ดู: 171|ตอบกลับ: 4

{ เมืองฮองหง } ย่านชาวตะวันตก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-2-14 21:00:33 |โหมดอ่าน

{ เมืองฮองหง } ย่านชาวตะวันตก


ย่านชาวตะวันตกอยู่ไม่ไกลจากย่านการค้าของเมืองฮองหงมากนัก
เพียงเดินเลียบมาทางตะวันออกมาเรื่อยๆจะพบรูปทรงสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นแปลกตา
มีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติเดินพูดคุยทักทายกันตามทาง
สามารถหาสินค้าแปลกใหม่หายากจากโพ้นทะเลได้ไม่ต่างจากเมืองท่า

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
278
เงินตำลึง
2779
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
667
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-2-14 22:54:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 2 } ภัยสงคราม
[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 53: หาญาติเจ้าสาวแบบนี้ก็ได้หรือ?



         นับจากวันนั้นเสี่ยวเหลยจีและเสี่ยวอวิ๋นซานก็มักจะถูกบรรดาผู้ติดตามของไป๋ฟางหรงลากไปอบรมวิถีลูกผู้ชายจนไม่มีเวลามาเกาะแกะนางอีกเลย   ทำให้ตอนนี้คล้ายแบ่งแยกเพศเป็นกลุ่มเด็กหญิงและกลุ่มเด็กชายไปโดยสมบูรณ์   กลุ่มเด็กหญิงจะเข้ามาอ้อนวอนให้นางและลี่ซือช่วยสอนทำอาหาร เย็บปักถักร้อย บ้างก็สนใจในศาสตร์การดนตรี   ส่วนเด็กชายทุกคนนั้น  แม้ไม่อยาก...ผู้ติดตามก็จับฝึกร่างกายฝึกวิถีนักบู๊กันแบบภาคบังคับ

ไป๋ฟางหรงอยากจะหัวเราะแล้วถามพวกเขานักว่ากับแค่เด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องการแต่งงานออกปากจะแต่งให้แก่บุรุษด้วยกันมันเรื่องใหญ่ตรงไหน   นางเองยังเคยอยากให้เกอเกอตี้ตี้เป็นพระชายาเลย...เรื่องนี้แน่นอนว่าหญิงสาวไม่คิดจะบอกข้ารับใช้ท่านอ๋องเหล่านี้

และถึงแม้เด็กน้อยจะมีรสนิยมตัดแขนเสื้อจริงก็ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกับการอบรมที่ตรงไหน  แต่ก็ช่างเถิด… หญิงสาวถอนใจ



วันนี้นางเดินทางมาจนถึงเมืองฮองหงแล้ว  ใกล้ถึงเทศกาลโฮ่วซุ่ยเต็มที   ในใจคิดคำนวณเวลาเดินทาง  คาดว่าน่าจะไปถึงฉางอันวันนั้นพอดี   ไป๋ฟางหรงรู้สึกตั้งตารอที่จะชมบรรยากาศงานเทศกาลไม่น้อย  ปีนี้เป็นปีที่นางจะได้มาฉลองที่ฉางอันโดยไม่คาดคิด  หญิงสาวจำได้เมื่อครั้งยังอาศัยอยู่ค่ายพยัคฆ์  ทุกปีก็จะจูงมือเหล่าพี่น้องขออนุญาตครูฝึกออกมาเที่ยวเล่น

ปีนี้นางก็จะได้จูงมือเด็กน้อยออกเที่ยว  ไป๋ฟางหรงหัวเราะกับตัวเองรู้สึกรื่นเริงขึ้นมา  เด็กเหล่านี้แท้จริงจะเรียกว่าศิิษย์น้องยังได้

“มีเรื่องอะไรท่ีน่ายินดีหรือเจ้าคะคุณหนู?” ล่ี่ซือถามอย่างสงสัย  นานๆทีจะเห็นนายของตนหัวเราะร่วนโดยไร้สาเหตุ   หญิงวาวส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนจะชี้ไปทิศทางหนึ่งที่อาคารบ้านเรือนดูพิลึกพิลั่นแปลกตา   ดูคล้ายกับบ้านเรือนของชาวตะวันตกที่เคยเห็นตามเมืองท่า

“ไปดูตรงนั้นดีกว่าลี่ซือ… ดูครึกครื้นดีนะ”

ไป๋ฟางหรงเดินนำโดยมีลี่ซือเดินตามมาติดๆ  ประกบด้วยผู้ติดตามสามคน  หายไปคนหนึ่งเพราะนางให้ช่วยไปส่งข่าวที่ค่ายพยัคฆ์แจ้งกำหนดการเดินทางและจำนวนเด็กที่จะนำไปให้ช่วยดูแล   โดยเด็กน้อยยี่สิบเจ็ดคนเดินตามมาอีกที   ดูไปแล้วเป็นขบวนที่เรียกสายตางุนงงสงสัยจากผู้คนได้ไม่น้อย

“พวกเขาตัวใหญ่จัง!” เสียงเล็กอุทานเบาๆดังขึ้นมาจากด้านหลัง   เมื่อเห็นกลุ่มชาวตะวันตกที่เดินยิ้มแย้มมอบของขวัญแก่กัน หลายคนเดินเคียงกันเป็นคู่  ดวงตาโศกผินมองคนเหล่านั้นแล้วก็ชวนให้สงสัยอยู่มาก   แต่ละคนหน้าตาเบิกบานบรรยากาศคล้ายเทศกาลอะไรอยู่ อีกทั้งทางฝ่ายนั้นคงรู้สึกได้ว่าถูกมอง  เมื่อเห็นเป็นสตรีชาวต้าฮั่นที่แต่งกายด้วยชุดชนชั้นสูงมีผู้ติดตามอีกเป็นพรวนก็เลิกคิ้วประหลาดใจ  ก่อนจะส่งยิ้มมาให้อย่างมีไมตรี

“ซาลเว! สวัสดีขอราบ” ชายหนุ่ชาวตะวันตกรูปร่างสูงใหญ่ราวยักษ์ผมเผ้าหนวดเครารุงรังดูน่ากลัวร้องทักด้วยสำเนียงแปล่งหู  ผู้ติดตามรีบเดินมาขวางคุมความปลอดภัยสร้างระยะให้คุณหนูของตนทันที  ลี่ซือผงะ ส่วนเด็กๆบ้างก็มีสีหน้าหวาดกลัว บ้างก็อยากรู้อยากเห็น

“มิเตเชเร! ใจหนาวๆน่า…” ชายชาวต่างชาติผู้นั้นยกมือขึ้นสองข้างเมื่อเห็นสีหน้าไม่เป็นเป็นมิตรจากคนคุ้มกันท่าทางอันตราย  ดูท่าแล้วเขาน่าจะต้องการบอกให้ใจเย็น   ลักษณะของชายหนุ่มดูจะเป็นคนอารมณ์ดี อัธยาศัยดีน่าสนทนาด้วยไม่น้อย

“ท่านอี้ ท่านเอ้อร์ ...อย่าเสียมารยาท” ไป๋ฟางหรงปราม  ไม่อยากให้พวกเขาทำอะไรไม่ให้เกียรติอีกฝ่าที่มีไมตรีนัก  อีกทั้งตอนนี้แม้พวกนางจะอยู่บนแผ่นดินต้าฮั่น  แต่แถบนี้ก็เป็นถิ่นของชาวต่างชาติ  ไม่ควรไร้ไมตรีจนน่าเกลียด

“ขออภัยด้วยที่คนของข้าแสดงกิริยาไม่ดีออกไป” หลังปรามคนของคนเสร็จก็หันไปพูดคุยกับชาวต่างชาติผู้นั้น   เขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว  แต่ยังมีมิตรสหายคุมเชิงดูท่าทีของกลุ่มนางอยู่ใกล้ๆสามสี่คน   ทุกคนล้วนร่างกายสูงใหญ่ไว้หนวดเครา  ดวงตาโตลึก จมูกโด่งเป็นสัน รูปหน้าชัด กระดูกใหญ่   คล้ายว่าหากมีเรื่องก็พร้อมจะเข้ามาช่วยเหลือเพื่อนของตน

“โนน โนน! ม่าย ม่ายเป็นไรขอราบ” ชายอัธยาศัยดีฉีกยิ้มกว้างดูเป็นคนเปิดเผย “ข้าประหลาดใจ  ปกติไม่เคยเห็นลูกสาวขุนนางเฉียดมาใกล้แถวนี้  ...แถมขบวนของท่านยังดูแปลกตาเสียด้วย”

ไป๋ฟางหรงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชาวต่างชาติผู้นั้น  คงไม่ง่ายนักที่คนต่างชาติธรรมดาๆจะได้พบปะบุตรีตระกูลขุนนางจริงๆ  โดยเฉพาะคุณหนูผู้นั้นเดินนำเด็กชาวบ้านอีกเกือบสามสิบชีวิตเที่ยวชมเมือง

“ท่านดูคุ้นเคยกับต้าฮั่นของเราไม่เบา  ทั้งยังสามารถสื่อสารได้อย่างคล่องแคล่ว” นางชม  รู้สึกแปลกประหลาดใจกับตนเองไม่น้อยที่ได้มีโอกาสสนทนากับคนต่างชาติ   

“กราเทียส! ขอบคุณ! กระผ๊มชื่อแอนโทนี่ เป็นพ่อค้ามาจากอาณาจักรโรมันขอราบ  เป็นเกียรติที่ได้พบ”

ไป๋ฟางหรงชะงักไป  โดยปกติแล้วนางไม่ควรบอกนามแก่อีกฝ่าย  แต่ดูแล้วในสถานการณ์นี้หากไม่แนะนำตัวคงจะเสียมารยาท

“ข้าไป๋ฟางหรงเจ้าค่ะ เป็นชาวต้าฮั่น” นางแนะนำตัวสั้นๆตอบไมตรี “ดูเหมือนวันนี้พวกท่านเองก็มีเทศกาล...แต่ไม่ดูคล้ายกับเทศกาลโฮ๋วซุ่ยเสียเท่าไหร่??”

“โอ้...วันนี้เป็นวันฉลองของเทพีจูโน” เขาฉีกยิ้มกว้าง  แต่เพราะหนวดเครารุงรังจึงดูป่าเถื่อนไม่สร่าง “เทพีจูโนเป็นเทพีแห่งสตรีเพศและการแต่งงานน่ะขอรับ  บังเอิญว่าใกล้เคียงกับเทศกาลโฮ่วซุ่ยพอดี   วันนี้ในกลุ่มพวกเราชาวตะวันตกเลยมีหลายคนที่ฉลองกับคู่รักไม่ก็มิตรสหายสนิท”

ไป๋ฟางหรงเลิกคิ้ว นึกชอบที่จะได้เรียนรู้วัฒนธรรมต่างชาติไม่น้อย  นางไม่เคยสนทนากับคนต่างชาติ  ไม่คิดว่าจะน่าสนใจเพียงนี้   นางหันไปมองกลุ่มสหายของแอนโทนี่

“เพื่อนข้าเพิ่งตกลงใจจะแต่งงานกับสาวต้าฮั่น  พวกเรากำลังหาญาติมิตรฝ่ายเจ้าสาว…”

ไป๋ฟางหรงกระพริบตาปริบพร้อมประมวลผล  ก่อนนิ้วเรียวจะยกขึ้นชี้ตัวเองแบบไม่มั่นใจนัก “...??”

ทั้งกลุ่มฉีกยิ้มกว้างพร้อมพยักหน้ารัว “ถ้าคุณหนูและผู้ติดตามไม่รังเกียจ  ช่วยไปเป็นเกียรติแก่งานแต่งสักครู่ได้ไหมขอรับ”
...หาญาติมิตรฝ่ายเจ้าสาวแบบนี้ก็ได้หรือ? มุมปากของหญิงสาวกระตุก นี่คงไม่ได้ไปลักพาลูกสาวใครมาแต่งด้วยหรอกนะ??

“โอ้...ไม่ต้องห่วงขอรับ  เป็นการสมยอมกันทั้งสองฝ่าย  ยกเว้นบุพการีฝ่ายหญิง”

“.....” ลี่ซือและผู้ติดตามส่ายหน้าให้น้อยๆเป็นเชิงปราม   แต่ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาส่ายหน้าแบบนี้ก็คือตอนที่นางลังเลว่าจะรับอพยพเด็กเพิ่ม   แล้วผลลัพธ์เป็นอย่างไรก็เห็นๆอยู่

“ช่วยนำทางไปงานแต่งได้เลยเจ้าค่ะ” ใบหน้าหวานกล่าวเสียงละมุมละไม  อา...บรรดาเด็กน้อยเหล่านี้ได้อิ่มท้องแล้ว

หญิงสาวยิ้มบาง   เป็นการช่วยคนที่ดีจริงๆ  นอกจากได้สนับสนุนความรักของหนุ่มสาวแล้วยังได้เห็นวัฒนธรรมการแต่งงานที่ต่างไปจากของชาวต้าฮั่นด้วย  แถมขึ้นชื่อว่างานแต่ง  ย่อมมีการเลี้ยงอาหาร  คุ้มแล้ว...คุ้มจริงๆ

“คุณหนู…”
“การช่วยเหลือวาสนารักลึกซึ้งนับเป็นทาน…” ไป๋ฟางหรงกล่าวด้วยเหตุผลเรียบง่ายชอบธรรมยิ่ง  ผู้ติดตามทั้งหลายจึงเพียงติดตามมาเงียบๆไม่คิดค้านอันใด


แลกเริ่มเดิมที ได้ยินว่างานแต่งงานนึกว่าจะมีพิธีอันใดพิเศษ  กลายเป็นว่าเป็นเพราะไม่มีนักบวชทำพิธี  พวกเขาเลยจัดกันง่ายๆเพียงแค่อาศัยประธานทำพิธี และสักขีพยานมาร่วมรับรู้  และแอนโทนี่กระซิบบอกว่าเพิ่งแอบมีการเติมพิธียกน้ำชาไปหลังจากหาญาติเจ้าสาวได้  ซึ่งนั่นก็คือคนแปลกหน้าอย่างนาง

ไป๋ฟางหรงหมดคำพูดที่จะบรรยายชาวโรมันเหล่านี้เลยทีเดียว

เกิดมาชาตินี้ไม่คิดมาก่อนว่าต้องกลายมาเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ใครยกน้ำชาเร็วขนาดนี้   แถมคำนับน้ำชาเสร็จนั่นล่ะถึงได้เพิ่งมีโอกาสทราบนามเจ้าบ่าวเจ้าสาว

ถึงเป็นงานเลี้ยงภายในไม่ใหญ่มาก  แต่อาหารก็มีมากพอจะเลี้ยงแขกเหรื่อได้  บรรดาเด็กน้อยที่ติดตามนางมาจึงได้อิ่มหนำกันจนพุงกาง   นางได้ชิมอาหารชาวโรมันแล้วรู้สึกไม่ถูกปากนัก   รู้สึกเหมือนวัฒนธรรมการปรุงรสยังไม่ละเอียดอ่อนเท่าอาหารของต้าฮั่น   แต่นางชมชอบมะกอกในอาหารไม่น้อย

เสร็จงานแอนโทนี่ จูงมือบ่าวสาวมาขอบคุณนางอีกครั้ง   เจ้าสาวมองนางตาแดงคล้ายอยากจะร้องไห้  ซึ่งไป๋ฟางหรงไม่แน่ใจว่ามันเกิดจากความซาบซึ้งหรืออับอายกับสถานการณ์กันแน่   พวกเขามอบกล่องไม่กล่องหนึ่งแทนของกำนัล
อา... จริงๆแค่เลี้ยงอาหารสามสิบปากท้องนี่นับว่ามากพอแล้ว  ไป๋ฟางหรงกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ   ทว่าแอนโทนี่เหมือนรู้ทันรีบพูดดักคอ

“รับไปเถิดขอรับ  เป็นเพียงของเล็กๆน้อยๆแทนน้ำใจของคุณหนูเท่านั้น”

ไป๋ฟางหรงครุ่นคิด  ก็พยักหน้าแล้วรับของกำนัลมา “ขอบคุณท่านมาก  หากมีโอกาสข้าจะตอบแทน   ขอให้พวกท่านประสบแต่ความสุข”

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +1500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 1500 + 222 -18 + 10

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
278
เงินตำลึง
2779
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
667
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-2-9 15:33:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 128 : เดินทางร่วมงานแต่งที่ซินเอี๋ย


           ถึงแม้ก่อนเดินทางจะเริ่มต้นไม่ค่อยดีนัก  ทว่าเด็กก็คือเด็ก  พอได้เห็นสภาพแวดล้อมที่แปลกหูแปลกตาเข้าหน่อย  ก็หลงลืมเรื่องอื่นไปในทันที   

“ตึกพวกนี้แปลกจัง!” หยางซือกงจู่อุทาน  มองออกไปนอกรถม้า  

“ท่านแม่ คนที่นี่ตัวใหญ่ สีผมก็ประหลาด” จวิ้นซีเอ่ย

“นี่คือชุมชนชาวตะวันตกจ้ะ คนที่อาศัยที่นี่คือชาวตะวันตก” ไป๋ฟางหรงอธิบาย  รู้สึกสบายใจที่เด็กๆดูจะเข้ากันได้  โดยเฉพาะต้วนจวิ้นซีที่รับหน้าที่สำคัญใช้ความน่ารักน่าเอ็นดูของตนเองทำให้บรรยากาศสดชื่นดีต่อใจ  หยางซือกงจู่ตรัสหลายครั้งถึงความน่ารักเหมือนตุ๊กตาน้อยๆของเขา  ดูเหมือนรอยยิ้มละมุนละไมอ่อนหวานบริสุทธิ์ของคุณชายน้อยยังสามารถปลุกความเป็นแม่และพี่สาวในใจทุกคนได้เป็นอย่างดี  เวลานี้หยางซือกงจู่เองก็เริ่มจะเห่อน้องชายคนใหม่ไม่น้อย  ส่วนต้วนเจียอวี้นั้นเพียงนั่งเงียบๆใช้สายตาที่มีแววฉลาดคมกริบมองสำรวจไปรอบๆ มิได้กล่าวสิ่งใดที่ชวนให้ผู้คนใจคว่ำเพิ่ม

สำหรับคุณชายใหญ่สกุลต้วนนั้น ยิ่งกงจู่ได้รู้จัก ดูเหมือนจะยิ่งหมั่นไส้ขึ้นเรื่อยๆ  เด็กอะไรขนาดนั่งเงียบๆไม่พูดอะไรแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก็ทำให้ผู้อื่นรู้สึกเหมือนโดนวิพากษ์วิจารณ์ในใจแล้ว  ไม่น่ารักแม้แต่นิดเดียว  แม้ลึกๆแล้วต้องยอมรับว่าเด็กชายน่าชื่มชม  แต่จุดนี้ความน่าหมั่นไส้ก็ล้ำหน้าทุกสิ่ง

ส่วนพี่ชายเซียงจื้อนั้น  หยางซือกงจู่จะเรียกว่าเขาเคร่งขรึมเหมือนท่านลุงต้วนหงส์ก็ไม่กล้าพูดเต็มปาก เพราะซีเอ๋อห์น้อยแอบกระซิบว่าพี่จื้อไม่ขรึม พี่จื้อแค่มึนตลอดเวลา  มองเสี้ยวหน้าขึงขังแล้ว องค์หญิงน้อยเองก็ไม่แน่ใจว่าควรเชื่อหรือไม่...

ไป๋ฟางหรงพาเด็กๆแวะเที่ยวชมย่านการค้าชาวตะวันตกเล็กน้อย  ก่อนจะเดินทางต่อ


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-9 15:44
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยางซือกงจู่ เพิ่มขึ้น 7 โพสต์ 2019-2-9 15:44

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2019-3-1 19:19:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-3-1 19:22:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-1 19:23

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{ตอนที่ 71 : เดินทางกลับบ้าน : แถวนี้มีที่นอนไหม?}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางเข้ามาสู่เมืองฮองหง ซึ่งเป็นเมืองของคนรู้จักแต่ก็ไม่ได้สนิทมากหรอก แค่ช่วยทำงานให้นางเป็นบางทีเวลานางต้องการอะไรบ้างอะไรบางนั้นล่ะ ท่าทีของเป่าหลิงที่เดินเข้ามาในเมืองในชุดคลุมนั้นค่อนข้างที่จะเหนื่อยน่าดู แต่ทว่าเมื่อครั้งก่อนเธอเดินทางผ่านทางถ้ำเสือไง เพราะฉะนั้นก็เลยได้เดินเข้าเมืองมาอีกทางหนึ่ง

        ความจริงเธอก็ไม่เคยเดินทางมาตรงที่ตรงนี้เท่าไร เธอนั้นเห็นแต่ชาวตะวันตกเต็มไปหมดเลย ดูเหมือนว่าสถานที่ตรงนี้จะเป็นย่านของชาวตะวันตกนะ?...

        “อ้าว...แม่นางสนใจลองเครื่องประดับเล็กๆน้อยๆไหม?..” เสียงของใครบางคนนั้นเรียกเป่าหลิง เด็กสาวนั้นจ้องมองภาพของที่อีกฝ่ายนั้นซื้ออยู่ มันเป็นเหมือนกับนกเรเวน.. “ฮ่ะๆ...สนใจนกตัวนั้นหรือ?” มันเป็นรูปปั้นน่ะนะ..เป่าหลิงเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะลองดูว่ามันเป็นอย่างไร.. “มันเหมือนนกเรเวนของทางตะวันตก..” เป่าหลิงบอก

        “โอ้..รู้จักด้วยหรือ? ข้ามีอยู่สองคู่พอดี ชาวฮั่นมันจะคิดว่ามันคืออีกาแต่ความจริงแล้วเรเวนนั้นมีขนาดตัวใหญ่กว่านกกา แถมยังมีความฉลาดมากด้วยล่ะแม่นาง” คนค้าขายนั้นอธิบายให้กับเป่าหลิงได้ยิน เด็กสาวเมื่อได้ยินดังนั้นก็คลียิ้ม..

        “เพราะแบบนี้หรอ?...ถึงเป็นสัญญลักษณ์ของเทพอะพอลโล่..”
        “เอ๋..แม่นางรู้เรื่องเทพของทางตะวันตกชาวโรมันเราด้วยหรือ.. ใช่แล้วล่ะ..มันเป็น แต่ไม่ค่อยมีคนพูดถึงมันเท่าไร ลองคิดดูซิ ว่าเทพแห่งดวงอาทิตย์นิรันด์เนี้ยนะจะมีสัตว์อย่างเรเวนเป็นสัญลักษณ์ ส่วนมากเขาก็คิดว่าสัญลักษ์ของพระองค์ท่านคือหนูหรือไม่ก็เป็นพิณไลร์” คนชายนั้นบอก เขานั้นดูท่าทางขบขันกับสิ่งที่ตัวเองนั้นได้อธิบายไป

        แต่ทว่าอยู่ๆเป่าหลิงก็เหลือบไปมองเห็นภาพของอะไรบางอย่าง มันคือรัดเกล้า..เป็นรูปปีกนก...และมันทำให้เธอนึกถึงท่านแม่ของเธอเอง..เป่าหลิงคลียิ้มก่อนที่จะส่งเงินให้.. “ข้าเอาชิ้นนี้ล่ะ...” หลังจากการซื้อขายเป่าหลิงนั้นก็เดินออกไป…

       ‘เจ้ารักท่านแม่ของเจ้ามากกว่าที่เจ้าคิดอีก รู้ไหมเป่าหลิง’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอกท่ามกลางใบหน้ายิ้มของนางเอง… ใช่...รักมาก...รักท่านพ่อและท่านพ่อ….





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +1 ความโหด โพสต์ 2019-3-1 22:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-21 15:59

ขึ้นไปด้านบน