กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 111|ตอบกลับ: 2

{ เมืองหนานผี } ตลาดจินเจียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-29 15:02:41 |โหมดอ่าน

ตลาดจินเจียง
 



ตลาดจินเจียงเป็นตลาดเพียงแห่งเดียวในเมืองหนานผี
มีคูคลองที่ถูกชาวบ้านขุดไว้เพื่อนำน้ำจากลำธานเข้ามาล่อเลี้ยงภายในเมือง
นอกจากนี้ในช่วงเช้าจะมีของอร่อยๆ มากมายให้จับจ่ายซื้อขาย
ส่วนมากจะเป็น ข้าวต้ม โจ๊ก หรือ พวกซาลาเปา
ช่วงเย็นก็มีตลาดตอนกลางคืน สวยมากเชียวละ!
แต่หากช่วงเทศกาลก็จะมีการละเล่นแปลกๆ มากมาย!

นอกจากนี้แล้วยังมีการนิยมนำบัวมาทำเป็นไส้ขนมของ ขนมเยว่ปิง อีกด้วย!
เพราะรอบๆ คูคลองมีดอกบัวอยู่ ไม่รู้ว่าใครมาปลุกไว้เมื่อนานมาแล้ว


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-3-10 20:39:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-11 00:13

ลูกจิ้งจอกงอกหาง

132


{ ผจญภัยกับคู่หู 10 }

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

         เช้าตรู่เป็นเวลาที่หมู่นกกาออกหาอาหาร พากันบินส่งเสียงจิ้บๆ ตามสุมทุมพุ่มไม้...นกกระทาตัวหนึ่งโฉบตั๊กแตนที่กำลังดักแมลงได้ และนกกระทาตัวนั้นก็ไม่พ้นโดนกงเล็บหลงหยา เจ้าเหยี่ยวห้าวโฉบไปกินต่ออีกทอด….ที่เรียกว่ายอดนักล่าคืออยู่เหนือนักล่าด้วยกันเอง

        ชายป่าเมืองหนานผีมีขบวนประหลาดอันประกอบไปด้วยแถวตอนเรียงหนึ่ง หมูก้อนกลมห้าตัว หนึ่งบุรุษหน้าหวานบนหลังอาชาสีชาด และเสือดาวหอมะกับแมวป่าหน้ามึนเดินตามก้นกันอยู่ นานๆครั้งจะมีผู้สัญจรสวนกันก็ไม่พ้นหันมามองแล้วมองอีกว่า ‘นี่มันขบวนการณ์ผีสางอะไร….’

       อู๊ด-- อี๊ดๆ -----

       “...เห็นทีคราวนี้จะพาเราเข้าเมืองล่ะ พี่เกิ้นหยางยังสนใจนกกระทาย่างเกลืออยู่ไหม? ว่าไง?” ชายในชุดผ้าฝ้ายขาวตบๆไล่ฝุ่นออกจากบ่า เงยหน้าขึ้นเห็นประตูเมืองอยู่ลิบๆ ก็เข้าใจว่าขบวนการณ์หมูภาคีจะพาเขาเข้าเมืองอีกแล้ว รายการอาหารในหัวเริ่มกลับมาทำงานอีกรอบ ‘นกกระทาย่างเกลือ...กุ้งอบหม้อดิน อื่ม..ผัดผักสามสหาย’

       โฮกก!! (อยากกินเองก็บอกไม่ต้องมาอ้างข้า!)

        “ฮะๆๆ เข้าใจแล้วๆ อย่าใจร้อนสิพี่เสือเดี๋ยวเข้าเมืองข้าจะหาให้สักสองสามตัว” ฟังจบทั้งม้าทั้งเสือพากันสบตาปริบๆ พวกมันคิดถูกรึไม่มาติดตามนักกวีรายนี้! เสิ่นหลิงเฮ่าและคณะออกติดตามหมูทั้งห้าต่อไป จนเข้าสู่เมืองหนานผีในเวลาเช้าที่อากาศสดใสเหมาะทำกิจกรรมทุกอย่าง

.
.
.
        
        วัตถุดิบที่เหลือจากการทำขนมทังหยวน ถูกใช้ต้มถั่วแดงน้ำขิงทานกันในเรือไปแล้วสิ้น นักกวีหนุ่มได้โอกาสเข้าสู่ย่านการค้า ‘ตลอดจินเจียง’ ก็เร่งซื้อหาเสบียงเตรียมไว้เป็นการใหญ่ ขณะที่เขามัวต่อราคา บางครั้งเกรงว่าจะคลาดกันกับลูกหมูทั้งห้า จึงมอบหมายงานให้หลงหยา คอยบินสังเกตุการณ์บนภาคผืนฟ้าไปด้วยเสียเลย หนนี้เขาไม่ต้องแข่งกับเวลา...ขออาจารย์มาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้วยตัวเอง เรื่องนักล่าก็ขจัดไปเรียบร้อยด้วยผงดอกเทียนกิ่งขาวหนึ่งห่อใหญ่ ‘ถ้ารู้แบบนี้ควรย้อมเสียตั้งแต่แรก’ ติดก็แค่หนังหน้าที่ค่อนข้างจะดูดีผิดสามัญ ค่อยอาศัยพืชสมุนไพรช่วยอำพรางเปลี่ยนสีผิวเอาทีหลัง

        “เร่เข้ามา! เร่เข้ามา! คณะละครสัตว์ของเรามาเปิดการแสดงให้ทุกท่านได้ชมกันแล้ว! อย่าช้าที่นั่งดีดีมีน้อย! การแสดงของเรารับรองว่าท่านไม่เคยได้เห็นมาก่อน!”

        “แม่จ๋าๆ ดูสิ หมูล่ะ หมูใส่กระโปรงด้วย คิกๆๆ”

        “อุ้ยต๊ายน่ารักจัง...เราไปดูกันเถอะเหลียนเอ๋อร์”

        แว่วเสียงประกาศจากคณะละครเร่อยู่ไม่ไกล หลิงเฮ่ามือหนึ่งถือไม้เสียบนกกระทาย่างเกลือ อีกมือถือส้มผีผาตระกร้าใหญ่หันมองตามก็เห็นเวทียกพื้นกลางตลาด รอบๆ มีทั้งสัตว์หลากชนิด จรเข้ สิงโต ช้างล้วนประดับตกแต่งอย่างวิจิตรรอขึ้นแสดง นอกจากนั้น…

       อี้ดๆๆ อู๊ดๆๆ อี๊ด!!!

        “เฮ้ย!! เจ้าหมูพวกนี้ขึ้นมาบนเวทีทำไม! การแสดงจะเริ่มอยู่แล้วใครก็ได้มาจับพวกมันออกไปสิ!”

        “โน้นๆ อยุ่ทางซ้าย หวา!! มันแทะเสาธงพังแล้วทุกคนระวัง!!”

       โครมม!!

        นักกวีหนุ่มกลอกดวงตาขึ้นมองฟ้าทั้นที…. ในกรงของคณะละครสัตว์มีหมูสองตัวดังคาด ตัวหนุ่งสวมชุดย่อส่วนของบุรุษ อีกตัวแต่งเป็นหมูสาวใส่ผมปลอมพร้อมขึ้นแสดง แต่ดวงตาดูหงอยๆ เศร้าซึม ภาคีหมูทั้งห้าที่โดดขึ้นเวทีไปป่วนคณะละคร…. กลายเป็น ‘อันธพาลหมู’ คงไม่พ้นเพราะต้องการปล่อยเพื่อนร่วมเผ่าพันธ์ุอีกแล้ว ที่นักกวีหนุ่มคาดเดาได้เพราะนี่มันเหตุการณ์คุ้นๆ เมือนที่ตลาดเมืองหานตานไม่มีผิด!

        คณะละครสัตว์วิ่งวุ่นตามจับหมูทั้งห้าที่เดี๋ยวกระโดดกัด เดี๋ยวพุ่งชนจนผู้ประกาศตกเวที ดูสับสนอลหม่านเป็นอย่างยิ่ง หนึ่งคนหนึ่งเสือดาวหิมะหันหน้ามองกัน ‘เอาไงต่อล่ะ?’ นักกวีหนุ่มลูบถุงเงินในอกเสื้อ...ยังพอมีอยู่

        เห็นทีคงไม่พ้นต้องแก้ปัญหาด้วยเงินตราอีกแล้ว…

        “ขออภัย….หัวหน้าคณะอยู่ที่ใดหรือ? ข้ามีเรื่องอยากรบกวนสักนิด” แม้จะคนละเผ่าพันธุ์ ไหนๆ ก็ร่วมเดินทางมาแล้วจะช่วยก้ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ถึงไม่ได้ช่วยภาคีหมูไร้นาม เขาก็ต้องช่วยเหล่ามนุษย์จากการถูกขบวนหารณ์หมูรังแก...จนไม่เป็นอันทำมาหากิน อย่างเช่นตอนนี้ ‘นายหน้าค้าหมูเซิงโหม่ว’ ยินดีให้บริการ

         หัวหน้าคณะคือชายวัยกลางคนมีหนวดโง้งผู้หนึ่ง เมื่อหลิงเฮ่าเจรจาออกปากว่าจะขอซื้อหมูทั้งสองตัว ทีแรกก็มีการบ่ายเบี่ยงไม่ขาย เพราะเขาต้องใช้สองตัวนั้นขึ้นแสดงพร้อมสาธยายว่ากว่าจะคัดหาหมู่ที่มีพรสวรรค์มาฝึกให้เชื่อง แสนรู้จนขึ้นแสดงได้น่ะมันไม่ง่าย ‘คือจะโก่งราคาว่างั้นเถอะ...’ งานรองของสกุลเสิ่นคือเปิดกิจการค้าขาย ด้วยสายเลือดพ่อค้าในตัวฟังแล้วก็รู้ใส้รู้พุงกันดี---

        “ท่านว่าไม่มีอย่างอื่นมาขึ้นแสดงเอาอย่างนี้เป็นไร ในมือข้ามีม้วนนิทานของนักกวีท่านหนึ่ง กำลังเป็นที่นิยมในต้าฮั่น...หากท่านยอมลดราคาขายต่อข้าสักตัวละ1000ตำลึง ม้วนนิทานครามนี่ก็ยกให้เปล่าๆ สนใจรึไม่?” รับเงินไปก็ไม่แน่ว่าจะหาอย่างอื่นขึ้นแสดงแทนได้ สู้เอานิทานขึ้นไปเล่าจะดึงความสนใจผู้ชมได้มากกว่า หัวหน้าคณะคิดอย่างหนักอยู่ครู่หนึ่งจึงขอดูม้วนนิทานก่อน นักกวีหนุ่มยินยอมเปิดให้ดูเพียงครึ่งเดียว กันหัวหน้าคณะหัวหมอจำไปใช้แล้วไม่ยอมลดรอคา “....ก็ได้ งั้นเจ้าส่งม้วนนิทานนั้นมา ข้าจะลดราคาหมูให้...ปิดการค้าได้!”

        “ด้วยความยินดี….” เสิ่นหลิงเฮ่าคลี่ยิ้มงดงามหางจิ้งจอกที่มองไม่เห็นโบกสะบัดอยุ่ด้านหลัง เขายื่นเงินจำนวนสองพันตำลึงให้แก่หัวหน้าคณะแล้วมองดูหมูคุณผู้หญิง หมู่คุณผู้ชายถูกปล่อยออกจากกรง ทั้งสองตัวเดินเข้ามาสบตานักกวีหนุ่มอยู่นิ่งนานจนเขาต้องกล่าว “มีอะไร?? ไปหาเพื่อนเจ้าสิ” ร่างสูงยิ้มขันๆ เจ็ดตัวเข้าไปแล้วสินะ… ขบวนท่าจะยาวขึ้นทุกที ทรัพย์ในกระเป๋าเขาก็เบาลงทุกที

         อี๊ด…..อู๊ด….

         เจ้าหมูทั้งสองตัวที่พึ่งออกมาเป็นอิสระหันสบตาภาคีร่วมเผ่าพันธุ์ ก่อนพากันวิ่งไปแล้วสุมหัวหนีมนุษย์กันตามเดิมและแล้วก็เป็นไปตามคาด... ภาคีหมูทั้งห้าได้สมาชิกใหม่กลายเป็น ภาคีหมูทั้งเจ็ด....เจ้าสี่ขาตั้งแถวเรียงกัน โดยมีหมูคุณหนูหมูคุณชายเดินต่อท้ายไปอีกสองตัว นักกวีหนุ่มตบๆ ถุงเงินในอกเสื้อ... อย่ามีถึงสิบเลย เสียงตำลึงในถุงเริ่มจะพร่องลงไปทุกที

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2
โพสต์ 2018-12-5 17:30:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kingowen2 เมื่อ 2018-12-5 17:37

โรลอิสระ

หลังจากที่หนึ่งคนหนึ่งม้านั้นออกเดินทางจนมาถึงเมืองหนานผีก็ได้เดินไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึงตลาดจินเจียงที่เป็นตลาดภายในเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งของมากมายทั้งของกินหรือของใช้ต่างๆก็มีมากมายนับไม่ถ้วนแต่จะเห็นสะดุดตาก็เป็นของกินที่มีเลือกให้หลากหลายมากมายนัก

"ดูๆนั้นเจ้าม้าของกินมากมายนักข้าวต้มร้านนี้น่ากินมากเอางี้เดี่ยวข้าค่อยมากินเดี่ยวเอาเจ้าไปฝากไว้กับโรงเตี๊ยมแถวนี้ก่อนล่ะนั้นนะ เจ้าจะได้กินหญ้าแล้วก็อาบน้ำด้วย"

ฮี่ ฮี่ ฮี่

หลังจากที่นำเจ้าม้าไปฝากไว้กับโรงรับฝากม้าแถวนี้แล้วหลังจากจ่ายเงินเสร็จแล้วนั้นเฉินอี้ก็กลับมาเดินตลาดจินเจียงอีกครั้งแล้วก็ได้เดินไปยังร้านข้าวต้มร้านที่เล็งเอาไว้อีกครั้ง

"นี้ๆพี่ชายข้าน้อยขอข้าวต้ม2ถ้วยแล้วก็ผัดผักแล้วก้หมูอย่าละกันนะ"

"ได้ๆเดี่ยวน้องชายนั่งรอสักครู่เดี่ยวพี่ชายคนนี้จะรีบทำให้อร่อยเลย"

"ฮ่าๆข้าจะรอนะพี่ชาย"

หลังจากรอได้สักพักอาหารก็ถูกน้ำมาเรียงกันส่งกลิ่นหอมจนตัวเองนั้นน้ำลายไหลออกมาทันทีเพราะตลอดการเดินทางที่ผ่านมานั้นตนเองได้กินเพียงพวกอาหารแห้งสำหรับการเดินทางเท่านั้นไม่ได้กินอาหารที่ปรุงสดๆมาเป็นระยะเวลานานแล้ว

"น่ากินมากพี่ชายถ้างั้นค่าไม่เกรงใจล่ะนะ"

"เชิญๆน้องชายเลยถ้ามีอะไรต้องการก็เรียกพี่ชายคนนี้ได้เสมอข้าวต้มร้านพี่ชายนั้นอร่อยสุดในตลาดแห่งนี้เลยนะจะบอกให้"

เฉินอี้ที่ตอนนี้ไม่ได้ฟังเสียงที่พ่อค้าพูดเลยซัดข้าวต้มแล้วผัดผักอย่างอดอยากหัวโหยมาเป็นระยะเวลานานแล้ว

"อร่อยๆอ้าข้าเหมือนได้ตายแล้วกลับมาเกิดใหม่อย่างไงอย่างงั้นเลยนะนี้"

หลังจากที่อิ่มกับมื้ออาหารนี้แล้วนั้นเฉินอี้ก็ได้สังเกตบรรยากาศภายในตลาดแห่งนี้ว่ามีอะไรบ้างมีทั้งร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายของกินหรือแม้กระทั้งร้านขายของเล่นมีให้เห็นภายในตลาดแห่งนี้เต็มไปหมดแต่ก็มีสิ่งนี้ที่เฉินอี้เห็นแล้วทำให้ตนเองรู้สึกเศร้าใจอย่างมากคือตนเองยังเห็นเหล่าขอทานหรือเหล่าเด็กบางคนที่ใส่เสื้อผ้ามอมแมมมองนั่งหรือยืนคอยมองเหล่าของหวานหรือว่าบรรดาของกินต่างๆ

"ใช่ว่าทุกคนจะมีอาหารกินครบทุกมื้อหรือว่ามีที่นอนทุกครั้งความเลือมล้ำนี้ไม่ว่าจะที่ใดก็มีมากหรือน้อยเท่านั้นเองเห้อ"

ตอนที่ตนนั้นยังมีพ่ออยู่ตนเองก็ไม่เคยอดยากต่อให้ภายหลังตนเองก็ยังมีเงินทองให้จับจ่ายใช้สอยแม้ไม่มากเท่าเมื่อก่อนแต่ก็มีอาหารครบทั้งสามมื้อมีที่นอนให้หลับเจ็บป่วยตอนไหนก็มียาคอยรักษาแต่ตอนหลังที่ได้ออกเดินทางมานั้นก็ได้พบกับความยากลำบากหรือได้เห็นชีวิตมากมายว่าแต่ละคนนั้นลำบากกันมากหรือน้อยเพียงใด

"ถ้าข้าไม่ทำอะไรข้าก็ไม่ต่างจากเจ้าพวกขุนนางหรือพวกคนชั่วเหล่านั้น……."

หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วเฉินอี้ก็ได้ตระโกนขึ้นทั่วบริเวณจนมีผู้คนหันมาสนใจกันเต็มไปหมด

"ใครที่ไม่มีข้าวกินหรือว่าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันนั้นขอเชิญมาทางนี้ขอรับให้กินข้าวหรืออาหารให้เต็มที่หรือจะเอากลับไปฝากคนที่บ้านก็ได้แต่ขอให้มีสัจจริงนะขอรับสำหรับคนที่ไม่มีจริงๆเพื่อให้พวกเขานั้นได้มีอาหารดีๆกินบ้างนั้นขอรับ"

หลังจากที่ได้ประกาศไปก็มีหลายคนที่กำลังสงสัยว่าทำอะไรแล้วก็มีบางคนที่เยาะเย้ยภายในใจอยู่นั้นผ่านไปได้แปปเดียวก็มีเหล่าขอทานที่เริ่มเดินมาถามเฉินอี้อยู่

"ให้พวกเรากินได้จริงๆหรือแล้วสามารถเอากลับไปได้ด้วยแล้วยังฟรีด้วยใช่ไหม?"

"แน่นอนพวกท่านกินกันได้เต็มที่เลยแล้วก็สามารถนำกลับไปกันได้มาลงบัญชีที่ข้าได้เลย!!!"

หลังจากนั้นก็มีหลายคนที่เริ่มทยอยมากินแล้วก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปหลังจากกินกันเสร็จแล้วก็มีส่วนใหญ่มาขอบคุณหรือแม้กระทั้งบางคนไม่ด่าว่าโง่แล้วก็ไปเลยหรือไม่ได้พูดไรแต่เฉินอี้ก้ไม่ได้ว่าไรเพราะทำไปด้วยใจของตนหลังจากที่จ่ายเงินให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าหมดแล้วตนเองก็เดินทางไปหาเจ้าม้าเพื่อเดินทางไปยังข้างหน้าต่อไป

@Admin

เงินที่เหลือจ่ายค่าอาหารมอบให้กับคนขอทานและเด็กกำพร้า

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-5 17:53

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองแดง
ง้าวมรกต
กลยุทธ์ซุนจื่อ
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x92
x10
x1
x2
x4
x58
x100
x1
x60
x50
x50
x8
x50
x26
x6
x4
x5
x1
x100
x80
x5
x10
x10
x10
x11
x1
x3
x30
x30
x50
x1
x50
x15
x30
x60
x95
x55
x50
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-14 11:33

ขึ้นไปด้านบน