กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 236|ตอบกลับ: 7

{ เมืองเฉิงตู } โรงหมอหมื่นฝันพันราตรี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-25 19:54:07 |โหมดอ่าน
{ โรงหมอ - หมื่นฝันพันราตรี }



โรงหมอใหญ่ ณ ใจกลางเมืองเฉิงตู
สร้างโดยผู้ให้ทานปริศนาเมื่อหลายสิบปีก่อน
รักษาคนยากไร้ คนเร่ร่อน และคนทั่วไป
มีทั้งราคาถูกและไม่เสียค่าใช้จ่าย
ทว่านามผู้บริจาคเพื่อรักษาโรงหมอแห่งนี้ไว้นั้นยังคงเป็นปริศนา


ชื่อกิจการ: โรงหมอหมื่นฝันพันราตรี
เจ้าของกิจการ: หลิว จ้าว
ประเภทร้าน: บริการจำหน่ายยาตามใบสั่งของหมอในจวน, บริการรักษาคนป่วย ตรวจโรคต่างๆ ที่ไม่ร้ายแรง
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09.00 - 20.00


ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเฉิงตู

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-1-26 18:59:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-1-26 19:10

{ ทำดีได้ดี }
ch.9
เฝ้าไข้

     ทันทีที่สี่ขาพาร่างอวบ(?)มาถึงหน้าประตูโรงหมอ นางก็ไม่รอช้าที่จะลงจากหลังวัวสาวแล้วพุ่งเปิดประตูจนเกือบชนคนที่เดินเข้าออก ตาคมเห็นร่างสูงในชุดขาวยืนเห็นหลังไวๆ มองจากข้างหลังนางยังคงจำได้จึงเข้าไปเรียก "ไช่ แฮ่กๆ.. พี่มาแล้ว!" หรั่นซิ่นหลี่เหนื่อยหอบเพราะทั้งเป็นห่วงทั้งเหนื่อยหอบ ให้ตายเถอะ! ร่างกายแบบนี้เป็นอุปสรรคจริงๆ! เพราะอะไรกัน.. ประหลาดนัก(?) จะมียารักษามั้ยนะ...?
     @Fanlian
     "หมอว่าอย่างไรบ้าง?" มองดูใบหน้านางอย่างไรก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง จะกี่ตำลึงก็ช่าง ขอให้รักษาอาการป่วยเด็กทั้งสองให้หายเป็นพอ! จู่ๆจิตวิญญาณความเป็นแม่จากใจเบื้องลึกของสตรีก็พุ่งทะยานขึ้นมา อาจเพราะนางไม่อยากเห็นใครตาย.. ชีวิตนี้เห็นมาพอแล้ว..
     @Fanlian
     "อย่างงั้นหรือ.. เฮ้อ ค่อยโล่งใจหน่อย" ร่างอวบทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อนจนชายหนุ่มต้องเดินเข้ามาประคองนางให้ไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ มือหนายื่นน้ำมาให้ชามหนึ่ง หรั่นซิ่นหลี่รับมาแล้วดื่มลงไป
     "ขอบใจจ้ะ" กล่าวด้วยรอยยิ้ม ไช่ฟ่านเหลียนจึงทรุดลงนั่งข้างนาง หรั่นซิ่นหลี่สังเกตุเห็นบนใบหน้างามมีเม็ดเหงื่อไม่ต่างจากนางแต่ค่อนข้างมากกว่าจนคิดว่าคนผู้นี้ไปล้างหน้ามาแล้วไม่เช็ดหรือเปล่า? นางจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวให้
     @Fanlian
     "ไม่เป็นไร เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ.. ความจริงพี่น่าจะมาให้เร็วกว่านี้เผื่อจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง" ถอนหายใจเบา
     @Fanlian
     "..บังเอิญว่าพี่เจอคนที่ช่วยเหลือพี่ไว้เมื่อสองปีก่อนมา นางพาพี่ไปส่งโรงหมอแล้วจากไป เพิ่งจะได้พบอีกครั้งก็เมื่อครู่นี้ที่ศาลเจ้าร้าง" หรั่นซิ่นหลี่กล่าว ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่ตอนที่เสี่ยวเหอวิ่งออกมาตัดหน้าซือเอ๋อร์ วัวของนาง ไปจนถึงสัญญาที่ว่าจะไปหาหลิงผิงผิงในอีกไม่กี่ชั่วยามนี้ ไช่ฟ่านเหลียนได้ฟังก็พยักหน้า
     @Fanlian
     "เอางั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นพี่จะรีบไปรีบกลับนะ เจ้าจะได้พักบ้าง" มือเรียวหยิบอาหารในถุงสัมภาระออกมาแบ่งให้ชายหนุ่ม เผื่อว่าเขาจะหิวกลางดึก และให้ตำลึงไปจำนวนหนึ่งเผื่อค่ายาและค่ารักษาของทารกแฝด
     @Fanlian      "รับไว้เถอะ เพราะหลังจากนี้พี่คงจะไม่มีโอกาสได้ดูแลพวกเขาบ่อยนัก" ตาคู่งามมีแววเศร้าหมองลงเล็กน้อย แค่คิดว่าจะต้องจากกันทันทีที่ถึงกุ้ยหยางนางก็ใจสลายเสียแล้ว อยากจะโอบกอดเจ้าไว้ในอ้อมแขน อยากจะดูแลเจ้าให้ดีกว่าใคร อยากรักเจ้าทะนุถนอมไว้เสมือนลูกในอุทร แต่ทั้งหมดนั้นนางทำไม่ได้.. ได้แต่ถอนหายใจ เอาไว้เวลาเดินทางค่อยส่งของกลับมาให้พร้อมจดหมายแล้วกัน อย่างไรเสียก็ให้รู้ว่ามีแม่อยู่ เป็นเพราะว่าเด็กทุกคนนั้นต้องการแม่ สายสัมพันธ์มันแน่นแฟ้นเกินกว่าที่จะเข้าใจได้ อาจเพราะได้นอนหลับอยู่ในกายคนถึงเก้าเดือน ใจกับใจจึงสื่อถึงกัน แล้วยิ่งเป็นเด็กแฝดด้วยแล้ว หากพวกเขาโตขึ้นมาแล้วรู้ว่าแม่ที่แท้จริงนั้นได้ตายไป แล้วปัจจุบันก็ไม่มีแม่อีก ใจงดงามเหล่านั้นคงจะแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เช่นนั้นสู้ให้รู้ว่ายังมีนางอยู่คอยดูแลดีกว่า อาจเฝ้ามองจากที่ไกล แต่อย่างน้อยยังได้ฝากใจให้ไปถึงตัว
     @Fanlian
     "พี่รู้ อา.. ไช่ พี่คงต้องขอโทษเจ้าแล้ว พี่มีเรื่องต้องรีบไปทำ.. คงไปเซี่ยพีกับเจ้าไม่ได้แล้ว" นางมองพื้น อยากให้เรื่องจบเร็วๆเหลือเกิน ฉะนั้นยิ่งเริ่มแผนการได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ส่งเด็กให้ถึงมือคนรับเลี้ยงที่ไว้ใจได้ ส่วนตัวนางจะไปเผชิญความตายต่อเอง..
     @Fanlian
     "ขอบคุณที่เข้าใจ" ริมฝีปากบางกรีดยิ้ม ก่อนจะนั่งคุยกันอีกสักพัก แล้วหรั่นซิ่นหลี่ก็ขอตัวออกจากโรงหมอไปหาหลิงผิงผิงที่ศาลเจ้าร้าง แต่ก่อนหน้านั้นนางคงต้องแวะที่ย่านการค้าก่อน ดูท่าจากคราวก่อนที่เคยมาจะไม่ได้มีเด็กแค่สองสามคน แต่เหนือสิ่งอื่นใด.. นางหวังในใจว่าจะไม่เจอคนผู้นั้น!

     @Fanlian  @STAFF_Pixiu




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x1100
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x8828
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-1-28 23:06:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ทำดีได้ดี}
[ไช่ฟ่านเหลียน]

บทที่ 3 บทเรียนชีวิตที่ไม่ได้สวยงามดั่งกลีบกุ้ยหยาง : หน้าที่ที่สวนทางกับสิ่งที่ต้องการ

ควบอาชาสีหมอกฝ่าเส้นทางยามเหมันต์ฤดูจากศาลร้างสู่โรงหมอหมื่นฝันพันราตรี ฟ่านเหลียนรู้สึกเหนื่อยบ้างหากแต่ไม่ปริปากอะไร เมื่อม้าหยุดลงเขาจึงรีบลงโอบอุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมแขน รีบพุ่งตรงไป ณ หมอที่กำลังว่างงานอยู่ในทันที

“ท่านหมอ ช่วยตรวจดูลูกๆข้าได้หรือไม่ ข้าไม่รู้จริงๆว่าพวกเขาเป็นอะไร”

หมอที่ว่างงานรีบลุดมาดูเด็กน้อยในอ้อมกอดฟ่านเหลียน พลางยกมือขอให้เขาส่งตัวเด็กๆไป ฟ่านเหลียนไม่อยากทำแต่ก็ยอมปล่อยออกจากอ้อมอกลงอ้อมแขนหมอ

เขาว่ากันว่าธรรมชาติของเด็กย่อมคุ้นเคยกับผู้เลี้ยงดูมากกว่าใคร

เสียงร้องไห้พร้อมน้ำตาหยดโตไหลอาบแก้มแดงเรื่อจนผู้เป็นพ่อวิตก มือเรียวยกขึ้นเช็ดหยาดน้ำบริสุทธ์ออกเบาๆ

“ชู่..เด็กดี ไม่ร้องนะลูก นิดเดียวเท่านั้น พ่อสัญญาว่าจะรีบอุ้มเจ้า ทนอีกนิด..”

สิ้นเสียงแล้วจึงพยักหน้าให้หมอ ก่อนตัวเองจะทำได้เพียงยืนมองห่างๆด้วยความห่วงใย เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน หมอท่านหนึ่งจึงเดินมาชี้แจงเขา

“ลูกของเเม่นางเพียงเจ็บไข้ธรรมดาตามอากาศที่เปลี่ยนผัน แม่นางไม่ต้องกังวลข้าเนื้อตัวของลูกท่านแล้ว อีกไม่กี่เพลาก็จะกลับเป็นปกติเช่นเดิม” ฟ่านเหลียนค้อมหัวขอบคุณท่านหมอแม้จะตากระตุกตรงคำว่แม่นางเล็กน้อยแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เขาเดินไปจ่ายเงินค่ารักษาแล้วลุดไปหาทารกทั้งสองที่นอนอยู่เตียงเดียวกัน มือลูบไล้มือน้อยๆของเด็กทั้งสองอย่างโล่งอกโล่งใจ

"ไช่ แฮ่กๆ.. พี่มาแล้ว!" เสียงหอบหายใจดังแฮ่กๆจนเขากลัวลูกจะตื่น นิ้วเรียวจรดลงบนริมฝีปากอิ่มขอตัวเองเป็นสัญญาณให้เงียบลงเล็กน้อยแล้วเดินออกจากเด็กๆไปนั่งอีกทางที่ไกลเตียง

“มาคุยกันตรงนี้เถิดขอรับข้ากลัวพวกเขาตื่น”

"หมอว่าอย่างไรบ้าง?" สิ้นเสียงบอกกล่าวของเขานางจึงรีบเดินมาแล้วเอ่ยถามไถ่ในทันทีทันใด

“ท่านหมอบอกข้าเพียงว่าเพราะอากาศที่เปลี่ยนแปลง พวกเขาป่วยไข้เท่านั้นท่านไม่ต้องกังวลพี่หรั่น”

"อย่างงั้นหรือ.. เฮ้อ ค่อยโล่งใจหน่อย" เสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจเฉกเช่นเขาที่รู้อาการคราแรกดังขึ้น ฟ่านเหลียนเงอะงะพยายามช่วยหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่งดีๆกอนจะวิ่งหาน้ำแก้อาการเหนื่อยหอบของนางมาให้

"ขอบใจจ้ะ"

รอยยิ้มหวานถูกส่งให้เขาพร้อมๆกับน้ำที่ถูกจรดบนริมฝีปากนาง เหงื่อที่ไหลผุดซึมบนหน้าผากไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเขามากนัก ดวงตาสีน้ำตาลไหม้จ้องมองไปยังเด็กน้อยที่หลับใหล พลิกตัวไปมาจนสุดท้ายก็กลับไปกอดกันเช่นเดิมดูแล้วน่าเอ็นดูยิ่งนัก..

‘ตอนข้ายังเป็นเพียงเด็กน้อย ท่านก็รู้สึกเช่นนี้ใช่หรือไม่ท่านพ่อ’

คิดแล้วก็อมยิ้มมองเด็กๆต่อไป พลางนึกถึงเรื่องเมื่อครั้งวัยเยาว์

‘เมื่อก่อนตอนครั้งข้าเป็นเพียงทารก ท่านอาใหญ่ ท่านอาหญิงก็คอยดูแลข้าเช่นนี้ใช่หรือไม่ ยามที่ข้าหลับใหลท่านพ่อก็เคยจ้องข้าแบบนี้เช่นกันหรือไม่ แล้วยามที่ข้าหิวพวกท่านก็ประคองข้าไว้เช่นกันอีกใช่หรือไม่’

คิดอะไรเพลินๆไปเพียงชั่วครู่ชั่วคราวผ้าผืนหนึ่งก็ถูกส่งมาให้เช็ด จนเขาต้องรีบปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอกขอรับพี่หรั่น เดี๋ยวมันก็แห้ง พี่เก็บไว้เถิด”

"ไม่เป็นไร เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ.. ความจริงพี่น่าจะมาให้เร็วกว่านี้เผื่อจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง"

“หืม?” เขามองหญิงสาวที่ถอนหายใจช้าๆแล้วเริ่มเล่าต่อ

"..บังเอิญว่าพี่เจอคนที่ช่วยเหลือพี่ไว้เมื่อสองปีก่อนมา นางพาพี่ไปส่งโรงหมอแล้วจากไป เพิ่งจะได้พบอีกครั้งก็เมื่อครู่นี้ที่ศาลเจ้าร้าง" เขาพยักหน้ารับ

“ไปหาพวกเขาก็ได้นะขอรับ เรื่องของเด็กๆข้าจะดูแลเอง”

"เอางั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นพี่จะรีบไปรีบกลับนะ เจ้าจะได้พักบ้าง" หญิงสาวหยิบของจำนวนหนึ่งให้เขา ศีรษะของฟ่านเหลียนส่ายไปมาเชิงไม่รับ

“ไม่เป็นอะไรขอรับ ข้าดูแลพวกเขาได้จริงๆ”   
  
"รับไว้เถอะ เพราะหลังจากนี้พี่คงจะไม่มีโอกาสได้ดูแลพวกเขาบ่อยนัก" มองแววตาของนางแล้วได้แต่ทอดถอนหายใจ ฟ่าเหลียนรับสิ่งของเอาไว้ แล้วเหลือบมองเด็กน้อยตามสายตานาง หญิงสาวผ่านอุปสรรคต่างๆผ่านร้อนแลหนาวกับเขามา หอบเด็กๆจากโหรวหรานจนมาถึงปาสู่ได้ ระยะทางหลายลี้เป็นตัวพิสูจน์ความสัมพันธ์ที่มีระหว่างนางและเด็กๆได้เป็นอย่างดีเขาเข้าใจ แต่ทุกสิ่งย่อมไม่เป็นตามหวัง ทุกคนต่างมีหน้าที่เป็นของตนเอง และเขาก็มีหน้าที่เช่นกันฉะนั้นแล้วไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีวันละหน้าที่นี้เด็ดขาด เช่นเดียวกับหญิงสาวหน้าที่อันตรายที่นางต้องทำ ทำให้นางไม่สามารถอุ้มชูพวกเขาได้แต่ไม่เป็นอะไร

“ข้าจะดูแลพวกเขาเองพี่ไม่ต้องเป็นห่วง”

"พี่รู้ อา.. ไช่ พี่คงต้องขอโทษเจ้าแล้ว พี่มีเรื่องต้องรีบไปทำ.. คงไปเซี่ยพีกับเจ้าไม่ได้แล้ว"

“ข้าเข้าใจท่าน ไม่เป็นอะไรหรอกขอรับ”

"ขอบคุณที่เข้าใจ" นางยิ้มให้ก่อนสุดท้ายทั้งเขาและนางก็ร่ำลากัน มองดูทารกที่นอนอยู่แล้วฟ่านเหลียนก็นอนข้างๆอีกคนหนึ่งมือลูบเบาๆดูความร้อนว่าลดลงหรือไม่ก่อนจะหลับไปด้วยความเพลีย
@Admin @LanXinLi


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าตี๋หลูทมิฬ
คัมภีร์ละติน
กราดิอุสทอง
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1000
x3000
x3000
x1
x1
x10
x100
x1
x15
x20
x10
x100
x1
x50
x50
x50
x30
x1
x17
x10
x58
x50
x20
x28
x24
x10
x80
x25
x20
x20
x2
x2
x3
x156
x25
x11
x4
x19
x2
x10
x10
x10
x10
x10
x15
x29
x45
x1
x1
x20
x25
x15
x15
x4
x180
x15
x20
x1
x1
โพสต์ 2018-1-29 19:55:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ทำดีได้ดี }
ch.10
ต้องไปแล้ว

     เมื่อวานกว่าจะกลับมาถึงโรงหมอ ไช่ฟ่านเหลียนกับเด็กๆก็หลับไปเสียแล้ว เห็นแล้วรู้สึกผิดที่เมื่อวานไม่ได้ช่วยอะไรเลย กลางวันวันนี้นางจึงช่วยทำอาหาร ต้มยา และผลัดเปลี่ยนเวรยาม เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว นางจึงเดินไปต้มน้ำผสมสมุนไพรอุ่นๆมาเช็ดตัวทารกทั้งสอง
     “วันนี้เจ้าพักบ้างเถอะ เดี๋ยวพี่ดูแลต่อเอง”
     @Fanlian
     “ถ้าอย่างนั้นมาข่วยพี่อาบน้ำพวกเขาก็แล้วกัน” ยื่นผ้าชุบน้ำหมาดให้ชายหนุ่มแล้วแบ่งกันเช็ดตัวทารก
     @Fanlian
     “ชื่อหรือ.. จะว่าไปพี่ก็คิดอยู่..” หรั่นซิ่นหลี่พูดเสียงแผ่ว “พี่คิดว่าชื่อที่มีความหมายไปทางแข็งแกร่งน่าจะดี” เป็นเพราะนางอยากให้พวกเขาได้เติบโตเป็นชายชาตรีที่มีหัวใจแข็งแกร่ง แต่ถึงอย่างไรก็ตาม.. ขอให้เป็นคนดีก็เพียงพอแล้ว
     @Fanlian
     “พี่ยกให้เจ้าเลย พี่ไม่ค่อยถนัดคิดชื่อเท่าไหร่นัก”
     @Fanlian
     “หย่งหมิน.. หย่งเหริน.. เป็นชื่อที่ดี!” กล่าวแล้วมองเด็กสองคนที่ยิ้มกว้างมองมาทางพวกนางอย่างไร้เดียงสา ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะ ราวกับมองตาก็รู้ใจ อยากรู้เหลือเกินว่าพวกเขาคุยอะไรกันหนอ.. “หย่งหมิน หย่งเหริน ลูกชายข้า..” วันนี้เป็นวันแรกที่นางมีรอยยิ้มของคนเป็นแม่
      ความรู้สึกที่มีบุตรเป็นเช่นนี้เองหรือ
      อบอุ่นเหลือเกิน..
     @Fanlian
     “ความคิดดี ยิ่งออกเดินทางเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ไปเก็บของให้” หรั่นซิ่นหลี่ไม่ได้บอกว่านางนัดคนไว้ที่ศาลเจ้า เห็นทีคงต้องผิดสัญญาเสียแล้ว.. คิดแล้วก็รู้สึกผิด เอาไว้ส่งเด็กๆเสร็จแล้วนางจะกลับมาหาหลิงผิงผิงเองคนเดียวเพื่ออธิบายเรื่องราว ..แต่ก็เป็นอย่างที่ไช่ฟ่านเหลียนพูดจริงๆ ยิ่งเด็กถึงมือคนที่สามารถดูแลพวกเขาได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
      เช็ดตัวให้เด็กๆเสร็จ นางก็ลงแป้งให้แล้วจับนุ่งผ้าอ้อมเหมือนเดิมก่อนจะกกเด็กลงผ้าแพรไหมเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ หรั่นซิ่นหลี่ฝากลูกไว้กับไช่ฟ่านเหลียนสักพัก หญิงสาวเดินไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ของชายหนุ่มและเด็กทารกใส่ลงถุงสัมภาระ ก่อนจะเดินไปหาท่านหมอเพื่อจ่ายค่ายาที่เหลือ
     “ไม่เป็นไรหรอกแม่นาง รอบก่อนพ่อหนุ่มชุดขาวคนนั้นก็จ่ายแล้ว รอบนี้ไม่ต้องหรอก ยาที่นี่ล้วนหามาจากบนเขาตามธรรมชาติ อีกอย่างโรงหมอแห่งนี้เดิมทีก็ไม่มีค่ารักษาอยู่แล้ว เก็บเงินตำลึงท่านไว้ดูแลบุตรให้เติบโตเป็นคนดีตอบแทนค่ารักษาข้าก็แล้วกันนะ”
      รู้สึกซึ้งใจจนบอกไม่ถูก นางจึงรับน้ำใจนั้นไว้
     @Fanlian
     “พี่เก็บของเจ้าให้แล้ว” เห็นร่างสูงกำลังมองหาข้าวของส่วนของตัวเอง นางจึงเอ่ยปาก แล้วยิ้มให้ เขาเองก็เหนื่อยมาเยอะแล้ว นางจะพยายามช่วยเหลือเท่าที่ทำได้
     @Fanlian
      นางยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก ร่วมเดินทางกันมาขนาดนี้ เจ้ากับพี่ก็ถือเป็นสหายแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เดือดร้อน จากนี้มีอะไรให้ช่วยเหลือก็ขอให้บอก” เอ่ยเสียงอ่อนโยน แท้จริงแล้วนางตั้งใจว่าจะไม่มีสหาย เพราะกลัวว่าคนรอบตัวจะมาลำบาก แต่ดูท่าชายหนุ่มตรงหน้าจะรู้ว่านางกำลังเผชิญกับอะไร นางจึงไว้ใจให้เขาเป็นสหายคนหนึ่ง
      ค่ำมืดวันนั้น คนสี่คนกับสัตว์อีกสัตว์สี่ตัวจึงเดินทางออกจากเมืองเฉิงตูเพื่อไปยังกุ้ยหยางตามที่ตั้งใจไว้

@STAFF_Pixiu  @Fanlian


แสดงความคิดเห็น

ชำระค่าใช้จ่าย  โพสต์ 2018-1-30 13:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง 0 ชื่อเสียง +50 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 50
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x1100
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x8828
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-2-2 21:32:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Fanlian เมื่อ 2018-2-2 21:45

{ทำดีได้ดี}
[ไช่ฟ่านเหลียน]

บทที่ 3 บทเรียนชีวิตที่ไม่ได้สวยงามดั่งกลีบกุ้ยหยาง : หย่งหมิน และ หย่งเหริน

ความอบอุ่นแผ่ซ่านกระทบที่ลำตัวเขาจากการกอดดกกเด็กน้อยทั้งสอง สีหน้ายามผล็อยหลับมีแววเหนื่อยล้าเนื่องจากการทำอะไรเกินขีดจำกัดที่ตั้งไว้ของตน แต่ถึงกระนั้นฟ่านเหลียนก็ไม่ได้รู้สึกลำบากหรือเป็นทุกข์อะไรนักหนากับการขี่ม้าบึ่งมาจากศาลร้างจนถึงโรงหมอแห่งนี้

ศีรษะที่มีเส้นผมสีถ่านปกคลุมพลิกเบาๆ เปลือกตากระพริบปรับแสงที่สาดกระทบม่านตาจนเขาแอบหยีตาไปนิดหน่อย มือเรียวพยายามยกขึ้นเพื่อไม่ให้ตัวของเด็กทั้งสองรู้สึกถึงแรงสั่นไหว แต่ฟ่านเหลียนก็อดไม่ได้ที่จะกดฝ่ามือวัดความร้อนจากร่างกายบอบบางที่ขึ้นสีเรื่อ และเมื่อเห็นว่าความร้อนลดลงมากโข เขาจึงหยิบผ้าแพรผืนบางที่พอให้ความอบอุ่นได้บ้างคลุมทับหน้าท้องของทารกน้อยทั้งสองแล้วลุกขึ้น

กลิ่นของอาหารและยาแตะกระทบบริเวณจมูกของเขา เป็นหญิงสาวที่กำลังถือถาดสมุนไพรแลน้ำอุ่นพร้อมผ้าสำหรับเช็ดเด็กๆมา ฟ่านเหลียนเตรียมจะยกมือขออ่างน้ำอุ่นสำหรับเช็ดตัวเด็กๆมาแต่หญิงสาวกลับพูดออกมาเสียก่อน

“วันนี้เจ้าพักบ้างเถอะ เดี๋ยวพี่ดูแลต่อเอง”

“ไม่เป็นอะไรขอรับ ให้ข้าช่วยพี่จะดีกว่า”

“ถ้าอย่างนั้นมาช่วยพี่อาบน้ำพวกเขาก็แล้วกัน” เมื่อเขาพูดดังนั้นผ้าชุบน้ำอุ่นที่บิดจนหมาดจึงถูกส่งมา เขารับแล้วบรรจงเช็ดตัวของทารกน้อยคนหนึ่งอย่างค่อยเป็นค่อยไป… เรี่ยวแรงที่มีมากของตนยิ่งกดดันตัวเขาเองว่าหากทำอะไรที่รุนแรงไปแก้วตาของตนคงจะแตกเป็นแน่แท้ เหงื่อหยดไหลซึมข้างขมับหากแต่คนข้างตัวคงมิได้สังเกต ฟ่านเหลียนเหลือบมองนางแล้วเลีนแบบวิธีเช็ดตาม.. สตรีย่อมมีสัญชาตญาณความเป็นมารดาติดตัวทุกคน ฉะนั้นแล้วเขาเชื่อว่าหากทำตามพี่หรั่นลูกของเขาจะไม่เจ็บตัวเพราะแรงที่กะไม่พอดีแน่นอน

“พี่เคยคิดจะตั้งชื่อให้พวกเขาไหมขอรับ” เสียงสนทนาระหว่างเช็ดตัวให้เด็กทารกดังขึ้นพร้อมกับมือที่ขยับทำงาน ดวงตาสีน้ำตาลไหม้เหลือบมองหรั่นซินหลี่

“ชื่อหรือ.. จะว่าไปพี่ก็คิดอยู่..” เสียงนางแผ่วลงราวกับครุ่นคิดแล้วรีบตอบกลับอีกครั้ง

“พี่คิดว่าชื่อที่มีความหมายไปทางแข็งแกร่งน่าจะดี”

“แข็งแกร่งงั้นหรือขอรับ...” เขาครางเบาๆแล้วก้มลงมองทารกตัวน้อยที่ดิ้นไปมาเพราะความเย็นของอากาศและน้ำที่อุ่นน้อยกว่าอุณหภูมิของร่างกายพวกเขา

“พี่ยกให้เจ้าเลย พี่ไม่ค่อยถนัดคิดชื่อเท่าไหร่นัก”  เสียงหรั่นซินหลี่ทำเขาหลุดภวังค์อีกครั้ง ฟ่านเหลียนเลิกคิ้วแต่ไม่ได้ตอบปฏิเสธแต่อย่างใด.. จริงๆแล้วเขามีชื่อไว้ในใจมานานพอควร..

“หย่งหมิน หย่งเหริน.. คนที่อยู่กับข้าชื่อหย่งหมิน ส่วนคนที่อยู่กับพี่หรั่นชื่อหย่งเหรินขอรับ”

หย่งหมิน หย่งเหริน ความหมายที่แปลว่าผู้กล้า เขาปราถนาจะเห็นการเติบโตของเหล่าเด็กน้อยที่เติบใหญ่เป็นบุรุษที่ดีและกล้าหาญ อีกทั้งพี่หรั่นต้องการชื่อที่เกี่ยวกับการแข็งแกร่งด้วย ชื่อนี้เขาว่า..ก็ไม่เลวเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่รู้อีกคนจะเห็นดีเห็นงามด้วยหรือไม่ ฟ่านเหลียนจึงเหลือบมองนางเพื่อดูปฏิกิริยา

“หย่งหมิน.. หย่งเหริน.. เป็นชื่อที่ดี!” รอยยิ้มไร้เดียงสาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทารกน้อยทั้งคู่ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ เสียงของหรั่นซินหลี่เต็มไปด้วยความปลื้มปิติพร้อมกับรอยยิ้มสวย

“หย่งหมิน หย่งเหริน ลูกชายข้า..” ฟ่านเหลียนเหลือบมองไปยังทางนอกหน้าต่างแสงแดดจางส่องกระทบจนความอุ่นเกิดขึ้นที่ปลายแขนเขา ดูเหมือนเวลาจะไม่เคยคอยใครหากช้ากว่านี้เห็นทีคงไม่ทันการ ยิ่งอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วแค่เขาคนเดียวคงไม่เท่าไหร่.. หากแต่สิ่งที่หญิงสาวกำลังวางแผนทำต่างหากที่จะทำร้ายพวกเขา และถึงแม้เขาจะเป็นห่วงนางเพียงไร สิ่งที่ส่งไปได้คงมีเพียงความรู้สึก เพราะคำแนะนำของเขาคงไม่มีผลอะไรกับผู้ที่ฝังใจผูกกับความคิดตนเสียแล้ว

“พี่หรั่น.. ข้าคิดว่าจะรีบออกเดินทาง ข้าไม่อยากให้พวกเขาเป็นอันตราย”

“ความคิดดี ยิ่งออกเดินทางเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ไปเก็บของให้”

ฟ่านเหลียนพยักหน้าหงึกหงักรับคำแล้วเร่งมือเช็ดตัวหย่งหมิน ก่อนหน้าที่ทั้งหมดจะเป็นของหญิงสาวที่ทำการปะแป้ง นุ่งผ้าแลห่อผ้าแพร หย่งหมินและหย่งเหรินถูกส่งตัวกลับมาให้เขาอีกครั้ง อ้อมแขนทั้งสองโอบกอดทารกน้อยที่กำลังหลับไหลอีกครา หญิงสาวเดินไปจัดการกับข้าวของทั้งหลายเพียงชั่วเวลาไม่นานจึงกลับมาหาเขา

“เดี๋ยวข้าไปเก็บของ...” ฟ่านเหลียนชะโงกมองข้าวของตัวเอง แต่รอยยิ้มพร้อมกับเสียงใสก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

“พี่เก็บของเจ้าให้แล้ว”

“ขอบคุณพี่หรั่นนะขอรับ” ฟ่านเหลียนโค้งหัวให้พลางเอ่ยขอบคุณ ชายหนุ่มยิ้มตอบกลับหรั่นซินหลี่

“ไม่เป็นไรหรอก ร่วมเดินทางกันมาขนาดนี้ เจ้ากับพี่ก็ถือเป็นสหายแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เดือดร้อน จากนี้มีอะไรให้ช่วยเหลือก็ขอให้บอก” เขาพยักหน้ารับคำเป็นอันตกลง กว่าจะสะสางงานทางนี้ได้ก็ล่วงเวลาสมควรอากาศหนาวทำให้เขาต้องห่อกระชับผ้าแพรของหย่งหมินและหย่งเหรินให้หนากว่าเดิมเพื่อป้องกันอาการไข้กลับ

ลมหายใจถูกถอนออกมาเบาๆ ดวงตาเลื่อนลอยมองไปที่ด้านหน้า

“บ้านข้างั้นหรือ..”

“ห้าปีแล้วสินะ..”

“เอาเถิดอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด...”

@Admin @LanXinLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าตี๋หลูทมิฬ
คัมภีร์ละติน
กราดิอุสทอง
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1000
x3000
x3000
x1
x1
x10
x100
x1
x15
x20
x10
x100
x1
x50
x50
x50
x30
x1
x17
x10
x58
x50
x20
x28
x24
x10
x80
x25
x20
x20
x2
x2
x3
x156
x25
x11
x4
x19
x2
x10
x10
x10
x10
x10
x15
x29
x45
x1
x1
x20
x25
x15
x15
x4
x180
x15
x20
x1
x1

41

กระทู้

346

โพสต์

5หมื่น

เครดิต

◄สยงเมาน้อย►

เงินชั่ง
723
เงินตำลึง
319450
ชื่อเสียง
22929
ความหิว
64
เกอจื่อ
ระดับ 1

อาเค่อ

∆ อยู่กับที่สักทีเถอะ
pet
โพสต์ 2018-7-24 20:49:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด

        ตั้งแต่ถูกชาวบ้านพากันลากมาทิ้งไว้ที่นี่ จนแล้วจนรอดตั้งแต่รักษาเสร็จเขากลับไม่ได้ถูกให้ออกโรงหมอตอนนี้เลยซะทีเดียว เพราะอาการเสียเลือดมาก ทั้งบาดแผลเต็มตัวกลับมาทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าคงจะไม่มีอะไรมาก แต่สุดท้าย ร่างกายของเขาก็ถูกของมีคมร้อนกรีดแทงเข้าไปในเนื้อเพื่อหาลูกธนูที่ฝังเข้าไปในร่างอยู่ดี

        ขยับตัวตอนนี้ก็ยังไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เขารู้สึกได้

        ครั้นจะบอกหมอที่นี่ว่ามีความจำเป็นต้องรีบออกเดินทาง เพราะมีคนนับพันคนที่ต่างรอเขาอยู่ แต่ปากก็หนักเกินที่จะเอ่ยอะไรออกไปมากกว่านี้ เมื่อเห็นหมอที่กำลังวุ่นวายกับการรักษาแผลให้ตนอยู่

        สุดท้ายก็เป็นตัวถ่วงเวลาอยู่ดี

        รู้อย่างนี้น่าจะบอกให้นำไปก่อน ไม่น่าบอกให้รอเลยด้วยซ้ำ

        ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เพราะทนไม่ได้กับการที่ต้องมานึกถึงคนที่ต้องรอคอยตนว่าพวกเขาจะรอนานเท่าไหร่ ชายหนุ่มจับแผลที่พึ่งจะได้รับยาเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังทีมหมอที่วุ่นวายกันอยู่ในบริเวณนั้น

        ชาวบ้านคนที่ลากเขามาก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นช่วงที่หมอกำลังกรีดมีดร้อนเข้าไปในเนื้อเขาพอดี

        เจ็บแทบตายแต่ก็ยังผ่านมันมาได้

        เหวินเหวินที่ลุกขึ้นเขาชะงักเล็กน้อยเมื่อไม่คิดว่าบาดแผลสดหลังได้รับการรักษาจะสร้างความเจ็บปวดได้ขนาดนี้ อย่างนี้สินะ ที่หมอต่างบอกให้ตนนอนพักก่อนเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น

        “ไม่ได้นะ!” เสียงร้องเรียกดังจากข้างหลังทำให้ตนชะงักลงไปทันที หมอที่เข้ามาห้ามตนไม่ไได้ลุกออกจากเตียงผู้ป่วยเอ่ยออกมาเสียงดังจนทำให้คนบริเวณโดยรอบหันมามองตาเดียว

        คิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างเลี่งไม่ได้ปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของขุนพลหนุ่มทันที เหวินเหวินที่ถูกเช็กคราบเลือดออกจากตัวจนสะอาดขึ้นกว่าเดิมมองไปยังหมอผู้นั้น แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่แต่ดูจากสีหน้าที่ยังเผยความเป็นห่วงต่อเขาก็ไม่อยากขัดใจให้หมอผิดหวังสักเท่าไหร่

        “แผลแบบนี้ต้องนอนพักก่อน อย่าพึ่งเคลื่อนตัวตอนนี้” หมอที่รุดหน้าเข้ามาหาเขาจนต้องถอยหลังหนีอัตโนมัติ ใบหน้าที่ยิ้มแบบเกรงใจคลี่ขึ้น ชายหนุ่มยกมือห้ามให้หมอเข้ามาใกล้ตนเพราะเกรงว่าจะถูกจับพาไปขึ้นเตียงแบบเดิม

        “ข้า.. ข้ามีธุระด่วน

        เอ่ยออกไปตามตรงก่อนจะรีบหยิบเงินชั่งเพื่อจ่ายค่ารักษาแผลและช่วยเอาธนูออกให้หมอเสียเดียวนั้น

        “ขอเพียงยาก็พอแล้วขอรับ

        หลังจากพูดจบเขาก็หยิบยาทั้งหมดออกจากโรงหมอทันที โดยไม่ฟังเสียงเตือนจากคนข้างในเลย ชายหนุ่มที่พึ่งตื่นจากการสลบเพราะเสียเลือดมาก ก้มมองดูชุดพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ

        คงจะต้องหาที่เปลี่ยนชุดเสียแล้วล่ะ

        คิดแบบนั้นขณะที่เดินกลับไปยังย่านการค้าที่อาจจะมีคนรอพวกเขาให้เดินทางกลับฉางอันพร้อมกันอยู่จากการคำนวณเวลาผ่านแสงอาทิตย์แล้วเขาก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองสักเท่าไหร่ว่าใช้เวลาในโรงหมอไม่มาก

        แต่ขอให้เป็นอย่างที่ตนคิดไว้จริงๆก็ดีกว่าจะคิดว่าเขากลายเป็นหนึ่งในตัวถ่วงของกลุ่ม





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
หานเฟยจื่อ
ง้าวมรกต
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2000
x2000
x4
x204
x150
x4
x300
x3
x8
x3
x1
x55
x1
x100
x1
x180
x50
x16
x100
x110
x50
x150
x30
x3
x18
x1
x2500
x3
x31
x25
x10
x700
x20
x1
x110
x100
x100
x160
x190
x180
x7
x10
x6
x760
x10
x2
x610
x4
x5
x5889
x100
x280
x545
x5
x3
x56
x110
x21
x1
x255
x263
x100
x75
x80
x45
x1153
x120
x25
x100
x71
x999
x1007
x35
x450
x1
x35
x100
x310
โพสต์ 2018-8-28 19:35:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 98 : หน้าตาไม่ถึงครึ่งของสามีข้า ท่านอย่ามั่นใจในตนเองนัก

            หลังลงจากเขาชิงเฉิงไป๋ฟางหรงก็มุ่งหน้ากลับไปที่เมืองเฉิงตู  เพื่อไปหาโรงหมอที่ชื่อ...หมื่นฝันพันราตรี…? ไป๋ฟางหรงเงยหน้ามองชื่อโรงหมอ ก่อนรอยยิ้มแห้งจะผุดขึ้นมาบนใบหน้า

เป็นนางผู้เดียวหรือไม่ที่รู้สึกว่าโรงหมอแห่งนี้จะตั้งชื่อเหมือนสถานกลางคืนอย่างไรชอบกล?

หญิงสาวฝากม้าไว้ด้านหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน   ภายในโรงหมอมีคนไข้มากมายมีทั้งคนยากไร้และคนเร่ร่อน   ภายในนั้นมีคนเจ็บนอนปะปนกันทั้งมีคนเฝ้าไข้อยู่ร่ม  ทำให้ดูแออัดเล็กน้อย  แต่เท่าที่ดูก็ไม่มีผู้ใดมีอาการหนักมาก

ไป๋ฟางหรงเห็นหมอหนุ่มผู้หนึ่งดูคนไข้เสร็จกำลังเดินออกมาพอดี จึงรีบเดินเข้าไปหา  ประสานมือคารวะ “หยุดก่อนท่านหมอ  ข้ามีเรื่องสงสัยหนึ่งเรื่องเจ้าค่ะ”

“ขออภัยแม่นางข้ามีคนที่ปักใจแล้ว  หากแม่นางไม่มีธุระเจ็บป่วยอะไรข้าขอตัว” ท่านหมอรีบโพล่งออกตัวพร้อมหลุบตาก้มหน้างุดแบบบัณฑิตสงบเสงี่ยม  

ไป๋ฟางหรงคิ้วกระตุก ถึงดูไปแล้วเขาก็พอดูดีอยู่บ้าง  แต่ไม่ถึงครึ่งของพี่ต้วนหรือบรรดาคนที่นางเคยพบมาแม้แต่น้อย อาศัยสิ่งใดทำให้คิดว่าสตรีจะต้องวิ่งเข้าหา?  “ท่านหมอ...ข้ามาสอบถามเรื่องเห็ดก้านขาวหัวแดงลายจุด  มีชาวบ้านอยากได้เห็ดชนิดนี้ถึงสิบกระสอบ  แต่ข้าได้ยินว่าเห็ดชนิดนี้แยกออกยากนักว่าอันไหนมีพิษไม่มีพิษ...ท่านคิดดูว่าหากพวกเขาเอาไปปรุงอาหารแจกจ่ายกันโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์แล้วเกิดติดพิษ  คนไข้จะหลั่งไหลมาที่นี่มากเพียงไร….”
ขู่เพิ่มไปสักนิดแล้วกัน...

“อะไรนะ?! พวกเขาสติไม่ดีหรืออย่างไรกัน--” หมอหนุ่งหลงตัวเองผงะเงยหน้าขึ้นจ้องตานาง สังเกตเห็นหญิงสาวเต็มๆตาครั้งแรกก็ชะงักไปเล็กน้อย  ก่อนจะกระแอม ปรับท่าทีนุ่มนวลอ่อนโยนราวไผ่หยก “คุณหนู...เห็ดเหล่านั้นแยกออกลำบาก  ทางที่ดีไม่สู้ทานเห็ดอย่างอื่นที่มีสรรพคุณใกล้เคียงกันดีกว่า…”

“......” ไป๋ฟางหรงพูดไม่ออกกับความเปลี่ยนแปลงนั้น  รู้สึกว่าผู้คนที่ปาสู่จะมีอุปนิสัยที่โดดเด่นดีแท้ “เห็ดชนิดนี้มีสรรพคุณพิเศษหรือเจ้าคะ?”

“ย่อมมี...มีบันทึกในตำราว่ามันมีสารอาหารมาก  ช่วยทำให้เจริญอาหาร และช่วยเรื่องระบบไหลเวียนของเลือด   ทว่าเพราะสังเกตยากว่าดอกไหนมีพิษไม่มีพิษ   คนจึงนิยมใช้ตัวยาชนิดอื่นที่มีฤทธิ์ใกล้เคียงกันมากกว่า” หมอหนุ่มอธิบาย  เห็นท่าทีตั้งใจฟังของสาวงามก็กล่าวต่อ “พิษในเห็ดจะซึมเข้าสู่กระแสเลือด ไม่กี่อึดใจ ก็เริ่มมีตุ่มแผลพุพองขึ้นมาตามตัว  และต้องรอจนพิษลามถึงขีดสุดเสียก่อนถึงเจาะตุ่มให้แตกระบายหนองขับของเสีย  พอทำแผลก็ถึงว่าพิษหมด  รอให้แผลเป็นสมานตัวก็หายดี  เพราะเช่นนั้นสาวงามอย่าคุณหนูอย่าได้เผื่อไปทานเชียวนะขอรับ”

ไป๋ฟางหรงสูดหายใจเข้า แค่ฟังคำบรรยายก็รู้สึกขยาด “ไม่มีวิธีแยกจริงๆหรือเจ้าคะ?”

ท่านหมอส่ายหน้า “ข้าถึงแนะนำว่าให้ท่านไปหยุดพวกชาวบ้านเหล่านั้น  ให้ไปกินเห็ดอย่างอื่นดีกว่า”

ไป๋ฟางหรงยิ้มแย่  ก่อนจะขอตัวออกมา   จูงเหลยเฟิงด้วยความงุนงงว่าควรทำอย่างไรต่อ  ในเมื่อนางก็รับปากเขาไปแล้ว   จะให้ล้มเลิกก็ไม่ใช่วิสัยนางเสียด้วย…

ริมฝีปากสีอิงเถาแวบผ่าน
เอ้า! ลองดูสักตั้งแล้วกัน




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เฮะเฮะเฮะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
รถม้าหรูหรา
ขลุ่ยหยก
กระบี่เจ็ดดาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x10
x1
x99
x1
x2
x50
x25
x3
x500
x30
x15
x1
x2
x100
x1
x3
x30
x20
x80
x1
x2
x10
x15
x1
x2
x10
x198
x2
x60
x10
x5
x50
x2
x51
x16
x50
x1
x640
x47
x1
x46
x97
x110
x1
x1
x24
x24
x15
x48
x38