ดู: 211|ตอบกลับ: 4

{ เมืองจวี๋ลู่ } ย่านการค้ากลางเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-25 18:06:48 |โหมดอ่าน


ย่านการค้าจางลู่

{ เมืองจวี๋ลู่ - ย่านการค้ากลางเมือง }













【ย่านการค้าจางลู่】 

ย่านการค้าที่เพรียบพร้อมไปด้วนสิ่งของต่างๆ 
ที่ทั้งสดใหม่ และครบครัน ไม่ว่าจะเป็นผัก ผลไม้ เนื้อสดต่างๆ
อีกทั้งยังมีร้านจำหน่ายของใช้ หิน แร่ เครื่องประดับ หรือจะเสื้อผ้าสวยๆ ก็มี
จึงเรียกได้ว่าเป็นย่านการค้าที่เพรียบพร้อมอย่างมาก

เอาล่ะ..จะรอช้าอยู่ใย? ล้วงกระเป๋าแล้วก้าวเข้ามา เลิกกำชั่งนั้นไว้ได้แล้ว!!!!



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-2-25 22:25:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{คำอธิษฐานส่งผล (พิเศษ) }
[อาชาสีดำ กลางตลาดสด]



      จางฝูและเหล่าสัตว์ของเธอเร่งออกเดินทางกันต่อหลังจากที่อิ่มหน่ำจากเมนูปลาที่ลำธารนอกเมืองหานตาน เธอเลือกที่จะเดินขึ้นไปยังเส้นทางเมืองจวี๋ลู่เพื่อเดินไปในเส้นทางเดิมที่เธอใช้เดินทางขาไปเป่ยผิงและตัดสินใจที่จะแวะพักที่เมืองนั้นสักคืนแล้วจึงค่อยออกเดินทางต่อ ในการเดินทางครั้งนี้ของเธอนั้นใช้เวลาไม่มากก็มาถึงเมืองจวี๋ลู่อย่างง่ายดายและรวดเร็ว ซึ่งก่อนที่จะเธอจะเดินทางไปพักยังโรงเตี้ยมเธอได้ตัดสินใจที่จะเดินเล่นซื้อของในยานการค้าเสียก่อนจึงได้ให้เจ้าเฟยยเทียนและมีี่คอยอยู่ที่ด้านนอกทางเข้าย้านการค้าเพราะขือเอาเข้าไปด้วตลาดคงแตกแน่ๆ จึงทำให้ผู้ที่ได้เข้าตลาดไปซื้อของกับเธอมีเพียงลู่จิวและลู่ฉี ส่วนฮุ่ยจือนั้นก็เกาะนอนอยู่บนหัวเฟยเทียนแทน


     หญิงสาวเดินเข้าไปในย่านการค้าที่มีผู้คนมากมายออกมาจับจ่ายซื้อค้าของกันอย่างคึกคัก ภายในย่านการค้านี้นั้นมีของขายยอยู่มากมายไม่แพื้พวกยายการค้าในเมืองใหญ่ๆเลย เธอเดินดูเลือกของไปเรื่อยก่อนจะมาหยุดที่ร้านขายพวกผลไม่ตามฤดูกาล


    “ซื้อไปฝากเฟยเทียนหน่อยดีไหมพวกเจ้า”เธอเอ่ยพึมพัมแล้วมองเจ้างูขาวที่พันอยู่ที่แขนแล้วชูคอมองอยู่บนไหนและเจ้างูเขียนที่พันหลวมๆอยู่บริเวณรอบคอ ซึ่งมันก็มองไปยังแผงผลไม้อย่างสนใจก่อนจะร้องออกมาพร้อมๆกัน


    ฟ่ออ/ฟ่ออ(ดี ให้เฟยเทียนกินของอร่อยๆบาง)


    “งั้นก็เอาตามนั้นละ” เธอเอ่ยแล้วเดินตรงเข้าไปยังแผงขายผลไม้พร้อมกับเลือกผลไม้ที่มีลักษณะดีและส่งกลิ่นหอมออกมาอ่อนๆอย่างอารมณ์ดี


    “แม่หนูซื้อเยอะขนาดนี้เอาไปเตรียมงานรึจ๊ะ”หญิงแก่เจ้าของแผงเอ่ยหลังจากมองหญิงสาวที่เลือกผลไม้ออกมาไว้เสียเยอะแยะ


    “อ้อ ป่าวหรอกเจ้าค่ะท่านป้า ข้าเอาไปให้ช้างข้าเจ้าค่ะ เดินทางมานานอยากให้มันได้กินอะไรอร่อยๆบ้างเจ้าค่ะท่านป้า” เธอเอ่ยแล้วยิ้มให้หญิงแก่ก่อนที่จะก้มหน้าห้มตาเลือกผลไม้ต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะหยิบถุงเงินออกมาเตรียมจ่ายค่าผลไม้


    “เช่นนั้นเอง งั้นเดี๋ยวป้าลดให้หน่อยแล้วกัน ทั้งหมดป้าคิดแค่ร้อยห้าสิบตำลึงแล้วกันจ๊ะ” หญิงแกเอ่ยแล้วยิ้มให้หญิงสาวอย่างใจดีก่อนที่จะเอ่ยถามต่อ “แล้วนี่แม่หนูจะขนไปยังไงละหืม”


    “ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะท่านป้า แหะๆ” เธอลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียนสนิทเลย ซื้อมาตั้งเยอะจะให้เดินขนไปกลับที่ละรอบคงจะไม่ไหว


   “ งั้นเดี๋ยวป้าให้ลูกชายเอาของส่รถเข็น เข็นไปให้แม่หนูแล้วกัน พักที่ไหนละ”


    “เข็นเอาไปไหวที่คอกพักสัตว์หน้าย่านการค้าก็ได้เจ้าค่ะท่านป้า ตรงๆที่มีช้างเผือกกับจระเข้อยู่น่ะเจ้าค่ะ” เธอเอ่ยแล้วลอบมองหญิงแก่หน่อยเมื่อนางขมวดคิ้วเมื่อได้ยินว่าช้างที่อยู่กับจระเข้แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่ะไรเธอต่อเพียงแค่รับเงินมาพร้อมเรียกให้ชายผิวกร้านอายุราวยี่สิบกว่ามาขนเอาผลไม้ไปส่งตาที่หญิงสาวบอก


     เธอเดินออกมาจากร้านขายผลไม้ก่อนที่จะเดินเล่นไปตามเส่นทางในย่านการค้าอย่างอารมณ์ดี โดยที่เธอแวะไปดูตามร้านนู่ร้านนี่อย่างร่าเริงก่อนที่เสียงร้องแตกตื่นของผู้คนและเสียงโครมครามนั้นจะใกล้เธอเข้ามาเรื่อยๆ


   กรี๊ดดด!!


    อ้ากกก!!


    หลบไปเร็วววว ว้ากกก!!!


   โครมมม!!


    “เขามีอะไร กะ…” ไม่ทันที่เธอจะได้พูดจนจบร่างก็ถูกพลักให้เซเข้าไปข้างทางโดยใครก็ไม่รู้ พร้อมกับเสียงที่ใกล้เข้ามาและใที่สุดเธอก็เห็นต้นเหตุของความวุ่นวาย ร่างของอาชาสีดำตัวใหญ่ที่กำลังพยศได้ที่กำลังวิ่งตะเลิดมาทางที่เธออยู่ ผู้คนทั้งหลายต่างก็พากันแหวกทางหนีกันเป็นแถบๆ เพียงเต่ที่ตรงนั้นมีร่างของเด็กที่น่าจะอายุเพียงหกหรือเจ็ดขวบยืนร้องไห้อยู่นเส้นทางที่ม้ากำลังวิ่งมาพอดี ไว้เท่าความคิดร่างบางของเธอพุ่งออกจากกลุ่มชนที่หลกันอยู่ข้างทางไปพลักร่างเล็กนั้นให้ออกจากเส้นทาง เพียงแต่ในตอนนี้กลับเป็นเธอเองที่อยู่ตรงจุดนั้นเเทน
  
    ดวงตาสีน้ำเบิกกว้างอย่างงตกจเมื่อภาพเบื้องหน้าของเธอคืออาชาสีดำตัวใหญ่ที่บัดนี้ มันกำลังวิ่งตรงมาที่เธออย่างเร็วขนาดที่แม้แต่รถลากก็ไม่สามารถที่จะหยุดอาการพยสของมันได้เลย ราวกับเพียงช่วงเวลานั้นภาพทุกอย่างมันก็ค่อยหยุดช้าลง เงาสีดำของอาชาสีทะมึนทาบทับลงมาบนร่างบางของเธอที่ตอนนี้ล้มลงไปนั่งกองอยุ่ที่พื้นอย่างตกใจ ขาหน้าทั้งสองข้างของอาชาสีดำยกขึ้นตะกุยอากาศอย่างดุดัน


    ในสมองของจางฝูนตอนนี้ราวกับมันถูกหยุดเวลาไปแล้ว เธอไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยแม้แต่ส่งเสียงกรี๊ด เธอทำได้เพียงนั่งรอับชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง ‘บางทีการถูกม้าชนอาจจะเจ็บน้อยกว่าถูกเฟยเทียนชนละนะรึป่าว’


    ร่างบางมองร่างใหญ่สีดำเบื้องหน้าก่อนที่จะหลับตาลงมือทั้งสองคว้าเจ้างูทั้งสองมากอดอย่ารอชะตากรรมเพียงแต่ในตอนนั้นก็มีเงาร่างของใครบางคนนั้นพุ่งไปนั่งอยู่บนหลังของเจ้าม้าพยศพร้อมกำบังเหียนแล้วพยามที่จะคุมเจ้าม้าให้สงบลงอย่าง่ายดาย


    “แม่นางไม่เป็นไรใช่ไหม”


    จางฝูที่หลับตาอยู่นั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ตอนนี้กำลังลงจากม้าด้วยยท่าทีเป็นห่วงเล็กน้อย


    “เเม่นางลุกไหวหรือไม่” เขาเอ่ยถามอีกครั้งก่อนจะค่อยๆย่อตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วมองมายังเธอเพื่อดูว่ามีบาดแผลตรงไหนรึไม่
    “อ้อ...เอ่อ. ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก”จางฝูที่ดูเหมืนจะพึงได้สติเอ่ยตอบอย่างสุภาพก่อนจะค่อยๆยันตัวลุก จริงเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกเพียงแค่ตกใจจนล้มลงไปกองกับพื้นเท่านั้นเอง เธอลุกขึ้นมายืนแล้วก้มลงปัดฝุ่นที่เกาะอยู่เล็กน้อยโดยที่เจ้าพวกตัวเเสบขงเธอนั้นเลื้อยกลับเข้าไปอยู่นแขนเสื้อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอเหลืบไปมองชายหนุ่มที่ค่อยยันตัวลุกขึ้นตามขึ้นมาแ้วเดินจูงเจ้าม้าพยศนั้นไปคืนเจ้าของด้วยบหน้ายิ้มแย้มอย่างสุภาพอย่างพิจารณา ใบหน้ารูปไข่ที่รับกับดวงตาคมดุจเหยี่ยวดูหล่อเหลา เส้นผมสีน้ำตาลดำยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูเด่นขึ้นมาอีก ดูแล้วคงเป็นที่หมายปองของสาวๆมากมายเป็นแน่ อีกทั้งท่าทางแสนสุภาพราวคุณชายแบบนั้นอีกหญิงใดเห็นคงตกหลุมหลงลงไปไม่อยากกลับขึ้นมาเป็นแน่ เธอมิงจ้องไปยังชายเบื้องหน้าที่เดินกลับมาหาเธอด้วยท่าทีสุดพรางยิ้มออกมาให้เขาเล็กน้อย


      “แน่นางไม่เป็นอะไรแน่นะขอรับ”


      “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ เพียงแค่ตกใจจนล้มลงไปนั่งเฉยๆเท่านั้น” เธอเอ่ยตอบตามความจริงแล้วยิ้มออกมาเพื่อยืนยันว่าเธอนั้นไม่เป็นอะไร


    “เช่นนั้นข้าก็ดีใจ พอดีข้ากับพี่น้องพึ่งเดินทางมาที่เมืองนี้พอห้ยินเสียงโวยวายเลยมาดูน่ะขอรับ อ้อ ข้าชื่อ หลี่ ไป่หลงขอรับ”เขาเอ่ยพร้อมแนะนำตัวออกมาพร้อมกับยิ้มสุภาพให้เธอ


     “จางฝูเจ้าค่ะ พึ่งจะมาที่เมืองนี้เช่นกัน”เธอเอ่ยตอบพร้อมกับโค้งให้กับชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้งเพื่อเป็นการขอบคุรที่ชายคนนี้ได้ช่วยเธอไว้


    “เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับไปหาพี่น้องข้าก่อน”ไป๋หลงเอ่ยเพื่อขอตัวกลับเเพียงแต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายแขนเสื้อจากอีกคน


     “มีอะไรรึแม่นางจาง” เขาเอ่ยถามอย่างสงสัยพร้อมกับมองมายังมือเล็กของหญิงสาวที่จับชายเสื้ออยู่


    “อะ.เอ่อ ข้า” เธอเอ่ยก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าหตุดที่เธอถึงไปจับเอาชายเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้ “เอ่อ..ให้ข้าได้ เอ่อ..เลี้ยงข้าวตอบแทนท่านได้รึไม่” เธอเอ่ยพร้อมกับปล่อยมือจากชายแขนเสื้ออีกคนอย่างตกใจ

“ไม่ต้องหรอกแม่นางจาง เรื่องแค่นี้เอง”ไป๋หลงเอ่ยแล้วยิ้มให้หญิงสาวที่ก้มหน้าจ๋อยลงไปเล็ก ก่อนจะยกมือขึ้นเกาเเก้มหน่อย “เอ่อ.. แต่ถ้าทำไม่ให้แม่นางสบายใจ ข้าไปด้วยก็ได้”


    “ค่ะ เจ้าคะ”เธอเอ่ยพร้อมกับยิ้มหวานออกมาอย่างดีใจ ซึ่งเเม้ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องดีใจขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเธอแค่อยากจะตอบแทนบุญคุณในครั้งนี้ก็เป็นได้ละมั้ง ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปจากบริเวณนั้นพร้อมๆกัน


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +88 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 88 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดฝึกยุทธ์
หนามคู่เป่าเหลียน
คัมภีร์วิชาวารีสิ้น
กงจักรไท่หยาง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x50
x1
x8
x1
x1
x74
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x1
x100
x100
x5
x1
x2
x15
x15
x2
x55
x5
x50
x5
x500
x8
x4
x90
x90
x90
x90
x10
x26
x105
x197
x13
x10
x134
x204
x1
x25
x166
x1
x84
x32
x66
x46
x120
x412
x113
x1
x30
x92
x152
x784
x2
x2
x168
x296
x120
x158
x3088
x968
x150
x167
x19
x30
x17
x29
x20
x109
x657
x5
x4164
x10
x140
x1
x4
x22
x1
x2
x161
x204
x62
x2135
x6
x6
x83
x1
x26
x110
x400
x8
x150
x65
x500
x10
x3
x3
x100
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x509
x310
x60
x95
x80
x7
x30
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x105
x65
x100
x1
x45
x1077
x3
x118
x14
x40
x4027
x102
x192
x5
x111
x4
x2
x626
x1287
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x106
x499
x279
x440
x580
x541
x40
x34
x129
x352
x875
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x167
x141
x669
x503
x890
x660
x128
x2071
x2330
x521
x40
x3
x191
x14
x180
x1210
x24
x50
x444
x3417
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1
โพสต์ 2018-12-7 23:44:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย เฉินอี้ เมื่อ 2018-12-7 23:50

โรลอิสระ

การเดินทางที่มีความหมายคือการเดินทางที่ผู้เดินทางมีความสุขกับมันหรือก็คือการเดินทางที่ตอนนี้นั้นอาจจะเป็นแบบนั้นก็เป็นได้เพียงแต่ว่า…….

"ปวดหัวจังเว้ย โอ้ยๆ"

เสียงบ่นของชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังขี่หลังเจ้าม้าหลังจากที่ดื่มเหล้าสังสรรค์กับเหล่าขอทานแล้วนั้นเฉินอี้แล้วก็เจ้าม้าก็เดินทางกันต่อเพื่อคนหารักแท้?

"เห้อเดินทางมาหลายวันแล้วนะนี้ข้าว่าเราหาที่พักหน่อยไหมเจ้าม้าหรือว่าเราจะไม่พักที่แพงๆสู้พักที่ข้างๆทางดีไหม?"

ฮี่ ฮี่ ฮี่

"อืมๆเอาแบบไหนก็ได้หรออืมนั้นสิคิดหนักเหมือนกันนะนี้ว่าจะเอายังไงดี"

ระหว่างที่คิดนั้นเฉินอี้ก็ได้สังเกตเห็นย่านการค้าที่ประกอบไปด้วยเหล่าชาวบ้านที่ออกมาจับจ่ายซื้อของหาของใช้ของกินกันเต็มไปหมด

บรรยากาศที่นี้ช่างดีๆจริงๆถึงแม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับฉางอันก็ตามที่แต่ก็ต้องยอมรับว่าที่นี้นั้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวาจริงๆ

"หยุดนะเจ้าหัวขโมยอย่าวิ่งหนีนะ!!!"

ระหว่างทางนั้นก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายพร้อมกับที่มีชายแก่คนหนึ่งที่พยายามวิ่งหนีเหล่าชายหนุ่มที่ตามมาโดยที่มือนั้นมีหมั่นโถวเต็มมือจนระหว่างที่วิ่งมานั้นชายแก่ก็หมดแรงล้มตรงหน้าเฉินอี้พร้อมกับที่เหล่าชายหนุ่มที่ตามมาพร้อมที่จะเข้ามารุมทำล้ายชายแก่นั้น

"หยุดนะนี้พวกท่านจะทำสิ่งใดกัน?"

พร้อมกับที่เฉินอี้เข้าไปยืนขวางหว่างชายแก่เอาไว้ จนชาวบ้านแถวนั้นต่างมองดูกันเต็มไปหมด

"เหอะๆไอ้หนุ่มข้าไม่รู้ว่าเองไปกินอะไรมาถึงกล้ามาขนาดนี้แต่เองกำลังปกป้องคนผิดอยู๋นะ!!!"

"ข้าปกป้องคนผิด?"

"ใช่ชายแก่คนนั้นขโมยหมั่นโถวไปจากร้านของพวกข้าพวกข้าแค่มาตามเอาเท่านั้น"

"แล้วพวกท่านจะทำร้ายเค้า? เค้าขโมยของท่านหมั่นโถวนั้นที่เค้าขโมยมาจริงเช่นนั้นข้าจะทำการซื้อเองหวังว่าท่านจะพอใจ"

พร้อมกับที่เฉินอี้โยนเงิน10ชั่งให้กับเหล่าชายเหล่านั้น หลังจากที่ชายเหล่านั้นเห็นเงิน10ชั่งก็รีบเก็บอย่างรวดเร็วพร้อมกับแววตาที่เริ่มแปรเปลี่ยนไป

"โอ้นายน้อยท่านช่างมีน้ำใจกว้างขว้างมากแต่ข้าคิดว่ามันอาจจะไม่พอแค่นี้"

"ไม่พอ?เช่นนั้นเจ้าก็เข้ามาเอามันเพิ่มไปสิ"

โดยไม่ทันให้รอพวกนั้นพูดจบเฉินอี้ก็หยิบง้าวมรกตขึ้นมาแล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

"เข้ามาถ้าใครกล้าเข้ามาก็ลองดู!!!"

หลังจากที่เห็นเฉินอี้หยิบอาวุทขึ้นมาเหล่าชาวพวกนั้นก็รีบวิ่งหนีไปทันทีโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองอีกเลยแต่ระหว่างนั้น

"เห้ยใครบอกให้พวกเจ้าไป?"

หลังจากได้ยินเสียงของเฉินอี้เหล่าชายพวกนั้นก็ไม่กล้าไปต่อแต่ค่อยๆหันหลังมามองเฉินอี้พร้อมกับกล่าวออกมาอย่างกระตุกกระตั้ก

"เอ่อคุณชายมีอะไรรรกับ….พ...วกข้าน้อยหรอครับ?"

"เงินข้านะเอามาแล้วก็เงินของพวกเจ้าทั้งหมด!!!"

"ห่ะ เงินพวกข้า….."

"จะให้ข้าดีๆหรือให้ข้าตัดแขนหรือขาเจ้าซักข้างก่อน?"

"แน่นอนครับนี้ครับๆเงินของท่านแล้วก็นี้เงินของเรา"

"ดีถ้างั้นพวกเจ้าไปได้แล้วถ้าข้ารู้ว่าเจ้ารังแกท่านผู้เฒ่านี้อีกข้าจะตามไปฆ่าพวกเจ้าเรียงตัวแน่นอนอย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าแค่ฆ่าพวกเจ้ารับรองว่าต่อให้พวกเจ้าตายไปก็ไม่มีใครช่วยหรอกไม่พอนะข้าจะฆ่าพ่อแม่พี่น้องลูกหลานของพวกเจ้าทั้งหมดโครตเลยล่ะเชื่อข้าไหมล่ะ?"

หลังจากที่ได้ฟังเฉินอี้พูดนั้นคนพวกนั้นก็รีบสัญญาว่าจะไม่ทำท่านผู้เฒ่าคอีกแล้วรีบวิ่งกลับหนีโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย หลังจากที่ไล่พวกคนเหล่านั้นไปแล้วเฉินอี้ก็เก็บเงินตัวเองคืนแล้วเอาเงินที่ได้มาอีกไม่กี้ตำลึงโปรยให้ชาวบ้านแถวนั้นแล้วก็รีบช่วยท่านผู้เฒ่าให้ขึ้นมาแล้วก็มอบเงินให้10ชั่ง

"นี้ท่านผู้เฒ่าอย่าทำอีกนะขอรับนี้เงินนำเงินนี้ไปซะแล้วรีบไปจากเมืองนี้ดีกว่าข้าแนะนำเพราะพวกมันอาจตามมมา"

"ขอบคุณคุณชายมากเพราหลานข้าไม่มีอาหารตกถึงท้องมาเมื่อวานแล้วตัวข้าคนแก่นั้นอดได้แต่ว่าหลานข้านั้นจนทนอดได้ไงข้ารู้ว่าทำผิดแต่ข้าไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ"

"เอาเถอะท่านผู้เฒ่ารีบพาหลานไปเถอะขอรับเดี่ยวข้าต้องรีบไปจากเมืองนี้แล้วไม่รู้ทหารจะตามมาจับข้าไหม  ฮ่า ฮ่า ฮ่าดูแลตัวเองด้วยขอรับข้าขอตัวแล้วกัน"

โดยที่ไม่ได้ฟังคำพูดใดต่อเฉินอี้ก็รีบควบเจ้าม้าพร้อมกับเก็บอาวุทของตนออกจากเมืองทันที……..

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +99 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 99 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x10
x5
x12
x8
x1
x1
x2
x15
x57
x6
x26
x58
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x40
x40
x437
x250
x22
x475
x10
x10
x91
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3
x5
x2000
x102
x141
x45
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x113
x5
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1277
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x10
x5
x9
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x116
x3
x130
x25
x570
x130
x43
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x24
x199
x156
x110
x100
x1
x707
x50
x50
x109
x1565
x5
x1
x100
x20
x10
x8
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2
โพสต์ 2019-2-5 12:15:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-2-5 12:17:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-5 12:18

{ เควสเสริมพิเศษ : สายเลือดแห่งโชคชะตา }
{ เป่าหย่า : การเดินทางของความฝัน ตอนที่ 6 : พบเจอกันอีกครั้ง และคำสั่งเพียงหนึ่งเดียว}

        ร่างกายเพียงหนึ่งเดียวนั้นเดินทางมาจนถึงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวการกลายร่างของสตรีร่างเล็ก นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของสตรีผู้อยู่ในอาภรย์สีม่วงครามแต่แซมไปด้วยเนื้อผ้าสีทมิฬนั้นจับจ้องไปที่เส้นทางเมืองที่กำลังทอดผ่านลงไปยังเมืองจวิ๋ลู่… ใช่แล้วล่ะ หากเธอไม่ต้องการที่จะเปลี่ยนร่างกายเพราะว่าท่านลุงจี้กง..

        การเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้นั้น ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้ห้วนนึกถึงสิ่งที่เรียกว่าคำเก่าๆ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นกระพริบถี่ๆ แล้วระรื่นแพรขนงครานเรียงรายพราวระยับ ข้อมือบางของนางนั้นจับกุมมั่นไปที่บังเหียนของม้าอาชาบริสุทธิ์ที่นางกำลังควบขี่ ก่อนที่จะเดินทางไปยังเมืองจวิ๋ลู่ และตรงเข้าไปด้านในเมือง..

        ใช่แล้ว..สถานที่แห่งนี้นั้น นางนัดใครบางคนไว้..

        ทันทีที่เดินทางจนถึงย่านการค้ากลางเมือง เป่าหลิงก็หาสถานที่ ที่พอจะเป็นจุดนัดนั้นให้กับตนเอง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นราวกับว่าจะเป็นสิ่งที่เธอจะพบเห็นอีกครั้ง … กลิ่นของผีเสื้อแสนงามนั้นช่างน่าหลงใหล เหล่าผีเสื้อเรืองแสงนั้นรวมไปยังสถานที่แห่งหนึ่งตรงบริเวณย่านการค้า… หากแต่ว่าคนอื่นๆนั้นคงมองไม่เห็น..

        ขาเรียวบางนั้นก้าวไปยังด้านหน้า ตามเหล่าผีเสื้อน้อยในป่าใหญ่นั้นไป …

        สุดปลายทางนั้นมีร่างของชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ในชุดคลุมสีดำทั้งร่างกาย แม้ว่าเครื่องทรงของเขานั้นจะไม่เยอะอย่างที่ควร แต่ทว่าก็เป็นการแต่งกายของชาวชนชั้นสูงที่ดูเรียบง่ายและมีสง่าราศี รอยยิ้มของสตรีที่อยู่ในชุดที่ไม่ได้ต่างกันนั้นก็ค่อยๆคลียิ้ม.. เธอนั้นเดินเก็บมืออย่างองอาจเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม ราวกับว่าเธอไม่จำเป็นที่จะต้องเกรงกลัวชายคนนั้น..

        “.......” เมื่อสายตาของทั้งสองนั้นรับรู้แล้ว ศีรษะของชายร่างสูงนั้นก้มลง พร้อมกับมือที่ยกขึ้น ราวกับว่าเขานั้นเคารพคนตรงอย่างมาก.. ทั้งสองนั้นไม่ได้พูดอะไรกันในช่วงแรก..ก่อนที่จะมีผีเสื้อสีม่วงอินทนิลงานนั้นบินมาเกาะตรงบริเวณไหล่ของหญิงสาว..

        “การเดินทางราบรื่นดีไหมจ๊ะ?...ลู่เต๋า?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามอีกฝ่าย
        “......” เสียงนั้นไม่ได้ตอบคำถาม แต่ทว่าได้แต่เพียงจ้องมองเธออย่างนิ่งเงียบไร้ซึ่งสิ่งใดตอบแทน..แต่ทว่านางก็กลับเข้าใจได้โดยง่าย.. “แม่จะส่งเจ้า..ใกล้ที่สุดตอนนี้ก็คือ เกาะจู.. เจ้าจงไปอยู่กับโอฟิเลีย...และเหล่าน้องๆของเจ้านั้นล่ะจ๊ะ..”

        “แม่เกรงเรื่องของท่านลุง..และตอนนี้ข้าจำต้องเดินทางไกล..เจ้าเข้าใจแม่ใช่หรือไม่ ลู่เต๋า” สตรีเสียงหวานนั้นกล่าวถาม ดูเหมือนว่าคำถามของเธอนั้นจะเรียกความสงสัยให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อย..แต่เมื่อคำว่าเป็นห่วงเข้ามา เขาก็ไม่มีทางที่จะปฎิเสธ.. หัวนั้นก็ได้แต่เพียงพยักหน้า ราวกับว่าเข้าใจ.. เพราะอย่างไรเสีย .. เขาก็คือ ‘บุตรชาย’

       “มาเถิด...ถึงหนานผีแล้วค่อยคุยกัน..”







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-21 15:57

ขึ้นไปด้านบน