ดู: 208|ตอบกลับ: 3

{ นอกเมืองเสี่ยวเพ่ย - เนินเขา } โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-29 20:41:22 |โหมดอ่าน




โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย

{ นอกเมืองเสียวเพ่ย เนินเขา }









【 โรงฝึกนางรำเข่ออ้าย 】
โรงฝึกของนางรำที่ตั้งปลีกวิเวกบนเนินเขา นางรำ 
และผู้ที่สนใจสามารถมาเยี่ยมชม มาเรียน มาฝึก หรือ มาสอน 
วิชาการเต้น การรำ การร้องเพลงหรือการแสดงต่างๆได้ 
ปัจจุบันมีผู้ดูแลการเรียนการสอนเปิดรับสมัครเป็นรุ่นๆ

( ฮวน - เจ้าของ  อาจารย์ประจำสอนการร้องเพลง ) 
อุปนิสัย: มีน้ำใจดีงาม มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เอาอกเอาใจผู้คน ชอบร้องเพลงเป็นชีวิตจิตใจ 


 ชื่อกิจการ : โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย 
เจ้าของกิจการ : สี่ ฮวน 
ประเภทงาน : ให้เยื่ยมชม สอนเต้นรำ ร้องเพลง 
และแสดง ให้ใช้บริการสถานที่ในการฝึก และ การสอน 
เวลา เปิด-ปิดโรงฝึก : 7.00 - 23.00 
#ประทับตราโดยผู้ว่าการเมืองเสี่ยวเพ่ย












คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-29 14:32:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เควสเรื่องราว 1 }
ทำงานวันที่สี่...เถ้าแก่...ท่านคิดว่าข้ามีพลังเหนือมนุษย์หรืออย่างไร! (นอกเมืองเสี่ยวเพ่ย)

        เสวี่ยเจี้ยนมาถึงที่โรงฝึกนางรำ เข่ออ้าย ในยามอู่ เวลานั้นแสงแดดแยงตา และอากาศก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อของเขาไหลออกราวกับน้ำเขื่อนที่ไหลหลาก และด้วยความที่เขาเกิดในเมืองที่อากาศหนาวเหน็บ แถมเกิดในช่วงหน้าหนาว นั่นคงจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเกลียดอากาศร้อนมากที่สุด
        เพราะฉะนั้นก่อนจะออกจากรถม้าเขาจึงพับแขนเสื้อให้สูงขึ้นมาสักหน่อย และใช้ปิ่นปักผมมัดผมให้รวบขึ้นสูง ตวัดให้มันเป็นหางม้า บางทีเขาก็อยากตัดผมนะ ถ้าไม่ติดว่าท่านแม่ชอบมัดผม หรือหวีผมให้ เขาคงจะตัดตั้งแต่อายุได้สิบสามสิบสี่แล้ว
        พอสมควรแก่เวลา เสวี่ยเจี้ยนก็กระโดดลงจากรถม้า บอกให้พี่ชายที่เป็นคนควบคุมเอาม้าไปฝากไว้ที่อื่นก่อน และให้ช่วยกันยกเนื้อสุนัขไปส่งที่โรงฝึกนางรำนั้น เข้าไปที่โรงฝึกเขาเห็นถึงความเงียบสงบ คงเพราะตั้งที่เนินเขาด้วย ถึงทำให้อากาศจากที่ร้อนๆ ภายนอก ดูเย็นสบาย และนอกจากจะรู้สึกสบายขึ้นแล้ว เขายังได้กลิ่นหอมจากเครื่องหอม และได้ยินเสียงเพลงที่ไพเราะ
        เขาเหล่มองพี่ชายคนที่มาด้วยกันที่ทำตาวาวตอนได้เห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักน่าชังหลายคนกำลังมองมาที่พวกเขา แต่เพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่า เขาจึงกระแอมเพื่อเตือนสติ และรีบตรงไปหาเด็กสาวคนหนึ่ง รอยยิ้มที่ถูกปั้นแต่งเพื่อการค้าเผยออกมาทันที
        “ข้าขอรบกวนคุณหนูสักเล็กน้อย ตัวข้า สวี เสวี่ยเจี้ยน มาขอพบท่านสี่ ไม่ทราบว่าท่านสี่อยู่ที่ไหนหรือขอรับ” ร่างโปร่งบางเอาใบที่บอกถึงการสั่งซื้อยื่นให้ดู เพื่อให้เด็กสาวเข้าใจว่าเขามาด้วยเรื่องอะไร และไม่นานก็ได้คำตอบที่เขาหวัง เมื่อเธอค่อยๆ ยื่นมือ ชี้ไปที่ศาลา ตรงนั้นเขาเห็นหญิงสาวที่อายุมากกว่าเขาไม่กี่ขวบปี แต่เขาก็ไม่มั่นใจนัก..เพราะว่าอาชีพนางรำจำต้องแต่งหน้าแต่งตา บางทีคนที่เห็นอาจจะอายุมากกว่านั้นก็เป็นได้
        “ขอบคุณขอรับ พี่ชาย ท่านตามข้ามาเถอะ” เขาเอ่ยขอบคุณคุณหนูด้วยรอยยิ้มหวาน และจัดการลากพี่ชายไปด้วยกัน ไม่นานทั้งเขาและพี่ชายก็เดินมาถึงศาลาที่ว่า กลิ่นสุนัขย่างคงพอให้รู้สึกถึงความประหลาดสักเล็กน้อย เมื่อกลิ่นนั้นผสมกับกลิ่นเครื่องหอม ก็ทำใบหน้าเขาเหยเก ต่างจากสตรีที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ที่กำลังร่ายรำได้งดงามปานนางฟ้านางสวรรค์ จนจบเพลงเขาถึงได้คุยกับเจ้าของโรงฝึกนี้
        “พวกเจ้ามาด้วยเหตุใด” แม่นางชุดแดงเอ่ยถามด้วยทีท่าสงสัย เมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสองมาด้วยกัน
        “เรียนแม่นางสี่ ผู้น้อย สวี เสวี่ยเจี้ยน มาจากร้านปิ้งย่างหมาหม่าล่าขอรับ แม่นางสี่ได้สั่งซื้อเนื้อสุนัขย่าง ในวันนี้ผู้น้อยจึงได้นำมาส่ง” เสวี่ยเจี้ยนยิ้ม และโค้งคำนับหญิงสาวอย่างนอบน้อม
        “เช่นนั้นวางไว้ก็ได้ เดี๋ยวพวกนางรำจะไปจัดการกันเอง” หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังคงดูงดงาม
        “พอดีว่าเถ้าแก่ร้านนั้นเปลี่ยนการรับของขอรับ นั่นจึงเป็นเหตุให้ผู้น้อยต้องมาขอตราประทับเพื่อยืนยันว่าของได้มาส่งครบแล้วขอรับ” เขาส่งใบให้หญิงสาวดู เพื่อให้ตรวจสอบ รวมไปถึงการประทับตราด้วย แม่นางสี่ดูเพียงชั่วครู่ ก็กวักมือเรียกให้นางรำคนหนึ่งไปเอาตราประทับมา และจัดการประทับ พร้อมกับให้เงินเป็นค่าเนื้อทั้งหมด
        “ขอบคุณขอรับ เป็นอันเรียบร้อย หวังว่าจะได้ทำการค้ากันอีกนะขอรับ” เขาดูใบนิดหน่อยให้รู้ว่าไม่มีอะไรผิดปกติ รวมกับจัดการนับเงิน เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้ว ก็โค้งคำนับอีกครั้ง และจัดการพาพี่ชายที่มาด้วยกันไปยังที่ๆ ต้องส่งเนื้อที่ต่อไป


เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3
โพสต์ 2019-10-2 19:36:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinZhiHao เมื่อ 2019-10-3 09:08

{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}

83 : {เควสสัญญาจ้าง}



จื้อหาวพาตัวเองมายังโรงฝึกนางรำเข่ออ้ายนอกเมืองเสียวเพ่ย ถึงจะเสียเวลาไปไม่ใช่น้อยเพื่อถามทางกับชาวบ้าน เวลาเขาออกมาทำงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับการค้าขายแบบนี้ หนุ่มชาวใต้เลือกที่จะปล่อยให้พี่สาวควบคุมคาราวานเสียมากกว่า เนื่องจากไม่อยากให้นางต้องประสบอันตรายใด ต่อให้รู้ว่านางสามารถสู้ได้สูสี...ไม่สิ...น่าจะเก่งกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มชักม้าฮั่นเสี่ยให้ชะลอฝีเท้าลงเมื่อเดินทางมาถึงที่หมาย หย่อนตัวเองลงจากหลังม้าและผูกบังเหียนเข้ากับต้นไม้ใกล้ๆ ก่อนเคาะเรียกให้คนในโรงฝึกมารับ ไม่นานเกินอึดใจก็มีคนมารับถึงหน้าประตู เมื่อจื้อหาวส่งใบสัญญาจ้างให้ดู เขาก็ถูกพาตัวเข้าไปด้านในของโรงฝึกเพื่อเข้าพบกับเจ้าของโรงฝึกนางรำ

“สวัสดีขอรับแม่นางลี่ฮวน ข้าน้อยหลินจื้อหาว เห็นว่าท่านวางสัญญาจ้างเอาไว้ที่ป้ายประกาศ ข้าจึงรับอาสามาทำขอรับ” จื้อหาวแนะนำตัวพลางประสานมือขึ้นทักทายอย่างสุภาพ

ดวงตาของเจ้าของโรงฝึกนางรำกวาดตามองจื้อหาวตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับตรวจคุณภาพสินค้าอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งเขาก็ได้แค่ยิ้มเจื่อนน้อยๆ ก็แน่ล่ะ เขาไม่มีวี่แววของชายชาตินักรบเลยแม้แต่น้อย แต่แล้วสายตาจากครูสอนวิชารำที่มองเขานั้นก็เปลี่ยนไป

“โอ คุณชายหลิน ข้าต้องขอบคุณท่านมากที่อุตส่าห์รับสัญญาจ้าง ข้าล่ะเป็นห่วงเหลือเกินว่านางรำของข้าจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า” สี่ฮวนครวญออกมา สีหน้าและกิริยาของนางแสดงความกลัดกลุ้มอย่างเห็นได้ชัด จื้อหาวขยับเข้ามาใกล้ขึ้น อยากจะเอื้อมมือไปปลอบประโลมแต่ก็ยั้งตนเองไว้ เขายิ้มอ่อนบาง หวังว่านางจะไม่เห็นว่ารอยยิ้มของเขานั้นเป็นการเยอะเย้ยหรือถากถาง

“แม่นางลี่ ข้าน้อยเข้าใจในความเป็นห่วงของท่าน ทว่านอกเหนือจากเรื่องที่หายไปนี่ ท่านพอจะเคยเห็นหรือทราบเรื่องอะไรหรือไม่ขอรับ? นางรำที่ท่านว่าหายตัวไปกี่วันแล้ว?” พ่อค้าหนุ่มกล่าวถาม

“เด็กของข้าหายตัวไปร่วมสามวันได้แล้วคุณชายหลิน” ลี่ฮวนเอ่ยขึ้นหลังจากที่เริ่มใจเย็นลง “ก่อนหน้าที่นางจะหายไปก็มีคนมาด้อมๆมองๆแถวหออยู่เรื่อยๆ พวกเราเองก็พยายามระวังตัวกันแล้ว แต่ไม่นึกว่านางจะหายไปเสียได้ น่าจะเกี่ยวก้องกับคนผู้นั้นเป็นได้เจ้าค่ะ”

...มีคนมาด้อมๆมองๆที่หอฝึกนางรำก่อนจะหายตัวไป…

จื้อหาวนั่งนิ่งพลางใช้นิ้วไล้ริมฝีปากอย่างใช้ความคิด แต่ยังไม่ทันที่ความคิดของเขาจะเริ่มเดินนั้น สตรีนางหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมชุดชา คาดว่าน่าจะเป็นลูกศิษย์ของโรงนางรำ ก่อนกล่าว “หลังจากนางหายไป ก็ไม่มีใครเห็นชายคนนั้นมาแถวนี้อีกเลยนะเจ้าคะ”

หนุ่มชาวใต้เลิกคิ้ว การลักพาตัวครั้งนี้อาจเป็นไปได้ว่าน่าจะเป็นการลักพาตัวที่มีเป้าหมายชัดเจน ไม่ได้วางแผนเอาไว้เผื่อมาลักพาตัวสตรีนางอื่นของหอ แต่ก็ใช่ว่าจะวางใจได้นัก

“ขอข้าไปดูที่ที่ชายคนนั้นมาให้เห็นบ่อยๆได้หรือไม่?” ชายหนุ่มออกปากถาม ซึ่งได้รับการตอบสนองเป็นอย่างดีจากเจ้าของโรงฝึก นางนำเขาไปยังสระน้ำด้านข้างของหอ บรรยากาศสงบเงียบของโรงฝึกที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง เสียงดนตรีแผ่วเบาไหวคลอเคลียมากับสายลม มันเป็นพื้นที่ที่น่าจะเรียกสมาธิแก่ผู้เรียนวิชารำได้เป็นอย่างดี แต่ไม่คาดว่าจะเกิดไม่พึงประสงค์กับสถานที่แห่งนี้เสียได้

ลี่ฮวนชี้ไปทางสระน้ำด้านข้างของหอ เรียกให้สายตาของจื้อหาวมองตามไปด้วย

“เขามักจะปรากฏตัวให้เห็นแถวนั้นเจ้าค่ะ ตรงต้นไม้สูงสองต้น” นางกล่าว

ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณสำหรับข้อมูล ก่อนผละไปเดินสำรวจพื้นที่ดังกล่าว เขาวนดูพื้นที่โดยรอบก่อนจะสังเกตเห็นผ้าเช็ดหน้าสีแดงผืนหนึ่งติดอยู่บนกิ่งไม้ จึงเก็บมันขึ้นโดยห่อเอาไว้ในผ้าที่เขาพกติดตัวและไม่ใช่มือจับเข้าโดยตรง ไม่ให้กลิ่นของมือของตนติดเข้ากับของที่เก็บได้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะมองเห็นรอยเท้าของสัตว์เล็กๆบนพื้นดิน จื้อหาวนั่งยองลงกับพื้นแล้วสังเกตร่องรอยนั้นชัดๆ ก็เห็นได้ว่าเป็นรอยเท้าของสุนัข ทว่าไม่ใช่ของสายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่นักที่เอาไว้เลี้ยงเพื่อเฝ้าสถานที่ คาดว่าน่าจะเป็นของพันธุ์ที่เล็กกว่าที่เลี้ยงไว้เพื่อประดับหรือเป็นเพื่อนเล่นเท่านั้น ทว่ารอยเท้าของคนนั้นกลับไม่มี คาดว่าเจ้าของรอยเท้าน่าจะเป็นคนกลบทิ้งไป เพื่อไม่ให้มีคนแกะรายตามไปก็เป็นได้ เมื่อตามร่องรอยไปเรื่อยๆ ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ก็หยุดลงที่จี้หยกรูปสุนัข

ชายหนุ่มดึงผ้าออกมาอีกผืนแล้วหยิบชิ้นหยกขึ้นมาจากพื้น ก่อนยกขึ้นมาใกล้ๆแล้วสูดจมูกดมกลิ่น จากการที่ต้องพยายามใช้ชีวิตด้วยการหาของป่าเพื่อเอาชีวิตรอดสมัยยังอยู่บนเขาช้าง จึงทำให้จมูกของเขาดีกว่าคนทั่วไปอยู่หลายขุม สัตว์และคนล้วนมีกลิ่นประจำตัวที่แตกต่างกันออกไป บ้างก็มีกลิ่นของสถานที่ติดมากับสิ่งของนั้นๆหากทิ้งเอาไว้ในสถานที่หนึ่งนานเกินไป ซึ่งจี้หยกชิ้นนี้มีกลิ่นแปลกๆโชยออกมา แม้ว่ากลิ่นนั้นจะฉุนจมูกนัก แต่ก็ใช่ว่ามันเป็นกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย มันคือกลิ่นของกำมะถันที่เขาเคยได้ดมเมื่อครั้งที่เขาแวะเวียนไปเพื่ออาบผ่อนคลายตนที่บ่อน้ำพุร้อนกับพี่สาวครั้งกระโน้น

…มีร่องรอยของฝีเท้าสุนัขขนาดเล็ก ผ้าเช็ดหน้าสีแดง กับหยกที่มีกลิ่นกำมะถันหนึ่งชิ้น...

...ถ้าจะให้คาดการณ์ก่อนก็คือ หนึ่ง คนที่คิดจะกระทำการนี้ต้องวางแผนไว้นานพอสมควร จึงมีการลบร่องรอยของตนเองเพื่อไม่ให้มีคนตามรอยกลับไปได้ สอง เขามีการนำสุนัขขนาดเล็กติดตัวมาด้วย ไม่นำมาเพื่อใช้หลอกล่อเหยื่อ ก็อาจจะเพื่อนำมาแทนสัญญาณเตือนให้ตนเองเมื่อมีคนเข้ามาใกล้ สาม หยกที่ทำตกเอาไว้ อาจจะทำตกระหว่างที่ทำการหลบหนีหลังจากได้ทำการลักพาตัวเหยื่อเป็นการสำเร็จ...

...หรือว่า สี่...หนีตามกัน...

จื้อหาวส่ายศีรษะน้อยๆกับความคิดอย่างสุดท้ายที่ผุดเข้ามาในหัว ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ใช่คนที่จะมาตัดสินคนอื่นจากหลักฐานเพียงน้อยนิด สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือตามหาเหยื่อให้เจอ แล้วที่เหลือก็คงต้องสืบให้รู้ความเสียก่อนจึงตัดสิน คิดได้ดังนั้นพ่อค้าก็หนุ่มนำหลักฐานทั้งสองชิ้นห่อลงม้วนผ้าเป็นอย่างดี ก่อนกลับไปรายงานถึงสิ่งที่เขาพบให้แก่เจ้าของโรงฝึกนางรำ

“ข้าพบของอยู่สองสิ่งตรงบริเวณที่ท่านบอก” จื้อหาวกล่าวพลางดึงของทั้งสองชิ้นออกมาให้เจ้าของสัญญาจ้างดู ใบหน้าของนางแสดงถึงความเป็นกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด เขาเข้าใจในความกลัดกลุ้มของนางแต่หากไม่ทำอะไรเสีย การตามหาก็คงเป็นไปได้ยากนัก “จากเบาะแสที่มี เดี๋ยวข้าจะให้สุนัขดมกลิ่นตามหาศิษย์ของท่านให้เจอขอรับ โปรดวางใจได้”

...ซึ่งไอ้สุนัขตัวที่ว่านั่นมันก็เขานี่ล่ะ…

หลังจากรายงานหนุ่มชาวใต้ก็ตรงกลับไปที่เนินดินที่พบของ ก่อนหยิบจี้หยกขึ้นมาจากห่อผ้าแล้วจึงแกะขึ้นสูดกลิ่น เป็นกลิ่นฉุนของกำมะถันที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่ผิดแน่ และเขาต้องตามกลิ่นนี้ไปให้เจอต้นตอก็เท่านั้นเอง ชายหนุ่มหยิบดินตรงพื้นขึ้นมาสูดเพื่อเทียบกลิ่น แม้จะจางนักเขาก็ยังได้กลิ่นเหมือนกับกลิ่นเดียวที่มาจากหยก ราวกับว่าเจ้าของหยกเคยผ่านมาทางนี้ไม่ผิดเป็นแน่ จื้อหาวก้มลงสูดกลิ่นกับพื้น คลานสี่ขาโก้งโค้งอย่างสัตว์โดยให้จมูกอยู่ใกล้พื้นเพื่อดมกลิ่น ก่อนค่อยๆตามรอยกลิ่นไปทีละน้อย เส้นทางเข้าออกเมืองเสียวเพ่ยมีสี่ทาง กลิ่นนี้นำไปทางตะวันออกของเมือง ซึ่งจากทางที่มุ่งไป คงเป็นเส้นทางไปยังเมืองเซี่ยพีไม่ผิดแน่ ก่อนเขาจะไปทำธุระต่อ จื้อหาวมุ่งกลับไปที่โรงเตี๊ยม บอกลูกพี่ลูกน้องว่าตนจะไปเมืองเซี่ยพีก่อน แล้วให้นางค่อยตามเขาไป

ชายหนุ่มขึ้นขี่ม้าฮั่นเสี่ยจมูกดมกลื่นที่มีหลงเหลืออยู่ในอากาศ บางคราวก็งมาดมกลิ่นตามกับพท้น ตามร่องรอยที่มีเหลือออกจากเสียวเพ่ยไป




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-10-2 22:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -56 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -56 + 5

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่เจ็ดดาว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
หลี่ซื่อชุนชิว
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x6
x8
x12
x30
x32
x23
x220
x133
x1
x100
x316
x10
x90
x32
x50
x15
x50
x10
x11
x35
x100
x120
x121
x42
x10
x10
x100
x159
x20
x74
x100
x55
x1
x1
x1
x1
x10
x320
x74
x10
x5
x10
x2
x120
x25
x10
x5054
x83
x1
x2
x5
x110
x10
x20
x2
x536
x520
x2000
x310
x50
x413
x98
x3
x10
x50
x9
x10
x5
x38
x2
x10
x30
x1
x27
x1

1115

กระทู้

3993

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
793863
เงินตำลึง
7216289
ชื่อเสียง
245181
ความหิว
1595

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
18134
ความชั่ว
8283
ความโหด
39141
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-10-2 21:53:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
อี้ฝงเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x96
x3
x1
x1
x44
x10
x1
x3
x5
x1
x100
x7
x20
x1
x1
x2
x5
x2
x670
x79
x1
x10
x44
x10
x5
x120
x7
x7
x2
x2
x11
x60
x8
x1
x535
x130
x4
x14
x1813
x4
x330
x4
x2
x5
x3
x7
x36
x1
x690
x1
x1
x225
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x3
x8
x1150
x70
x4
x15
x66
x21
x2
x5
x5
x880
x13
x1083
x48
x242
x210
x250
x160
x1
x17
x165
x1
x130
x500
x500
x2263
x3
x140
x31
x2325
x9999
x8
x9
x41
x28
x938
x10
x4
x17
x2
x19
x2
x30
x190
x9
x809
x203
x600
x884
x83
x4910
x6
x670
x952
x110
x2130
x57
x15
x599
x485
x861
x100
x5
x2196
x487
x3999
x578
x51
x830
x2003
x1859
x205
x4241
x58
x691
x392
x905
x233
x116
x140
x201
x3
x6
x2
x1040
x77
x35
x2028
x170
x1
x196
x4
x9999
x940
x2
x20
x239
x1340
x4200
x3837
x39
x2960
x1200
x330
x536
x9999
x899
x325
x1
x280
x683
x2275
x351
x49
x10
x1
x7
x7
x14
x21
x9
x218
x6645
x177
x7675
x199
x12
x4430
x9
x1
x3012
x6
x8
x708
x200
x8
x9
x101
x15
x6
x312
x1730
x6
x16
x79
x541
x59
x4
x115
x3
x15
x6
x138
x5
x3
x3
x2470
x480
x124
x5239
x403
x287
x2798
x2158
x4903
x10
x2
x228
x3293
x5250
x910
x970
x8
x1323
x794
x90
x300
x54
x551
x2000
x9999
x11
x2488
x9999
x9999
x2272
x945
x393
x67
x1110
x4
x1410
x31
x1924
x2098
x240
x1
x256
x463
x1330
x251
x1049
x1689
x2137
x3416
x9999
x2289
x2544
x1249
x2023
x391
x1938
x2304
x1722
x128
x42
x1
x22
x1759
x1505
x63
x1
x4365
x5499
x67
x9999
x122
x423
x438
x1942
x102
x1835
x232
x305
x58
x377
x208
x8
x80
x11
x9999
x93
x400
x1533
x162
x51
x289
x40
x1
x353
x9999
x2625
x890
x60
x70
x149
x9999
x101
x6683
x111
x713
x206
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-10-14 11:54

ขึ้นไปด้านบน