กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 111|ตอบกลับ: 2

{ เมืองลู่เจียน } โรงเตี๊ยมพฤกษชาด

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-17 16:52:26 |โหมดอ่าน


「โรงเตี๊ยมพฤกษชาด」



มีที่ตั้ง ณ เมืองลู่เจียน ภูมิภาคเจียงหนาน

ทิศตะวันออกของดินแดนต้าฮั่น

บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยพฤกษาสีแดงสดสลับกับสีเขียวประปราย

สวนด้านหน้าตกแต่งด้วยหินสลักจากชั่งฝีมือดีของลู่เจียน

อีกทั้งนอกจากจะขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามของสถาปัตยกรรมแล้ว 

ด้านอาหารของที่นี่ก็ไม่เป็นรองที่ใดในต้าฮั่น


โรงเตี๊ยมพฤกษชาดมีจำนวนสามชั้น 

โดยที่ชั้นแรกเป็นบริเวณร้านอาหารของโรงเตี๊ยม 

รวมไปถึงห้องอาหารส่วนตัวที่มีอยู่สามห้อง 

ชั้นสองและชั้นสามเป็นส่วนห้องพัก

ที่มีห้องพักเตียงเดี่ยวรวมกันทั้งหมดแปดห้องและห้องพักเตียงคู่อีกสี่ห้อง

ในส่วนของอาหารการกินที่เป็นเลิศของโรงเตี๊ยมนี้

คือ หูฉลาม ปลาเก๋า ปลานึ่งบ๊วย เป็ดย่าง ชาปี้หลัวและสุรานารีแดง

และที่ขาดไม่ได้คือ "น้ำแกงสร่างเมา" ที่มักมาคู่กับสุรานารีแดง 

เพื่อป้องกันเหตุทะเลาะวิวาทและอาชญากรรม



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

15

กระทู้

151

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
44468
เงินตำลึง
19495
ชื่อเสียง
8027
ความหิว
429

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองเหมืองแร่จินไช่เหริน(รายสามปี)

คุณธรรม
178
ความชั่ว
15
ความโหด
156
จิ้งจอกหวงอวิ๋น
เลเวล 1

ฟง ฟงเยี่ย

" ฟ่านเหลียนเกอเก่อ! "
pet
โพสต์ 2018-2-19 18:13:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{พบเจอสหายใหม่}
[ไช่ฟ่านเหลียน]
บทที่ 4 อนาคตที่เลือกเดิน : ข่าวบอกเหตุ

บูดบึ้ง และ บิดเบี้ยว ด้วยความรู้สึกหงุดหงิด...

ที่กล่าวมาข้างต้นนั้นเป็นสีหน้าที่แสดงอารมณ์อันบ่งบอกถึงสภาวะฉุนเฉียวของตัวเขาได้เป็นอย่างดีคนงามที่ไม่ใช่สตรีงามหากเป็นเพียงบุรุษที่พยายามทำตัวไม่ให้ดูโดดเด่นเกินเฉกเช่นใบหน้ากำลังเดินจ้ำอ้าวพร้อมจูงสายบังเหียนของเฟยหรงอาชาสีขาวตัวใหม่ของตนเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมของเมืองลู่เจียน  เมื่อถึงที่หมายมือเรียวสวยจึงผูกรัดเชือก ณโรงฝากสัตว์เลี้ยงของโรงเตี๊ยม แล้วก้าวเข้าไปยังบริเวณภายในโถงรับแขกเขารีบเอ่ยจัดการเรื่องราคาและรีบขอกุญแจห้องพักทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสความเย็นยะเยือกของเหล็กฟ่านเหลียนก็หันไปเดินดุ่มๆขึ้นบันไดที่สูงชันแล้วก้าวเข้าห้องพักในทันที

อาจเพราะความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ติดต่อกันจนเขาแทบหอบหายใจไม่ทันหรืออาจเพราะการเจรจากันครั้งสุดท้ายของพวกเขาหรืออาจจะเพราะการส่งกลับฟ่านเหลียนด้วยทางเดิมของท่านเจ้าเมืองลู่เจียน...ซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นเพราะข้อแรกบวกข้อสามเสียมากกว่า

มือเรียวนวดคลึงบ่าแกร่งพลางเชิดหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใบหน้าปรากฎรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมว่าสักวันเขาจะกลับไปไล่ทุบตีเจ้าเมืองลู่เจียนคือเสียบ้างภาพยามสุดท้ายฉายขึ้นในห้วงคะนึงของฟ่านเหลียนเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน...ยากที่จะลืมเลือนว่าเขาจะกลับไปเอาคืนในสักวัน!


“งั้นหรือ...ข้าขอบใจสำหรับข่าวที่เจ้ามาแจ้ง...”  ริมฝีปากอิ่มเอ่ยตอบรับฟ่านเหลียนเพื่อแสดงถึงมารยาทที่พึงมีในตัวบุคคลแต่เพียงเสี้ยววินาทีริมฝีปากของเขาก็เอ่ยเรื่องที่ทำให้ฟ่านเหลียนรู้สึกไม่ดีขึ้นมาฉับพลัน

“แต่การบุกรุกพื้นที่จวนข้าที่เจ้าทำก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก...”

“ข้ารู้แต่..”พยายามอธิบายแต่หลี่หย่งเหวินก็หาสนใจไม่เขารีบตัดประโยคของฟ่านเหลียนด้วยแววตาที่ดุดันจนคนอายุน้อยกว่าเงียบลง

“ถึงเจ้าจะมีเหตุผลมารองรับแต่ผู้ผิดก็ย่อมเป็นผิดหากไม่ใช่เพราะเป็นข้า เจ้าคงไม่ได้มายืนบอกข่าวข้าแบบนี้เป็นแน่..”ได้ฟังเช่นนี้แล้วตัวฟ่านเหลียนก็พอจะเข้าใจอยู่บ้างว่าเพราะอะไรแต่ที่ไม่เข้าใจก็คือประโยคต่อจากนี้ต่างหากดวงตาคมมองปราดมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากราวกับได้เล่นสนุก

“และนี่คือบทลงโทษของเจ้า...”

“มาทางไหนกลับทางนั้น”


กว่าเขาจะปีนออกจากกำแพงจวนของผู้ว่าได้ก็กินเวลาไปนานโขอีกทั้งคนที่สั่งให้ปีนขึ้นก็เอาแต่หัวเราะเบาๆในลำคอพลางยืนดูจนเขากระโดดพ้นกำแพงจนฟ่านเหลียนหงุดหงิดยิ่งคิดตัวฟ่านเหลียนก็ยิ่งพาลไม่เคยมีใครทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนี้ได้เท่าหลี่เจี้ยน...

ลมหายใจสะดุดเมื่อจู่ๆก็นึกถึงใครบางคนได้...

‘สองปีแล้วสินะ’

ชายหนุ่มนิ่งเงียบราวกับคิดไม่ตกถึงเรื่องบางสิ่ง...แม้จะผ่านไปชั่วเวลาก้านธูปมอดไหม้ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ก็ไม่ได้แสดงถึงความว่างเปล่าเลย มันฉายแววขบคิดจนบ่งบอกทุกสิ่งอยู่ตลอด...หากไม่เพราะกลิ่นหอมของมาลาที่เจือจางตามสายลมแล้วสติของเขาคงกองอยู่แค่ตรงนี้ไม่ไปไหน..

ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นเดินไปที่อ่างน้ำทิ้งตัวลงแช่แล้วหลับพริ้มไออุ่นของน้ำในอ่างช่วยเขาให้ผ่อนคลายจากเรื่องทุกสิ่งในตอนนี้ กระทั่งเวลาผ่านไปพอประมาณสิ่งที่จะทำในความคิดของฟ่านเหลียนต่อจากการแต่งตัวก็คงมีเพียงการเข้าสู่นิทรา...

บรรยากาศยามเช้าในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงของผู้คนที่ออกหากินแต่เช้าตรู่ฟ่านเหลียนตัดสินใจลุกขึ้นไปชำระร่างกายแล้วคว้ากระเป๋าเพื่อออกจากโรงเตี๊ยมแต่เพราะคนเราก็ต้องกินต้องดื่มเพื่อให้พละกำลังไม่หดหายปลานึ่งหอมกรุ่นจึงถูกคัดเลือกโดยเขาเพื่อใช้ในการต่อเติมกำลัง เมื่ออาหารถูกวางลงตะเกียบไม้จึงค่อยๆคีบกินพลางนั่งมองดูและฟังเสียงรอบตัวไปพลางๆ

“นี่พวกเจ้าได้ยินข่าวช่วงนี้หรือไม่?”ชายรูปร่างแคระแกร็นที่นั่งหน้าโต๊ะเขาซึ่งถัดไปอีกสองโต๊ะเอ่ยขึ้น กับชายวัยฉกรรจ์อีกสามสี่คนพาลให้ทุกคนแม้กระทั่งฟ่านเหลียนเองนึกสงสัย คิ้วเฉียงขมวดขึ้นหากแต่มือก็ไม่หยุดคีบปลา

“ข่าว? ข่าวอะไรของเจ้า?”

“ก็ที่ตระกูลเสิ่นแห่งลู่เจียนถูกฆ่าตายยกครัวนี่ไง”

‘ตระกูลเสิ่น.. อาจจะไม่ใช่’ฟ่านเหลียนนิ่งเงียบเมื่อได้ยินเช่นนั้นพร้อมกับค่อยๆคีบเนื้อปลาที่เริ่มหมดเต็มทีเข้าปากต่อไป

“อะไรนะ! จริงหรือ!”

“ใช่! แถมศพคนตระกูลนั้นก็ถูกเอาวางหน้าประตูจวนอีก คนที่ไปเห็นมาก็ต่างหวาดกลัวกันหมดนี่ข้าพูดเองก็เริ่มกลัวเองแล้ว” สิ้นสุดบทสทนานี้ชายกลุ่มนั้นก็เปลี่ยนประเด็นไป..แต่ไม่ใช่กับเขาร่างสูงโปร่งเรียกให้ลูกจ้างโรงเตี๊ยมเก็บเงินแล้วเดินไปที่อาชาสีขาวมือรีบคลายเชือกรัดแล้วขึ้นขี่เฟยหรง...

ดูท่าว่าอาจจะเป็นพวกมันก็เป็นได้...

และตอนนี้พวกมันก็ได้เริ่มต้นแผนการแล้ว...
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนกรีดนภา
กราดิอุสโอธีมัส
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ม้าตี๋หลูทมิฬ
หงอนคู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x200
x260
x1398
x100
x100
x10
x75
x10
x10
x3451
x178
x1
x191
x32
x34
x10
x19
x99
x2990
x5
x318
x30
x120
x3420
x1
x1
x1
x10
x10
x30
x2
x50
x3000
x3000
x1
x100
x3
x15
x20
x10
x100
x1
x120
x50
x37
x10
x58
x50
x105
x24
x10
x30
x25
x40
x2
x2
x3
x206
x25
x11
x4
x19
x2
x10
x10
x10
x30
x10
x15
x29
x45
x1
x1
x20
x8
x15
x15
x4
x180
x15
x1
x1

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-1-16 22:42:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด


    ความโหดร้ายของชีวิตนั้นไม่ง่ายเลยแม้จะมาเดินเข้าศูนย์การค้าของเมืองใกล้ๆมันก็ไม่งายเลยเหมือนกัน ให้ตายสิซีซ่าร์ข้าควรจะทำอะไรต่อดีนะ


            “ข้าบอกเลยนะรอบนี้ไม่เอาเนื้อหมาอีกแล้ว”ม่อเซียงบ่นอิดออกขณะเดินไปตามย่านการค้าของเมืองล่าสุดที่ทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมกันนั่นก็คือเมืองแรกของเขตเจียงหนานที่หากข้ามเขตมาก็จะถึงทันทีอย่างเมืองลู่เจี่ยน


            และตอนนี้ทั้งสองก็ได้มาอยู่ในเมืองลู่เจี่ยนแล้วเรียบร้อยเพราะว่าเมืองนี้ตอนนี้ปลอดภัยแล้วเมิร์กจำได้ว่าเขาเคยมีเพื่อนคนหนึ่งที่โดนจับมาอยู่ในนี้แต่เรื่องมันก็นานมากแล้วแถมตอนนี้บรรยากาศก็ดีแล้วช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียจริงที่เมืองนี้กลับมาปลอดภัยในที่สุดเย้ๆ


            “จ้าๆ ไม่เอาเนื้อหมาข้าเข้าใจแล้วจ้า” เมิร์กหัวเราะขำๆเล็กน้อยพลางลูบผมสีดำสลวยของนางด้วยความเคยชินเขาชอบลูบผมของสตรีเพราะมันให้ความสัมผัสเหมือนกับเนื้อผ้าชั้นดีรวมทั้งกลิ่นของสตรีที่แผ่กระจายออกมาเมื่อโดนลูบ


            “งื้อ” ม่อเซียงส่งเสียงนุ่มนิ่มออกมาโดยไร้ท่าทางขัดขืนแม้จะมีอากาศมุ่ยหน้าเล็กน้อยแต่นางก็ยังรู้สึกเคลิบเคลื้อมกับสัมผัสอันอ่อนโยนที่ลูบไล้ไปมาบนศรีษะของนางสัมผัสที่นางได้รับนั้นช่างแตกตต่างกว่าสัมผัสใดๆที่นางเคยสัมผัส


            “วันนี้เราหาที่พักกันก่อนดีกว่า” เมิร์กเดินสอดส่องสายตาอีกครั้งในรอบหลายวันที่ผ่านมาพวกเขากำลังสอดส่องหาสถานที่ที่ตนจะได้เข้าพักอาศัยอีกครั้งเขาต้องการหาที่พักดีๆที่จะพักในคืนนี้หลังจากที่พวกเขาพึ่งอาบน้ำล้างตัวในสระสีเขียวมรกตเนื่องจากสะท้อนกับแสงจันทร์ซึ่งมีหิ่งห้อยลอยไปมาเมื่อสักครู่


            “นั่นสินะ หาววข้าเองก็ง่วงนอนแล้ววเหมือนกัน”ม่อเซียงเปิดปากหาวออกมาขณะที่ดวงตาเริ่มสะลึมสะลือเพราะนางต้องการหลับให้สบายสักนิดเนื่องจากความรู้สึกสะบายที่ตกค้างในตัววเพราะนางเองก็อยากจะนอนอีกแล้วว


            เมิร์กเดินนำม่อเซียงอีกสักพัก


            เมิร์กก็พาม่อเซซียงมาเจอกับโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งท่าทางน่าสนใจเพราะเขาต้องการหาที่พักดีๆซึ่งที่นี่เองก็ดูมีการจัดการที่ดีเพราะดึกขนาดนี้ยังไม่มีเสียงโวกเวกโวยวายออกมาเพราะมันดึกขนาดนี้น่าจะมีคนเมาตีกันกลับไม่มีช่างเป็นโรงเตี๊ยมที่น่าชื่นชมเสียจริงๆ


            “สถานที่แห่งนี้ดูเหมาะดีนะ” เมิร์กล่าวออกมาจากใจจริงเพราะเขาเห็นแล้วว่าสถานที่นี้สมคววรแล้วที่พวกเขาจะเข้าพักทั้งความเงียบสงบและบรรยากาศอบอุ่นที่มันปล่อยออกมาจากสถาปัตยกรรมภายนอกที่ดูมมีมาตรฐานต่างกับโรงเตี๊ยมรูหนูแห่งอื่นๆ


            “นั่นสินะคะ” ม่อเซียงพยักหน้าเห็นด้วยนางเห็นสมควรว่าสถานที่แห่งนี้สมควรแล้วที่พวกนางทั้งสองจะได้เข้าไปพักผ่อนหย่อนใจภายในวันนี้หลังจากเดินทางมาอย่างยาวนาน ซี่งนับว่าเป็นการดีแพราะพรุ่งนี้ซีฟ่านเหมือนจะมีแผน




            ทั้งสองก้าวเท้าเข้าไปข้างในโรงเตี๋ยมก็ได้กลิ่นสุราเหมือนกับปกติแต่สิ่งที่เขาได้กลิ่นอีกอย่างก็คือน้ำแกงสร่างเมาที่เขาชอบขโมยพ่อกินตอนเด็กๆเนื่องจากรสชาติที่แปลกใหม่และกินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อทีนี้เขาก็รู้แล้ววว่าทำไมพวกคนในร้านถึงไม่ตีกันเป็นเพราะน้ำแกงสร่างเมาจำนวนมากนี่เอง


            “เสี่ยวเอ้อห์จัดห้องให้ข้าที”เมิร์กตะโกนบอกเสี่ยวเอ้อห์หนุ่มที่ยืนให้บริการอยู่ เขาเห็นชายหนุ่มผู้นี้ท่าทางดูดีนับวว่าสมแล้ววกับบรรยากาศของโรงเตี๊ยมแห่งนี้


            “รับทราบขอรับจะรีบจัดการให้แต่ว่าท่านชายต้องการห้องแบบไหนรึ?”เสี่ยยวเอ้อห์ถามกลับด้วยคววามสุภาพเพื่อที่จะเก็บรายละเอียดคำสั่งไปในการนำไปปฎิบัติจะได้ไม่ผิดพลาดจากความต้เองการของลูกค้าหนุ่มสาวที่แต่งชุดชั้นเลิศมา


            “ขอแบบนอนสองคนดีระดับหนึ่งแต่ไม่ต้องดีมาก” เมิร์กกล่าวออกมาหลังจากคิดมาแล้วอย่างถี่ถ้วนเนื่องจากเเขาต้องการให้ม่อเซียงได้พักอย่างสบาย แต่ไม่ต้องราคาแพงมากเพราะเขากลัวว่านางจะรู้สึกติดคิดตะขวงใจมากไปกว่านี้


            “รับทราบ” เสี่ยวเอ้อห์กล่าววรับคำด้ววยความผิดหวังปนนชื่นชม ผิดหวังเล็กน้อยที่ลูกค้าหนุ่มไม่จัดห้องราคาแพงระยับแต่ชื่นชมที่เขาเห็นแก่สตรีข้างกายและใช้เงินซื้อห้องในระดับที่สมเหตุสมผล


            หลังจากยืนรอประมาณได้หนี่งเค่อเศษเสี่ยวเอ้อห์หนุ่มก็กลับมาพร้อมกับเหล่าสาวใช้จำนวนมากและเดินนำพาทั้งสองชีวิตอย่างม่อเซียงและเมิร์กขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของทั้งคู่ที่เป็นห้องระดับรองสุดท้ายซึ่งเป็นห้องนอนเตียงเดี๋ยววขนาดใหญ่น่าสนใจ


            “เชิญทั้งสองท่านขอรับหากต้องการอะไรก็เรียกพวกเราได้เสมอ ขอให้โรงเตี๊ยมพฤกษชาตได้บริการ”เสี่ยวเอ้อห์หนุ่มค้อมตัวด้วยความสุภาพและปิดประตูลงเดินจากไปทิ้งสองชายหญิงไว้ในห้องเพียงสองพัง


            “นอนกันเถอะ” เมิร์กกล่าวโดยไม่คิดอะไรและนำสิ่งของต่างๆไปเก็บให้เรียบร้อยและหลับตาลงนอนหลับตาพริ้มบนเตียงลมหายใจเข้าออกสงบทันทีเนื่องจากปกติแล้วเขาก็เป็นคนนอนเร็วว ยิ่งยามนี้นับว่าดึกทำให้หัวถึงหมอนนเขาก็หลับเลย


            “เห้อ เจ้าคนบ้า..”ม่อเซียงบ่นอุบอิบพลางตุบตีแผ่นหลังหนาของชายหนุ่มด้วยความเขินอายนางต้องใช้เวลาสักครู่กว่าจะข่มตาหลับได้ โถ่ เขาไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้หญิงสาวบริสุทธิ์ลำบากใจอยู่นะซีซ่าเอ๋ย..!


  @Admin

            

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ม่อเซียง เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-1-16 22:48
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-16 22:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:23

ขึ้นไปด้านบน