ดู: 201|ตอบกลับ: 4

{ เมืองหนานผี } ตลาดจินเจียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-29 15:02:41 |โหมดอ่าน


ตลาดจินเจียน

{ เมืองหนานผี }











【ย่านการค้าหรงจิง】

ตลาดจินเจียงเป็นตลาดเพียงแห่งเดียวในเมืองหนานผี

มีคูคลองที่ถูกชาวบ้านขุดไว้เพื่อนำน้ำจากลำธานเข้ามาล่อเลี้ยงภายในเมือง
นอกจากนี้ในช่วงเช้าจะมีของอร่อยๆ มากมายให้จับจ่ายซื้อขาย
ส่วนมากจะเป็น ข้าวต้ม โจ๊ก หรือ พวกซาลาเปา
ช่วงเย็นก็มีตลาดตอนกลางคืน สวยมากเชียวละ! 
แต่หากช่วงเทศกาลก็จะมีการละเล่นแปลกๆ มากมาย!
นอกจากนี้แล้วยังมีการนิยมนำบัวมาทำเป็นไส้ขนมของ ขนมเยว่ปิง อีกด้วย! 
เพราะรอบๆ คูคลองมีดอกบัวอยู่ ไม่รู้ว่าใครมาปลุกไว้เมื่อนานมาแล้ว


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

967

กระทู้

3602

โพสต์

68หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
794036
เงินตำลึง
98300
ชื่อเสียง
195435
ความหิว
1520

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17387
ความชั่ว
8273
ความโหด
30856
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-3-10 20:39:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-11 00:13

ลูกจิ้งจอกงอกหาง

132


{ ผจญภัยกับคู่หู 10 }

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

         เช้าตรู่เป็นเวลาที่หมู่นกกาออกหาอาหาร พากันบินส่งเสียงจิ้บๆ ตามสุมทุมพุ่มไม้...นกกระทาตัวหนึ่งโฉบตั๊กแตนที่กำลังดักแมลงได้ และนกกระทาตัวนั้นก็ไม่พ้นโดนกงเล็บหลงหยา เจ้าเหยี่ยวห้าวโฉบไปกินต่ออีกทอด….ที่เรียกว่ายอดนักล่าคืออยู่เหนือนักล่าด้วยกันเอง

        ชายป่าเมืองหนานผีมีขบวนประหลาดอันประกอบไปด้วยแถวตอนเรียงหนึ่ง หมูก้อนกลมห้าตัว หนึ่งบุรุษหน้าหวานบนหลังอาชาสีชาด และเสือดาวหอมะกับแมวป่าหน้ามึนเดินตามก้นกันอยู่ นานๆครั้งจะมีผู้สัญจรสวนกันก็ไม่พ้นหันมามองแล้วมองอีกว่า ‘นี่มันขบวนการณ์ผีสางอะไร….’

       อู๊ด-- อี๊ดๆ -----

       “...เห็นทีคราวนี้จะพาเราเข้าเมืองล่ะ พี่เกิ้นหยางยังสนใจนกกระทาย่างเกลืออยู่ไหม? ว่าไง?” ชายในชุดผ้าฝ้ายขาวตบๆไล่ฝุ่นออกจากบ่า เงยหน้าขึ้นเห็นประตูเมืองอยู่ลิบๆ ก็เข้าใจว่าขบวนการณ์หมูภาคีจะพาเขาเข้าเมืองอีกแล้ว รายการอาหารในหัวเริ่มกลับมาทำงานอีกรอบ ‘นกกระทาย่างเกลือ...กุ้งอบหม้อดิน อื่ม..ผัดผักสามสหาย’

       โฮกก!! (อยากกินเองก็บอกไม่ต้องมาอ้างข้า!)

        “ฮะๆๆ เข้าใจแล้วๆ อย่าใจร้อนสิพี่เสือเดี๋ยวเข้าเมืองข้าจะหาให้สักสองสามตัว” ฟังจบทั้งม้าทั้งเสือพากันสบตาปริบๆ พวกมันคิดถูกรึไม่มาติดตามนักกวีรายนี้! เสิ่นหลิงเฮ่าและคณะออกติดตามหมูทั้งห้าต่อไป จนเข้าสู่เมืองหนานผีในเวลาเช้าที่อากาศสดใสเหมาะทำกิจกรรมทุกอย่าง

.
.
.
        
        วัตถุดิบที่เหลือจากการทำขนมทังหยวน ถูกใช้ต้มถั่วแดงน้ำขิงทานกันในเรือไปแล้วสิ้น นักกวีหนุ่มได้โอกาสเข้าสู่ย่านการค้า ‘ตลอดจินเจียง’ ก็เร่งซื้อหาเสบียงเตรียมไว้เป็นการใหญ่ ขณะที่เขามัวต่อราคา บางครั้งเกรงว่าจะคลาดกันกับลูกหมูทั้งห้า จึงมอบหมายงานให้หลงหยา คอยบินสังเกตุการณ์บนภาคผืนฟ้าไปด้วยเสียเลย หนนี้เขาไม่ต้องแข่งกับเวลา...ขออาจารย์มาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้วยตัวเอง เรื่องนักล่าก็ขจัดไปเรียบร้อยด้วยผงดอกเทียนกิ่งขาวหนึ่งห่อใหญ่ ‘ถ้ารู้แบบนี้ควรย้อมเสียตั้งแต่แรก’ ติดก็แค่หนังหน้าที่ค่อนข้างจะดูดีผิดสามัญ ค่อยอาศัยพืชสมุนไพรช่วยอำพรางเปลี่ยนสีผิวเอาทีหลัง

        “เร่เข้ามา! เร่เข้ามา! คณะละครสัตว์ของเรามาเปิดการแสดงให้ทุกท่านได้ชมกันแล้ว! อย่าช้าที่นั่งดีดีมีน้อย! การแสดงของเรารับรองว่าท่านไม่เคยได้เห็นมาก่อน!”

        “แม่จ๋าๆ ดูสิ หมูล่ะ หมูใส่กระโปรงด้วย คิกๆๆ”

        “อุ้ยต๊ายน่ารักจัง...เราไปดูกันเถอะเหลียนเอ๋อร์”

        แว่วเสียงประกาศจากคณะละครเร่อยู่ไม่ไกล หลิงเฮ่ามือหนึ่งถือไม้เสียบนกกระทาย่างเกลือ อีกมือถือส้มผีผาตระกร้าใหญ่หันมองตามก็เห็นเวทียกพื้นกลางตลาด รอบๆ มีทั้งสัตว์หลากชนิด จรเข้ สิงโต ช้างล้วนประดับตกแต่งอย่างวิจิตรรอขึ้นแสดง นอกจากนั้น…

       อี้ดๆๆ อู๊ดๆๆ อี๊ด!!!

        “เฮ้ย!! เจ้าหมูพวกนี้ขึ้นมาบนเวทีทำไม! การแสดงจะเริ่มอยู่แล้วใครก็ได้มาจับพวกมันออกไปสิ!”

        “โน้นๆ อยุ่ทางซ้าย หวา!! มันแทะเสาธงพังแล้วทุกคนระวัง!!”

       โครมม!!

        นักกวีหนุ่มกลอกดวงตาขึ้นมองฟ้าทั้นที…. ในกรงของคณะละครสัตว์มีหมูสองตัวดังคาด ตัวหนุ่งสวมชุดย่อส่วนของบุรุษ อีกตัวแต่งเป็นหมูสาวใส่ผมปลอมพร้อมขึ้นแสดง แต่ดวงตาดูหงอยๆ เศร้าซึม ภาคีหมูทั้งห้าที่โดดขึ้นเวทีไปป่วนคณะละคร…. กลายเป็น ‘อันธพาลหมู’ คงไม่พ้นเพราะต้องการปล่อยเพื่อนร่วมเผ่าพันธ์ุอีกแล้ว ที่นักกวีหนุ่มคาดเดาได้เพราะนี่มันเหตุการณ์คุ้นๆ เมือนที่ตลาดเมืองหานตานไม่มีผิด!

        คณะละครสัตว์วิ่งวุ่นตามจับหมูทั้งห้าที่เดี๋ยวกระโดดกัด เดี๋ยวพุ่งชนจนผู้ประกาศตกเวที ดูสับสนอลหม่านเป็นอย่างยิ่ง หนึ่งคนหนึ่งเสือดาวหิมะหันหน้ามองกัน ‘เอาไงต่อล่ะ?’ นักกวีหนุ่มลูบถุงเงินในอกเสื้อ...ยังพอมีอยู่

        เห็นทีคงไม่พ้นต้องแก้ปัญหาด้วยเงินตราอีกแล้ว…

        “ขออภัย….หัวหน้าคณะอยู่ที่ใดหรือ? ข้ามีเรื่องอยากรบกวนสักนิด” แม้จะคนละเผ่าพันธุ์ ไหนๆ ก็ร่วมเดินทางมาแล้วจะช่วยก้ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ถึงไม่ได้ช่วยภาคีหมูไร้นาม เขาก็ต้องช่วยเหล่ามนุษย์จากการถูกขบวนหารณ์หมูรังแก...จนไม่เป็นอันทำมาหากิน อย่างเช่นตอนนี้ ‘นายหน้าค้าหมูเซิงโหม่ว’ ยินดีให้บริการ

         หัวหน้าคณะคือชายวัยกลางคนมีหนวดโง้งผู้หนึ่ง เมื่อหลิงเฮ่าเจรจาออกปากว่าจะขอซื้อหมูทั้งสองตัว ทีแรกก็มีการบ่ายเบี่ยงไม่ขาย เพราะเขาต้องใช้สองตัวนั้นขึ้นแสดงพร้อมสาธยายว่ากว่าจะคัดหาหมู่ที่มีพรสวรรค์มาฝึกให้เชื่อง แสนรู้จนขึ้นแสดงได้น่ะมันไม่ง่าย ‘คือจะโก่งราคาว่างั้นเถอะ...’ งานรองของสกุลเสิ่นคือเปิดกิจการค้าขาย ด้วยสายเลือดพ่อค้าในตัวฟังแล้วก็รู้ใส้รู้พุงกันดี---

        “ท่านว่าไม่มีอย่างอื่นมาขึ้นแสดงเอาอย่างนี้เป็นไร ในมือข้ามีม้วนนิทานของนักกวีท่านหนึ่ง กำลังเป็นที่นิยมในต้าฮั่น...หากท่านยอมลดราคาขายต่อข้าสักตัวละ1000ตำลึง ม้วนนิทานครามนี่ก็ยกให้เปล่าๆ สนใจรึไม่?” รับเงินไปก็ไม่แน่ว่าจะหาอย่างอื่นขึ้นแสดงแทนได้ สู้เอานิทานขึ้นไปเล่าจะดึงความสนใจผู้ชมได้มากกว่า หัวหน้าคณะคิดอย่างหนักอยู่ครู่หนึ่งจึงขอดูม้วนนิทานก่อน นักกวีหนุ่มยินยอมเปิดให้ดูเพียงครึ่งเดียว กันหัวหน้าคณะหัวหมอจำไปใช้แล้วไม่ยอมลดรอคา “....ก็ได้ งั้นเจ้าส่งม้วนนิทานนั้นมา ข้าจะลดราคาหมูให้...ปิดการค้าได้!”

        “ด้วยความยินดี….” เสิ่นหลิงเฮ่าคลี่ยิ้มงดงามหางจิ้งจอกที่มองไม่เห็นโบกสะบัดอยุ่ด้านหลัง เขายื่นเงินจำนวนสองพันตำลึงให้แก่หัวหน้าคณะแล้วมองดูหมูคุณผู้หญิง หมู่คุณผู้ชายถูกปล่อยออกจากกรง ทั้งสองตัวเดินเข้ามาสบตานักกวีหนุ่มอยู่นิ่งนานจนเขาต้องกล่าว “มีอะไร?? ไปหาเพื่อนเจ้าสิ” ร่างสูงยิ้มขันๆ เจ็ดตัวเข้าไปแล้วสินะ… ขบวนท่าจะยาวขึ้นทุกที ทรัพย์ในกระเป๋าเขาก็เบาลงทุกที

         อี๊ด…..อู๊ด….

         เจ้าหมูทั้งสองตัวที่พึ่งออกมาเป็นอิสระหันสบตาภาคีร่วมเผ่าพันธุ์ ก่อนพากันวิ่งไปแล้วสุมหัวหนีมนุษย์กันตามเดิมและแล้วก็เป็นไปตามคาด... ภาคีหมูทั้งห้าได้สมาชิกใหม่กลายเป็น ภาคีหมูทั้งเจ็ด....เจ้าสี่ขาตั้งแถวเรียงกัน โดยมีหมูคุณหนูหมูคุณชายเดินต่อท้ายไปอีกสองตัว นักกวีหนุ่มตบๆ ถุงเงินในอกเสื้อ... อย่ามีถึงสิบเลย เสียงตำลึงในถุงเริ่มจะพร่องลงไปทุกที

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x100
x1
x1
x5
x2
x1
x2
x1
x35
x1
x699
x1
x1
x2
x80
x8
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x260
x50
x6
x15
x14
x2
x4
x11
x5
x880
x3
x4334
x53
x96
x20
x10
x370
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1421
x20
x2
x51
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x13
x2
x1
x36
x2
x30
x99
x6
x685
x201
x620
x699
x67
x9999
x16
x650
x1052
x116
x2060
x40
x75
x621
x515
x854
x100
x3
x1402
x332
x4024
x370
x52
x824
x1815
x1749
x205
x4137
x59
x485
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x1060
x78
x35
x1558
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1231
x4200
x3837
x7
x1837
x1200
x163
x464
x9999
x899
x162
x1
x310
x612
x2270
x392
x48
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x18
x6329
x77
x5355
x199
x12
x4079
x9
x8
x3212
x5
x9
x579
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x227
x1715
x6
x16
x69
x453
x58
x3
x100
x5
x13
x5
x138
x1
x3
x1
x1478
x500
x86
x5239
x401
x284
x2614
x1636
x9999
x9
x2
x224
x3293
x5350
x910
x925
x6
x224
x798
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x1772
x9999
x9999
x2212
x1100
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1935
x1012
x230
x1
x256
x516
x487
x201
x771
x1663
x1821
x2405
x9999
x2102
x3002
x1339
x2990
x319
x1941
x2259
x1822
x8
x43
x1
x29
x1779
x1321
x63
x1
x7765
x4590
x67
x9999
x70
x223
x438
x1856
x61
x1759
x194
x300
x18
x246
x168
x8
x60
x30
x9999
x3
x370
x1294
x122
x31
x263
x9
x1
x345
x9999
x2455
x639
x10
x20
x6
x100
x9999
x110
x4423
x111
x713
x176
x2
โพสต์ 2018-12-5 17:30:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kingowen2 เมื่อ 2018-12-5 17:37

โรลอิสระ

หลังจากที่หนึ่งคนหนึ่งม้านั้นออกเดินทางจนมาถึงเมืองหนานผีก็ได้เดินไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึงตลาดจินเจียงที่เป็นตลาดภายในเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งของมากมายทั้งของกินหรือของใช้ต่างๆก็มีมากมายนับไม่ถ้วนแต่จะเห็นสะดุดตาก็เป็นของกินที่มีเลือกให้หลากหลายมากมายนัก

"ดูๆนั้นเจ้าม้าของกินมากมายนักข้าวต้มร้านนี้น่ากินมากเอางี้เดี่ยวข้าค่อยมากินเดี่ยวเอาเจ้าไปฝากไว้กับโรงเตี๊ยมแถวนี้ก่อนล่ะนั้นนะ เจ้าจะได้กินหญ้าแล้วก็อาบน้ำด้วย"

ฮี่ ฮี่ ฮี่

หลังจากที่นำเจ้าม้าไปฝากไว้กับโรงรับฝากม้าแถวนี้แล้วหลังจากจ่ายเงินเสร็จแล้วนั้นเฉินอี้ก็กลับมาเดินตลาดจินเจียงอีกครั้งแล้วก็ได้เดินไปยังร้านข้าวต้มร้านที่เล็งเอาไว้อีกครั้ง

"นี้ๆพี่ชายข้าน้อยขอข้าวต้ม2ถ้วยแล้วก็ผัดผักแล้วก้หมูอย่าละกันนะ"

"ได้ๆเดี่ยวน้องชายนั่งรอสักครู่เดี่ยวพี่ชายคนนี้จะรีบทำให้อร่อยเลย"

"ฮ่าๆข้าจะรอนะพี่ชาย"

หลังจากรอได้สักพักอาหารก็ถูกน้ำมาเรียงกันส่งกลิ่นหอมจนตัวเองนั้นน้ำลายไหลออกมาทันทีเพราะตลอดการเดินทางที่ผ่านมานั้นตนเองได้กินเพียงพวกอาหารแห้งสำหรับการเดินทางเท่านั้นไม่ได้กินอาหารที่ปรุงสดๆมาเป็นระยะเวลานานแล้ว

"น่ากินมากพี่ชายถ้างั้นค่าไม่เกรงใจล่ะนะ"

"เชิญๆน้องชายเลยถ้ามีอะไรต้องการก็เรียกพี่ชายคนนี้ได้เสมอข้าวต้มร้านพี่ชายนั้นอร่อยสุดในตลาดแห่งนี้เลยนะจะบอกให้"

เฉินอี้ที่ตอนนี้ไม่ได้ฟังเสียงที่พ่อค้าพูดเลยซัดข้าวต้มแล้วผัดผักอย่างอดอยากหัวโหยมาเป็นระยะเวลานานแล้ว

"อร่อยๆอ้าข้าเหมือนได้ตายแล้วกลับมาเกิดใหม่อย่างไงอย่างงั้นเลยนะนี้"

หลังจากที่อิ่มกับมื้ออาหารนี้แล้วนั้นเฉินอี้ก็ได้สังเกตบรรยากาศภายในตลาดแห่งนี้ว่ามีอะไรบ้างมีทั้งร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายของกินหรือแม้กระทั้งร้านขายของเล่นมีให้เห็นภายในตลาดแห่งนี้เต็มไปหมดแต่ก็มีสิ่งนี้ที่เฉินอี้เห็นแล้วทำให้ตนเองรู้สึกเศร้าใจอย่างมากคือตนเองยังเห็นเหล่าขอทานหรือเหล่าเด็กบางคนที่ใส่เสื้อผ้ามอมแมมมองนั่งหรือยืนคอยมองเหล่าของหวานหรือว่าบรรดาของกินต่างๆ

"ใช่ว่าทุกคนจะมีอาหารกินครบทุกมื้อหรือว่ามีที่นอนทุกครั้งความเลือมล้ำนี้ไม่ว่าจะที่ใดก็มีมากหรือน้อยเท่านั้นเองเห้อ"

ตอนที่ตนนั้นยังมีพ่ออยู่ตนเองก็ไม่เคยอดยากต่อให้ภายหลังตนเองก็ยังมีเงินทองให้จับจ่ายใช้สอยแม้ไม่มากเท่าเมื่อก่อนแต่ก็มีอาหารครบทั้งสามมื้อมีที่นอนให้หลับเจ็บป่วยตอนไหนก็มียาคอยรักษาแต่ตอนหลังที่ได้ออกเดินทางมานั้นก็ได้พบกับความยากลำบากหรือได้เห็นชีวิตมากมายว่าแต่ละคนนั้นลำบากกันมากหรือน้อยเพียงใด

"ถ้าข้าไม่ทำอะไรข้าก็ไม่ต่างจากเจ้าพวกขุนนางหรือพวกคนชั่วเหล่านั้น……."

หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วเฉินอี้ก็ได้ตระโกนขึ้นทั่วบริเวณจนมีผู้คนหันมาสนใจกันเต็มไปหมด

"ใครที่ไม่มีข้าวกินหรือว่าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันนั้นขอเชิญมาทางนี้ขอรับให้กินข้าวหรืออาหารให้เต็มที่หรือจะเอากลับไปฝากคนที่บ้านก็ได้แต่ขอให้มีสัจจริงนะขอรับสำหรับคนที่ไม่มีจริงๆเพื่อให้พวกเขานั้นได้มีอาหารดีๆกินบ้างนั้นขอรับ"

หลังจากที่ได้ประกาศไปก็มีหลายคนที่กำลังสงสัยว่าทำอะไรแล้วก็มีบางคนที่เยาะเย้ยภายในใจอยู่นั้นผ่านไปได้แปปเดียวก็มีเหล่าขอทานที่เริ่มเดินมาถามเฉินอี้อยู่

"ให้พวกเรากินได้จริงๆหรือแล้วสามารถเอากลับไปได้ด้วยแล้วยังฟรีด้วยใช่ไหม?"

"แน่นอนพวกท่านกินกันได้เต็มที่เลยแล้วก็สามารถนำกลับไปกันได้มาลงบัญชีที่ข้าได้เลย!!!"

หลังจากนั้นก็มีหลายคนที่เริ่มทยอยมากินแล้วก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปหลังจากกินกันเสร็จแล้วก็มีส่วนใหญ่มาขอบคุณหรือแม้กระทั้งบางคนไม่ด่าว่าโง่แล้วก็ไปเลยหรือไม่ได้พูดไรแต่เฉินอี้ก้ไม่ได้ว่าไรเพราะทำไปด้วยใจของตนหลังจากที่จ่ายเงินให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าหมดแล้วตนเองก็เดินทางไปหาเจ้าม้าเพื่อเดินทางไปยังข้างหน้าต่อไป

@Admin

เงินที่เหลือจ่ายค่าอาหารมอบให้กับคนขอทานและเด็กกำพร้า

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-5 17:53

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x10
x5
x12
x8
x1
x1
x2
x15
x57
x6
x26
x58
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x40
x40
x437
x250
x22
x475
x10
x10
x91
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3
x5
x2000
x102
x141
x45
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x113
x5
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1277
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x10
x5
x9
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x116
x3
x130
x25
x570
x130
x43
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x24
x199
x156
x110
x100
x1
x707
x50
x50
x109
x1565
x5
x1
x100
x20
x10
x8
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2
โพสต์ 2019-2-5 21:27:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-5 21:29

{ เควสเสริมพิเศษ : สายเลือดแห่งโชคชะตา }
{ เป่าหย่า : การเดินทางของความฝัน ตอนที่ 7 : คำสั่ง ย่อมเป็นคำสั่ง }

        สิ้นกาลก่อนนั้นยังไม่ทันจะวางวาย สายลมช่วงเวลากลางวันนั้นบ่ายคล่อยลงมา มือบางของหญิงสาวนั้นค่อยๆ เอื้อมมือไปจับที่หมวกไม้ไผ่ตัวงามที่พึ่งซื้อจากพ่อค้าแดนไกลได้มาอย่างยากลำบากนั้นอย่างเงียบงัน สตรีร่างบางนั้นเหลือบมองไปยังท้องฟ้าที่ตอนนี้ดวงตะวันมิได้ตรงหัว..

        “...เลยเวลาเที่ยงวันมาแล้วหรือนี้?” เป่าหลิงนั้นพูดเล็กน้อย ท่าทางของเธอนั้นอยากที่จะทำอะไรบางอย่าง แต่ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมนอกจากนี้ ม้าอาชาสีดำทมิฬที่มีเหงื่อโลหิตนั้นโดนควบตามมาอย่างไม่ห่าง อาชางามที่โดนเรียกว่าเหงื่อโลหิตสีดำทมิฬ.. ที่มีความเร็วและความสง่างามเพรียบพร้อมในแบบของอาชา

        “.......” บุตรชายของนางนั้นไม่ได้กล่าวอะไรเช่นเดียวกันกับเจ้าหล่อน นัยต์ตาสีแดงที่ฉายออกมานอกหน้ากากนั้นจับจ้องไปยังร่างกายของสตรีบางที่อยู่ตรงหน้า เมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังเป็นเพียงสตรีเด็กน้อยวัยขบเผาะอยู่เลยเชียว ตอนนี้กลับพรั่งพรูด้วยสิ่งที่เรียกว่าวัยงาม..

        เหมาะสมกับวัยเดิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน.. หากท่านมารแห่งฝันนั้นคิดถึงหรือตามดู คงจะภูมิใจในการพัฒนาของบุตรสาวของตนเองเป็นแน่.. และแน่นอนว่าเรื่องหน้าอกก็เดินทางตามมาทางสตรีเพศสุดๆ เรียกได้ว่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังหัวนิ้วโป้งเท้า

        “...........เจ้าไม่ได้ขัดอะไรกับการที่เจ้าต้องเดินทางไปยังเกาะจูใช่ไหมจ๊ะ?...ลู่เต๋า?” เป่าหลิงนั้นหันมาถาม แม้ว่านางกำลังอยู่บนหลังม้าก็ตาม และนางก็เป็นคนที่กำลังนำเส้นทางนี้อยู่ ชายหนุ่มนั้นเพียงนิ่งและไม่ได้พูดอะไร หัวของเขานั้นว่ายไปมา ราวกับว่าไม่ได้ขัดอะไร.. มันเป็นปฎิกิริยาปกติที่เป่าหลิงนั้นพบอยู่แล้ว..

        แม้ว่าเขาจะพูดได้ แต่ก็พูดยามเมื่อจำเป็นที่จะต้องพูด มีหน้าที่เพียงปกป้องเธอ และปกป้องมารฝันเท่านั้น…

        “ท่านแม่มีสิ่งใดจะบัญชา โปรดแจ้งแถลงไข” เสียงเรียบนิ่งประดุจดังน้ำแข็งเคลือบเงานั้นกล่าวขึ้น ความเย็นชาประดุจเครื่องเคลืบนั้นทำให้เป่าหลิงนั้นถอนหายใจ ด้วยท่าทีเหนื่อยใจเล็กน้อย อย่างไรเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนเลยสินะ..

       “คำสั่งของข้า..คือเจ้าจำต้องไปเกาะจู ไปช่วยงานของโอฟิเลีย ระหว่างที่ข้านั้นไม่อยู่ ข้าจะไปส่งเจ้าที่ป๋อไห เพื่อให้นั่งเรือนั้นไปทางเกาะจูได้..”

        “รับทราบภารกิจ..”





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-5 21:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-2-5 22:00:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-21 15:57

ขึ้นไปด้านบน