวป่า..แต่หากพี่เฮ่ากรุณาจะช่วยตั้งชื่อให้มันก็ได้นะขอรับ

            @LingHao

            เหวินเหวินกลั้นหัวเราะกับชื่อที่หลิงเฮ่าเสนอมาให้ตนแต่ก็พยักหน้าโดยดี ว่าจะตั้งชื่อแมวตัวนี้เป็นชื่อที่อีกฝ่ายเสนอก่อนจะนิ่งเงียบให้สมาธิกับหลิงเฮ่าให้แต่งกลอนต่อ

            พอละสายตาจากตัวหนังสือที่ถูกบรรจงเขียนทีละคำก็หันไปมองบรรยากาศที่ร่มเย็นอีกครั้งพอรู้ตัวอีกทีแมวป่าที่ตัวเองอุ้มวางไว้บนตักก็หนีหายไปอีกเสียแล้วแต่เรื่องนั้นเขาเริ่มจะไม่สนใจแล้วล่ะคงจะไปหาใบเฟิงใบใหม่ เดี๋ยวก็กลับมาอีก

            ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ตัวเองเอาแต่มองบรรยากาศรอบๆจนได้ยินเสียงจากบุคคลผมสีเงินเรียกสติให้กลับมาอยู่ที่เดิมเหวินเหวินหันไปรับม้วนกลอนขึ้นมาอ่านพลางยิ้มเมื่อสิ่งที่ได้รับมามันช่างดีกว่าที่ตนคาดเอาไว้เสียอีก

            คนบางคนมีความสามารถรอบตัวและดีเสียจนน่าอิจฉา

            “ขอบคุณพี่เฮ่ามากเลยนะขอรับ นอกจากท่านบรรเลงเพลงได้เพราะแล้วยังแต่งกลอนได้กินใจเหลือเกิน”เอ่ยปากชมจากความคิดของตนเองขณะที่ยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว เหวินเหวินหยิบค่าจ้างในการแต่งกลอนครั้งนี้ให้อีกฝ่าย50 ชั่ง

            @LingHao

            “แต่ว่าท่านพี่เฮ่า”พูดขณะม้วนเก็บบทกลอนนั้นกับตัวเอง “ข้าได้ยินมาว่า.. ท่านถูก

            “ตามล่า?

            @LingHao

            “ข้า” เหวินเหวินอึ้งไปพักหนึ่งเมื่อถูกถามคำถามที่ตอบยากเข้าให้เสียแล้วใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มคราวนี้กลับดูจริงจังจนดูเหมือนไม่ใช่เหวินเหวินเลย “ข้ารู้มาจากชายปริศนาที่ใส่ผ้าคลุมสีดำน่ะขอรับ

            @LingHao

            “แต่หากมีอะไรที่ให้ข้าช่วยเหลือพี่เฮ่าได้ข้ายินดีที่จะช่วยเสมอนะขอรับ

            เหวินเหวินยิ้มให้อีกฝ่ายที่ไม่รู้ว่าตอนนี้หมดความเชื่อถือจากเขาไปแล้วหรือยังก็เล่นพูดออกมาขนาดนี้ว่ารู้ข่าวว่าถูกตามล่านี่นาแต่เขาก็ไม่สามารถตอบได้ว่าชายปริศนาคนนั้นคือใครก็ในเมื่อตอนนั้นเขาถามอะไรก็ไม่ตอบเลยนี่นา

            แมวป่าตัวเดิมที่พุ่งเข้าจากข้างหลังเหวินเหวินมากระโดดเกาะไหล่ในปากคาบใบเฟิงอีกใบมาอีกครั้งเหวินเหวินเหลือบมองแมวป่าก่อนจะยกขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด

            “ท่านพี่เฮ่าพอมีเวลาว่างต่อจากนี้ไหมขอรับ

            “ข้าชักอยากจะกินแมวป่าผัดใบเฟิงซะแล้วสิ

            @LingHao

            “ข้าพูดเล่นน่ะขอรับ”หัวเราะร่วนกับคำพูดตัวเองก่อนหน้านี้ “ข้าหมายถึงท่านพอจะมีสถานที่ดีๆในเมืองฉางอันแนะนำข้าไหมขอรับข้ารู้สึกว่าเดินที่ย่านการค้าแทบทุกวันจนเบื่อมันซะแล้วล่ะ

            @LingHao

            เหวินเหวินพยักหน้ากับคำแนะนำอีกฝ่าย ก่อนจะอุ้มแมวแล้วรีบสาวเท้าก้าวตามบุรุษผมเงินตามติดๆ พอมองจากด้านหลังแล้ว ผมเงินที่พัดปลิวตามแรงลมเล็กน้อย มองแล้วรู้สึกถึงความองอาจที่แผ่ออกมาเสียจนรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ต่างจากเขาเสียจริง

            คนบางคนมีดีไปเสียทุกอย่างจนเลยคำว่า 'น่าอิจฉา' เป็นบางอย่างที่ 'น่าเคารพ' เสียมากกว่า
-+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+-



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x2
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42

761

กระทู้

3030

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1528067
เงินตำลึง
57840
ชื่อเสียง
183347
ความหิว
1631

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12483
ความชั่ว
8138
ความโหด
17566
หมาป่าอัคคี
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-3-5 23:20:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลูกจิ้งจอกงอกหาง

109

{ การว่าจ้างแต่งกลอน }
แมวป่ากับแพนด้าแดง


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
            
        จดหมายที่หลิวเว่ยทิ้งไว้บอกให้นักกวีหนุ่มไปพบในยามโหย่วสือเฉิน ดังนั้นกลางวันเขาจึงว่าง...ว่างมาก ว่างสุดๆ จนรู้สึกอยากโดดขึ้นเยี่ยซาแล้วควบดิ่งไปอู๋เว่ยเสียเดี๋ยวนั้น! คนห้ามก็ไม่อยู่แล้ว ทางสะดวกก็จริง

         ติดก็ตรงที่ว่า….หลิงเฮ่ารับปากเอาไว้แล้วว่า

         ไม่ไปอู๋เว่ย….จนกว่าเรื่องราวจะแน่ชัด จนกว่าตนเองจะปลอดภัย นักกวีหนุ่มนั่งทอดถอนใจเพียงลำพังในสวนของจวนซื่อหม่า วิญญูชนย่อมต้องมี ‘สัจจะ’ สำหรับผู้อื่นวาจาพูดไปแล้วอาจไม่ถือเป็นสิ่งใด แต่สำหรับหลิงเฮ่าคำมั่นมีค่ายิ่งกว่าทองคำ จะด้วยการเลี้ยงดูหรือโดยสายเลือดก็ดี สุภาพบุรุษตระกูลเสิ่นไม่เคยผิดคำมั่น

           น้ำลายคายออกมาแล้วใครเขาอยากจะกลืนลงคอ?

           ถึงจะเป็นน้ำลายตนเองก็ไม่เว้น!

           หลิงเฮ่ากลอกตามองฟ้า...คล้ายว่ามีบางคนนัดเขาไปที่สวนพฤกษชาติเฟิงหยวน น้องชายผู้นั้นเองก็คงว่างงาน...ไปพบเสียหน่อยก็แล้วกัน อีกอย่างไม่ได้เจอเกิ้นหยางพักใหญ่แล้วเหตุเพราะเสือดาวหิมะไม่ถูกกับที่คนพลุกพล่านอย่างนครหลวง ไม่แน่ว่าเร้นกายอยู่ตามสวนริให้เขาไปรับ

           “หลงหยา...ไปเดินเล่นกันเถอะ” เจ้าเหยี่ยวบนออกจากคอนมาตามติด หลังตัดสินใจได้แล้วก็เปลี่ยนสวมชุดผาวสีขาวสว่างตามความเคยชิน เกศาสีแสงจันทร์ผมัดรวบเพียงครึ่งพันทบด้วยแถบผ้าสีน้ำเงิน วันนี้แดดจ้าจนเห็นปานรูปหยดน้ำกลางหน้าผากชายหนุ่ม เขาขึ้นหลังม้าฮั่นเสียคู่กายเบนหน้าไปยังทางตะวันออกของนครฉางอัน "....ไม่ต้องรีบเยี่ยซา ระหว่างนี้เราหาพี่เกิ้นหยางไปด้วย" เจ้าอาชาสีชาดพรูลมออกจมูกแทนการตอบรับมันบรรทุกเจ้านายควบเหยาะๆ ไปจนถึงป่าต้นเฟิง

           สวนพฤกษชาติเฟิงหยวนเป็นสมดั่่งชื่อ มองไปสี่ทิศล้วนมีแต่ป่าเฟิง ใบห้าแฉกมีสีเขียวสดใสในฤดูกาลนี้และจะผลัดเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงในฤดูใบไม้ร่วง....เสียดายที่เขามาไม่ทันชื่นชม บรรยากาศในสวนสงบเงียบด้วยมีแต่ศาลาไม่กี่หลังและสะพานเหนือน้ำดวงตาสีอำพันกวาดมองผ่านๆ เห็นร่างเพรียวของผู้นัดหมายนั่งยื้อยุดใบไม้กับแมวป่าตัวหนุ่งอยู่ในศาลานั่นเอง 'แมวป่า...? รอบนี้ไม่ยักพุ่งเข้าใส่แฮะ'

            “ปล่อยสิถ้าไม่ปล่อยข้าจะรับมันได้อย่างไรเล่า”

            การยื้อยุดนั้นสิ้นสุดลงเมื่อใบไม้ที่น่าเศร้าถูกดึงกระจุยเป็นเศษซาก นักกวีหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆกับการละเล่นนี้พลางเอ่ยทักขึ้น

            "อาเหวิน...."
            
            “อ.. สวัสดีท่านพี่เฮ่าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหมขอรับ” ชายหนุ่มผู้นั่งอยุ่ก่อนพูดขณะหยิบเศษใบเฟิงที่ขาดออกจากตักตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อให้เขานั่งก่อนตนตามมารยาทผู้น้อย ถูกดวงตาดำขลับจับจ้องอย่างรอคอยหลิงเฮ่าไม่ได้ปฎิเสธเขากวาดตามองไม่เห็นรอยเปื้อนแล้วยกชายชุดผาวลงนั่ง

            "เจ้าอยากให้ข้าเห็น...หรือไม่เห็นสิ่งใดกันล่ะ?" หลิงเฮ่าตอบเสียงเรียบไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกล่าวถึงเรื่องใด หากเล่นกับสัตว์นั้นน่าอาย ตอนที่เขาติดอยู่ในทะเลทรายมีแต่ม้ากับนกให้คุยด้วย ไม่เสียสติไปแล้วรึ "นัดข้ามาพบมีเรื่องใดให้ช่วยหรือ?"

            เหวินเหวินยิ้มแห้งๆ อย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินคำถามของเขา

            “เรื่องที่ข้าน้อยจะขอร้องพี่เฮ่าน่ะเรื่องกลอน ขอรับ” เหวินหวินหยุดพูดสักพักหนึ่งก่อนจ้องมองเขา หลิงเฮ่าเลิกคิ้วเชิงถามว่ามีอะไร? อีกฝ่ายจึงพูดต่อ “ช่วยแต่งบทกลอนให้ข้าเพื่อส่งข่าวให้ท่านพ่อที่ซางยงด้วยนะขอรับ”

            “ข้ามีค่าตอบแทนให้แน่นอน” เหวินเหวินส่งหีบ50ชั่งมาตรงหน้า ในเมื่อเป็นการว่าจ้างก็ไม่ควรปฎิเสธสินะ... "ไม่มีปัญหา แล้วเจ้าอยากให้ข้าแต่งลำนำมีเนื้อหาอย่างไร เกี่ยวกับอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?" บุรุษชุดขาวเอ่ยตอบรับ ถือว่ารับงานแล้ว การว่าจ้างมีกฎเกณฑ์ของมัน แม้จะเป็นคนรู้จักก็ตาม สิ่งที่ทำนี้เพื่อเลี่ยงการตัดราคาหรือพังหน้าร้านคนอาชีพเดียวกัน หลิงเฮ่าจึงไม่รับการว่าจ้างปากเปล่าเด็ดขาด

            “บอกข่าวว่าที่ข้าได้เป็นทหารองครักษ์น่ะขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางยิ้มแย้มบางๆ หลิงเฮ่าพยักหน้ารับรู้นี่เป็นข้อมูลที่จะใส่ลงไป แต่แล้วอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นว่า “แต่สิ่งที่ท่านพ่อข้าปรารถนาให้ข้าเป็นคือชาวยุทธผู้มากด้วยชื่อเสียงและฝีมือข้าเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่า เมื่อท่านพ่อรู้ เขาจะมีความรู้สึกอย่างไร”

          'หืม...ความคาดหวังของทางบ้านสินะ' บุรุษหน้าหวานยกยิ้มอย่างปลอดโปร่ง โชคดีที่เขาหลุดพ้นการกะเกณฑ์ของทางบ้านแล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามความใฝ่ฝันของตัวเอง ออกห่างจากสายตาดูหมิ่นแล้วสามารถยืนหยัดด้วยตนเองได้ "....ชีวิตเป็นของเจ้า บุพการีมีไว้ให้กตัญญูแต่ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างตามที่ครอบครัวบอกหรอก นั่นคือความคาดฝันของบิดาไม่ใช่ความปรารถนาของตัวเจ้า"

            “สิ่งที่ข้าปรารถนา” ชายหนุ่มผมดำตรงหน้าก้มลงใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไร้คำตอบ “…ไม่มีหรอกขอรับ”

            "ความปรารถนาไม่ใช่สิ่งที่พูดว่ามี ก็มีได้...บางคนใช้เวลาค้นหาทั้งชีวิตยังไม่แน่ว่าจะเจอ" ริมฝีปากสีกุหลาบขยับช้าๆกล่าวถ้อยคำที่มักพูดอยุ่ประจำออกมา "ชีวิตก็แบบนี้...เจ้าไม่ต้องไปคิดกลุ้มใจกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึงหรอก"

            หลิงเฮ่าส่ายหน้าช้าๆ พลางลูบข้างเอวหาพู่กันขนหมาป่าขึ้นมาจุ่มหมึก เครื่องเขียนพวกนี้เขามีติดตัวอยู่เสมอเพื่อสถานการณ์เช่นนี้โดยเฉพาะ เหวินเหวินมองอย่างจดจ่อซึ่งนักกวีหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกว่ารำคาญอันใด ตรงกันข้ามหากอีกฝ่ายสนใจเขาก็อาจสอนแต่งกลอนให้จนเป็น สมาธิของหลิงเฮ่าในยามร่ายลำนำ ก็เป็นเสมือนเวลาเขาเล่นกู่ฉิน..นั่นคือตัดตัวเองออกจากสิ่งรอบกาย ย่อมไม่รับรู้ว่ามีแมวป่าตัวหนึ่งวิ่งเข้าใส่หนุ่มน้อยด้านข้างอีกแล้ว

            ปึ๊ก!!

            แมวป่าเจ้ากรรมตัวเดิมที่จงใจพุ่งขึ้นเหยียบบนหัวเหวินเหวินจนทำให้เจ้าตัวเซเล็กน้อยเพราะเสียสมดุล ชายหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อนกับการกระทำของแมวป่าต่อหน้าหลิงเฮ่าก่อนจะอุ้มแมวที่อยู่บนหัวตนให้มานั่งดีๆบนตักใบเฟิงใบใหม่ที่ถูกคาบในปากทำให้เหวินเหวินเริ่มรู้แล้วว่า แมวป่าตัวนี้ต้องการอะไรจากตน

            "ดูเชื่องจนไม่คล้ายสัตว์ที่อยู่ตามป่า คุ้นชินกับมนุษย์สินะ"

            “แมวป่าตัวนี้.. ของข้าน้อยเองขอรับ” เหวินเหวินพูดขณะจับใบเฟิงที่อยู่ในปากแมวแล้วออกแรงดึงเพื่อให้หลุดออกจากปากอีกครั้ง แมวป่าเองก็ออกแรงดึงไม่ให้ใบไม้หลุดออกไปได้ง่ายๆจนเหมือนเป็นการเล่นอะไรสักอย่างระหว่างคนกับสัตว์ต่อหน้าหลิงเฮ่า “ตัวนี้มันติดตามข้าน้อยมาจากศาลเจ้าเมื่อหลายวันที่แล้วข้าก็เลยคิดว่าเลี้ยงมันสักหน่อยคงไม่เสียหาย”

            "อื้ม...พี่เกิ้นหยางก็ตามข้าแจจนต้องเลี้ยงไว้เหมือนกัน แล้วเจ้านี่ชื่ออะไรล่ะ?

            พอถูกออกแรงทั้งสองฝ่ายมากๆใบเฟิงใบใหม่ก็ขาดเป็นสองส่วนเหมือนใบเก่าที่พึ่งถูกทิ้งไปคราวนี้เหวินเหวินไม่ยอมให้แมวป่าตัวนี้วิ่งหนีไปเก็บใบใหม่มาได้เจ้าตัวอุ้มแมวมาวางไว้บนตักแล้วลูบคางมันพลางคุยกับหลิงเฮ่าพลาง

            “ตัวนี้ไม่มีชื่อหรอกขอรับข้าเรียกว่าแมวป่า..แต่หากพี่เฮ่ากรุณาจะช่วยตั้งชื่อให้มันก็ได้นะขอรับ”

            “หืม….? ตั้งชื่อให้เจ้านี่งั้นหรอ ได้สิเจ้าชื่อเหวินเหวินทางนั้นก็ 'เจินเจิน' เป็นไง” เจิน...หมายถึงของล้ำค่า เหวิน คือดีงามสูงส่ง นับว่าเข้ากันดี... แต่พอมารวมอยู่ด้วยกันเริ่มจะแยกไม่ออกว่าอันไหนแมวอันไหนคน

            เหวินเหวินกลั้นหัวเราะกับชื่อที่หลิงเฮ่าเสนอมาให้ตนแต่ก็พยักหน้าโดยดี บุรุษผมเงินละการสนทนาเริ่มสลักอักษรลงม้วนผ้าต่อด้วยความชำนาญครู่หนึ่งก็ออกมาเป็นบทกวีที่เรียบง่าย เพื่อสามารถเข้าถึงคนทุกระดับได้ หลิงเฮ่าไม่ทราบว่าบิดาขององค์รักษ์หนุ่มอยู่ในแวดวงสังคมใด แต่หางคิดอยากให้ลูกชายเป้นชาวยุทธ์ ตัดบัณฑิตออกไปได้เลย... เมื่อแต่งเสร็จก็ยื่นม้วนบทกวีส่งต่อให้อีกฝ่าย

{ บ้าน }
  ห่างมาไกลใจยังหวนคิดถึงบ้าน
     หมั่นเพียรมุ่งมั่นในการงาน
วานฝากข่าวถามถึงบิดา
บุตรอยู่ฉางอันหวั่นท่านป่วยไข้
ขออภัยส่งข่าวล่าช้า
บุตรมีหน้าที่ต้องเฝ้ารักษา
สังกัดกองกรมองค์รักษ์
คอยพิทักษ์วังหลวง
-เสิ่นหลิงเฮ่า-
@WenWen

            “ขอบคุณพี่เฮ่ามากเลยนะขอรับ นอกจากท่านบรรเลงเพลงได้เพราะแล้วยังแต่งกลอนได้กินใจเหลือเกิน”เอ่ยปากชมจากความคิดของตนเองขณะที่ยิ้มกว้างออกมา ฝ่ายนักกวีเจ้าของผลงานทราบในฝีมือตนเองอยุ่แล้ว...เจ้าแผ่นดินยังยอมรับลายอักษรของเขาพอดูได้อยุ่หรอก

            "ด้วยความยินดี เอ่อ...ครั้งหน้าไม่ต้องให้มากขนาดนี้ก็ได้..." เบี้ยหวัดองค์รักษ์ไม่น่าจะมากนัก เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเบียดเบียนตัวเองด้วยเรื่องนี้ คิดไปคิดมาก็แนะนำเพิ่มอีกประโยค "ชาวยุทธ์ติดอยู่ในวังวนบุญคุณความแค้น ดีแล้วที่เจ้าไม่เลือกเส้นทางนั้น"

            “แต่ว่าท่านพี่เฮ่า” เหวินเหวินพูดขณะม้วนเก็บบทกลอนนั้นกับอกเสื้อ “ข้าได้ยินมาว่า.. ท่านถูก” อาการลังเลนั้นท้ายที่สุดออกมาเป็นหนึ่งประโยคสองพยางค์ “ตามล่า?”

           "....ได้ยินมาจากที่ใด และใครเป็นคนพูด?" มือเรียวที่กำลังสอดเก็บพู่กันนิ่งค้าง ใบหน้าหลังม่านผมสีเงินลางเลือนไม่ทราบพื้นเพอารมณ์

            “ข้า…” เหวินเหวินอึ้งไปพักหนึ่งเมื่อถูกถามคำถามที่ตอบยากเข้าให้เสียแล้วใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มคราวนี้กลับดูจริงจังจนดูเหมือนไม่ใช่เหวินเหวินเลย “ข้ารู้มาจากชายปริศนาที่ใส่ผ้าคลุมสีดำน่ะขอรับ”

            "อ้อ...คราวก่อนสหายข้าบอกว่ามีเสี่ยวเอ้อร์ช่วยเขาสืบข่าว....คงเป็นเจ้า?" ดวงตาสีอำพันทอแววครุ่นคิดเล็กน้อย หลิวเว่ยไม่ได้บอกชื่อของเสี่ยวเออร์ ไม่ก็อีกฝ่ายลืมไปแล้วด้วยความจำระดับปลาทองเรียกบรรพบุรุษ "ก็...ไม่ใช่เรื่องสำคัญนักหรอก ดูสิข้าก็ยังรอดมาได้"

            “แต่หากมีอะไรที่ให้ข้าช่วยเหลือพี่เฮ่าได้ข้ายินดีที่จะช่วยเสมอนะขอรับ”

            องค์รักษ์หนุ่มตรงหน้าพยายามยิ้ม หลิงเฮ่าแม้ไม่ทราบว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อย่างไรจึงพูดถึงเรื่องนี้ 'เจ้ารู้เรื่องนี้มากแค่ไหน...?' สุดท้ายบุรุษชุดขาวก็ไม่ได้ถามออกไป เลือกที่จะปิดริมฝีปากนิ่งสนิทในหัวเขามีคำพูดของคนๆ หนึ่งขึ้นมา 'เรื่องบางเรื่องไม่รู้ยังจะดีกว่า'

            แมวป่าตัวเดิมที่พุ่งเข้าจากข้างหลังเหวินเหวินมากระโดดเกาะไหล่ในปากคาบใบเฟิงอีกใบมาอีกครั้งเหวินเหวินเหลือบมองแมวป่าก่อนจะยกขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด “ท่านพี่เฮ่าพอมีเวลาว่างต่อจากนี้ไหมขอรับ” ดวงตาดำขลับจอจ้องมาอย่างมีคำถาม “ข้าชักอยากจะกินแมวป่าผัดใบเฟิงซะแล้วสิ”

            "...ตัวเท่านั้นคงไม่พออิ่มหรอกนะ" นักกวีหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ

            “ข้าพูดเล่นน่ะขอรับ” เหวินเหวินหัวเราะร่วนกับคำพูดตัวเองก่อนหน้านี้ “ข้าหมายถึงท่านพอจะมีสถานที่ดีๆในเมืองฉางอันแนะนำข้าไหมขอรับข้ารู้สึกว่าเดินที่ย่านการค้าแทบทุกวันจนเบื่อมันซะแล้วล่ะ” ก็ถูก...เขาพบอีกฝ่ายที่ย่านการค้าบ่อยมาก บ่อยพอๆ กับเจอแม่บ้านออกไปจ่ายตลาด

          "ตอนหัวค่ำข้ามีธุระน่ะ แต่ถ้ายังเที่ยงวันอยู่ก็พอได้ อยากไปไหนล่ะ?" กล่าวจบก็ออกเดินนำไป เสียงฝีเท้าที่ตามติดมาดังแผ่วๆ..ก่อนจะหายลับไป


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +299 เงินตำลึง +3500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -20 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 35
STAFF_โรลทำงาน + 299 + 3500 -20 + 6

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปิ่นเหมยกุ้ย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9
x1
x3
x2
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x1
x3
x2
x1
x2
x7
x2
x14
x42
x3
x40
x390
x36
x210
x18
x165
x28
x3650
x50
x2
x70
x202
x76
x1456
x7
x23
x453
x40
x883
x100
x3
x225
x168
x4022
x82
x29
x322
x1516
x1211
x205
x5357
x81
x49
x364
x472
x3
x30
x48
x70
x95
x1
x5
x1
x440
x80
x2475
x20
x700
x120
x1
x111
x4
x9999
x396
x2
x17
x264
x574
x4200
x3837
x5
x770
x230
x70
x421
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x270
x45
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1990
x199
x12
x3874
x9
x23
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x361
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x130
x25
x529
x456
x339
x2294
x550
x6335
x2
x7
x5
x283
x4312
x4350
x540
x743
x9
x264
x799
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x11
x780
x9999
x7224
x5914
x1260
x400
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x647
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7931
x1734
x3442
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1706
x324
x42
x1
x29
x1259
x959
x33
x1
x6734
x4345
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x558
x164
x25
x31
x251
x848
x101
x281
x4945
x1958
x470
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2341
x111
x758
x176
x2
โพสต์ 2018-3-6 02:45:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-3-6 19:32

ธารากลืนชีวิต

            พอเอาแต่เหม่อนึกถึงสิ่งรอบข้างมากไปจนทำให้เจ้าตัวคลาดเคลื่อนจากบุรุษผมขาวที่ตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมชมสถานที่ที่น่าไปด้วยกันพอรู้ตัวอีกทีก็เหลือแต่ตัวเขากับแมวตัวเดิมที่ถูกอุ้มอยู่ ชายหนุ่มเอียงคอฉงนเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นวี่แววของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดอาจจะเดินนำไปก่อนแล้ว หรือว่าอาจจะมีช่วงที่เขาเผลอเดินไปคนละทางกับพี่เฮ่าก็ได้

            ครั้นพอจะกลับที่พักตนเองเสียเดี๋ยวนี้สิ่งรอบตัวกลับไม่เป็นที่ๆตัวเองคุ้นเคยมากนักมองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นเฟิงสีเขียวรายล้อมเต็มไปหมด

            จะบอกว่าหลงในสวนพฤกชาติแล้วก็ดูเหมือนตอกย้ำตัวเองมากเกินไป

            เสียงถอนหายใจดังมาเฮือกใหญ่ๆอีกครั้งคราวนี้เขาเองก็ต้องหาทางออกจากที่นี่ด้วยตัวคนเดียวเพราะมาที่นี่ครั้งแรกที่สวนพฤกชาติแห่งนี้การที่หาทางไปต่อไม่เจอคงจะเป็นเรื่องปกติกระมังอย่างน้อยๆเสียก็ถือเป็นโอกาสที่เขาได้ชมสถานที่แห่งนี้ได้อย่างทั่วถึงไปในตัวนั่นแหละ

            มันก็แค่ข้ออ้างที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นแค่นั้นมิใช่หรือ

            เสียงย่ำพื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพออุ้มแมวป่าไปด้วยก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม สายลมที่พัดมาเป็นระรอกไม่ทำให้เจ้าตัวรู้สึกดีขึ้นเลยเหวินเหวินที่พยายามมองหาทางที่จะไปต่อได้

            หากได้เจอพี่เฮ่าอีกครั้งจะแก้ตัวอย่างไรดีว่าที่คลาดเคลื่อนกันเป็นเพราะความสะเพร่าของตัวเอง

            เหวินเหวินมองตรงไปข้างหน้าที่มีศาลาตั้งอยู่ด้วยสีหน้ามีความหวังเจ้าตัวรีบวิ่งไปที่แห่งนั้นทันทีโดยลืมมองว่าพื้นที่ตัวเองเหยียบอยู่มีทางลาดลงไปที่ไหนสักที่

            ลำธาร

            ขาข้างหนึ่งที่เผลอเหยียบทางลาดนั้นจนทำให้ตัวเองไถลลื่นลงไปในลำธารอย่างรวดเร็วจนไม่ทันได้ตั้งตัวแมวป่าที่ถูกอุ้มในอ้อมอกก็ดีดตัวออกและยืนบนริมฝั่งมองตัวเขาที่ลงน้ำจนเปียกทั้งตัวอย่างไม่เป็นท่า

            เหวินเหวินเกาะก้อนหินเพื่อพยุงตัวเองให้ขึ้นจากลำธารได้ สายตาสีน้ำตาลสะท้อนภาพแมวป่าเจินเจิน ที่กำลังยืนมองตนนิ่งราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร เหวินเหวินยันตัวเองกับก้อนหินให้ขึ้นจากลำธารได้เพียงชั่วครู่ มือที่เกาะหินข้างหนึ่งก็ลื่นตะไคร่น้ำที่เกาะกับหินจนทำให้ตนเองเสียหลักลงไปอีกครั้ง

            ภาพทิวทัศน์รอบตัววูบลงจนได้ยินเสียงปึ๊ก! พร้อมกับความเจ็บปวดจากปลายคางตนเอง ที่กระทบกับหินอย่างจัง เพียงชั่วขณะภาพที่มองเห็นกลับเต็มไปด้วยภาพทิวทัศภายใต้น้ำรอบๆตัวเขาความรู้สึกเบาโหวงขึ้นมาทำให้เหวินเหวินรีบตีน้ำเพื่อให้ตนพ้นเหนือน้ำทันที

            การตีน้ำขึ้นไม่ใช่เรื่องยากอะไรแต่ครานี้กลับไร้ผลสำหรับเขา เมื่อความรู้สึกบริเวณขากลับเหือดหายไปจนหมดฟองอากาศที่หลุดออกมาจากปากด้วยความตกใจทำให้เหวินเหวิน รีบคล้ามือไปทั่วเพื่อหาสิ่งยึดเกาะทันที

            ภาพเหนือน้ำที่เขามองเห็นคือแมวตัวเดิมที่มองเขาอยู่ไม่วางตาก่อนที่จะวิ่งออกจากบริเวณนั้นทิ้งให้เขาต่อสู้กับความเป็นความตายอยู่คนเดียวเพียงลำพังริมฝีปากที่เปิดกว้างเพื่อจะร้องเรียกขอความช่วยเหลือ เสียงที่จะเปล่งออกกลับถูกแทนที่ไปด้วยน้ำจนทำให้ไม่มีแม้แต่คำใดๆที่เปล่งออกมาเลยสักนิด

            อึก อึก!

            มีเพียงเสียงกลืนน้ำลงท้องเท่านั้นที่เขาได้ยินมันตอนนี้จนตอนนี้เขาไม่สามารถอธิบายรสชาติของน้ำที่ลงท้องตัวเองจนรู้สึกอิ่มน้ำไปเสียหมดยิ่งพยายามเปล่งเสียงออกไปเท่าไหร่ เขายิ่งได้กินน้ำมากขึ้นเท่านั้นมือที่ปัดไปทั่วเริ่มหยุดนิ่งเพราะความเหนื่อยพอขาดอากาศหายใจนานเข้าก็ทำให้ตัวเองรู้สึกทรมาณขึ้นมา

            ขอแค่มีใครสักคนสังเกตเห็นแล้วช่วยเขาทันทีเถิด

            ภาพทิวทัศน์เหนือน้ำที่เคลื่อนไหวไปมาเริ่มมัวและมืดลงในที่สุด พอทุกอย่างรอบตัวดูนิ่งสงบแล้วพาลทำให้นึกถึงอดีตที่ผ่านมาเอาเสียดื้อๆ

            เอาแต่หวังปาฏิหาริย์ว่าจะมีใครสักคนมาช่วย

            แต่สวนพฤกษาที่นี่ตั้งแต่เหวินเหวินก้าวเข้ามาก็รู้ดีอยู่แล้วว่ามันไม่มีใครเลย นอกจากเขากับบุรุษผมขาวที่กลับออกไปแล้ว

            นึกแล้วก็อยากจะร้องไห้กับสิ่งที่เขาได้ประสบมันเสียจริง

            พอเอาแต่นึกเพ้อถึงอะไรก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เขาก็รู้สึกถึงวงวนของน้ำวนที่ดูดเขาเข้าไปจนทำให้ทุกอย่างมันน่าเวียนหัวเสียหมด ไม่รู้ว่าเขาถูกพักมาจนถึงวังน้ำวนได้อย่างไร แต่ถ้ามันถึงขนาดนี้ โอกาสที่จะรอดกลับไปคงแทบจะไม่มี

            นัยต์ตาสีน้ำตาลที่เปิดออกพักหนึ่งก่อนจะหลับตาลงไปอีกรอบ คราวนี้ทุกอย่างเหมือนถูกดับวูบลงไป เขาไม่รับรู้อะไรต่อจากนี้ทั้งนั้น

-+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+--+-+-+-+-


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -69 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -69 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x2
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42

120

กระทู้

974

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
86614
เงินตำลึง
100152
ชื่อเสียง
128914
ความหิว
727

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8474
ความชั่ว
3114
ความโหด
4133
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-3-8 04:44:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังออกมาจากวังหลวงแล้ว ที่ได้ไปวาดภาพให้กับ เชื้อพระวงศ์นี้... รู้เป็นเกียรติและอิ่มเอมใจ.. ว่าความสามารถที่เราเคยมีตั้งแต่เด็กๆนั้น ใช้ให้เกิดประโยชน์และจนกระทั่งเหล่าผู้สูงศักดิ์ได้เห็นค่าถึงความสามารถของเรา ...
เธอหลับตาลงแล้วเงยหน้ามองฟ้า...


"......"
เธอเงียบไม่พูดอะไรใดๆ ราวกับว่าในหัวนั้นมันโล่งไปหมด หลังจากได้ออกมาจากประตูวังแล้ว..
เธอไม่ลืมที่จะหยิบสัมภาระที่ฝากไวเอาไว้หรอก มันสำคัญต่อตัวเธอมาก.. เรียกได้ว่า เป็นสิ่งล้ำค่าต่อตัวเธอเลย ก็อีกนัยหนึ่ง...


จากนั้นเธอจึงไปขึ้นมาที่ได้พักม้าของตัวเองไว้ใกล้ๆบริเวณประตูวังที่มีที่พักม้าให้สำหรับคนที่ต้องการเข้าพบ
เธอลูบแผงคอของมันก่อนจะเอ่ยปากคุยกับม้าฮั่นเสียของเธอ
"...รอนานมั้ย?..."
เธอกล่าวกับม้าของเธอ แต่ไม่รู้ว่ามันจะฟังรู้เรื่องรึไม่ เพราะเธอไม่มีความสามารถที่จะสื่อสารกับม้าได้...
แค่ได้ขี่ม้าก็ดีสุดยอดแล้ว...


เธอปลดเชือกที่ล่ามม้าออก แล้วจากนั้นจึงขับม้าออกไปจากบริเวณประตูทางเข้าวัง เป็นอันเสร็จภารกิจการเข้าวังเรียบร้อย.
แต่ว่าเราก้ยังไม่พบอาจารย์จั่วเหวินจวินแถวๆทางเข้าวังเลย.. สงสัยคงจะกลับไปแล้ว..
ช่างมัน ยังไงเราก็ยังคงกลับมาหาอาจารย์ได้เรื่อยๆ ตอนนี้ เราต้องออกเดินทางเพื่อสั่งสมประสบการณ์ต่อ..


เธอขี่ม้าไปตามทางแบบความเร็วไม่มากนัก เพื่อที่จะไม่ไปชนชาวเมืองคนไหนเข้าซะก่อน
ระหว่างขี่เธอลองนึกที่ๆคิดว่าจะไปวาดภาพ ต่อจากนี้ ควรจะเป็นที่ๆ น่าจะเป็นธรรมชาติ ก้น่าจะดี คาดว่าจะได้ความร่มรื่นย์ มากกว่าวาดวิวชาวบ้านชาวเมืองมากกว่า..
แต่ก้ละเลยที่จะวาดไม่ได้ เพราะมันจะไม่ใช่การฝึกฝนเลยซะเปล่า..


เป็นจิตรกร ต้องวาดได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะรูปธรรมหรือนามธรรม...


หลังนูขี่ม้าจนมาถึงที่แห่งหนึ่ง... มันคือสวนพฤษชาติในฉางอัน เมื่อมองเข้าไปดีๆแล้ว... ก็เป็นพื้นที่สวยงามอยู่
จะว่าไปน่าจะเก็บภาพไว้ก็น่าจะดี เธอจึงชักม้าให้หยุดตรงบริเวณข้างๆสวนพฤษชาติ
"อยู่นิ่งๆล่ะ..." เธอพูดกับม้า ก่อนจะหยิบอุปกรณ์การวาดออกมา นั่นก้คือพู่กันและแผ่นหนังสัตว์ผืนเล็ก(เท่าA4)นั้นเอง
ก่อนจะจุ้มหมึกในขวดแล้วลงมือเสก็ชอย่างรวดเร็ว


มองไปในสานพฤษชาติ ก็มีผู้คนเดินไปเดินมาอยู่บ้าง แต่ก็วาดติดสอยห้อยลงไปด้วยในภาพนั้น


ด้วยความเร็วในการเสก็ชที่มากขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ ทำให้เสร็จอย่างรวดเร็ว
--



ได้ภาพอีกหนึ่งภาพแล้วล่ะ ทีนี้ก็เก็บใส่กระเป๋า ไม่ต้องกลัวเรื่องหมึกเปื้อนเพราะ... จุ่มหมึกบางๆแล้วค่อยๆวาด ทำให้หมึกแห้งได้เร็ว...
เมื่อเสร็จตรงนี้แล้วจึงควบม้าไปที่อื่นต่อ...


@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 50
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x20
x5
x35
x1
x42
x114
x5
x20
x1
x12
x3180
x7
x246
x122
x12
x151
x307
x6
x1
x40
x82
x7
x2
x8
x7
x23
x8
x12
x43
x196
x242
x1
x16
x1
x300
x30
x213
x805
x80
x420
x5
x60
x3
x4
x816
x517
x114
x530
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x65
x118
x7
x83
x3
x40
x198
x740
x2
x255
x25
x5
x237
x2
x1600
x7
x98
x4
x105
x5750
x78
x66
x74
x5
x3
x25
x7
x41
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x2277
x87
x40
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x82
x6
x2980
x16
x344
x13
x248
x45
x417
x583
x39
x130
x221
x306
x254
x84
x54
x91
x209
x209
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x3707
x30
x655
x79
x1
x590
x147
x4
x139
x238
x319
x267
x131
x152
x9
x3172
x3759
x136
x16
x13
x530
x418