{ นอกโลกผู้สร้าง } ทะเลทรายอิลูเมียร์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-1-5 18:21:37 |โหมดอ่าน



ทะเลทรายอิลูเมียร์






{ นอกโลกผู้สร้าง }














ทะเลทรายโลกผู้สร้างท้องฟ้าสีทองอร่ามสว่างไสว 
ทั้งบรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยน
ปราศจากความร้อนจากแสงอาทิตย์ 
ที่นี่เป็นดินแดนวิเศษงดงาม
กระทั่งเม็ดทรายละเอียดละเมียดละไม 
มีสัตว์อาศัยอยู่บางเป็นบางส่วน 
มองผิวเผินดูแห้งแล้งแต่กลับอุดมสมบูรณ์   






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-1-5 19:18:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-1-6 10:31

{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 339

          แค่กๆๆๆ...แค่กๆๆ

          ทั้งสองคนค่อยๆลืมตาขึ้น พร้อมกับสำลักน้ำไอกันอย่างรุนแรง น้ำที่อยู่ในปอดลำคอถูกบ้วนออกมา สัมผัสได้ไออุ่นบางอย่างก่อนจะค่อยๆ สะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้น ดรุณีบุปผายกมือขึ้นลูบหน้าปรับแสงสีทองสว่างจ้าที่ส่อง นางจำได้ว่าตัวเองนั้นโดนปลาหมึกรัดแน่นมีพี่จิ่วเข้ามาช่วยเหลือ กระทั่งปลาหมึกยักษ์ถูกโค่นล้มพร้อมกับร่างที่ร่วงหล่นลงน้ำทะเลสีคราม แสงสุดท้ายที่เห็นเป็นแสงสีขาวสว่าง

          วูบวาบและเบาหวิว ร่างกายที่เคยจมน้ำสำลักน้ำอย่างต่อเนื่อง

          "อ๊ะ...อื้อออ แค่กๆๆ" เมื่อหันมองรอบข้างพบว่ามีนางและพี่จิ่วอยู่กันสองคน "พี่จิ่ว พี่จิ่วเจ้าคะ" รีบเข้าไปหาบุรุษร่างสูงด้วยความเป็นห่วง ดูเหมือนตรงนี้จะมีแค่นางและเขาแค่สองคนจริงๆ แล้วคนอื่นหายกันไปไหนหมด ไม่รู้ว่านี่มันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ แต่นางก็ไม่ต้องเคว้งคว้างอยู่เพียงลำพังคนเดียว

          หลิวจวี้มองดรุณีน้อยตรงหน้า พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าอยู่กลางทะเลทราย ดวงตาคู่ดำคมกริบแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ที่นี่นั้นมันไม่เหมือนกับท้องฟ้าที่พวกเขาเคยเห็น ท้องฟ้าเป็นสีทองอร่ามสว่างไสว ไม่ใช่ท้องนภาสีฟ้าครามแต่อย่างใด "เสี่ยวฮวาเจ้าปลอดภัย" ทั้งสองมองตากันซึ่งกันและกันมีคำถามมากมายปะทุภายในใจ ความสนิทสนมมองตาก็รู้ใจมิตรภาพพี่น้องร่วมสาบานลึกซึ้งแน่นแฟ้น

          "เรามาอยู่ใดกันรือ ข้าจำได้ว่าพี่จิ่วมาช่วยข้า…. ทั้งที่ความจริงแล้วเราทั้งสองคนที่จะอยู่บนเรือ ไม่ก็ลอยเกยตื้นอยู่ที่ไหนสักแห่ง แถบฝั่งใต้ของต้าฮั่นไม่มีทะเลมิใช่รึ" กลั่นกรองใช้ความคิดและปัญญาที่ตัวเองนั้นศึกษา หาทางแก้ปัญหาจากสถานการณ์ตอนนี้ หรือนี่มันจะเป็นความฝันกันแน่นะ เหมือนกับตอนนั้น.... มือเล็กนุ่มนิ่มจิ้มแก้มอีกฝ่ายสองสามที

          "เจ้ากำลังทำกระไรหรือ" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถาม จู่ๆ อีกฝ่ายใช้นิ้วจิ้มมาที่ใบหน้า เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างสงสัย

          "อ๊ะ! ข้ากำลังทดสอบอยู่ ว่านี้มันใช่ความฝันหรือความจริง" ทั้งความรู้สึกที่มันเหมือนจริง เม้มริมฝีปากเลิ่กลั่กเกาแก้มนวลขาวเหนียมอาย เผลอแสดงความติ๊งต๊องออกมาโชว์ซะแล้ว

          "ข้าว่าไม่ใช่เยี่ยงนั้นหรอก"

          กระพริบตาปริบๆ เอียงคอสงสัย "แล้วที่นี่มันที่ไหนกันนะ" ค่อยๆขยับหันมองรอบข้าง ก้มลงเก็บทรายขึ้นมาเล่น

          ชายหนุ่มครุ่นคิด "พื้นที่รอบๆ ดูเหมือนภูมิทัศน์ในซีอวี้ แต่ท้องฟ้าแปลกจากเดิมไม่น่าจะใช่" ตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็คิดแต่แรก ความรู้สึกนั้นคล้ายกับทางแถบทะเลทรายซีอวี้ พอได้มองเห็นท้องฟ้าอย่างชัดเจน มีบางอย่างที่ผิดปกติแตกต่างจากเดิม

          "นี่เราคงไม่ได้เดินทางมาปรโลกกันใช่ไหมเจ้าคะ ข้าชักเริ่มกลัวแล้วแฮะ" เป็นใครจะไม่กลัวบ้างล่ะ มาโผล่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วคนที่เป็นประเภทอย่างนั้นเนี่ยนะชอบคิดกังวลอะไรไปเรื่อยเปื่อย ความรู้สึกของคนที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าตอนมีประจำเดือนมาซะอีก หวังว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันจะไม่กระทบกระเทือนกับลูกน้อยของนาง

         "พวกเราลองเดินดูกันก่อนดีกว่าไหม เผื่อจะมีทางออกจากที่นี่ เสี่ยวฮวาเจ้าไหวไหม" หันเอ่ยถามอีกฝ่ายที่ยังนั่งอยู่บนพื้นทราย

          เม้มริมฝีปากอมชมพูตอนที่โดนปลาหมึกรัดแน่น ยังมีอาการเจ็บปวดอยู่ หากจะให้เดินตอนนี้ก็เดินได้แต่มันก็คงจะเดินได้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก "พี่จิ่วข้าเดินพอไหวนิดหน่อย แต่อาจจะเดินได้ไม่ไกลเท่าไหร่นะเจ้าคะ" ไม่อยากจะเป็นภาระ อีกฝ่ายนั้นช่วยเหลือนางมาตั้งมากมายหลายครั้ง

          ไท่จื่อพยักหน้าอย่างเข้าใจ "เสี่ยวฮวา ยื่นมือมาเสีย แล้วมาขึ้นหลังข้า" ดรุณีน้อยค่อยๆยื่นมือออกไปเขาผคองลุกขึ้นก่อนจะย่อตัวให้อีกคนขึ้นหลังแล้วพากันเดินหาทางเดินออกทะเลทรายแห่งนี้ ร่างเล็กตัวบอบบางตอนอุ้มแบกขึ้นหลังแทบจะมีความรู้สึกหนัก เหมือนกับลู่เอินน้ำหนักคงใกล้เคียงกันไม่น้อย

          อุบอิบเสียงหวานใสมองตรงข้างหน้า เส้นทางทะเลทรายในสถานที่แห่งนี้ไม่มีความร้อน กลับเป็นความอบอุ่นอ่อนโยน "พี่จิ่วข้าไม่ตัวหนักใช่ไหม นี่ๆทะเลทรายที่นี่มันก็มีข้อดีอยู่ละนะ ไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ อากาศสบายๆ"

          "ตัวเจ้าเบามาก ตอนนี้เจ้าเองก็ตั้งท้องสองเดือนกว่าๆ ทานอาหารที่มีประโยชน์บำรุงครรภ์เยอะๆ" ร่างสูงเดินตรงไปด้านหน้าเรื่อยๆ "ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกัน อากาศกำลังดี"

          "งื้ออออ พี่เยี่ยเองชอบบอกให้ข้ากินเยอะๆจะได้โตไวๆ ข้าโตสุดตัวแล้วนี่น่า ช่วงนี้ข้าเจริญอาหารมากเลยนะแต่ว่าพักหลังๆบางครั้งอาเจียนหนักเลย เหมือนกับว่าพอกินไปแล้วก็อาเจียนออกมา เฮ้อ เศร้าใจ" มือเล็กเกี่ยวกอดคอพี่จิ่วไว้ระหว่างที่เขาอุ้มขึ้นหลัง หากเมื่อเทียบกับแตกก่อนอาหารที่นางกินช่วงที่ขึ้นเรือมีพ่อครัวมือหนึ่งแห่งซางอินทำ ครึ่งต่อครึ่งทานเยอะมากกว่าปกติ

          พวกเขาทั้งสองเดินท่ามกลางความแห้งแล้ง ผ่านมาเรื่อยๆกว่าห้าสิบลี้ ดรุณีน้อยกอดคอแน่นซุกหน้าลงราวกับเด็กน้อยขี่หลังป๊ะป๊า "เจ้ากระหายน้ำหรือยัง"

          "เจ้าค่ะ เดินทางกันมาตั้งไกล… กระหายน้ำยิ่งนัก แค่กๆๆ" หิวน้ำมากๆคอแห้งริมฝีปากอมชมพูแห้งขาดน้ำ

          บุรุษร่างสูงเห็นต้นกระบองเพชรรีบเดินพาหญิงสาวไปพักใกล้ๆวางอีกฝ่ายลงแถวโขดหินอย่างอ่อนโยนคนตัวเล็กลงจากหลังนั่งตาแป๋ว "เจ้ารออยู่นี่ก่อนเดี๋ยวข้าไปเอาน้ำมาให้"

          "เอ่อ..." กระอักกระอ่วนทำอะไรไม่ถูก พอเห็นพี่จิ่วปลดหมวกครอบผมออกเผยให้เห็นเส้นผมยาวออกมา ทำให้อิงฮวาเข้าใจได้ในทันที ทำไมเขาถึงต้องทำเพื่อนางถึงขนาดนี้ ยอมรับเลยว่าสุภาพบุรุษมากๆ รู้สึกตัวเองเหมือนเจ้าหญิงเลยมีเจ้าชายค่อยช่วยเหลือ

          ถือหมวกพยายามรองน้ำจากต้นกระบองเพชรอยู่หลายรอบเพื่อล้างให้ร่างบางก่อน โดยมีสายตาหวานมองห่างๆอย่างห่วงๆไม่ห่างไกลกัน อากาศเริ่มร้อนอยู่ในทะเลทรายกันนาน ยกมือปาดเหงื่อก่อนเติมน้ำรอบที่หกซึ่งได้น้ำมาครึ่งหมวก แล้วจึงเดินกลับไปหา "เจ้าดื่มน้ำให้กระหายเสีย"

          "จะบ้าเรอะ! พี่จิ่วท่านเป็นคนรีดน้ำออกมาจากต้นกระบอบเพรช ท่านต้องดื่มก่อนสิ" ดันหมวกคืนให้อีกฝ่าย

          "เสี่ยวฮวาเจ้าดื่มก่อน ข้ายังไม่กระหายเท่าไหร่ไม่เป็นไร" ปฏิเสธเสียงแข็ง

          "ข้าต้องขอยอมรับเลยนะ ท่านเป็นบุรุษที่ค่อนข้างชอบทั้งสุภาพอบอุ่นอ่อนโยนและปกป้อง ทว่านี้เราสองคนติดกันอยู่ในทะเลทรายไง ท่านให้ข้าขึ้นหลังมาตั้งไกล ข้าไม่อยากเห็นพี่จิ่วเป็นอะไรหรอกนะ ถ้าไม่ใช่ทำเพื่อข้าก็ให้ทำเพื่อพี่ลู่เอินกับลูกเถอะ"

          สุดท้ายแล้วเมื่อพูดถึงคนรักและบุตรทำให้เขายอมใจอ่อน ยอมเป็นฝ่ายจิบน้ำก่อน ไท่จื่อดื่มน้ำเพียงเล็กน้อยก่อนส่งคืน "ตาเจ้าแล้ว"

          ดรุณีบุปผารับมาดื่มน้ำจิบทีละนิด "อ่าาา ดีมากที่ยอมรับฟัง หากท่านเป็นอะไรไปกลางข้าเสียแย่แน่ ยังมีคนที่เราต้องกลับไปหาอีก ต้องฮึบไว้นะเจ้าค่ะ" ยกมือชูสองนิ้วทำท่าสู้ๆ

          "เสี่ยวฮวา เจ้าว่าเราจะหาทางกลับไปได้ไหม"      

          ทั้งสองนั่งพักอยู่ใกล้ๆ กระทั่งอิงฮวาไม่มั่นใจนักอีกฝ่ายเป็นคนในความฝัน ความลวงตาหรือเปล่า เคยประสบพบเจอเหตุการณ์ทำนองนี้มาก่อนจึงทำให้นางนั้นไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อน น้ำเสียงหวานไพเราะเสนาะหูเอ่ยบอกเหมือนสายน้ำชโลมจิตด้วยความคิดโลกสวยสดใส "ข้าเชื่อว่าเราจะต้องหาทางกลับได้ ทุกๆคนกำลังรอเราอยู่ที่ใดสักแห่ง หรือหากหาถ้ากลับไม่เจอติดอยู่ในนี้ไปตลอด ข้าก็อยู่พี่จิ่วเคียงข้างกันไม่ไปไหน"

          หลิวจวี้ยิ้มอย่างสุภาพ "เคียงข้างรึ กระไรเสียข้าจะพาเราสองคนกลับไปให้ได้อย่างแน่นอน แม้เจ้าจะเป็นสตรีอ่อนแอ่แต่จิตใจงดงามบริสุทธิ์นัก" ใครที่ได้อยู่ใกล้ๆมีพลังด้านบวกมากขึ้น

          "ก็ข้ากับท่านสาบานจะเป็นพี่น้องกัน ซื่อสัตย์ต่อกันจนวันตาย จะไม่มีวันทิ้งกัน ตอนนี้เนี่ยนะ ข้าก็ชักไม่แน่ใจ ว่าตัวตนต่อหน้าข้าเป็นพี่จิ่วจริงๆหรือไม่ หรือเป็นความฝัน การที่เจอท่านอยู่ตรงนี้ไม่แน่จิตใต้สำนึกของตัวข้าสร้างตัวท่านให้มาปกป้องดูแล หรือข้าจะเป็นความฝันของท่านกันแน่นะ" นั่งดุ๊กดิ๊กเอียงคอสงสัยสืบเนื่อง เหมือนกับถูกตัดขาดโลกภายนอกถูกทิ้งให้อยู่กันสองคน

          "เรื่องนั้นข้าเองก็สับสนเช่นเดียวกับเจ้า" หรือสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นความฝันของเขา ไตร่ตรองทบทวนความคิดแสงสีขาวนั่นทำให้เขามาโผล่อยู่ในที่แห่งนี้

          "งืมๆๆ ไม่รู้สิ พอมีคนอยู่เป็นเพื่อนทำให้รู้สึกไม่เคว้งคนเดียว ข้าไม่ชอบการอยู่คนเดียวมักจะชอบนึกฟุ้งซ่านเวลาจะเรื่องอันตราย" นั่งชันเข่ากอดเข่าแล้วหน้าซุก แหงนหน้ามองท้องฟ้าตากลม ท้องฟ้าสีเหลืองทอง

          "เจ้าไม่เป็นไรนะ นี่ผ้าคลุมที่เจ้าให้ข้า คลุมไว้ อากาศร้อน" ก่อนพี่จิ่วถอดผ้าคลุมขาวมาคลุมศีรษะให้หญิงสาวเพื่อช่วยบดบังแสงอาทิตย์ได้นิดนึง

          ใบหน้าจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มหวานใสเมื่อเขานำเสื้อคลุมขาวมาคลุมนาง นางนำหมวกครอปของอีกฝ่ายมาถือหลังดื่มน้ำจนหมด แบ่งๆกันดื่ม ถึงตัวเองจะเป็นฝ่ายดื่มเยอะกว่าก็ตาม "พี่จิ่วเดี๋ยวข้ามวยผมครอบให้นะเจ้าคะ ลำบากท่านที่ต้องเป็นฝ่ายหาภาชนะรีดน้ำดื่ม" มือเล็กนุ่มนิ่มแววตาเปร่งประกาย เส้นผมอีกฝ่ายพอได้จับตรงๆเช่นนี้แล้วค่อนข้างนุ่มนิดหน่อย "พี่จิ่วผมยาวกว่าข้าเสียอีก เกศาดำขลับสุขภาพดีหากได้รับการบำรุงเพิ่มจะดีไม่น้อย"

          "เรื่องเล็กน้อยพวกนั้น หาได้สนใจไม่ ข้าไม่ใช่สตรีเป็นบุรุษจึงไม่คิดเล็กคิดน้อยพรรค์หรอกหนา"

          "อ๊ะ!! ไม่ได้นะ อีกอย่างท่านพูดเช่นนี้มันไม่ถูกหรือบุรุษควรจะมีสิทธิความเท่าเทียมกันสิ ….อ่า ข้าเผลอหลุดพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องไปเสียได้" อีกฝ่ายเป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งต้าฮั่น ขุนนางล้วนมีแต่บุรุษเพศแทบยังไม่ชอบให้สตรีเด่นเกินหน้าเกินตา ตอนที่นางทำหน้าเป็นเสมียนหรือนักวิชาการก็มีคนดูถูกนินทา "....ไม่โกรธข้าใช่ไหม" ดรุณีน้อยยันกายลุกขึ้นมีความหน้าเศร้ากลัวโดนโกรธ

          "ไม่ข้าไม่โกรธกระไรเจ้า"

          "เช่นนั้นเราเดินทางกันต่อดีกว่า รอบนี้ข้าเดินเท้าเองก็แล้วกัน ไม่อยากเป็นภาระพี่จิ่วแล้ว อืมมม!" ยิ้มแย้มร่าเริงในสถานการณ์เช่นนี้ก็คงจะมีแต่ความสดใสบั่นทอนความตึงเครียดให้ลดลง


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-1-5 20:56
คุณได้รับ +20 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2020-1-5 20:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +100 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 100 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้า
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์ตาแมว
เกราะอามุนราห์
จานลมทมิฬ
หมวกเตี๋ยอวี่ฮัว
รองเท้าแซฟไฟร์
แมวหลวง
ชุดพานอัน
ดาบนิจิรินอุส
วิชาเบญจธาตุขั้นสูง
ปีกรุ่งอรุณ
ตุ๊กตากุ่ยจือหมู่
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
ถุงมือแอเมทิสต์
กระบี่ปิงเหมยกุ้ย
ตัวเบาร่มนภา
หน้ากากยักษ์แดง<br>อี้จั่วเหอจวิ้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9
x6
x4
x55
x122
x18
x1252
x265
x378
x10
x215
x598
x1
x209
x251
x149
x100
x1000
x98
x8930
x10
x189
x6
x32
x31
x167
x16
x106
x207
x9999
x13
x315
x133
x814
x293
x80
x131
x469
x804
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x113
x8
x6
x556
x24
x10
x12
x13
x16
x61
x26
x10
x3
x48
x11
x18
x11
x69
x14
x144
x17
x130
x160
x38
x45
x16
x92
x3
x8
x83
x1581
x172
x26
x19
x15
x103
x84
x52
x2211
x74
x81
x18
x30
x95
x118
x33
x5
x500
x579
x44
x4490
x98
x2
x10
x466
x7
x3181
x230
x25
x1
x1
x18
x5
x3
x4
x23
x1
x5
x5
x5
x3
x6
x3
x6
x6
x10
x9
x8
x8
x5
x9
x7
x3
x6
x8
x5
x10
x11
x5
x51
x43
x9999
x8
x8
x9
x8
x2
x7
x16
x32
x508
x6
x2
x8
x2
x2
x13
x1
x2
x60
x67
x75
x45
x16
x28
x15
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x599
x18
x615
x1070
x12
x2
x780
x12
x3
x20
x25
x19
x133
x80
x42
x390
x153
x1
x23
x624
x72
x1
x184
x133
x19
x110
x50
x5
x619
x625
x604
x229
x2210
x880
x125
x750
x266
x275
x2
x12
x34
x18
x160
x1420
x1
x34
x2965
x28
x2419
x61
x7500
x2810
x33
x507
x40
x4710
x21
x3000
x23
x49
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4028
x9999
x84
x4300
x1796
x208
x94
x34
x91
x1713
x3791
x2023
x453
x47
x1660
x36
x21
x213
x4023
x60
x2423
x413
x232
x400
x23
x30
x581
x3347
x17
x130
x315
x2233
x420
x9999
x182
x102
x20
x2545
x3863
x58
x349
x2821
x129
x216
x107
x9999
x29
x19
x168
x3947
x9999
x1845
x71
x293
x2650
x27
x755
x35
x1
x15
x713
x351
x77
x1
x2479
x170
x2279
x420
x17
x3586
x1
x115
x2243
x43
x1
x1520
x323
x1
x2720
x2420
x3020
x1990
x193
x4203
x280
x81
x9999
x9999
x24
x53
x12
x89
x14
x1
x69
x4110
x2199
x81
x682
x1
x11
x4351
x3425
x440
x1104
x84
x5688
x3040
x4656
x6455
x3850
x15
x30
x4510
x26
x9999
x2540
x9999
x124
x3
x2741
x4320
x7884
x496
x9999
x10
x9999
x9999
x5520
x2811
x5549
x7047
x7079
x5414
x9999
x218
x5595
x2463
x30
x4471
x64
x1186
x3828
x394
x9999
x494
x35
x462
x422
x34
x5412
x169
x4335
x8626
x7661
x9999
x9999
x3775
x437
x1475
x71
x6151
x1011