กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 197|ตอบกลับ: 3

{ เมืองเจียวจือ } ย่านการค้ากลางเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-3-1 17:48:26 |โหมดอ่าน



ย่านการค้ากลางเมือง

3| | |ย่านการค้าเมืองเอกของอาณาจักรหนานเยว่| | |4


เป็นย่านการค้าที่มีความคึกคักที่สุดในเมือง
มีร้านค้าขายแผงลอยมากมาย รวมถึงผู้คนที่เดินกันให้ขวักไขว่
หากเป็นคนจากต่างถิ่นก็จะเป็นเหล่านักเดินทางทั้งหลาย ส่วนมากพ่อค้าแม่ขายแถวนี้เป็นชาวหนานเยว่โดยกำเนิด
ส่วนมากของที่ขายจะมีพวกหยกรวมถึงเครื่องหล่อสัมฤทธิ์ที่สวยงาม



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-3-1 18:11:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-3-1 18:15


ออกเดินทางสู่เมืองต้าฮั่น หลงทางทั่วอาณาจักร : ดิสอิสอะเจียวจือ

          ช่วงเวลาเช้านั้นได้ผ่านมาอีกครั้ง พระชายาหลินเฟยนั้นตื่นเกือบเป็นคนสุดท้าย เนื่องจากว่าที่นี้นอนสบายเกินไปหน่อย พวกเขานั่งทานอาหารจากปลาปิ้งกันก่อนที่จะออกเดินทาง รอบนี้คนนำทางคือชายหนุ่มทั้งสามคน โดยคนนำทางตือเจิ้งหู่ที่ร่าเริงที่สุด

          เมื่อเดินทางกันมา พระชายาหลินเฟยก็ยังคงมีผ้าที่ปกปิดใบหน้าของเธออยู่เหมือนกับ แต่หากคนอื่นมองก็คงคิดแค่ว่าใบหน้านั้นมีแผล(?) เสียละกระมั้ง

          เมื่อเดินทางกันไปมาได้สักพัก ทั้งหกคนนั้นก็ได้เห็นกับความเจริญบ้างแล้วซึ่งนั้นก็คือเห็นเมืองใหญ่อยู่ไกลลิบ พระชายารวมถึงคนที่โดนขังนั้นก็ได้แต่ใจเต้นว่าที่นี้คือที่ใดกันหน่อ? เพราะมองอย่างไรก็ไม่ใช่รัฐเตี๋ยนเป็นแน่แท้ เมื่อทั้งหกนั้นเดินเข้ามา ที่พบเจอเลยก็คือย่านการค้าที่มีผู้คนเดินกันให้แซด พระชายาหลินเฟยที่พึ่งได้พบเจอมนุษย์มากมายขนาดนี้มาเกือบ 2 ปี … โอ้โห..

          เธอเลือกที่จะเดินด้านหลังชาติ เนื่องจากว่าการที่เธอปิดหน้าตาแบบนี้อาจจะทำให้คนอื่นคิดในทางที่แย่ก็เป็นได้

          “ว้าววว ที่นี้มันเมืองไหนกันเนี่ย!! ไม่เคยมาเลยแฮะ..ใช่จีโจวป่าว..?” เจิ้งหู่พูดถามเพื่อนๆของตัวเองก่อนที่จะได้รับคำตอบมาไม่ได้ต่างกัน เหมือนกับว่าคำถามนั้นไม่ได้คิดไว้ก่อน ซึ่งนั้นก็คือสายตาที่ว่า เพราะแกนั้นล่ะ เถือกๆนั้น…

          ส่วนชาติและจงเอ๋อห์ก็จ้องมองเรื่อยๆ ผู้คนที่นี้เหมือนกับชาวฮั่น คล้ายกัน แต่บางสิ่งบางอย่าง...อืม..

         “ถ้าอย่างงั้นไม่ลองแยกกันสอบถามชาวบ้านแถวนี้ล่ะ ว่าที่นี้คือที่ไหน?” เจิ้งซื่อออกความคิดเห็น นั้นทำให้ใครหลายคนเห็นด้วย แต่ทว่าก่อนที่จะได้สอบถามอะไรใคร คุณชายร่าเริงเสมอต้นเสมอปลายก็หันไปทักทายกลุ่มคนที่กำลังเดินกันมา

         “เฮ้..พี่ชายสุดหล่อขอรับ ไม่ทราบว่าที่นี้คือที่ใดหรือขอรับ?” เจิ้งหู่เข้าไปทักทายชายหน้าบากที่กำลังถือกระบองหนามเหล็กขนาดใหญ่ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่คนในคณะของพวกเขาสัก 2-3 คนนั้นหันมาทางชายหนุ่มที่กำลัีงยิ้มร่าเริงพร้อมทำมือกุมกัน เหมือนพวกเถ้าแก่เนี้ยะ

          ‘ชิบหอง’ <<หลวนหรง
          ‘เร็วชิบ’ <<เจิ้งซื้อ
          ‘......เอาจริงสิ’ <<พระชายา

          ทั้งพวกพระชายารวมถึงชายทั้งสองที่ติดตามเจิ้งหู่มานั้นคิดเป็นเสียงเดียวกันในหัว ว่าเลือกคนถามได้ดีจริงๆเลยแก!!! ถ้าโดนชกมาจะเกิดอะไรขึ้นเนี้ย!!

          “อ้อ..พวกเจ้าเป็นนักเดินทางเราะ ที่นี้คือเมืองเจียวจื่อ ในรัฐหนานเยว่ ตอนนี้พวกเจ้าก็อยู่ตลาดนั้นล่ะนะ” ชายหน้าบากพูดขึ้นอย่างเป็นมิตรแถมยังยิ้มตอบอีกต่างหาก เหมือนว่าจะเป็นคนดีกว่าที่คิด ส่วนชายอีกคนที่กำลังถือทวนนั้นก็เหล่มามอง ก่อนที่จะพูดเสริมคำตอบ

          “อา..หากพวกเจ้าเป็นนักเดินทางก็น่าจะรู้นะ? ที่นี้คือเมืองตอนใต้ของต้าฮั่นนั้นล่ะ แถวนี้ของกินอร่อยลองดูแล้วกัน” พวกเขาตอบคำถาม ก่อนที่เจิ้งหู่นั้นจะขอบคุณพวกเขาแล้วแยกตัวออกมา จากนั้นก็เดินกลับมาหากลุ่มคนของตนที่กำลังรออยู่

          “ก็ตามหน่ะ...แอ๊คค คค ค โอ้ยยยยเจ็บๆๆเดี๋ยวๆๆ”
          “ใครบอกให้ทำแบบนั้นเล่าาาาาาา เจ้าเพื่อนนนนนยากกก”

          หลวนหรงนั้นเดินเข้าไปขยี้หัวล๊อคคอสหายสนิทของตนเองอย่างเป็นห่วงและหมั่นไส้ เนื่องจากว่าหากเตรียมตัวไม่ดีนั้นก็อาจจะเป็นเรื่องเป็นราวกันได้ ยิ่งอยู่ในสถานที่ ที่ไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติที่ควรจะระวังตัว ส่วนเมื่อพระชายาได้ยินชื่อเมืองก็นึกขึ้นได้

          “อาณาจักรหนานเยว่ แห่ง จ้าว โม่ อาณาจักรตอนใต้จิงโจว ในอาณาเขตเจียวโจว ครองครองสามหัวเมืองใหญ่ติดทะเลใต้อย่าง เจียวจือ, เหอผู่ และ หนานไห่ และรวมไปถึงอาณาจักรน้อยใหญ่อื่นๆ ตอนใต้ของแผ่นดินบางส่วน...อยู่ทางตอนใต้ก็คงจะเป็นเรื่องปกติล่ะนะเจ้าคะ..” พระชายาหลินเฟยอธิบาย ส่วนชายทั้งสามนั้นก็ได้แต่นั่งคิด

         “อย่างงั้นนี้ก็ไม่ใช่แผ่นดินฮั่นสินะ..เอาอย่างไรดีนะ?” หลวนหรงนั้นพูดขึ้นตอนนี้เขานั้นคิดหนัก เนื่องจากว่าไม่นึกว่าจะหลงมาอยู่กันคนละอาณาจักรได้ เพราะฉะนั้นคงต้องทำอะไรกันก่อนดี

          “ถ้าอย่างงั้นลองไปถามไถ่พวกพ่อค้าแม่ขายแถวนี้ก่อนดีกว่า ข้าว่าแยกกันไปจะเร็วกว่า แล้วเจอกันที่ร้านน้ำชาตรงนั้นก็ยังคงไม่สาย…..ไม่สิ ตรงทางด้านนั้น ข้าเห็นมีป้ายของโรงเตี็ยมอยู่ เราเจอกันที่นั้นเลยแล้วกัน อย่างไรก็ควรที่จะพักผ่อนกันด้วย...อ้อ..ข้าไม่ไปกับท่านพี่เด็ดขาด” เจี้งซื่อพูดคำขาดก่อนที่พี่ชายร่วมสายเลือดของเขานั้นจะทำหน้าเหมือนกับกำลังจะกัดกันกับน้องชายตัวเองให้ได้ แต่แล้วคนที่ห้ามทัพนั้นก็คือหลวนหรงนั้นเอง

          ตอนนี้หลายคนนั้นเริ่มแยกกันไป ชาตินั้นไปกับชายน้อยเจิ้งซื่อ ส่วนหลวนหรงก็ไปกับจงเอ๋อห์ เนื่องจากสองคนนั้นเงียบเหมือนกัน จะปล่อยให้ไปถามกันสองคนก็คงจะไม่ได้ความ ส่วนเจิ้งหู่ที่ร่าเริงนั้นก็มาอยู่กับพระชายาหลินเฟย

          “เอาล่ะ..เดี๋ยวเราไปถามกันเลยยยย” เจิ้งหู่พูดอย่างร่าเริง ส่วนพระชายาที่กำลังอยู่ในชุดผ้าคลุมก็ได้แต่ยิ้มบางๆให้กับเขาผ่านผืนผ้าที่ปกปิดใบหน้าของตนเองไว้

         “ไม่เป็นไรนะขอรับ หากมีอะไรเกิดขึ้น เดี๋ยวข้าจะปกป้องท่านเอง ไม่ต้องเป็นห่วง เห็นอย่างงี้ข้าเองก็มีวิชาติดตัวเหมือนกันน่าาา” เจิ้งหู่นั้นพูดอย่างร่าเริงอีกครั้ง แล้วเดินนำไป ทำให้พระชายาหลินเฟยนั้นต้องเดินตามอย่างเงียบๆ เธอพยายามสอดส่องดูคนแถวนี้ ก็คล้ายกับชาวต้าฮั่นไม่มีผิด..

          “ฮ่ะ..ต้าฮั่นเราะ ข้าไม่เคยไปหรอก ข้าเป็นพ่อค้าอยู่เจียวจื่อตั้งแต่ตีนเท้าผาหอยแล้ว”
          “หืม? ทางไปต้าฮั่นหรอ? เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะคุณชาย แต่หากท่านไม่รังเกียจไม่อยากลองขนมใหม่ของเราใหม่ไหมเจ้าคะ?”
          “เอ๋?..ต้าฮั่นหรอ..ข้าเองก็ไม่รู้นั้นล่ะนะ ชาวบ้านแถวนี้ไม่ค่อยรู้กันหรอก ต้องไปถามจากพวกพ่อค้าโน่นน”

          แต่ทว่าเหมือนว่าพวกเขานั้นจะเลือกถามคนผิดไปหน่อยหรือปล่าวก็ไม่แน่ใจ เนื่องจากว่าชาวบ้านแถวนี้นั้นไม่มีใครรู้ทางไปต้าฮั่นเลย เพราะว่าตั้งแต่เกิดจนโตก็อยู่ที่เมืองเจียวจื่อ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งวันแล้วแต่ก็ยังไม่พบเจอใครที่สามารถบอกได้ ...แต่ทว่าของที่เพิ่มมากขึ้นนั้นก็คือถังหู่ลุ่ขนมทั้งหลายอาหารตามร้านที่เจิ้งหู่แวะไปบ้าง

          “ข้าว่าเราพอกันแค่นี้ก่อนแล้วกันนะเจ้าคะ...ข้าว่าเราควรไปรวมตัวกับทุกคนได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ” พระชายาหลินเฟยพูดขึ้นก่อนที่จะยิ้มบางๆให้กับคนที่กำลังหาซื้อของกินอย่างเอร็จอร่อยดูเหมือนว่าพวกเขาจะกระเป๋าหนักกันอยู่เหมือนกัน

          เมื่อหญิงงามที่มาด้วยกันนั้นชักชวนเขาก็เลือกที่จะตามเธออย่างไม่ลังเลเลย
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x906
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1
โพสต์ 2018-3-26 02:52:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-3-26 02:54


อาหารการกิน
ที่นี้ไม่เหมือนที่ไหนเลยแฮะ

        เช้าวันนี้เป็นเช้าที่สดใสสำหรับเด็กชายจงเอ๋อห์ เขานั้นตื่นขึ้นมาช่วงเช้า เพราะว่าจะตื่นมาเพื่อหาอะไรทาน สำหรับวันนี้ เพราะว่าตอนนี้ทั้งเขาและพี่สาวนั้นออกมานอนนอกเมืองเจียวจือ เพราะฉะนั้นควรที่จะหาซื้ออะไรไว้ เขาคิดว่าวันนี้คงต้องหาซื้ออะไรหน่อยแล้วล่ะ

        เด็กชายเดินไปตามเส้นทางและถนนยามเช้าภายในย่านการค้าใหญ่เมืองเจียวจือ มองโน่นมองนี้ไปตามประสา พ่อค้าแม่ขายนั้นเริ่มออกมาเริงร่าตามถนน รวมถึงมีร้านบะหมี่น่าทานด้วยกัน แต่ที่ทำให้เด็กชายจงเอ๋อห์จ้องมองอย่างที่สุดก็คือ…

        “โธ่ว..ว่าไง สนใจมันเทศหน่อยไหมพ่อหนุ่ม”

        “โอ้โห..มันเทศ อืม..” เด็กชายสนใจมันเทศเป็นพิเศษ เพราะหากซื้อไปก็ทานได้หลายมื้อ ทั้งยังหวานอร่อย หากเอามามันก็นำไปเผาได้ แถมหอมหวานอร่อยด้วย เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกซื้อมันเทศมา เมื่อได้สิ่งที่ต้องการมาแล้วเขาก็เดินมาต่อ ตอนนี้สิ่งที่ต้องการเป็นอะไรต่อดีนะ? นั้นสิ เพราะว่ามันมีแต่สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

        ชั่งและตำลึงก็เป็นของท่านพี่ เพราะฉะนั้นเขาควรที่จะประหยัดเงินไว้ดีไหม?นะ?..

        ประ..หยัดเงิน…

        “นั้นสินะ..ทำไมท่านพี่ถึงมีเงินเยอะถึงเพียงนี้กัน?” เด็กชายพูดขึ้นอย่างไม่ทันคิด จะว่าไปเขาก็คิดมานานแล้ว ที่ท่านพี่เจียวหย่าเลือกที่จะจ่ายค่าโรงเตี้ยมให้กับคนทั้งหกคนก็ใช้เงินเยอะเหมือนกันนั้นเอง..


        คิดไปก็รกสมองเสียปล่าวๆ.. =__=

        เด็กชายคิดเช่นนั้นก่อนที่จะเดินต่อไป แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดอีกครั้งทั้งๆที่พึ่งเดินมาไม่ทันใดนัก จงเอ๋อห์นั้นตรงไปยังร้านร้านหนึ่ง ซึ่งกำลังทำเมนูอาหารที่ดูน่ารับประทานอย่างยิ่งกันเลยทีเดียว...อาหารที่บดเนื้อเป็นแผ่นๆ ก่อนนำมาม้วนเข้ากับเครื่องเทศ รสชาติหอมกรุ่นน่าลิ้มลอง...อืม..

        “อาหารหอมกรุ่นน่าลิ้มลองชิ้นนี้เขาเรียกว่าอะไรหรือ? ท่านลุง” จงเอ๋อห์พูดถามเฒ่าแก่ร้านที่กำลังบดเครื่องเทศให้เข้ากับเนื้อนั้นอยู่นั้นหยุดหันไปทางเด็กชาย ก่อนที่จะยิ้มอย่างภูมิใจ

        “โฮ่วๆๆ นั้นเนื้อม้วนไง โฮ่วๆ อยากกินเราะ? ลองดูสักชิ้นไหม? เอาแบบร้อนๆเลยก็ได้ หรือจะเอาแบบดิบไปย่างหรือรมควันก็เก็บได้นานนะเจ้าหนู” เขากล่าว ก่อนที่จะส่งเนื้อม้วนร้อนๆนั้นให้เด็กชายและจงเอ๋อห์ก็รับมันมากิน.. ทันทีที่เข้าปากนั้นเขารับรู้ได้ถึงความร้อน แต่ต่อมานั้นก็รับรู้ได้ถึงรสชาติของเครื่องเทศที่กำลังซึมลึกถึงเนื้อ ที่แทรกอยู่ตรงระหว่างเนื้อ..

        อึฮึม!!...

        “จัดมา...หนึ่งถุงเลยท่านลุง” จงเอ๋อห์ทำหน้าเก็ก ก่อนที่เขาจะจ่ายตำลึง...ราคาโหดอยู่เหมือนกันนะเนี้ย..แต่ว่า

        เพื่อของอร่อย!! ทำได้!!

        เวลาผ่านไปไม่นาน(?) เด็กชายก็ได้ซื้อของเสียเต็มคราบ ก่อนที่จะเดินทางเพื่อกลับไปหาท่านพี่ที่นอกเมือง...

@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x906
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1
โพสต์ 2018-3-27 23:21:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-3-28 01:51


ออกเดินทางสู่เมืองต้าฮั่น : เสื้อ..ผ้า?

        และแล้วคณะเดินทาง(?) ไม่ใช่สิ เอ่อ..ก็มี ใครบ้างนะ? มันเยอะไปหมดเลย จนแทบจะจำอะไรไม่ได้ เอาล่ะ เรามานับคนแรก ผู้มีพระคุณของเรากันดีกว่า ท่านพ่อค้าจ้าวจงถัง ที่เดินนำหน้า โดยมี ชาติ เจิ้งหู่ หลวนหรง คอยถือของให้ รวมถึง ตามมาด้วยแม่นางเจียวหย่า จงเอ๋อห์และ เจิ้งซื่อ

        พ่อค้าจ้าวจงถังนั้นบอกว่าจะขอเดินผ่านตลาดกลางเมือง เนื่องจากว่าเขาอยากจะเลือกซื้อของให้กับลูกสาว เผื่อว่ามันจะมีของที่น่าถูกใจ

        “เช่นนั้นเองสินะคะ...อืม..ถ้าอย่างงั้นข้าเองก็น่าจะซื้อไว้ด้วยเหมือนกัน ชาติ จงเอ๋อห์ รวมถึงพวกท่านเองหากอยากได้อะไรก็บอกนะเจ้าคะ” เจียวหย่าพูด ก่อนที่จะยิ้มถึงแม้ว่ามันจะโดนปิดด้วยผ้าก็ตามที ส่วนเจิ้งหู่เมื่อได้ยินว่าอยากได้อะไรก็บอก นั้นก็มีหูและหางสุนักออกมาพร้อมกัน อย่างไม่ได้นัดหมาย แล้วทำตาวาว แต่แล้วก็ต้องโดนสายตาอาฆาตของน้องชายตนเองสยบไป..จนจ้อยเลย..

        “แฮ่ะๆ...” เจียวหย่ายิ้มแห้ง และเดินไปจ้องมองตลาดในช่วงกลางวันที่มีคนมากมาย ข้าวของที่นี้ก็น่าซื้อเฉกเช่นกัน..อืม.. ควรซื้อของ..จะว่าไป..นั้นมันร้านเสื้อผ้านี้? เจียวหย่านั้นจ้องมองร้านขายผ้า ก่อนที่จะจ้องไปทางชาติรวมถึงจงเอ๋อห์ นั้นสินะ ทั้งสองคนนี้เป็นชาวต่างถิ่น หากจะไปยังต้าฮั่น ก็ควรที่จะแต่งกายให้ดีกว่านี้

       “อืม...จงเอ๋อห์จ๊ะ เดี๋ยวเราไปดูร้านทางนั้นกันดีกว่าเนอะ?” พระชายาหลินเฟยนั้นหันไปทางร้านขายเสื้อผ้าก่อนที่จะยิ้มให้กับจงเอ๋อห์ส่วนเด็กชายนั้นได้เพียงแต่จ้องมองนิ่งๆ ก่อนที่จะขมวดคิ้วเนื่องจากว่าเขาไม่ค่อยชินอะไรแบบนี้นัก? ส่วนคุณท่านพ่อค้าจ้างจงถังก็เดินเข้าร้านเครื่องประดับ ดูเหมือนว่า หลวนหรงจะมีศิลปะทางการพูดอย่างดีเลยล่ะ เนื่องจากว่าตอนนี้เขากำลังเลือกสินค้าให้กับลูกสาวของพ่อค้ากันสองคน โดยมีทาสงานเป็นเจิ้งหู่และชาติ

        ….อ้าว..แล้วเจิ้งซื่อล่ะ

        ….ตามเธอมานี้เอง…
        
        “เอ่อ..ข้า..รออยู่ด้านนอกนะขอรับ” จงเอ๋อห์พูด ก่อนที่เขานั่นจะพยายามเดินออกไป แต่แล้วมือของแม่นางเจียวหย่าก็จับตัวไว้ได้ แถมยังลากเด็กน้อยอายุ 10 ขวบนั้นเข้าร้านเสื้อผ้าอีกต่างหาก ส่วนเจิ้งซื่อนั้นก็ได้เพียงแต่มองตามห่างๆอย่างห่วงๆ เนื่องจากว่าเขาไม่อยากจะเดินตามพี่ชายของตนเองเท่าใดนัก

       “ว้ายย ตายแล้วว แม่นางต้องการอะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะะะ ข้ามีเสื้อผ้าสวยๆ เครื่องประดับงดงามหลากหลายชินเลยนะ?” เจ้าของร้านน่าจะเป็นเถ้าแก่ร้านผ้านั้นพูดขึ้น ก่อนที่พระชายาที่อยู่ในชุดเสื้อผ้าชาวบ้านนั้นต้องแปลกใจ ปกติแล้วหากเข้ามาในร้านผ้า แต่งกายเช่นนี้คงโดนเมินเป็นแน่แท้.. เหตุใดต้อนรับขับสู้ดีนัก?...

        “ข้าต้องการชุดใหม่ให้น้องชายของข้าสักหน่อย แล้วก็ ขอชุดผู้ชายผู้ใหญ่ด้วย ร่างกายประมาณชายผู้นี้แต่สูงกว่าหน่อยเจ้าค่ะ.. จะว่าไป ท่านเจิ้งซื่ออยากจะได้สักตัวหรือไม่เจ้าคะ?” พระชายาหลินเฟยนั้นพูดขึ้น แต่แล้วอีกคนก็ตอบรับด้วยการส่ายหัว เนื่องจากว่าตนเองนั้นก็ไมไ่ด้ต้องการอยู่แล้ว ชุดที่อีกคนใส่นั้นก็เป็นเนื้อผ้าชั้นดีอยู่แล้ว นั้นอาจเป็นเหตุผลที่เจ้าของร้านนั้นแต่งขับสู้อย่างดีหรือปล่าวนะ?? เพราะเป็นผ้าแพรทอมืออย่างฝีมือปรานณีตยิ่งนัก

        “ได้เลยเจ้าค่ะ เชิญเลือกเนื้อผ้าได้เลย นี้เป็นผ้าแพรจากต้าฮั่นเลยนะเจ้าคะ จะว่าไป แม่นางนั้นไม่รับสักชุดหรือจ๊ะ? ข้าว่าอย่างท่านแต่งตัวแต่งหน้า เอาผ้าที่ปกปิดใบหน้างามๆของแม่นางออกจักงดงามกว่าหนา?” เถ้าแก่ร้านผ้านั้นแนะนำ ส่วนพระชายาหลินเฟยก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

        “..อืม...แล้วท่านพอมีชุดที่เหมาะกับการปกปิดใบหน้าหรือไม่เล่าเจ้าคะ? หากมีข้าก็จักซื้อเจ้าค่ะ” เจียวหย่านั้นพูดขึ้น ก่อนที่จะยิ้ม ส่วนเถ้าแก่ร้านผ้านั้นเมื่อได้ยินดังนั้นก็คิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะไปหาเสื้อผ้า มาสำหรับคนสามคน

        ของทางชาตินั้นไม่มีปัญหา เขาเป็นคนที่ใส่อะไรก็ได้อยู่แล้ว ชุดผ้าเนื้อชั้นดี ก็ค่อนข้างดีเหมือนกัน เพราะฉะนั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่าจงเอ๋อห์นั้นเมื่อเห็นเนื้อผ้าที่ดีก็รู้สึกว่าจะตกใจน้อยๆ เพราะว่าเคยแต่ใส่พวกเสื้อหนังสัตว์อะไรเช่นนั้นจึงไม่คุ้นชิน เขาจึงเลือกเสื้อผ้าที่ค่อนข้างง่ายๆ ในการใส่ สีน้ำเงิน แต่ก็มีเครื่องประดับรวบผมขึ้น ตามที่เจิ้่งซื่อแนะนำ

        และแล้วเจ้าเด็กกะโปโล 10 ขวบ ตอนนี้ก็ดูดีขึ้นเป็นกองเลยล่ะ..


        ส่วนพระชายาหลินเฟยก็นั่งจับเนื้อผ้าของตนเองอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่จะคิดว่าควรที่จะซื้อใหม่ดีไหม? เพราะว่าเสื้อผ้านั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนมา 2 ปีแล้ว และแล้ว เธอก็ตัดสินใจที่จะซื้อมันจนได้.. เมื่อเดินออกมา พวกเขาก็เตรียมตัว ที่จะเดินทางไปนอกเมือง…

        อ่ะ ดูเหมือนว่านอกจากเสื้อผ้า พระชายาซื้อของสำหรับคนที่รออยู่ที่จวนด้วยนะ!!?

@Admin  @STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +12 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 12 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x906
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 07:12

ขึ้นไปด้านบน