เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ หมู่บ้านนอกด่าน } หมู่บ้านเฟิ่งหวง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-2-19 21:09:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เควสที่2 บางครั้งก็ต้องมีคนยอมทำงานสกปรก(1)}
วันรุ่งขึ้น หลังจากวันงานเลี้ยงใหญ่ ก็มาถึงวันที่ดำมืดที่สุด
เมิร์กได้มอบหมายให้ซือหวางเจานำพรรคพวกบ้านตนเองไปจัดการเรื่องการดูแลแปลงข้าว โดยเมิร์กได้มอบถังหูลู่ทั้งหมดที่ตนมีให้กับซือหวางเจาเพื่อให้นางเรียนรู้การตบรางวัลและการจัดสรรโดยผลงานแรกของนางคือการที่นางแบ่งถังหูลู่ให้จางเหมยและหนางเกาทันทีโดยให้เหตุผลว่าเพื่อกระตุ้นการเรียนการสอน
โดยเมิร์กที่ได้มอบความรู้เกี่ยวกับการคูณไปแล้วก็ได้แต่ยิ้มและมอบ’รางวัล’เหมือนคืนนั้นให้ซือหวางเจาไปและลูบหัวจางเหมยกับหนางเกา โดยเฉพาะหนางเกาเขาพูดอะไรบางอย่างให้นางด้วย
“หนางเกา เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะช่วยเหลือซือหวางเจานะ เข้าใจไหม จิตใจของเจ้านั้นงดงามพยายามประคับประคองนางด้วย”
เมิร์กมอบ’รางวัล’ให้หนางเกาก่อนจะเดินกลับไปหาเหมยฟางที่ฝึกใช้มีดบินอยู่ การฝึกเป็นไปได้อย่างราบลื่นดูเหมือนว่าเขาจะได้คำแนะนำจากทหารบางคนตอนเราไปที่ตลาดกัน
“หยางเฟย ไปหาสหายเจ้าที่ไว้ใจได้มา6คนสิ” หยางเฟยเก็บมีดบินในมือตนเองก่อนจะเดินกลับไปในหมู่บ้านเพื่อตามหาเพื่อนๆของตนเอง

ประมาณสิบนาทีหยางเฟยและพรรคพวกทั้ง6ก็ออกมา
“พวกเจ้าตามข้ามา” เมิร์กลุกขึ้นก่อนจะเดินนำไปในป่าอีกฝาก
ทั้งเจ็ดมองหน้ากันก่อนจะเดินตามมาอย่างมึนงง

“หยางเฟย รู้ไหมอะไรสำคัญที่สุดสำหรับหมู่บ้าน”เมิร์กจ้องหน้าหยางเฟยที่เป็นเด็กกลุ่มผู้นำ
“ทรัพยากรของเรา ใช่ไหมขอรับ” หยางเฟยตอบอย่างไม่มั่นใจ ถึงจะตอบไปตามที่รู้มาแต่เขาสัมผัสได้ถึงความตึงเคลียดในบรรยากาศ
“นั่นก็ใช่ แต่มีอีกส่วนที่สำคัญกว่านั้น” เมิร์กวางกระเป๋าก่อนจะหยิบอาวุธออกมาเพิ่ม6ชิ้น
ดาบไม้แหลมคม5เล่มร่วมกับดาบฟันปลา1เล่มวางบนเรียงกันบนพื้น
“ท่านอย่าบอกนะว่าจะให้พวกเขา!” หยางเฟยตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนกทำไมเขาที่เป็นทหารจะไม่รู้ถึงการครอบครองอาวุธ ตัวเขานะเตรียมใจไว้แล้วแต่เพื่อนของเขาน่ะ
“เห้ยๆหยางเฟย อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พวกเราไม่ใช่คนอ่อนแอนะเว้ย” เด็กชายที่เมื่อวานเป็นคนกอดคอหยางเฟยในงานเลี้ยงได้เดินมาตบบ่าหยางเฟยก่อนจะเดินมาหยิบดาบฟันปลาไปอย่างองอาจ
“ข้าขอเล่มนี้คงไม่เป็นอะไรนะท่านเมิร์ก” เมิร์กยิ้มเล็กๆให้แทนคำตกลงเด็กคนนั้นเชิดหน้าอย่างภูมิใจก่อนจะเดินกลับไป
พวกเด็กๆคนที่เหลือต่างวิ่งออกมาหยิบดาบไม้ที่วางกันจนในตอนนี้ในมือทุกคนพร้อมไปด้วยอาวุธแล้ว
“เรื่องการใช้ดาบข้าอาจจะยังไม่แม่นยำนัก เพราะฉะนั้นพวกเจ้าต้องมั่นฝึกฝนและหาหนทางที่เหมาะสมกับตัวเอง”
“เข้าใจไหม!!” เมิร์กกวาดสายตาไปหาทั้งหมด
“ขอรับ!” รอยยิ้มบนหน้ากว้างจนถึงใบหู หากตั้งใจมาขนาดนี้ก็ดี
“ต่อจากนี้พวกเจ้าคือหน่วยป้องกันแห่งหมู่บ้านเฟิ่งหวง” เมิร์กประกาศกร้าว

จนถึงเย็นเมิร์กได้ทำการฝึกฝนท่ารางพื้นฐานและการใช้อาวุธแบบของชาวโรมันเท่าที่เขาจำได้เพราะตอนเด็กๆพ่อของเขาเคยจับไปฝึกตอนเด็กๆกับเรื่องกระบวนท่าและกระบวนทัพที่พ่อเขาถนัดนักในยามเป็นทหารแนวหน้าของโรม
‘พอมาฝึกให้เด็กแล้วทำเอานึกถึงนรกในวันเก่าๆเลยแหะ’ ตอนเด็กๆตอนที่เห็นพ่อคุยกับเพื่อนเก่าที่เป็นทหารด้วยกันจนเขาตื่นเต้นและขอให้พ่อสอนจากนั้นนรกหลังปิดร้านก็เริ่มต้นขึ้นวันแล้ววันเล่า
แต่พอมองเด็กๆที่ฝึกฝนอย่างตั้งใจแล้วเขากลับเจ็บปวดใจขึ้นมาเมื่อนึกถึงงานของค่ำคืนนี้
‘พวกเด็กอ้วนนั้นจะเป็นปัญหาในภายหลังถึงจะเร็วไปหน่อยก็ต้องรีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม’
เมิร์กกัดฟันข่มความข่มขื่นในจิตใจ ‘พวกเขาไม่ใช่เด็กตั้งแต่ก้าวเข้ามาในหมู่บ้านเฟิ่งหวง’ประโยคนี้แล่นไปมาในหัวเมิร์กเพื่อยหยุดยั้งความเศร้าและวิตกในใจ


@Admin
ดาบไม้ 5
ดาบฟันปลา 1
ถังหูลู่ 450

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +88 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 88 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x400
x1000
x2000
x1
x100
x9999
x8180
x8175
x81
x82
x1
x100
x9999
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x1100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x1068
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x8322
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x102
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x74
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x98
x4006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x140
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x75
x155
x42
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x2727
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698
x202
x120
x220
x281
x11
x1229
x898
x25
x80
x9450
x82
x180
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x819
x20
x80
x3368
x89
x23
x12
x7
x6
x25
x1823
x10
x380
x200
x139
x270
x7462
x4358
x6320
x9999
x9999
x162
x8388
x9999
x1471
x30
x91
x799
x74
x1414
x9999
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x1
x47
x1
โพสต์ 2018-2-21 09:04:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เควสที่2 ขอให้ข้าช่วยท่านเถอะนะ แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี}
เมิร์กนั่งสลดอยู่ที่ริมแม่น้ำยามเช้ามืด น้ำในแม่น้ำวันนี้มีสีแดงใสๆเจือจางปนอยู่
“ข้านี่มัน เลวจริงๆ”

ย้อนกลับไปเมื่อคืน
กลุ่มทหารเฟิ่งหวงนำโดยเหมยฟางได้ทำการบุกเข้าไปในกระท่อมร้างของพวกเด็กเกเร
“เจ้า! เหมยฟางจากพวกทางใต้นี่” เจ้าอ้วนที่นอนหน้าประตูแค่ตะโกนด้วยความตกใจแต่เหมยฟางใช้มีดบินเข้าสะบั้นคอของอีกฝ่ายทันที
ทั้งกลุ่มชะงักให้กับภาพที่เห็นแต่ว่าเหมยฟางไม่สนใจและมุ่งหน้าเข้าไปสังหารคนในบ้านทั้งหมดก่อนจะเดินออกมาด้วยเสื้อผ้าโชกเลือด
“ถ้าพวกเจ้าคนไหนกลัวก็ทิ้งดาบไว้แล้วกลับไปซะ”สายตาของเหมยฟางเย็นชาเกินกว่าจะเป็นเด็กหกขวบแล้ว
เมิร์กที่ยืนดูไกลๆบนหลังช้างเผือกที่ได้มาด้วยวาสนาและการเจรจาก็มีสีหน้าว่างเปล่ายากจะคาดเดาว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาจ้องมองได้ไม่นานก็หลับไปจากอาการประจำตัว

กลับไปที่พวกเด็กๆกลุ่มทหาร
ถึงจะหลายๆคนจะสั่นกลัวแต่ว่าก็ไม่มีใครหนี เหมยฟางยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยนและเริ่มทำการสั่งการ
“จือหว่าน เจ้าไปจัดการหลังนั้น ส่วนคนอื่นๆจับกลุ่มกันแยกย้าย วันนี้เจ้าพวกอ้วนไร้สำนึกต้องตายทุกคน”
“”””“โอ้!”””” ทั้งหมดต่างแยกย้ายก็กันออกไปตามคำสั่ง
และเมื่อพระจันทร์สาดแสงอีกครั้ง ในกระท่อมจำนวนมากนี้ก็ไม่มีชีวิตไหนอาศัยอยู่เลย
ก่อนกลับพวกเขาได้ใช้แม่น้ำสายเดียวกับที่ปลูกข้าวชำระร่างกายและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน



เมิร์กนั่งขว้างก้อนหินลงแม่น้ำเล่น สีหน้าของเขาดูเย็นชาแต่แววตานั้นปวดร้าวยิ่ง
หมับ
อ้อมกอดเล็กๆเข้ามาจากข้างหลัง
“หวางเจา นั่นเจ้าสินะ”
“ใช่ข้าเอง” มือเล็กๆลูบไปตามผมสีน้ำตาลของชาวต่างชาติผู้โศกเศร้า
“หยางเฟยเล่าให้เจ้าฟังแล้วสินะ” เสียงของเมิร์กแฝงความเจ็บปวดอย่างล้ำลึก
“ใช่” ซือหวางเจาตอบสั้นก่อนจะเลื่อนมือน้อยๆนุ่มๆของนางมาโอบกอดเมิร์ก
“ข้าคงเลวมากใช่ไหม ให้พวกเจ้าที่เป็นแค่เด็กเล็กๆไปฆ่าคนนะ”
“ข้ารู้ว่าที่ท่านทำก็เพื่อชีวิตพวกเรา เพราะงั้นท่านอย่าได้โกรธตัวเองไปเลย”
ใบหน้าน้อยๆของซือหวางเจาซบลงไปที่แผ่นหลังกว้างของเมิร์ก ความชื้นจากน้ำค้างกระทบกับใบหน้าขาวผ่องของนางแต่นางก็ไม่ได้สนใจ
นางหวังว่าความอบอุ่นจากร่างของนางช่วยเหลือผู้มีพระคุณของพวกนางได้แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง -50 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -50 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x400
x1000
x2000
x1
x100
x9999
x8180
x8175
x81
x82
x1
x100
x9999
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x1100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x1068
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x8322
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x102
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x74
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x98
x4006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x140
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x75
x155
x42
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x2727
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698
x202
x120
x220
x281
x11
x1229
x898
x25
x80
x9450
x82
x180
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x819
x20
x80
x3368
x89
x23
x12
x7
x6
x25
x1823
x10
x380
x200
x139
x270
x7462
x4358
x6320
x9999
x9999
x162
x8388
x9999
x1471
x30
x91
x799
x74
x1414
x9999
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x1
x47
x1
โพสต์ 2018-2-21 16:19:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-2-21 16:43

{เควสที่2 เขตย่อย}
เมิร์กอุ้มร่างเล็กของซือหวางเจามานั่งตักก่อนจะลูบหัวเบาๆจิตใจของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว
“ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ”
“มะ มะ มะ มันเป็นหน้าที่ของข้านะในการทำให้ผู้คนสบายใจ”
เสียงติดอ่างเล็กๆของนางทำให้เมิร์กยิ้มกว้างก่อนจะยีหัวน้อยๆของนางแล้วดันตัวเองขึ้น
“งั้นก็ไปทำให้คนอื่นสบายใจกันเถอะ”
เมิร์กคว้ากระเป๋าประจำตัวขึ้นมาก่อนจะออกเดินไปตามเส้นแม่น้ำหากเขาคาดเดาไม่ผิดจะมีเด็กอีกมากอยู่ข้างล่างนั่น
ซือหวางเจาชั่งใจอยู่สักครู่ก่อนจะวิ่งตามไป
ทั้งสองเดินเรียบริมน้ำมาได้สักครู่ก็มาถึงเพิงหมาแหงนที่มีเด็กผู้หญิงสองคนกำลังตกปลาด้วยคันเบ็ดเก่าๆอยู่
“เอาเจาๆ เจ้าลองใช้ถังหูลู่ในมือถามที่อยู่ของพวกเขาดูสิ”เมิร์กมอบถังหูลู่อีกจำนวนมากเพื่องานนี้โดยเฉพาะให้กับนางก่อนจะดันหลังน้อยๆของซือหวางเจาให้ไปข้างหน้า เด็กทั้งสองสังเกตถึงผู้มาใหม่ก็ไม่ได้สนใจอะไรกลับไปตกปลาต่อถึงหน้าของชาวต่างชาติจะทำให้คาดหวังสิ่งของเล็กๆก็เถอะ
เมิร์กยืนดูซือหวางเจาพูดคุยกับทั้งสองด้วยความราบรื่น ในยามแรกนางเพียงเข้าหาปกติและแจ้งความประสงค์และในตอนที่ทั้งสองสีหน้าแย่ลงก็ใช้ถังหูลู่เป็นเครื่องมือเพิ่มความสัมพันธ์ ก่อนจะหันกลับมาโบกมือให้เมิร์กเมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง
‘ถึงจะผิดพลาดไปบ้าง แต่ก็ดูใช้ได้นี่’ ซือหวางเจาเรียกรอยยิ้มครั้งแล้วครั้งเล่าจากเมิร์กเด็กที่นี่ล้วนมีพรสวรรค์ในการเรียนรู้และเติบโตยิ่งนัก ‘นี่คงคล้ายๆกับคำพูดที่ว่าในสงครามแม้แต่เด็กก็เก่งกว่านักรบทั่วไป สินะ’
ซือหวางเจาได้ให้เด็กๆทั้งสองผ่านเมิร์กและนางมุ่งหน้าสู่เขตที่อยู่อาศัยเดินมาไม่นานเมิร์กก็มาถึงนาข้าวร้างที่มีกระท่องตั้งเรียงราย จำนวนมันมากกว่าที่ของซือหวางเจาเกือบสองเท่าทั้งยังมีทุ่งนาร้างขนาดใหญ่ขนาบข้างอีก
“เขื่อนเล็กๆที่เห็นริมน้ำนั่นก็ของที่นี่สินะ” เมิร์กพูดกับตัวเองเบาๆ
“เอาละ บอกพวกเขาให้ไปตามเพื่อนๆมาสิ แล้วลองทำตามที่ข้าสอนสิ” เมิร์กอยากให้ซือหวางเจาเป็นคนออกหน้าแทนทุกอย่างเพื่อให้นางเป็นผู้นำอย่างแท้จริงและนางยังคงต้องมุ่งหน้าไปยังส่วนอื่นๆอีกโดยไม่มีเขาในอนาคต
เค้าลางความไม่มั่นใจก่อตัวขึ้นในใจของซือหวางเจา เมิร์กที่ดูออกก็ส่ายหัวก่อนจะก้มตัวไปใกล้ๆ
“เอานี่ เครื่องราง” เมิร์กนำต่างหูทองไปติดไว้ที่หน้าอกเสื้อของซือหวางเจาตามที่เขาอยากที่จะเอาไปติดหูแต่นางยังเด็กเกินไปสำหรับสิ่งนี้
ซือหวางเจายิ้มเล็กๆก่อนจะกุมต่างหูในมือและก้าวไปข้างหน้าฝูงชนกว่า70ชีวิตด้วยความมั่นใจ
“ข้ามาจากฝั่งทางตอนเหนือ ในยามนี้พ่อค้าท่านนี้หรือท่านเมิร์ก ได้เข้าช่วยเหลือพวกข้าสั่งสอนและมอบความรู้ให้ โดยเขาต้องการให้เจ้าเข้าร่วมกับเรา”
ฝูงชนเงียบสงัด ทั้งหมดมองหน้ากันอย่างงงๆก่อนจะหันกลับมาจ้องที่ซือหวางเจา
เห้อ ซือหวางเจาถอนหายใจ
“ใครตกลงเข้าร่วม ข้ามีถังหูลู่ให้นะ”
นั่นละ ผลก็เหมือนเดิม เด็กๆชอบน้ำตาลอยู่แล้ว
เมิร์กยิ้มน้อยๆให้