ดู: 472|ตอบกลับ: 14

{ เมืองจินหยาง } ตลาดเซินเจิ้น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-16 00:34:49 |โหมดอ่าน



ตลาดเซินเจิ้น

{ เมืองจินหยาง }











【ตลาดเซินเจิ้น】
สถานที่ๆ มีผู้คนมากมายมาเดินช้อปปิ้งตามร้านค้าสองข้างทาง 

หรือ ตามถนนจะมีแผงพ่อค้าแม่ค้าแออัด
เรียกได้ว่า ตลาดเซินเจิ้น 
เป็นตลาดที่แทบขี่รถม้าเข้ามาไม่ได้เลย เพราะไม่มีที่ให้รถม้าวิ่งจริงๆ
เมืองจินหยางไม่ได้เป็นเมืองใหญ่อะไรมาก 
ดังนั้น ตลาดเซินเจิ้น จึงไม่มีขนาดใหญ่โตมาก

**ทุกการลงทุนมีความเสี่ยง เพราะนี้คือ "ตลาดเซินเจิ้น" **



ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-16 20:33:28
ยามอาทิตย์อัศดง บุรุษวัยกลางคนได้เดินพร้อมมานั่งยังแผงประจำที่เขาตั้งไว้เมื่อ 7 วันก่อน การก้าวออกสู่ยุทธภพในครั้งนี้ของเขาจะลำบากยากเข็ญกว่าครั้งก่อนมากนัก บางทีเขาอาจไม่มีชีวิตรอดกลับไปพบภรรยารักเนี่ยนหนูเจียวเลยก็ได้ บุรุษนั่งลงแผงไม่ทันใด ก็มีลูกค้าสองคนแรกมารอรับคำนายอักษร
   "เงินนั้นท่านไว้มาให้ข้าเมื่อคำทำนายเป็นจริงเถอะ" ชินแสตงฟางพูดก่อนยิ้มด้วยใบหน้าเป็นมิตร
   "ขอบคุณมากนะเจ้าคะท่านชินแสตงฟาง" หญิงสาวคนที่สองที่รับคำทำนายเสร็จแล้วก็เดินกลับด้วยใบหน้ายินดี


    @Soup_Dumplings เขียนโรลเพลย์อิสระ ... เดินผ่านมาเพราะอะไรก็ไม่รู้นะคะ(?) จนสายตาเหลือบไปเห็นแผงดูดวง ป้ายตัวโตๆ ตัวอักษรร่ายยาวลงมาว่า
[ รับดูดวง วันละ 3 ครั้งเท่านั้น ]

    "......" @Soup_Dumplings  ( คิดอยากลองดูดวงเพื่อถามหาชินแสตงฟาง )
    "ท่านคนสุดท้ายพอดีเลย ข้ากำลังรออยู่ จะทำนายโปรดบอกอักษรมา"
    "......" @Soup_Dumplings
    "อยากทราบคนหรือเรื่องราว" ชินแสคนนั้นถามไถ่อีกฝ่าย เมื่อรับแผ่นไม้ไผ่กลับมา
    "......" @Soup_Dumplings
    { * รอบทสรุปพาร์ทจบ *}

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x500
x1000
x2
x1
x10
x30
x25
x30
x20
x2
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-16 22:11:26
Soup_Dumplings ตอบกลับเมื่อ 2017-8-16 21:33
เว่ยเส้าเทียนชายหนุ่มที่ตอนนี้เขาได้แบกภาระไว้ห ...


  "人 เหริน ดูเหมือนว่าคุณชายท่านนี้กำลังตามหาคนอยู่ใช่ไหม" ชินแสเอ่ยถาม

  "......" @@Soup_Dumplings

  "ดูจากอักษรนี้ เหริน ตามคัมภีร์อี้จิงกล่าวไว้ว่า เหริน เป็นธาตุที่ก่อเกิดสรรพชีวิต จิตใจคุณธรรมของมนุษย์ คุณชายตามหาคนๆ หนึ่งเพื่อนำไปช่วยเหลืออีกคนๆ หนึ่งใช่หรือไม่"

  "......" @@Soup_Dumplings

  "ฮ่า ก็ดูอักษรที่คุณชายให้ข้ามาสิ คำว่า เหริน บอกว่า หากคุณชายมีความมุ่งมัน มุมานะ ไม่ย่อท้อคุณชายก็จะพบสิ่งที่ปรารถนา เอาเป็นว่า ขอให้คุณชายลืมคนๆ นี้ไป เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่คุณชายจะหาเขา แต่ถ้าคุณชายอยากเจอเขาจริงๆ ขอให้ไปยังฉางอัน จะพบเขาได้ที่นั่น"

  "......" @@Soup_Dumplings

  "แต่การรักษาสหายคุณชายนั้นง่ายนิดเดียว เพียงคุณชายมีความมุมานะอยากรักษาด้วยใจจริง จงเดินทางไปทางตะวันตกจากจินหยางสิบลี้ คุณชายจะพบถุงบรรจุยาสมุนไพรที่มีอักษรสามคำเขียนบนนั้นว่า 'คุณธรรม น้ำใจ มุมานะ' นำสมุนไพรไปบดตามที่เขียนไว้บนแผ่ไม้ไผ่ข้างๆ"

  "......" @@Soup_Dumplings

  "ช้าก่อนคุณชาย!" ชินแสทักเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะวิ่งออกไป

  "......" @@Soup_Dumplings

  "มิใช่เงิน เงินไว้ให้หลังคำทำนายเป็นจริง แต่ข้าขอบอกไว้ก่อน สมุนไพรนั้นเมื่อบดเป็นยาแล้วต้องให้คนโดนพิษจากพรรคเมาเซียนกินภายในเวลาครึ่งชั่วยาม มิเช่นนั้นจะไม่ออกฤทธิ์ขับพิษได้และจำไว้ คนโดนพิษชนิดนี้ไม่ใช่ 10 วัน แต่ภายใน 8 วันจะพิษกำเริบจนตายทันที"

  "......" @@Soup_Dumplings สรุป



{* เท่ากับว่า แม่เฒ่ามีเวลาถึงแค่วันที่ 18 ส.ค.60 เท่านั้นนะคะ *}

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x500
x1000
x2
x1
x10
x30
x25
x30
x20
x2

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
679
เงินตำลึง
658
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
192
ความชั่ว
0
ความโหด
145
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-28 01:23:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
จุดจบชีวิต 2


     หลังจากที่ทั้งสองเว้นช่วงเวลาทำใจกันได้สักพักหนึ่งใหญ่ๆ แล้ว
     “ข้าว่าเราจะทำพิธีศพให้ท่านพ่อ”
     ยูตะกล่าวขึ้นก่อนลุกขึ้น
     “ไปหาซื้อของที่จำเป็นกันเถอะ เจ้าจะไปกับข้ามั้ย?”
     แล้วยูตะก็หันไปมองเหวินซ่าง
     @wenshang
     “งั้นพวกเราไปกันเถอะ ฝากเจ้าเรื่องนำทางด้วยละ”
     ยูตะกล้าวขึ้นก่อนที่จะให้เหวินซ่างเดินนำไป
     และในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงตลาดเซินเจิ้น
     “พวกเราต้องซื้ออะไรกันบ้างนะ ข้าเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรแบบนี่”
     ยูตะหันไปถามเหวินซ่าง
     @wenshang
    “ร้านนั้นสินะ”
     ยูตะหันมองตามคู่หูของเหวินซ่าง ก่อนที่จะเดินเข้าไปถาม
     “ขอโทษนะครับ คือผมอยากจะทำพิธีศพให้กับพ่อของผมนะครับ”
     ยูตะกล่าวขึ้นกับพนักงานในร้าน
     “เสียใจด้วยนะครับ ถ้าเบื่องต้นก็มี โลงศพ ป้ายสุสาน ของเซ่นไหว้นะครับ”
     พนักงานกล่าวชี้แจงขึ้น
    “อ้าครับ ถ้าอย่างงั้นก็รบกวนจัดของตามนั้นให้เลยนะครับ”
     แล้วยูตะก็กล่าวตกลงออกไป
     “กรุณารอสักครู่นะครับ”
     แล้วพนักงานก็หายไปข้างหลังร้านเพื่อจัดเตรียมสิ่งของ ก่อนที่จะออกมาถามถึงขนาดโรงอีกรอบหนึ่ง แล้วก็กลับเข้าไปข้างหลังร้านอีกรอบ
     “เรียบร้อยแล้วครับ จะให้จัดส่งโรงไปที่ไหนดีครับ”
     แล้วพนักงานก็กลับออกมาถามอีกรอบ
     “อ้า เดียวข้านำทางไปเองแล้วกันครับ”
     ยูตะกล่าวขึ้นกลับ พนักงานคนนั้น
     “ไปกันเหวิงซ่าง”
     ก่อนที่ชายหนุ่มจะออกเดินไป
     @wenshang

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -9 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -9 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-28 01:26:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จุดจบชีวิต 2


     หลังจากที่ทั้งสองเว้นช่วงเวลาทำใจกันได้สักพักหนึ่งใหญ่ๆ แล้ว
     “ข้าว่าเราจะทำพิธีศพให้ท่านพ่อ”
     ยูตะกล่าวขึ้นก่อนลุกขึ้น
     “ไปหาซื้อของที่จำเป็นกันเถอะ เจ้าจะไปกับข้ามั้ย?”
     แล้วยูตะก็หันไปมองเหวินซ่าง

     “ไปสิครับ” เหวินซ่างยิ้มบางๆให้ ก่อนจะหันไปมองเสี่ยวหลงเบาที่ยืนเกาะอยู่บนหลังคา “เห็นว่าที่ย่านการค้าจะมีโลงขายอยู่นะครับ ส่วนอุปกรณ์เซ่นไหว้คิดว่าไม่น่าหายากเท่าไร” ระหว่างนั้นเสี่ยวหลงเปาก็รินร่อนลงมาเกาะแขนของชายหนุ่มพร้อมกับส่งเสียงขานรับยาว


     “งั้นพวกเราไปกันเถอะ ฝากเจ้าเรื่องนำทางด้วยละ”
     ยูตะกล้าวขึ้นก่อนที่จะให้เหวินซ่างเดินนำไป
     และในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงตลาดเซินเจิ้น
     “พวกเราต้องซื้ออะไรกันบ้างนะ ข้าเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรแบบนี่”
     ยูตะหันไปถามเหวินซ่าง

     “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ชายหนุ่มบอกออกมาตามตรง “เดี้ยวถามร้านที่เกี่ยวข้องเอาก็น่าจะได้นะครับ” เหวินซ่างยักไหล่แล้วเงยหน้ามองไปยังเสี่ยวหลงเปาที่บินไปเกาะที่หลังคาของร้านๆนึง “น่าจะอยู่ตรงนั้นนะครับ”


    “ร้านนั้นสินะ”
     ยูตะหันมองตามคู่หูของเหวินซ่าง ก่อนที่จะเดินเข้าไปถาม
     “ขอโทษนะครับ คือผมอยากจะทำพิธีศพให้กับพ่อของผมนะครับ”
     ยูตะกล่าวขึ้นกับพนักงานในร้าน
     “เสียใจด้วยนะครับ ถ้าเบื่องต้นก็มี โลงศพ ป้ายสุสาน ของเซ่นไหว้นะครับ”
     พนักงานกล่าวชี้แจงขึ้น
    “อ้าครับ ถ้าอย่างงั้นก็รบกวนจัดของตามนั้นให้เลยนะครับ”
     แล้วยูตะก็กล่าวตกลงออกไป
     “กรุณารอสักครู่นะครับ”
     แล้วพนักงานก็หายไปข้างหลังร้านเพื่อจัดเตรียมสิ่งของ ก่อนที่จะออกมาถามถึงขนาดโรงอีกรอบหนึ่ง แล้วก็กลับเข้าไปข้างหลังร้านอีกรอบ
     “เรียบร้อยแล้วครับ จะให้จัดส่งโรงไปที่ไหนดีครับ”
     แล้วพนักงานก็กลับออกมาถามอีกรอบ
     “อ้า เดียวข้านำทางไปเองแล้วกันครับ”
     ยูตะกล่าวขึ้นกลับ พนักงานคนนั้น
     “ไปกันเหวิงซ่าง”
     ก่อนที่ชายหนุ่มจะออกเดินไป

     “ครับ!” เขาหันไปตอบรับก่อนจะไปคุยเรื่องราคาของทั้งหมด เมื่อจ่ายเงินในส่วนของที่สั่งหมดแล้วชายหนุ่มก็ค่อยวิ่งตามยูตะออกไป




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1
โพสต์ 2018-1-31 21:38:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-1-31 21:45

ฝากเงินครั้งแรก

 พวกซีเหวินได้เดินทางมาจากเมืองจวี๋ลู่มาถึงเมืองจินหยางในเวลาตอนเย็นราวๆสี่ถึงห้าโมง รถม้าค่อยๆเคลื่อนผ่านตลาดเซินเจิ้นตลาดในยามเย็นนั้นค่อนข่างคึกคักเป็นพิเศษ

     ซีเหวินที่เหลือบไปเห็นโรงเงินตราในตลาดได้ขออนุญาติอาจารย์และศิษย์พี่ไปฝากเงิน โดยให้ศิษย์พี่หูเซียนสี่ และอาจารย์หลี่เดินเล่นดูของในตลาดไปก่อน ส่วนซีเหวินนั้นมุ่งหน้าเข้าไปในโรงเงินตราอย่างรีบร้อนเพราะกลัวว่าโรงเงินตรานั้นจะปิด และตนเองยังคงต้องเดินทางไปอีกไกลจนกว่าจะถึงเมืองหลวง อาจจะมีภัยอันตรายเกิดขึ้นระหว่างทางก็ได้ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย

    เมื่อซีเหวินเข้าไปพนักงานก็ต้อนรับกันอย่างอบอุ่น  " ติดต่อเรื่องอะไรคะ  ถ้าฝากเงินถอนเงินเชิญทางนี้ได้เลยนะคะ" พนักงานหญิงพาซีเหวินไปยังที่ลงทะเบียน  และให้ซีเหวินกรอกแบบฟอร์มประวัติส่วนตัว

   เมื่อซีเหวินกรอกเสร็จพนักงานก็ถามว่าจะฝากเงินเท่าใด ซีเหวินที่ยังไม่รู้ว่าจะฝากเท่าใดดีเลือกฝากประจำ 600 ตำลึง และ ฝากออมทรัพย์อีก 300 ตำลึงที่ฝากเงินเพียงแค่ 900 ตำลึงเพราะนางเพียงต้องการให้เหลือเงินติดตัวไว้บ้างจะได้ไม่เป็นภาระให้กับศิษย์พี่ และอาจารย์ที่ร่วมเดินทางกันมา

  เมื่อซีเหวินมอบเงินให้พนักงานพนักงานนำใส่ถุงและเก้บอย่างดี และนำใบฝากให้ซีเหวินเซ็นพร้อมประทับตรา

  เมื่อซีเหวินฝากเงินเสร็จก็ไปเดินดูมันเผาในตลาด ท้องกำลังร้องอยู่พอดีนางจึงซื้อมันเผามา 2 อัน และกินด้วยความหิวโหย ก่อนจะเดินอย่างรีบร้อนไป

ยังจุดที่ยังหูเซียนสี่ฝากรถม้าอยู่

  ทางด้านหุเซียนสี่ และหลี่นั้นไม่ได้จะซื้ออะไรเป็นพิเศษอยู่แล้วจึงกลับมายังรถม้าด้วยตัวเปล่า

แก๊ง แก๊ง

ซีเหวินพยายามจะเข้าไปในรถม้าทว่าทวนยาวที่พกติดตัวดันไปขวางกับรถม้าทำให้นางเข้าไม่ได้อย่างทุลักทุเล  หูเซียนสี่ที่เห็นซีเหวินทำแบบนั้นก็ยิ้มแป้นก่อนจะบอกให้เอามาฝากไว้กับตน โดยให้เหตุผลว่าตนมีแค่ดาบเล่มเดียวจะพกทวนยาวอีกสักเล่มก็ไม่เห็นเป็นไร ต่างจากซีเหวินที่อยู่บนรถม้าที่คับแคบอยู่แล้วเอาทวนใหญ่เข้าไปอีกก็เห้นว่าจะมีแต่จะทำให้ลำบากขึ้น

ซีเหวินที่ไม่รู้จะปฎิเสธเพื่ออะไรก็ยอมฝากทวนไว้ที่หูเซียนสี่อย่างยินดี  ส่วยอาจารย์หลี่ที่ยืนดูทั้งสองอยู่ก็ยิ้มไม่หุบพลางคิดในใจว่าเจ้าพวกนี้น่ารักดีนะ แต่หลังจากนั้นไม่นานหลี่ก็รีบเร่งให้หูเซียนสี่ขี่ม้าให้รถม้าเคลื่อนออกเช่นเคยเมื่อเห็นหูเซียนสี่กำลังเหิมเกริม

  รถม้าของทั้งสามมุ่งหน้าไปยังโรงฝึกนางรำเข่ออ้ายที่ตั้งอยุ่บนเนินเขานอกเมืองจินหยาง

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +20 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 20 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

88

กระทู้

995

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
63305
เงินตำลึง
243793
ชื่อเสียง
59537
ความหิว
311

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1392
ความชั่ว
531
ความโหด
747
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-9-2 16:18:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ข้าแค่งงทางนิดหน่อย]

    “เจี๋ยเฟยข้าว่าเจ้าพาข้าเดินวนนะ”เสียงหวานของจางฝูที่เอ่ยออกมาอย่างไร้อารมณ์เมื่อชายหนุ่มนั้นพาเธอเอ่ยอ้อมป่าอ้อมเขาเเล้วเดินกลับเข้ามาในตัวเมืองจินหยางอีกครั้ง ซึ่งตรงเบื้องหน้าเธอในตอนนี้ก็คือตลาดเซิ้่นเจิ้นตลาดที่เหมือนจะเป็นตลาดที่เรียกได้ว่าคึกคักและมีคนเเวะเวียบมาซื้อของจับจ่ายใช้สอยเยอะมากเป็นอันดับต้นๆจนที่นี่ได้ชื่อว่าเป็นตลาดที่ขนาดรถเข็นผักยังเข้ามาได้ลำบาก


    “ก็เห็นว่ามันเที่ยงแล้วก็เเค่อยากจะพาเจ้ามาเอ่อ..มาหาอะไรทานก่อนก็เท่านั้นเองแล้วที่พาอ้อมเขาเพราะๆ ข้าเเค่งงทางนิดหน่อยเท่านั้นเอง ข้าพูดจริงนะ”เจี่ยเฟยพยายามเอ่ยแก้ตัวโดยการดึงเอานู่นนี่มาพูดซึ่งจางฝูเมื่อได้ฟังก็ถอดถอนหายใจออกมาเบาก่อนจะเอื้อมไปจับมือเจี๋ยเฟยเอาไว้แล้วจึงค่อยพาเดินเข้าไปที่ด้านในตลาดที่แออัดไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินทางมายังสถานที่เเห่งนี้ด้วยเห็นผลสองข้อหลักที่คล้ายๆกันคือไม่ขายของก็ซื้อของ


     “คนเยอะมาก”เจี๋ยเฟยที่เดินตามจางฝูเอ่ยออกมาพร้อมกับมือหนาที่จับกุมมือบางของหญิงสาวอยู่นั้นจะดึงให้ร่างของหญิงสาวนั้นให้เดินขยับมาอยู่ใกล้ๆเขาเอาไว้ หลงทางว่าหาลำบากแต่ก็สามารถหากันเจอแต่ถ้าหลงในตลาดเเห่งนี้สงสัยชาตินี้อาจไม่ได้พบบกันอีกก็เปป้นได้


    “เราเปลี่ยนไปเดินบนหลังคากันเอาไหม”จางฝูเอ่ยขึ้นเพราะด้วยจำนวนคนที่เยอะขนาดนี้เธอเองก็ไม่ไหวเช่นกัน ซึ่งเจี๋ยเฟยเองก็พยักหน้าเป็นการเห็ด้วยก่อนที่ร่างทั้งสองของจางฝูและเจี๋ยเฟยนั้นจะเดินหลบเข้าไปในซอยเล็กๆซอยหนึ่งแล้วจึงใช้วิชาตัวเบาดีดตัวกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนหลังคาของบ้านหลังหนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวนั้นจะค่อยๆทรุดตัวลงไปนั่งลงบนหลังคาอย่างเหนื่อยๆพร้อมทั้งสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอด ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ชินกับที่คนเยอะๆจริงๆนั้นเเหละ


     “หายใจโล่งขึ้นบ้างรึยัง”เจี๋ยเฟยที่ขยับเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆเดินขึ้นพรร้อมกับหยิบเอาพัดของหญิงสาวนั้นมาช่วยพัดเอาอากาศและลมเย็นๆให้


    “โล่งขึ้นเยอะเลย ให้ตายยังไงข้าก็จะไม่เข้ามาที่ตลาดเเห่งนี้อีกเด็ดขาดเลย”เธอเอ่ยขึ้นแล้วมองลงไปยังผู้คนที่เดินสวนกันไปมายั้วเยี้ยะราวกับฝูงหนอนรุมกินผลไม้อย่างไรอย่างนั้น เมืองจินหยางเองก็เป้นเมืองเล็กๆ ตลาดเซิ่นเจิ้นเเห่งนี้ก็เป้นเพียงตลาดเล็กๆแต่เหตุใดไหนกันคนถึงด้เยอะเเยะเอาขนาดนี้ บางที่ทางเจ้าเมืองน่าจะขยาดตลาดเเห่งนี้ให้กว้างขึ้นหน่อยจะได้ไม่แออัดแต่ก็นั้นนเเหละทำได้เพียงคิด เพราะถ้าทำจริงคงมิวายโดนพวกชาวบ้านบ่นหรอโดนขึ้นเงินภาษีกันระนาวแน่ๆ


     “จะเดินทางต่อเลยไหมหรือจะนั่งพักกินอะไรสักแปบ”เจี๋ยเฟยที่ถูกหญิงสาวแย่งพัดในมือไปพัดเองเอ่ยถามขึ้นแล้วมองใบหน้านวลของหญิงสาวที่มีหยดเหงื่อเกาะพราวอยู่บนใบหน้า


      “ขอนั่งพักแปบเเล้วกันก็เจ้าเล่นพาข้าไปเดินอ้อมเขาแล้วมาเดินเบียดคนขนาดนี้อีก”เธอเอ่ยออกมาก่อนที่ค่อยๆเอนตัวไปพิงไหล่เจี๋ยเฟยแล้วมองออกไปเบื้องหน้าที่เป็นบ้านเรือนของเหล่าชาวเมืองจินหยาง ที่ทั้งเมืองนั้นล้อมรอบไปด้วยป่าเขามากมายดูเเล้วที่นี่ก็น่าจะอากาศดีมากน่าดูเลย


      “หิวไหม ข้าจะลงไปไปซื้ออะไรมาให้เจ้ากินรองท้องเอาไหม”


      “ไม่ๆ ไม่เป็นไร  ข้าว่าเราเดินทางกันต่อดีกว่าไหมเดี๋ยวมันจะเย็นจนพาให้มืดค่ำไปก่อน”เธอกหันมาตอบแล้วจึงค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมายืนก่อนที่จะหันไปมองคนร่างสูงที่ลุกขึ้นมายืนก่อนี่ทั้งสองนั้นจะถีบตัวกระโดดพุ่งตัวออกไปเบื้องหน้าโดยที่มีหลังคาเป็นเส้นทางพาทั้งสองคนออกไปยังนอกเมืองตามที่เจี๋ยเฟยเป็นผู้นำทางไปเรื่อยๆก่อนที่ร่างบางของจางฝูนั้นจะเหยีบลงบนพื้นถนนที่ด้านนอกของตลาดเซิ่นเจิ้นที่ไม่ค่อยมมีผู้คนแอดอัดมากนั้นก่อนที่ทั้งสองนั้นจะพากันออกไปเดินไปตามเส้นทางเบื้องหน้า


     “จางฝูอย่างน้อยกินผลไม้รองท้องเสียหน่อยเถิด เดี๋ยวจะไม่มีแรง”เจี๋ยเฟยเอ่ยแล้วจับมือเธอลากพาเดินไปยังร้านข้าวผลไม้ที่ตั้งอยู่ปากทางออกของตลาดเซิ่นเจิ้น โดยที่เธอก็ไม่ได้ขัดขื่นหรืออะไรบ้างทีได้อะไรรองท้องเสียหน่อยหรือเก้บเอาไว้ไปกินนระหว่างทางมันก็ไม่ได้แย่


     “ท่านป้าข้าเอาลูกท้อสามลูกเจ้าค่ะ เจ้าละเจี๋ยเฟยเอากี่ลูก”เธอหันนไปถามร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านข้างพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบเอาผลท้อตรงหน้าไปใส่ในตะกร้าเพื่อรอคิดเงิน


     “เอาสามเท่าเจ้า”เจี๋ยเฟยเพียงเอ่ยสั้นๆแล้วมองดูมือบางของจางฝูที่เลือกหยิบเอาผลท้ออีกสามลูกใส่ในตะกร้าพร้อมกับยืนเงินจำนวณหนึ่งให้แก่หญิงวัยกลางเจ้าของร้านก่อนที่พววกเธอนั้นจะรับผลท้อมาแล้วมุ่งหน้าออกเดินทางไปยังสถานที่ปริศนาของเจี๋ยเฟยต่อไป




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จี๋ เฟยเทียน 400  โพสต์ 2018-9-3 20:51

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -33 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -33 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x39
x2
x10
x42
x162
x1
x25
x102
x1
x40
x8
x46
x28
x16
x120
x2
x60
x90
x1
x20
x30
x38
x36
x784
x1
x2
x102
x110
x110
x130
x3572
x549
x150
x81
x36
x30
x20
x22
x4
x111
x333
x2
x9264
x10
x110
x1
x4
x10
x1
x2
x131
x1
x185
x62
x1
x2340
x6
x3
x35
x1
x1
x75
x1400
x8
x150
x65
x1000
x7
x8
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x342
x135
x60
x95
x1
x108
x7
x29
x90
x1
x3
x39
x3
x29
x2
x3
x74
x3
x109
x60
x29
x4
x91
x50
x100
x2
x15
x1124
x3
x30
x18
x68
x64
x32
x1397
x102
x180
x5
x117
x4
x2
x264
x637
x77
x139
x64
x99
x44
x320
x254
x259
x6
x40
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x71
x295
x264
x327
x780
x456
x26
x39
x127
x352
x512
x209
x92
x91
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x110
x141
x669
x473
x811
x660
x131
x71
x3198
x521
x27
x3
x1209
x55
x130
x1210
x8
x35
x3444
x1766
x3900
x4990
x7
x23
x40
x20
x41
x81
x347
x1
โพสต์ 2018-9-23 00:50:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(สัญญาจ้างฉางอัน)

จินหยาง : ตลาดเซินเจิ้น (4)

เดินทางมานานก็ย่อมหิวโหยเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ที่ไม่ธรรมดาคือซึ่นเจี้ยนไม่ค่อยโหยอาหารในยามนี้เสียเท่าไหร่

นั่นก็เพราะเขาพึ่งแวะซื้อหมั่นโถวมาจากแผงขายอาหารข้างทาง
ในย่านตลาดเซินเจิ้นแห่งนี้น่ะซิ ราคาย่อมเยาว์ดีต่อถุงเงิน
ชายหนุ่มคุมสายบังเหียนให้อาหยู่ลากเกวียนต่อไปตามเส้นทางของถนน
อีกไม่กี่ตรอกไม่กี่ซอยก็จะพ้นเขตตลาดเซินเจิ้นแห่งนี้

ส่วนเรื่องเกวียนที่ต้องมาคอยระวังสิ่งของ ในตอนนี้..
ซึ่นเจี้ยนก็หาผ้าคลุมผืนใหญ่จากแผงในตลาดแห่งนี้มาคลุมทับอีกชั้นแล้ว
จากเดิมที่มีผ้าคลุมซึ่งทางนายทหารของจิวเยว่จัดการคลุมมาให้

ถึงกระนั้นซึ่นเจี้ยนก็ไม่คิดปล่อยปละละเลยทำตัวประมาทเลินเล่อจนเกิดความผิดพลาด
ชายหนุ่มยังคงคอยระวังด้านหลังของเกวียน ไม่ว่าจะเป็นการระวังไม่ให้สินค้าตกหล่น
หรือการระมัดระวังผู้คนที่จ้องมาที่เกวียนของเขา
ราวกับว่าตอนนี้ถังซึ่นเจี้ยนได้ผุดดวงตาอีกคู่ที่ด้านหลังเสียอย่างนั้น

ซึ่นเจี้ยนบิดขี้เกียจเล็กน้อยยืดเส้นยืดสาย โดยที่ในปากยังคงคาบหมั่นโถวอยู่เต็มปากเต็มคำ
เขาคุมสายบังเหียนเร่งความเร็วเป็นระยะๆเพื่อให้อาหยู่ไม่เชื่องช้าเกินไป
ไม่กี่อึดใจพวกเขาก็ผ่านประตูเมืองจินหยาง
ซึ่นเจี้ยนมุ่งสู่หนทางเพื่อไปยังจุดหมายซึ่งคือเมืองฉางผิง
ว่าแต่... ให้ตายสิ
...เขาต้องไปถามคนที่ฉางผิงเมื่อถึงอีกสินะว่าจวนสกุลจิวนั่นอยู่ที่ไหน?
"....เฮ้อ"
นึกแล้วซึ่นเจี้ยนก็ถอนหายใจยาวๆ




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
ขวานต้วนหยู้ว
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียดำเทวะ
คัมภีร์ละติน
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x12
x120
x76
x106
x15
x1
x102
x135
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x7
x4
x23
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x11
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x20
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x120
x1
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x82
x80
x90
x17
x45
x35
x8
x5
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x137
x72
x9
x172
x4
x62
x200
x9999
x46
x18
x146
x57
x108
x4
x9040
x9199
x105
x7
x7
x4020
x91
x100
x65
x115
x415
x910
x450
x383
x1241
x30
x290
x116
x152
x10
x85
x112
x100
x145
x106
x11
x6235
x160
x144
x133
x125
x67
x65
x30
x77
x115
x328
x70
x256
x195
x95
x201
x25
x25
x15
x9999
x12
x178
x9
x1
x54
x350
x6
x134
x200
x41
x185
x289

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83
เงินตำลึง
830
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193
คุณธรรม
706
ความชั่ว
0
ความโหด
30

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-10-19 22:07:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-10-20 07:52


ไป๋ฟางหรง
บทที่ 114 : แอบหนีเที่ยวจนได้เรื่อง


ออกมาจากจวนจินยู่ปี้โหวเร็วกว่าที่คาดการณ์เอาไว้  สองป้าหลานมองหน้ากันกระพริบตาปริบๆ


“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว….” หนุ่มน้อยหลิวเว่ย(?)เกริ่นยิ้มกรุ้มกริ่ม “ท่านป้า...เรายังเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วยาม  กว่าจะถึงเวลาที่บอกเสด็จแม่เอาไว้”


“........” อีกฝ่ายยังเงียบอยู่จนกงจู่ใจไม่ดี


“ท่านป้า...เห็นแก่ข้าเถอะนะ ข้าอยากทำอะไรสนุกๆ นานๆทีข้าจะได้มีโอกาสออกมา” กงจู่น้อยเขย่าแขนทำตาใสปิ๊ง


“.......”


“ท่านป้า--” ยังไม่ทันจะพูดคำใดต่อไป๋ฟางหรงก็ยกมือห้าม “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว...” เสียงหวานของนางเอ่ย เห็นท่าทางนั้นกงจู่ก็หน้าเหี่ยวทันที


“ข้ากำลังคิดว่าจะทำอะไรดี….” มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย  มีหรือที่นางจะกล้าขัดใจจูอี้กงจู่ ยิ่งหลายวันนี้หมดหวังในการติดต่อเสิ่นหลิงเฮ่า  กงจู่น้อยยิ่งเศร้าซึม หากไม่ทำให้การออกจากวังครั้งนี้มีประสบการณ์ที่น่าจดจำก็เสียเที่ยวแย่น่ะสิ!


หนุ่มน้อยหลิวเว่ยตาวาว “ท่านป้ามีความคิดอะไรดีๆหรือ?”


“ต้องลองทำดูก่อนถึงจะรู้ว่าเป็นความคิดดีไหม….” ไป๋ฟางหรงลูบคางมองซ้ายมองขวา   จินหยางไม่ใช่เมืองใหญ่มากนัก ออกจากเขตจวนจินยู่ปี้โหวมาได้ก็ยังพบบ้านคน แต่ก็ช่างเวิ้งว้างนัก  เดินไปอีกสักพักจึงจะถึงตลาดขนาดเล็ก นางอยู่ในชุดสตรีชั้นสูงหรูหราแบบคนเมืองหลวงหากเดินไปตอนนี้มีหวังชาวบ้านมองจนไม่ได้เที่ยวอย่างเป็นสุขแน่  เสียงหวานจึงกระซิบบอกความคิดตัวเองกับกงจู่น้อย หลิวเว่ยหัวเราะคิกคัก


“เชื่อใจข้าได้เลยท่านป้า! ท่านอยู่ตรงนี้รอข้าสักครู่  ข้าจะรีบกลับมา…”


ร่างเล็กรีบสะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบา  หายเกือบครึ่งชั่วยามจึงกลับมาพร้อมชุดบุรุษสีฟ้าครามชุดหนึ่ง “เชิญท่านลุงขอรับ ข้าจะดูต้นทางให้”


“ขอบคุณหลานชาย” ไป๋ฟางหรงทำเสียงขรึมพยักหน้าหงึกหงัก  แล้วรีบหลบเข้าข้างทางผลัดเปลี่ยนอาภรณ์โดยอาศัยกงจู่น้อยดูต้นทางให้   หนึ่งเค่อก็ออกมาพร้อมสลัดคราบสตรีชั้นสูงกลายเป็นบัณฑิตหน้าหยก สะบัดพัดคุณชายพรึ่บปิดรอยยิ้ม เผยแต่นัยน์ตาโศกที่โค้งขึ้นเป็นทรงจันทร์เสี้ยว


“โอ้โห! ท่านลุง หล่อไม่เบาเลยนะขอรับ” หลิวเว่ยเอ่ยพร้อมหัวเราะหึหึ


“หลานชายชมเกินไปแล้ว” ไป๋หรง(?) ยิ้มตอบอย่างนิ่มนวล “รีบไปเดินตลาดกันเถอะ เสียเวลามามากแล้ว”


เมื่อเตรียมตัวพร้อม  สองลุงหลาน(?)จึงเตรียมไปหาอะไรสนุกๆทำในตัวเมืองจินหยาง   ระหว่างทางหลิวเว่ยมองท่านลุงหลายครั้งก่อนส่ายหน้า “หลานคิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะทำอะไรแบบนี้ด้วย”


“หลานชายรู้จักข้าน้อยไป... เห็นแบบนี้สมัยข้าอยู่หวยหนานก็ปลอมเป็นชายปีนกำแพงวังหนีเที่ยวบ่อยนะ  อันที่จริงเจอชวี่ปิ้งกับซูเม่ยครั้งแรก ชวี่ปิ้งเกือบมาชกลุงเพราะคิดว่าลุงจีบคนรักเขาน่ะ”


“ฮ่าๆๆๆๆๆ” เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงดังไม่เหลือมาด “ข้านึกภาพท่านลุงจีบใครไม่ออกเลย”


“ข้าไม่ได้จีบสักหน่อย…” ไป๋หรงส่ายหน้า  สองลุงหลานเดินทอดน่องเอื่อยๆชมเมืองแบบไม่ได้สนใจเลยว่าลักษณะท่าทาง มาด ผิวพรรณและใบหน้าของคนทั้งคู่โดดเด่นผิดจากชาวบ้านทั่วไปเพียงไร   


“ว่าแต่จินหยางนี่ดูไม่มีอะไรเลยนะ...เมื่อครู่นี้ตอนมาหาซื้อชุดให้ท่านลุงข้าก็มารอบนึงแล้ว” หลิวเว่ยส่ายหน้าเสียดายที่ดูไม่มีอะไรสนุกๆ   ข้าวของที่ขายก็เป็นของที่ไม่ได้ดูวิจิตรแปลกตานัก ผู้กลายมาเป็นท่านลุงสะบัดพัดในมือด้วยความเคยชินทั้งที่ฤดูใบไม้ร่วงทางเหนือก็หนาวเย็นพออยู่แล้ว   คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เรื่องนี้ก็น่ายุ่งยากใจเล็กน้อย มันควรจะมีเรื่องอะไรน่าสนุกทำบ้างสิ


“ไม่ลองไปโรงเตี๊ยมดูเป็นไร? โรงเตี๊ยมเห็นแหล่งรวมคนผ่านไปผ่านมา  ไปนั่งจิบชาสักกา แอบฟังเรื่องชาวบ้า--แค่ก ฟังข่าวสารในยุทธภพ เดี๋ยวก็น่าจะมีเรื่องน่าสนใจมาเอง” เสียงนุ่มเสนอ “ที่โรงเตี๊ยมยังได้ชิมของกินพื้นบ้านในท้องถิ่นนี้ด้วยนะ”


“ของกิน? ข่าวสารในยุทธภพ? ได้!” เด็กหนุ่มรีบรับคำแล้วมองท่านลุงข้างกาย “ว่าแต่ท่านลุงไม่หนาวหรือ?”


“....เขาเรียกว่ามาดบัณฑิต”


“....” ….แต่บัณฑิตเขาไม่อุ้มกระต่ายขาวกันนาท่านป้า



ในขณะทั้งสองกำลังเดินผ่านย่านการค้า ดูเหมือนทั้งสองจะพานพบขบวนเกี้ยวใหญ่ของบางคนก่อนเกี้ยวหยุดลง เขาถลกผ้าแย้มดูนิดนึง ให้ตนพอมองเห็นก่อนปิดผ้า ดูเหมือนชายสองคนนั้นหน้าหวานใช้ได้ อวัยวะภายในคงจะขายได้ราคาดี


“จับสองคนนั้นไว้”

บริวารของเขาทั้งสิบคนที่มีฝีมือได้รับคำสั่งก่อนเข้ามาหาหนุ่มหน้าหวานทั้งสอง


“....” ไป๋ฟางหรงชะงัก กวาดส่ายตามองคนทั้งสิบที่ดูยังไงก็ไม่ยน่าจะมาดีแน่ๆ ก็รีบกางแขนกันกงจู่น้อยเอาไว้ก่อน  ถึงแม้นางจะไม่มีวรยุทธ์ แต่อย่างไรความปลอดภัยของจูอี้กงจู่ก็สำคัญที่สุด


เสียงหวานกระจ่างที่พยายามดัดให้ต่ำลง “พี่ชาย...ไม่ทราบว่าพวกท่านมีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?” นัยน์ตาโศกคู่ซึ้งกวาดมองหาทางหนีทีไล่ก็พบว่าตนและองค์หญิงน้อยถูกล้อมไว้หมด


“ท่านป้--ลุง! ท่านหลบไป ข้าพอมีวรยุทธ์อยู่” หลิวเว่ยรีบร้องจะดันร่างบอบบางของท่านป้าให้หลบไป  นางเป็นเพียงสตรีที่แม้แต่ไก่ยังไม่กล้าเชือด แตะนิดหน่อยก็ราวจะช้ำได้ จะทำอะไรได้?


“พี่ชาย เปิดทางให้พวกเราได้หรือไม่? เราไม่เคยมีปัญหากับผู้ใด พวกท่านมาล้อมผิดคนแล้วหรือเปล่า?” ร่างบางในชุดบุรุษยังพยายามเจรจาถ่วงเวลาเพื่อหาทางออกด้วยความเครียด  แขนเรียวกอดกระต่ายน้อยเมิ่งเอ๋อห์ไว้แน่น


@หวง

“คุณชาย! ช่วยพวกเราด้วย!! อยู่ดีๆพวกเราก็โดนล้อม…” ไป๋หรงรีบส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่เพราะเป็นการตะโกนร้องทำให้เสียงที่ออกมาติดสูงแบบผู้หญิงฟังดูไม่เป็นธรรมชาตินัก


“คนคนนั้นจะไหวหรือท่านป้า? พวกเขามีกันแค่สองคน…” หลิวเว่ยแอบกระซิบ


“คนที่สามารถขี่ม้าฮั่นเสียทองคำ มีทวนล้ำค่าแบบนี้ ได้ฝีมือคงไม่ธรรมดาแน่นอนเพคะ” นางกระซิบตอบกลับเบาๆ  ที่น่ากลัวหาใช่คนทั้งสิบ นัยน์ตาโศกเลื่อนไปมองทางชายหนุ่มอีกคนที่แสยะยิ้มมองอยู่บนเกี้ยว ดูจากลักษณะแล้วเป็นหัวหน้าของคนเหล่านี้  คนแต่งกายภูมิฐานมีรัศมีของผู้มีอำนาจ ไม่แน่ใจว่ายิ่งใหญ่มาจากที่ใดกันถึงกล้าทำแบบนี้กลางเมืองกลางวันแสกๆ แต่ก็จดจำลักษณะใบหน้าและรูปร่างเอาไว้


ที่สำคัญทำเพราะเหตุใด?

พวกนางอยู่ในสภาพบุรุษแบบนี้ยังมีเหตุผลใดให้คนมาล้อมจับฉุดคร่าเอิกเกริก?


นี่ก็อยู่ในเขตการปกครองของจินยู่ปี้โหว คิดถึงชายชราที่ได้พบมาเมื่อสองชั่วยามก่อน  ลักษณะหาใช่คนที่จะยินยอมให้ผู้ใดมาทำกร่างในเขตของตน ไป๋ฟางหรงคิดเชื่อมโยงแล้วเกิดสันนิษฐานบางอย่าง  แต่เรื่องนี้จำเป็นต้องอาศัยถามความจากหยางเสี่ยวเย่อีกรอบ


ไม่ก็ถามพี่ต้วนให้แน่ใจดูอีกที



#JX002


@Admin @ShaoTien

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +88 ความหิว -14 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin -30 + 800 + 88 -14 + 30

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15