กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 201|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเซียงหยาง - ย่านการค้า} โรงเงินตราเฉิงฉาย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-20 16:59:55 |โหมดอ่าน

โรงเงินตราเฉิงฉาย





โรงเงินตราในย่านการค้า  มีผู้สัญจรไปมากันอย่างคับคั่ง  
สถานที่ ทำธุรกรรมทางการเงิน เช่น แลกเงินตำลึงเป็นเงินชั่ง  หรือ ชั่งเป้นตำลึง   ฝากเงิน  ถอนเงิน  
โรงเงินตราที่นี่เปิดมานานหลายชั่วอายุคน ผู้คนจึงไว้วางใจในตัวโรงเงินตราเฉิงฉาย



ชื่อกิจการ: โรงเงินตราเฉิงฉาย
เจ้าของกิจการ: เฉิงฉาย   เถาซวน
ประเภทงาน: แลกเงินตำลึงเป็นเงินชั่ง  หรือ ชั่งเป็นตำลึง   ฝากเงิน  ถอนเงิน  ยืมเงิน
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09 .00 - 17.00

#ประทับตราผู้ว่าการเมืองเซียงหยาง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-2-21 00:33:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-21 00:34

เงิน

     ซีเหวินเดินหน้ามุ่ยดุ่ยดุ่ยเข้ามาในโรงตราเฉิงฉาย  ไม่รอเจี๋ยเฟยที่ตามมาแม้แต่น้อย   พนักงานในโรงเงินตราเมื่อเห็นซีเหวินที่มีเค้าโครงของลูกผู้ดีมีสตางค์ก็ต่างเดินมารับแขก เอาชาใส่ถ้วยมาเสริฟให้บ้าง   บางคนก็เข้ามาชวนคุยนู่นคุยนี่บ้าง  ขณะนั้นเจี๋ยเฟยที่ตามมาจากด้านหลัง
     " โจรอย่างเจ้ามาทำอะไรในโรงเงินตราเนี่ย " เจี๋ยเฟยพูดกับซีเหวิน  พูดจบเสร็จเก๊กหน้าจริงจัง
     คนทั้งหลายที่อยู่ในโรงเงินตราเมื่อได้ยินคำพูดเจี๋ยเฟยก็ตีตัวออกห่าง  ทางเถ้าแก่เฉิงฉายเจ้าของโรงเตีียมเองก็บอกกระซิบกระซาบกับลูกน้องให้ไปเรียกทางการมา   คำพูดของเจี๋ยเฟยที่แต่งชุดนักรบนั้นทำเอาทุกคนในร้านพากันเชื่อว่าซีเหวินเป็นโจรจริงๆ
     ' หัดมองดูรอบๆด้วยสิตาบ้าคราวนี้แกล้งกันแรงไปแล้วนะ '  ซีเหวินเอามือกุมขมับ ก่อนจะส่ายหัวไปมา เป้นการสื่อว่าท่านเล่นแรงไปแล้วนะ
     เจี๋ยเฟยที่เห็นซีเหวินเอามือกุมขมับก็หันไปมองรอบๆ แล้วพูดขึ้นว่า  " ทุกท่านอย่าได้ตกใจไป  ข้าเพียงแค่แกล้งแม่นางคนนี้เท่านั้น แม่นางน่ารัก ผิวพรรณดี ดูเป็นผู้มีสกุลที่ดีเช่นนี้จะเป็นโจรหรือผู้ร้ายไปได้อย่างไรกัน "   
     โป๊ก
      เมื่อเจี๋ยเฟยที่พูดจบก็โดนซีเหวินมะเหงกจังๆเข้าที่หน้าผากอีกรอบหนึ่ง   
      ' ฮึ ข้าไม่หลงกลเจ้าหลอกน่า ก็แค่พูดยอน่ะสิ '
      พอเจี๋ยเฟยแก้ต่างคำพูดตน บรรยากาศรอบๆข้างซีเหวินก็กลับเป็นปกติ พนักงานหญิงคนเดิมก็เข้ามาถามว่าซีเหวินต้องการใช้บริการอะไร
"  ข้าอยากถอนเงินนะ ทั้งหมดในบัญชีที่ข้าเคยฝาก แล้วก็ขอซื้อหีบเงินชั่งด้วย  "  ซีเหวินมอบหลักฐานใบฝากเงินให้พนักงาน  พนักงานเมื่อตรวจสอบว่าใบฝากเงินเป็นของจริง และยังไม่หมดอายุก็เดินไปด้านหลังและนำเงินมาให้ซีเหวินพร้อมดอกเบี้ยตามจำนวนที่นางฝาก   ซีเหวินเปิดถุงเงินดูก็พบว่าเงินตนนั้นได้ดอกเบี้ยค่อนข้างเยอะ     นางก็แบ่งเงินที่ได้คืนส่วนหนึ่งออกมา และมอบให้พนักงานเพื่อแลกกับหีบเงินชั่ง
      " ขอบคุณที่ใช้บริการนะเจ้าคะ "  พนักงานมอบหีบเงินชั่งให้กับซีเหวินพร้อมกล่าวขอบคุณ
      ซีเหวินที่ทำธุรกรรมการเงินเสร็จก็หันมาพูดกับเจี๋ยเฟยที่ยืนรออยู่ด้านหลัง   " นี่ก็พึ่งจะบ่ายเองข้าว่าเราเดินทางกันต่อดีกว่านะเจ้าคะ "
      เจี๋ยเฟยยิ้มพยักหน้า และเดินตามซีเหวินออกไปเอาม้าที่ฝากไว้ก่อนจะเดินทางไปเมืองต่อไป





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
8
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-9-25 21:14:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-9-27 21:27

สัญญาจ้าง

                   ดรุณีน้อยในชุดสีฟ้าอ่อน เดินมาตามถนนในย่านการค้า ตอนนี้ยังมีคนซื้อของอยู่บ้างแต่ก็เบาบางลงแล้ว อย่างไรก็เทียบกับความคึกคักในฉางอันไม่ได้เลย นางเงยหน้ามองบ้านเรือนที่อยู่ในเขตนี้แต่ละหลัง เพื่อตามหาโรงเงินตราเฉิงฉายในป้ายประกาศ ตอนนี้นางเดินมาหนึ่งเค่อแล้วยังไม่เห็นกระทั่งวี่แวว ถ้าไม่ใช่เพราะย่านการค้าห้ามให้รถม้าผ่าน นางคงไม่ต้องมาเดินแบบนี้หรอก
                   "หรือจะเป็นที่นั้น?"
                   นางเงยหน้ามองรั้วบ้านที่ยื่นออก ดูเป็นโครงสร้างที่ผิดแบบจากบ้านอื่นในเซียงหยาง พอเดินพ้นรั้วเข้าไปจึงเห็นป้ายว่า 'โรงเงินตราเฉิงฉาย' ดูเหมือนนางจะมาถึงที่ที่ตามหาแล้วล่ะ หญิงสาวมองประตูที่ปิดสนิท ซ้ำยังเงียบไปหมด ไม่รู้ว่าโรงเงินแห่งนี้ไม่เลี้ยงบ่าวไพร่ไว้เลยหรืออย่างไร หากไม่รู้จักคงคิดว่าเป็นเรือนร้างแล้ว
                   "แม่นาง โรงเงินตราปิดแล้วนะขอรับ" บ่าวรับใช้คนหนึ่งเดินออกมาเห็นพอดี จึงเอ่ยทักท้วง แต่หอเห็นเป็นดรุณีน้อยหน้าตางดงามจึงนิ่งไป "..หรือแม่นางมาหาเถ้าแก่"
                   นางมาหาเถ้าแก่นั้นแหละ แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงมองนางด้วยสีหน้าประหลาด ซ้ำร้ายนางยังคุ้นเคยกับสีหน้าแบบนี้ดี ไม่รู้ว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน "ใช่"
                   "เช่นนั้นตามข้ามาเลยขอรับ"
                   บ่าวรับใช้เดินนำนางเข้าไปในเรือน ภายในตกแต่งไม่หรูหราเท่าไหร่ แต่ก็สะอาดเรียบร้อย นางรู้สึกไม่ดีนัก เพราะภายในจุดไฟแค่บางแห่ง ทำให้บางส่วนของเรือนมืดสนิท นางถูกพามาจนกระทั่งถึงหน้าห้องห้องหนึ่ง ลู่เอินเดาไม่ออกว่าเป็นห้องของใคร เพราะของประดับตกแต่งในห้อง กึ่งหรูหรากึ่งธรรมดา บ่าวรับใช้ขอตัวเข้าไปด้านในก่อน ทำให้นางได้แต่ยืนรออยู่ข้างนอก
                   "วันนี้ข้าไม่ได้นัดสตรีคนไหนมา! เจ้าไปเอามาจากไหน"
                   เสียงตะโกนดังมาจากในห้อง ฟังดูก็พอรู้ว่าเป็นชายสูงวัยแล้ว แต่คำพูดเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร?
                   "หรือจะเป็นยายแก่ซ่งหนานส่งคนมาปรนนิบัติเรา"
                   พอได้ยินคำว่าปรนนิบัติดวงตาของนางก็มีประกายเย็นเฉียบพัดผ่าน เมื่อครู่ที่บ่าวรับใช้มองนางแปลกๆ นี่คือคิดว่านางเป็นสตรีของเถ้าแก่อย่างนั้นรึ? ทั้งเจ้าเมือง ทั้งเถ้าแก่โรงเงิน เซียงหยางนี่เป็นที่แบบไหนกัน
                   นางทนฟังคนในห้องพูดกันงึมงำไม่ไหวจึงเปิดประตูเข้าไปก่อนจะชูป้ายประกาศให้ดู "ข้ามาหาท่านเพราะจะมาช่วยเจ้าตรวจสอบต่างหาก"
                   บุรุษทั้งสองที่ยืนคุยกันอยู่ในห้องหันมามองนางเป็นตาเดียว เถ้าแก่เฉิงฉายเห็นป้ายประกาศในมือหญิงงามก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันที "ต้องขออภัยแทนบ่าวโง่ของข้าด้วย มันชอบเข้าใจผิดแบบนี้แหละ เชิญแม่นางน้อยเข้ามาด้านในเลย ส่วนเจ้าไปยกน้ำชามา!"
                   "ขอรับ" บ่าวรับใช้รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที
                   ลู่เอินเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะถูกเชิญให้นั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับโต๊ะทำงาน พอนางควบคุมสติได้จึงเผยยิ้มบางให้อีกฝ่าย พร้อมกับวางป้ายประกาศลงบนโต๊ะ ไม่นานบ่าวรับใช้ก็ยกน้ำชามารินให้ทั้งสองแล้วเดินออกไป
                   "เชิญท่านเล่าเลยเจ้าค่ะ"
                   "เรื่องเกิดเมื่อสามคืนก่อน ตอนนั้นข้าจะตรวจสมุดบันทึก กลับพบว่าสมุดบันทึกหายไปแล้ว"
                   "ก่อนที่มันจะหายไป ท่านตรวจสมุดบันทึกครั้งล่าสุดเมื่อไหร่"
                   "พอถึงยามไห้ข้าจะตรวจทุกวัน"
                   "แสดงว่าหนึ่งวันก่อนที่สมุดบันทึกจะหายไป ยังคงเห็นสมุดบันทึกอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ"
                   "ใช่"
                   สมุดต้องหายไปช่วงระหว่าง ยามจื่อถึงยามซีว์ แต่ระยะเวลากว้างมาก ยังสรุปอะไรไม่ได้ "ท่านพาข้าไปที่ห้องเก็บสมุดบันทึกหน่อย"
                   "ได้"
                   ทั้งสองต่างลุกขึ้น ก่อนเถ้าแก่จะเป็นคนนำทางให้ลู่เอินเดินเข้าไปส่วนลึกในห้องทำงานของเขา ซึ่งมีทางไปห้องเก็บสมุดบันทึกอยู่ ลู่เอินมองเส้นทางด้วยความนับถือ จัดว่ามิดชิดสมกับเป็นโรงเงินตรา เมื่อเข้าไปด้านใน ลู่เอินจึงเดินตรวจสอบการจัดวางสมุดต่างๆที่อยู่บนชั้น ทั้งหมดไม่มีความผิดปกติ ซ้ำยังสะอาดสะอ้านดี
                   "สมุดบันทึกวางอยู่ตรงไหนรึ"
                   เถ้าแก่เดินมาที่หน้าชั้นชั้นหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ช่องขนาดพอเก็บสมุดบันทึกได้เล่มเดียว "ตรงนี้"
                   ที่เก็บไม่โดดเด่น หากมีคนขโมยไป เขาจะรู้ได้อย่างไร? "วันสมุดบันทึกหาย ไม่มีอะไรแปลกๆใช่ไหมเจ้าคะ"
                   "ไม่มีนะ"
                   แสดงว่าสภาพห้องยังเหมือนเดิม ทั้งก่อนและหลังสมุดบันทึกหายไป หากมีใครสักคนหยิบก็หมายความว่า คนคนนั้นต้องรู้ที่เก็บของสมุดบันทึก และรู้ด้วยว่าเถ้าแก่จะเข้าออกห้องเก็บตอนไหน
                   "วันที่สมุดบันทึกหาย ท่านได้ดื่มสุรารึเปล่า"
                   "เจ้ากำลังสงสัยว่าข้ามาหยิบสมุดบันทึกไปแล้วลืมทิ้งไว้เพราะเมารึไง! ข้าไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก"
                   นางหรี่ตามอง พร้อมกับย่นคิ้วลงด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้าถามว่าท่านได้ดื่มไหม"
                   "...เปล่า ข้าไม่ได้ดื่ม"
                   "แล้วมีใครรู้บ้างว่าท่านเก็บสมุดบันทึกไว้ที่นี่" ถึงจะถามไปแบบนั้น แต่จากที่นางยืนอยู่หน้าห้องแล้วได้ยินเสียงเขาคุยกับบ่าวรับใช้ด้านใน แสดงว่าแอบฟังได้ง่าย แบบนี้ก็เท่ากับเป็นไปได้แทบทุกคนที่ผ่านเข้ามาโรงเงินตราเลยน่ะสิ "ข้าขอรายชื่อคนเข้าออกโรงเงินตราวันนั้นด้วย"
                   "ได้ เจ้าตามข้ามา" เถ้าแก่พาลู่เอินเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะหยิบบันทึกคนงานเข้าออกยื่นให้ "วันนั้นมีทั้งหมดสิบคน"
1 หลี่ ซื่อป๋อ

2 เต๋า จี้

3 ไป๋ เฟิงหาว

4 ไจ้ ไป๋หลง

5 จ้าว ถงเซี่ย

6 จุน เหรินปา

7 หลี่ ปู้

8 เสิ่น มู่กง

9 เซี่ยง เจ๋า

10 หวง เฟย

                   ล้วนเป็นคนงานทั้งหมด ถามว่าใครรู้ไม่รู้เรื่องบันทึกบ้างก็ไม่แนใจเรื่องปริมาณ เช่นนั้นคัดคนให้เหลือน้อยที่สุดก่อนก็แล้วกัน "วันนั้นใครทำงานร่วมกับใคร หรือทำงานคนเดียวบ้าง ท่านลองแบ่งให้ข้าดูหน่อย"
                   "ได้" เถ้าแก่หยิบกระดาษออกมา พร้อมกับพู่กัน จากนั้นก็เขียนตัวเลขในการแยกกลุ่ม "วันนั้น 1กับ2 รับลูกค้าหน้าโรงเงินกะเช้า แล้วก็กลับ 3กับ4เข้ามาตอนเที่ยง รับลูกค้าหน้าโรงเงินกะเที่ยงถึงบ่าย 5เป็นบ่าวรับใช้ที่เจ้าเห็นเมื่อครู่ เขาอยู่ที่โรงเงินตราตลอดร่วมกับ 6 ส่วนคนที่ 7 ข้าแค่จ้างมาดูแลสวนนานๆครั้งเท่านั้น 8 9 10 เป็นกลุ่มที่ข้าให้มาดูแลความปลอดภัย ส่วนใหญ่จะอยู่นอกโรงเงินตรา"
                   นางเรียงลำดับข้อมูลอยู่ในใจ "วันนั้นท่านทำอะไรต่างจากทุกวันรึเปล่า"
                   "อืม.. วันนั้นข้าอยู่ที่ห้องนอน ยามซื่อถึงออกมาที่ห้องทำงาน จนกระทั่งถึงยามไห้ก็เข้าไปตรวจบัญชีปกติ"
                   แสดงว่าช่วงยามซื่อถึงยามไห้ไม่มีโอกาสให้ลงมือเลย ตัดกลุ่มที่เข้ามาทำงานช่วงตอนเที่ยงออกไป ที่เหลือแทบจะทั้งหมดอยู่กันเป็นกลุ่ม การขโมยสมุดบันทึกต้องเป็นอะไรที่แยกตัวจากกันแล้วไม่ดูสงสัย กลุ่มดูแลความปลอดภัย แยกกันได้ก็จริง แต่ถ้าเข้ามาเดินในเรือนก็มีสิทธิ์โดนบ่าวในเรือนสงสัย ซ้ำยังเป็นคนที่จ้างมาดูแลเรื่องนอกโรงตรา ไม่น่าจะเคยได้ยินเรื่องสมุดบันทึก เช่นเดียวกับคนดูแลสวน ส่วนที่รับลูกค้าตอนเช้า ก็แยกตัวไม่ได้แน่ จากที่เห็นตามโรงเงินตราทุกแห่ง คนหนึ่งจะเป็นคนรับลูกค้า ส่วนอีกคนจะเตรียมเงินมามอบให้ ดังนั้นคนที่น่าสงสัย ต้องเป็นบ่าวรับใช้ที่อยู่ในโรงเงินตราตลอดคือ คนที่ 5 กับ 6 จ้าวถงเซี่ย และจุนเหรินปา แต่จะเป็นใครคงต้องมีข้อมูลที่มากกว่านี้
                   "ท่านเรียกจ้าวถงเซี่ย และจุนเหรินปามาที่นี่หน่อยเจ้าค่ะ ข้าอยากถามอะไรสักหน่อย"
                   "ได้" เถ้าแก่เดินออกไปตะโกนเรียกทั้งสอง จนเกิดเสียงตึงตังวุ่นวาย
                   "ระหว่างที่ข้าถามพวกเขา ท่านช่วยออกไปรอนอกห้องด้วยนะเจ้าคะ"






                   ไม่นานนักบ่าวชายสองคนก็เข้ามาอยู่ในห้องทำงาเรียบร้อย ลู่เอินลอบสังเกตบุคลิกท่าทางของพวกเขา ก่อนจะเอ่ยปากถามทั้งหมด 3 อย่าง
1. พวกเจ้าทำหน้าที่อะไรในเรือนบ้าง
2. พวกเจ้าตื่นและหลับเวลาไหน
3. พวกเจ้าเคยเห็นสิ่งนี้ไหม (ลู่เอินยกสมุดบันทึกเล่มอื่นที่เหมือนกับของที่หายไปของเถ้าแก่ขึ้นมาให้ดูเพื่อดูปฏิกิริยาของทั้งสอง)

                   หลังจากที่เอ่ยถามไป ทั้งสองก็ตอบกลับมาด้วยท่าทีธรรมชาติมาก นางจึงเก็บคำตอบเหล่านั้นกลับไปคิดก่อน อีกสองวันนางต้องไปแสดงที่เจียงเซี่ย จึงขอลาเถ้าแก่กลับซินเอี๋ยก่อน
                   "หากแม่นางได้คำตอบแล้ว รีบกลับมาบอกข้าเลยนะ"
                   "เจ้าค่ะ"
                   นางรับคำก่อนจะเดินทางออกจากโรงเงินตรา


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
8
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-9-28 06:13:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง

                   ลู่เอินควบม้าออกจากคฤหาสน์ตระกูลจงในเมืองเจียงเซี่ย เข้าสู่เมืองเซียงหยาง ยามเหม่าเริ่มมีผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของในย่านการค้า แต่ส่วนใหญ่ยังตั้งแผงไม่เสร็จ ทำให้มีทางพอที่จะเคลื่อนพาหนะผ่าน นางจึงควบ้มาตัดเข้ามาทันที ทำให้เกิดเสียงกร่นด่าตามหลัง ลู่เอินหยุดม้าที่หน้าโรงเงินตราเฉิงฉาย ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเปิดทำการ ประตูหน้าเรือนถึงปิดเอาไว้ มองเข้าไปกลับไม่เห็นทหารรับใช้สักคน
                   ตอนที่นางอยู่เจียงเซี่ย บังเอิญสังเกตพฤติกรรมคน จึงจับจุดจากคำตอบของจ้าวถงเซี่ยและจุนเหรินปาได้ ใครกันที่พอคิดคำตอบได้แล้วจะไม่รีบมาตอบ นางจึงรีบร้อนเดินทางกลับมาก่อนกลุ่มแสดงของหอหนิวหลางจือหนี่ ลู่เอินยืนอยู่หน้าโรงเงินถึงสองเค่อ กลับไม่มีใครเดินออกมาเลย ในที่สุดก็ทนไม่ไหว
                   "เถ้าแก่เถาซวนเจ้าคะ!" นางยกมือป้องปาก "เถ้าแก่ออกมาเปิดประตูหน่อย เถ้าแก่!"
                   ตะโกนอยู่นานสุดท้ายก็ไม่มีใครมาเปิด นางมองกำแพงโรงเงินที่ไม่สูงมาก ก่อนจะลองใช้วิชาตัวเบาปีนป่ายกำแพงดู ปรากฎว่าทำได้ไม่ยากนัก ลองผิดลองถูกอยู่สักพัก นางก็เข้าไปด้านในได้สำเร็จ ลู่เอินเดินตรงไปที่ประตูหน้าเรือน แต่ยังไม่ทันเคาะ กลับถูกคนด้านในเปิดก่อน เป็นเถ้าแก่เถาซวนนั้นเอง
                   "แม่นาง ท่านมาเช้าเกินไปรึเปล่า โรงเงินยังไม่เปิดนะ"
                   นี่เขาพึ่งตื่นมารึไง หรือจำหน้านางไม่ได้ "ท่านตั้งสติก่อนนะเจ้าคะ มองหน้าข้าดีๆ"
                   "หืม.." ชายชราหรี่ตามองนางพักหนึ่ง "โอ้ แม่นางที่แกะป้ายประกาศ มาหาข้าแบบนี้หรือคิดออกแล้วว่าใคร"
                   "เจ้าค่ะ"
                   "ไหนเจ้าลองว่ามา"
                   "จากครั้งก่อนที่เหลือผู้ต้องสงสัยสองคน คือจ้าวถงเซี่ยและจุนเหรินปา คำถามที่ข้าถามพวกเขาไปสามข้อ ท่านคงยืนฟังอยู่ด้านนอกด้วยน่าจะได้ยินคำตอบของพวกเขาแล้ว"
                   "ข้าไม่เห็นว่าคำถามของเจ้าจะบอกตัวคนร้ายได้ยังไง"
                   "ปัญหาคือคำถามข้อสุดท้ายเจ้าค่ะ นางเผยยิ้มมุมปาก "ข้าหยิบสมุดในห้องเก็บบันทึกออกมาโชว์ให้พวกเขาดู แล้วถามพวกเขาว่าเคยเห็นสิ่งนี้ไหม ท่านจำได้ไหมว่าแต่ละคนตอบว่าอย่างไร"
                   "ได้" ชายชราแสดงสีหน้าครุ่นคิด "จ้าวถงเซี่ยตอบก่อนว่าเป็นสมุดบันทึกของข้า จุนเหรินปาตอบว่ามันเป็นสมุดบันทึก"
                   "แล้วจำที่พวกเขาคุยกันได้รึเปล่าเจ้าคะ?"
                   "ที่คุยกัน.." ประกายความตกใจพาดบนใบหน้าของชายชราจนปิดไม่มิด "ห หรือว่า"
                   "หน้าตาของสมุดบันทึกล้วนคล้ายคลึงกัน ทั้งสองเป็นบ่าวในโรงเงิน แต่ใช่จะอยู่กับท่านตลอดเวลา อีกทั้งเวลาที่ท่านเขียนบันทึก คงมีแค่ให้ยกน้ำชาเข้ามาแล้วก็ออกไป ต่อให้มีสมุดบันทึกวางอยู่ ไหนเลยจะจำได้อย่างแม่นยำ หากไม่ใช่คนที่ตั้งใจสังเกต หรือได้จดจำรายละเอียดมาก่อน มีหรือจะตอบได้อย่างมั่นใจว่าเป็นสมุดบันทึกของเถ้าแก่"
                   "ป ป เป็นจ้าวถงเซี่ยรึ!"

                   ลู่เอินลอบมองท่าทีของอีกฝ่ายที่แสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจน หากปล่อยไปล่ะก็ ชายคนนั้นคงไหวตัวทันเสียก่อน "ท่านอย่าพึ่งวู่วาม ก่อนอื่นข้าขอที่อยู่ของจ้าวถงเซี่ยหน่อยเจ้าค่ะ"
                   "ได้ แต่แม่นางจะเอาไปทำไมรึ"
                   "ข้าจะไปเจอเขาเอง เพื่อไม่ให้ไก่ตื่นเสียก่อน.." ชายชรามองนางอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินกลับเข้าไปด้านใน ไม่นานนักก็เอาแผ่นพับที่เขียนแผนที่บ้านของจ้าวถงเซี่ยให้กับลู่เอิน "เจ้าบ่าวคนนี้อยู่กับมารดาชรา จะทำอะไรแม่นางก็ระวังตัวด้วย"
                   "เจ้าค่ะ"
                   เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ นางจึงเดินออกมาจากโรงเงินตราแล้วกางแผนที่ออกดู จากโรงเงินตราออกไปไกลพอสมควรควรจะใช้ม้า พอวางแผนการเดินทางเสร็จ หญิงสาวจึงควบม้าออกไปจากย่านการค้า


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
8
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-9-28 14:40:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง

                   ตอนนี้ย่านการค้าคึกคัก ไม่มีเส้นทางสำหรับพาหนะอีกต่อไป ลู่เอินจึงต้องฝากม้าไว้ที่โรงม้าก่อน จึงจะเดินด้วยเท้าเข้าไปที่โรงเงินตรา บัดนี้มีผู้คนเข้าออกอยู่ตลอดเพราะถึงเวลาเปิดแล้ว นางเดินผ่านคนที่ต่อคิวเข้าไปด้านใน เด็กรับใช้เห็นเป็นหญิงสาวที่มีลักษณะตามที่เถ้าแก่บอก ก็รีบเชิญนางไปที่ห้องทำงานของเถ้าแก่ทันที พอเถ้าแก่เห็นลู่เอินก็รีบเชิญให้นั่งด้วยรอยยิ้ม
                   "เป็นอย่างไรบ้างแม่นาง"
                   นางหยิบสมุดบันทึกวางบนโต๊ะ "ข้าได้มาแล้ว"
                   เถ้าแก่รีบเปิดดูเนื้อหาในสมุดอย่างเร่งรีบ พอเห็นว่าเป็นสมุดบันทึกของจริงก็ถอนหายใจโล่งอก "ขอบใจแม่นางมากจริงๆ"
                   ความจริงอยากจะบอกว่า ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการทำตามคำขอที่ติดไว้ป้ายประกาศเท่านั้น แต่ก็ดูหักหน้าไป ลู่เอินจึงเพียงดื่มชาเงียบๆเท่านั้น นางวางถ้วยชาก่อนจะหยิบโฉนดที่ดินเรือนหลังเล็กสกุลจ้าวออกมา "จ้าวถงเซี่ยฝากโฉนดที่ดินมามอบให้ท่านแทนคำขอโทษ"
                   "เพ่ยๆ ให้มาแล้วอย่างไร" เถ้าแก่มีสีหน้าโมโหอย่างเห็นได้ชัด "ข้าอุสาเชื่อใจมัน มันกลับขโมยของ เลี้ยงไม่เชื่อง!"
                   "โกรธมากๆท่านจะป่วยเอานะเถ้าแก่"
                   พอได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น เขาจึงรีบยิ้มประจบทันที "หรือไม่แนางมีความคิดดีๆ"
                   "อย่างไรก็ได้โฉนดมาแล้ว ถือว่ามันเป็นของท่าน ท่านจะนำไปขายก็ไม่มีใครว่าเสียหน่อย อย่างไรเก็บไว้ท่านจะอยากเหยียบเข้าไปในที่แบบนั้นรึ" นางยกน้ำชาขึ้นดื่ม ดวงตาไม่ได้ให้ความสนใจกับเถ้าแก่ แต่นางก็คาดหวังจะได้คำตอบที่ตรงใจ
                   "นั้นสินะ ข้าคิดจะขายใครจะว่าอะไรได้ แม่นางคิดว่าข้าควรตั้งราคาเท่าไหร่ดี"
                   "1500"
                   "1500ตำลึงจะไม่ถูกไปรึ"
                   "ข้าหมายถึงเงินชั่งต่างหาก"
                   "แม่นาง บ้านหลังเล็กเช่นนั้น ใครจะควักเงินเป็นพันชั่งจ่ายกัน อีกอย่างทุกคนในเซียงหยางต่างรู้ว่าที่นั้นเป็นที่อยู่ของหญิงชราขี้โรคและลูกชาย สถานที่อัปมงคลเช่นนี้ ข้ากลัวว่าจะขายไม่ออกเอาหน่า"
                   ไม่ใช่ว่าเจ้าก็มีราคาอยู่ในใจรึไง "เจ้าคิดว่าใครในเซียงหยางจะมาซื้อกัน"
                   "ความหมายของแม่นางคือ.."
                   "สถานที่นั้นทั้งสงบและห่างไกลตัวเมือง คนนอกเมืองจะเข้ามาซื้อไปทำอะไรก็ไกลหูไกลตาทางการ อีรกทั้งถูกจับได้ก็จับมือใครดมไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่ใช่คนเมืองเซียงหยาง"
                   "ไอหยา! แม่นางกล่าวเช่นนี้จะให้ข้าขายให้โจรรึ"
                   "ผิดแล้ว.. ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นโจร เขาเป็นเพียงคนต่างเมืองที่สนใจซื้อที่ดินของท่านไม่ใช่รึไงเถ้าแก่"
                   นางปรายตามองเขา ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่ง ในที่สุดเถ้าแก่ก็ยิ้มออกมา "แม่นางช่างชาญฉลาด"
                   "ท่านจะเอ่ยชมข้าไปก็เท่านั้น" ลู่เอินยิ้มขำ
                   "เช่นนั้นข้ารบกวนแม่นางช่วยไปปักป้ายขายเรือนหลังนั้นให้ข้าได้รึไม่"
                   "ได้ อย่างไรข้าก็จะกลับซินเอี๋ยทางนั้นอยู่แล้ว" นางลุกขึ้นยืน "อย่าลืมข้าจ้างของข้า"
                   "ไม่ลืมแน่นอนขอรับ"
                   หลังจากที่นางรับเงินเรียบร้อยจึงเดินออกจากโรงเงินตรา ระหว่างทางชาวบ้านที่ต่อแถวอยู่ต่างหันมามองดรุณีน้อยอย่างสนใจ ลู่เอินเพียงยิ้มให้พวกเขาบางเบา หลายคนก็พร้อมเก็บนางไปฝันถึงแล้ว นางเดินกลับไปที่โรงม้า ก่อนจะควบออกไปทางเรือนหลังเล็กสกุลจ้าว


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +3500 ชื่อเสียง +333 ความหิว -16 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 3500 + 333 -16 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

145

กระทู้

990

โพสต์

17หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
250798
เงินตำลึง
152829
ชื่อเสียง
82735
ความหิว
616

ป้ายตระกูลอิน

คุณธรรม
503
ความชั่ว
1
ความโหด
184
หลี่จิ้ง
ระดับ 1

หง เมี่ยวลั่ว

"ชีวิตนี้เพื่อปกป้องท่าน"
pet
โพสต์ 2018-12-10 20:00:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 163 ) อินฮูหยิน ( 59 )

     หยางเสี่ยวเยว่ให้อาหมางย้อนกลับมาที่ย่านการค้า ใกล้ๆโรงเงินตรามีแผงลอยขายหมวกไผ่ผ้าคลุมอยู่ นางจึงซื้อมาหนึ่งใบแล้วสวมทันที

     "นายหญิงขอรับ ถ้าข้าน้อยจำไม่ผิด นายหญิงเคยถูกบัณฑิตเมืองเจียงเซี่ยขอแต่งงานใช่หรือเปล่าขอรับ?" หมางหมิงซื่อถามนาง

      หยางเสี่ยวเยว่กระพริบตามองแล้วขมวดคิ้ว แต่ทั้งหมดกระทำใต้ม่านผ้าขาวบางของหมวกไผ่ผ้าคลุม "ใช่"

     "...ยังมีมือปราบสกุลหรั่นด้วยใช่หรือเปล่าขอรับ?" เขาถามซ้ำอีก

    "ใช่" นางเอียงคอมองเล็กน้อย "เจ้าถามทำไม?"

    "ข้าน้อย.. คือนายหญิงมีบุรุษที่มีฐานะมากมายมาขอแต่งงาน กล่าวกันตามตรงคือท่านพร้อมทั้งปัญญาและความสามารถ" หมางหมิงซื่อกล่าวจบแล้วนิ่งเงียบไป

     "เจ้ากลัวข้าจะไปจากอินซื่อป๋อเพราะคนเหล่านั้น?" นางกล่าวไปตรงๆ

     "เปล่าขอรับ เพียงแต่มีคนมากมายมารุมล้อมท่านเหมือนที่ข้าเห็นเมื่อครู่... ข้าน้อยคิดว่าท่านควรระวังให้มาก ข้าน้อยกลัวว่าวันหนึ่งความงดงามของท่านจะนำโชคร้ายมาสู่ตัว" หมางหมิงซื่อตอบ

      มือเรียวตบเบาๆบนบ่าเขา "คิดมากแล้ว" นางยิ้มบอก แต่ในใจก็คิดเช่นเดียวกัน.. "เจ้าช่วยจัดการเรื่องตั๋วเงินให้ข้าหน่อยสิ แลกมา 500 ชั่งนะ"

      หมางหมิงซื่อพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในโรงเงินตรา ไม่นานก็ออกมาพร้อมตั๋วเงินที่นางต้องการก่อนออกเดินทางต่อไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -505 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -505 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x926
x2000
x98
x98
x5
x30
x30
x8
x1
x1
x17
x8
x14
x1310
x25
x20
x3
x40
x5
x10
x50
x10
x10
x93
x1
x46
x83
x2900
x10
x3706
x1
x71
x2
x7
x1
x145
x2134
x33
x1915
x100
x49
x3
x7
x22
x52
x59
x1
x20
x56
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x380
x45
x30
x7200
x19
x50
x255
x1
x328
x178
x273
x2
x1
x24
x1400
x1
x22
x54
x20
x208
x330
x3700
x125
x9999