ดู: 321|ตอบกลับ: 3

[ลี้ลับ] { ความฝันของหวงเส้าเทียน } บุรุษผู้ดูแลดรุณีต้องสาป

[คัดลอกลิงก์]

366

กระทู้

2623

โพสต์

70หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115464018
เงินตำลึง
1999662070
ชื่อเสียง
305815
ความหิว
3477

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15059
ความชั่ว
10716
ความโหด
29614
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-2-11 22:16

สถานที่นอนหลับของตัวละคร : ถ้ำลี่เซ่อ
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน บุรุษผู้ดูแลดรุณีต้องสาป




          ร่างสูงค่อยๆปรับนัยน์ตาลืมขึ้นดูเหมือนจะนอนหลับเนินนานจนหัวสมองโล่งว่างเปล่าไร้ความรู้สึกร่างกายเสมือนเบาบางประดุจปุยเมฆ ยันกายลุกขึ้นสังเกตมองที่นี่รอบข้างขุ่นมัวมืดอนธการอาจจะตกดึกแล้วหยิบย่ามสะพายกระเป๋า มือหนากุมขมับแน่นิ่งจู่ๆหัวใจก็บีบรัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          “.....” ขาทั้งสองข้างยาวก้าวเดินออกไปหาเหล่าสัตว์เลี้ยงที่อยู่แถวๆปากถ้ำ ป่านนี้ไป๋เหยียนเฟยจะเป็นเยี่ยงไรบ้างอยากจะสนทนาในเรื่องราวต่างๆที่ตนเองอยู่ในสนามรบ

          ตึกตึกตึก

          เสียงฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคยแล้วไม่น่าจะใช้บรรดาสัตว์เลี้ยงดังขึ้นบริเวณแถวหน้าถ้ำ หูทั้งสองข้างเงียบฟังสงสัยเพราะไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆทั้งสิ้น ใบหน้าคมคายติดหวานคล้ายสตรีลอบแอบแถวโขดหินที่ปิดบังร่าง

          หากแอบหลบอยู่ตรงนี้อาจจะไม่สามารถล่วงรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้นทางที่ดีเขาควรจะเดินออกไปดูให้รู้แล้วรู้รอดเลยดีกว่า ไม่ลืมที่จะหยิบเข็มด้ายออกมาเผื่อเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินพร้อมที่จะสังหารแก่ผู้ที่ลักลอบเข้ามาถ้าเป็นศัตรู

          แว่วเสียงสัตว์เลี้ยงก็ไม่มีร้อง บ้าหน่ามันไม่ปกติเสียแล้ว ร่างสูงหายใจเสียงแผ่วเบาเหยียบย้ำฝีเท้ากระทบพื้นถ้ำเบาๆอย่างเงียบเชียบ

          เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆก่อนจะปรากฎร่างบุรุษผู้หนึ่งอาภรณ์สีดำทมิฬ...


          ชายหนุ่มจ้องมองอย่างไม่ไว้วางใจในมือถือเข็มด้ายไว้ป้องกันตัวเองจากคนที่มิอาจคาดเดาได้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู “เจ้าเป็นใคร” เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามราบเรียบไม่ลดระยะป้องกัน

          ร่างสูงโปร่งมองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยทักทาย “สวัสดีเส้าเทียน ข้าจ้งหลง” น้ำเสียงทุ้มต่ำค่อยๆพูดแนะนำตัว

         “.....” นิ่งชะงัก “รู้จักชื่อข้าได้เยี่ยงไร ข้าไม่รู้จักเจ้า” ความแปลกประหลาดครอบงำไม่เคยคุ้นหน้าค่าตาอีกฝ่ายไฉนถึงรู้ชื่อเขาได้

         “ข้าเป็นผู้คุ้มครองคุณหนูโม่” จ้งหลงบอกกล่าวเพื่อให้อีกฝ่ายลดอาวุธในมือลง

         “อย่ามาโกหกข้า พี่ชายผู้ดูหรหยงเสียชีวิตไปแล้ว” มือหนาสะบัดเข็มพุ่งเข้าเพื่อจัดการอีกฝ่ายที่อ้างชื่อ จะเป็นไปได้อย่างไรคนตายจะมีชีวิต เข็มพุ่งตรงด้วยความรวดเร็วแต่มันพุ่งผ่านร่างประดุจกับไม่มีกายหยาบเนื้อสัมผัส “เจ้าไม่ใช่มนุษย์” พยายามควบคุมอารมณ์

          “ใช่ข้าตายแล้วมิใช่มนุษย์” ร่างสูงโปร่งตอบนัยน์ตาสีดำสนิทนั้นไร้เงาจากนั้นก็เอ่ยเล่าจุดประสงค์ของการมา “เจ้าคงรู้แล้วสินะว่าคุณหนูโม่มีวิญญาณร้ายในร่าง เรื่องนี้ต้องเล่าย้อนกลับไปเมื่อครั้นที่คุณหนูเกิด….”

          เส้าเทียนยืนนิ่งเมื่อได้ยินคำตอบ นี่กำลังพูดคุยกับวิญญาณคนตายชีวิตจะพบเจอแต่เรื่องบันเทิงเกิดไปไหม “ใช่ข้ารู้นางมีวิญญาณร้ายในร่าง” แต่เขายอมรับได้จึงตกลงปลงใจที่จะแต่งงาน

          “ในตอนนั้นมีเสือขาวตัวใหญ่หิวโหยออกไล่จับกินชาวบ้านในหมู่บ้านที่ออกไปหาของป่า ไม่มีใครทราบว่ามันมาจากที่ใด ศาสตราวุธใดๆ ไม่อาจทำอันตรายมันได้ มีเพียงนายท่านซึ่งมีกระบี่ล้ำค่าเล่มหนึ่งที่สืบทอดในตระกูล เล่าว่ากระบี่เล่มนี้เป็นกระบี่ที่ทำจากเศษหินอุกกาบาตที่ตกในสมัยฉิน กลับสามารถทำร้ายเสือตัวนั้นจนบาดเจ็บได ในวินาทีที่นายท่านจะแทงเสือตัวนั้นทะลุหัวใจ ก็มีวิญญาณเสือออกจากร่างและพุ่งไปเข้าร่างทารกน้อย ในแวบแรกที่มารดากำลังอุ้มหญิงสาวอยู่เห็นเป็นหน้าเสือนางถึงกับตกใจพลั้งทำตกร่วงหล่น ดีที่เป็นใบไม้มากมายที่นางเอามาทำเปลให้ลูกน้อยนอน หลังจากนั้นนายท่านได้ฟังก็นำคุณหนูเดินทางไปพบท่านนักพรตในป่าเขาแถบนั้นเพื่อช่วยคุณหนู นักพรตบอกว่าเป็นเพราะวิญญาณอาฆาตเสือขาวตัวนั้น สิ่งนั้นไม่ใช่เสือขาวธรรมดา แต่เป็นเสือขาวที่ถูกวิญญาณสัตว์เทพไป๋หู่ หนึ่งในสี่สัตว์เทพที่เคยอาละวาดสวรรค์และโลกมนุษย์เมื่อหลายแสนปีก่อนที่จะถูกเจ้าแม่หนี่วาปราบ วิญญาณไป๋หู่มีความอาฆาตพยาบาทจึงได้สิงสถิตย์ในตัวคุณหนูแทน” จ้งหลงเล่าเรื่องราวในสมัยอดีตน้ำเสียงปนเจือนด้วยความเศร้า

          “.....” ฟังหน้านิ่งๆไม่ได้ถามขึ้นเพื่อรอให้อีกฝ่ายเล่าให้จบก่อน

          เสือเทพไป๋หู่ ร่างสัตว์ขนาดใหญ่เสือขาวที่โจมตีในครั้งนั้นแวบผ่านเข้าความคิด

          “หลายปีที่นายท่านทุ่มเทค้นหาตำนานที่จะผนึกสัตว์เทพและนำออกจากร่างคุณหนู ทรงท่านพบว่าในทะเลทรายรกร้างทางตะวันตกมีกระบี่โบราณเล่มนึงที่สามารถกำจัดไป๋หู่จนดับสูญไปได้ ในตอนนั้นนายท่านทราบข่าวจางเซียนกำลังตั้งคณะเพื่อเดินทางไปตะวันตก ในระหว่างเดินทางท่านแยกตัวออกไปจากคณะเดินทาง และหายสาบสูญไม่ได้กลับมาอีกเลย”

          “เช่นนั้นกระบี่โบราณนั้นอยู่ที่ใด หากมันจะช่วยเหลือหรูหยงได้ข้าจะตามหาแม้นแลกด้วยชีวิต” ยิ่งฟังก็ยิ่งมีความหวังที่จะลบล้างผนึกนั้นออกจากร่างระหง เขาไม่อยากเห็นนางเจ็บปวดอีกแล้ว

          “ตำนานเล่าว่าผู้ที่จะกำจัดวิญญาณสัตว์เทพในร่างได้จะต้องเป็นคนที่รักอย่างสุดซึ้งและรักคุณหนูอย่างแท้จริง ใช้กระบี่เทียนกังแทงทะลุหัวใจ คุณหนูก็จะไม่ตายและสัตว์เทพถูกกำจัดจนแตกดับสูญไปในที่สุด แต่หากเจ้าไม่ได้รักคุณหนูแท้จริง เจ้าจะกระตุ้นไป๋หู่ให้ครอบครองร่างคุณหนูและนางจะเป็นเสือขาวตลอดไป ตามตำนานที่นายท่านบอกไว้ กระบี่เทียนกังถูกเก็บรักษาไว้ภายในถ้ำเต๋อเทียน ที่ไหนสักแห่งในแดนตะวันตกหรือก็คือซีอวี้ในปัจจุบันนั่นเอง” จ้งหลงเล่าตำนานวิธีการกำจัดวิญญาณสัตว์ร้าย

          “ถ้ำเต๋อเทียน!?” รู้สึกงง เขาไม่ใช่คนแถวนั้นย่อมไม่รู้จักเส้นทางการเดินทางไปถ้ำแห่งนั้น

          ซีอวี้กว้างใหญ่ไม่ได้หาเจอถ้ำอะไรนั้นง่ายๆหรอก

          “เส้าเทียน ข้าต้องฝากการช่วยคุณหนูในมือเจ้าด้วยนะ ข้าจ้งหลงจะคอยปกป้องเจ้าทั้งสองและนำทางเอง” ผู้ดูแลดรุณีต้องสาปฝากความหวังไว้ในกำมือชายคนรักของคุณหนูของเขา หวังว่าจะช่วยปลดปล่อยผนึกนั้นออก

          “ข้าให้สัญญาจะเสียสละชีวิตปกป้องภรรยาของข้า” หรูหยงเป็นสตรีที่เขารักมาก พานอุปสรรคมากมายมาด้วยกันต่างคนต่างยอมรับตัวตนกันได้ สตรีเฉกเช่นนี้จะหาได้จากที่ใด

          “เจ้ารักคุณหนูจากใจจริงใช่ไหม” เน้นย้ำคำถามเดิม

          “ไม่ว่านางจะเป็นสัตว์ร้ายหรือตัวอะไรข้าก็รักนาง แม้นชีวิตนี้จะไม่สามารถล้างผนึกนั่นได้ข้าก็จะปกป้องดูแลจนกว่าชีวิตจะหาไม่” น้ำเสียงราบเรียบเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมองอย่างไม่ปกปิดถ้อยวาจาสัตย์จริง

          “ได้ยินเช่นนั้นย่อมหายกังวล” คุณหนูของเขาได้คู่ครองที่รักจริงๆ อำนาจแห่งรักแท้จะช่วยเหลือทั้งสอง ร่างจงหล้นค่อยๆหายออกไปทีละนิดจากส่วนเท้า “ระวังด้วย ไม่ใช่มีแต่พวกเจ้าที่ปรารถนาอาวุธโบราณ กระบี่เทียนกัง แต่มีคนชั่วช้ามากมายที่ปรารถนาตามล่าขุมทรัพย์นี้เพื่อได้มันมาครอง”

          “กระบี่เทียนกัง… อืมข้าจะระวัง” ภายภาคหน้าจะมีอุปสรรคใดมาขวางกั้นก็ไม่อาจรู้ได้

          จ้งหลงจะเป็นคนนำทาง...

          “บางครั้งข้าไม่อาจปรากฎตัวปกป้องพวกเจ้าได้ อย่าประมาทต่อทุกสิ่งที่พบเจอ เส้นทางสู่ถ้ำเต๋อเทียนเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย” บอกตักเตือนเส้นทางที่จะไปถึงอีกฝ่ายจะเก่งกาจแต่อันตรายเกิดขึ้นได้ทุกหนทุกแห่ง

          “ข้าจะฝ่าฟันอันตรายนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพื่อช่วยเหลือนาง”

          อันตรายมากเพียงใดก็ฝ่าฟันอุปสรรคนั้นไป
          ขอเพียงนางยิ้มให้กำลังใจ…..


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -196 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -196 + 5

ดูบันทึกคะแนน

366

กระทู้

2623

โพสต์

70หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115464018
เงินตำลึง
1999662070
ชื่อเสียง
305815
ความหิว
3477

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15059
ความชั่ว
10716
ความโหด
29614
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-3-2 23:28:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สถานที่นอนหลับของตัวละคร : สุสานดำ
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน ผู้มีวาสนา


          กึก…

          เขาลืมตาตื่นขึ้นมามองเห็นทั้งสองข้างทางเป็นถ้ำที่มืดมิดไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างใดๆทั้งสิ้น มาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร นัยน์ตาสีดำคมกริบเดินสำรวจๆภายในถ้ำด้วยความสงสัยเป็นอย่างมากคนอื่นๆหายไปไหนกันหมด

          “มืดชะมัด” เขานั้นไม่ก้มหน้ามองทางทั้งที่พยายามคลำๆผนังถ้ำที่มืดสนิท ตื่นจากภวังค์ด้วยเสียงน้ำตกที่ดังกระทบหินเพียงหนึ่งหยด หากจะสำรวจดูที่นี่จะต้องมีคบเพลิง แถวนั้นไม่มีอะไรติดตัวมาเลยเดินมาเพียงตัวเปล่า

          ถ้าหากว่ามันจะมืดขนาดนี้นะแล้วทำไมเขาถึงจะต้องมาเดินอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ จำได้ว่าตัวเองนั้นโค่นพยัคฆ์ดำได้สำเร็จพร้อมกับพ้องเพื่อนสหายที่อยู่ด้วยกัน

          ในขณะเดินเส้าเทียนถูกอะไรบางอย่างกัดคอ ความรู้สึกเจ็บราวกับไม่ใช่ฝัน “!!!!” ความรู้สึกของเขานั้นมันเหมือนกับว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่เขาหวาดกลัวจนแทบจะไม่อยากจะเอ่ยชื่อ ภรรยามจะทำใจดีสู้เสือโดยที่ไม่นึกคิดถึงมันใดๆทั้งสิ้นอาจจะเป็นแมลงอะไรหรือเปล่าที่มากัดคอ

           ร่างทรงนั้นกำลังเดินตามไปเรื่อยๆที่ได้ยินเสียงน้ำ ที่เคยได้ยินมาไม่นานเขาคิดว่าถ้าหากว่าจับเสียงฟังเอาโดยที่ไม่ได้มองทางนั้นก็คงจะไปถึงได้ ขายาวทั้งสองย่างก้าวอย่างสม่ำเสมอมือทั้งสองข้างก็เดินคำๆผนังทำไปเรื่อยๆ

          ถ้าหากว่าตอนนี้นั้นมีคบเพลิงในมือก็ดีจะได้ไม่ต้องคลำแบบนี้ไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย

          ติ๋ง...ติ๋งๆ

          จนกระทั่งสองเค่อกว่าๆเส้าเทียนเดินมาเจอกับโขดหินที่มีหินงอกปลายแหลมงอกชี้โขดหิน มีหยดน้ำใส่โขดหินตลอด แปลกตรงที่ว่าตรงนี้นั้นมีแสงสว่างที่สามารถจะมองเห็นหินงอกไปแหลมที่ชี้โขดหินราวกับว่าต้องการที่จะให้เขานั้นสำรวจดู ร่างสูงมองดูรอบๆสายตาทั้งสองข้างมาหยุดอ่านคำจารึกบนโขดหิน

          “กระบี่เทียนกังจักปรากฎต่อผู้มีวาสนา” เสียงทุ้มติดหวานอ่านออกเสียงก่อนที่จะขมวดคิ้วเป็นปมครุ่นคิดคำจารึกที่พึ่งอ่าน หากเป็นเช่นนั้นกระบี่เทียนกังจะปรากฏขึ้นเขาก็จะต้องเป็นผู้มีวาสนาถึงจะสามารถพบเจอมันได้ใช่ไหม...

          แต่น่าแปลกตรงที่ว่าทำไมถึงปรากฏอักษรจารึกบนโขดหินให้เขาอ่านกันละ ในระหว่างที่กำลังครุ่นอยู่นั้นตรงเบื้องหน้าก็เกิดประกายแสงที่ผนังถ้ำ
ก่อนจะมีร่างหนึ่งปรากฎตัวขึ้นมา
         

          “ท่านเป็นใคร…” เขาถึงกับตกใจที่เห็นสตรีส่วนบนเป็นคนส่วนล่างเป็นงู ถึงว่าจะเห็นแค่ด้านล่างของมันก็ทำให้เขาใจคอไม่ดี!

          “ข้าคืออดีตทายาทหนี่วารุ่นที่สิบ นามของข้า ‘เซี่ยโหว ถิง’ หลังข้าตายดวงจิตของข้าไม่อาจละทิ้งถ้ำแห่งนี้อันเป็นบ้านเกิดของข้า” ก่อนทายาทหนี่วาจะ เดินนำทางอีกฝ่ายไปเส้นทางที่ปรากฎขึ้น

          นัยน์ตาสีดำคมกริบมองเส้นทางสีทองที่ปรากฎขึ้น “ข้าชื่อหวง เส้าเทียนขอรับ” เขาเอ่ยแนะนำตัวด้วยเสียงราบเรียบก่อนที่จะเดินตามนางไป

          สองข้างทางฉายภาพบางอย่าง “เดิมถ้ำแห่งนี้เป็นถ้ำของชาวเผ่าต้าหลี่โบราณส่วนหนึ่งที่ปรารถนาใช้ชีวิตสงบไม่ยุ่งเกี่ยวโลกภายนอก”

          “ถ้ำแห่งนี้หมายถึงถ้ำอันใดรึ” โพล่งถามด้วยความงุนงงที่นางนั้นบอกเขามองทางทั้งสองข้างที่มีภาพฉายขึ้นมาราวกับมีเวทมนตร์

          “ข้าเกิดมาในหมู่บ้านเต๋อเทียนแห่งนี้ มีหน้าที่ปกป้องชาวบ้านและโลกใบนี้ตามหน้าที่ทายาทหนี่วา” ทายาเจ้าแม่หนี่วายังไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายนางนั้นกำลังพูดอธิบายเรื่องราวในอดีตหนึ่งพันปีที่แล้ว

          “.....” เมื่อเส้าเทียนเห็นว่านางนั้นไม่ยอมตอบคำถามของเขาจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเลือกที่จะฟังแล้วก็มองภาพตามไปด้วย ที่นี่นั้นเคยเป็นหมู่บ้านมาก่อนอย่างนั้นหรอเขาเพิ่งรู้

          “แต่น่าอดสูใจนักที่ข้าบกพร่องในหน้าที่ ปล่อยให้เกิดความรักในจิตใจที่ทายาทหนี่วาไม่ควรมี” เสียงหวานไพเราะนั้นพูดด้วยความโศกเศร้า

          “ความรักมันเกิดได้ทุกที่…” ขนาดคนอย่างเขาที่ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะมีคู่ครองยังก่อเกิดความรักให้กับโม่หรูหยง

          “ข้าหลงรักจอมมารอสูร เยว่หวางฉิน เขาเป็นจอมมารที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น เขาหลอกล่อข้าให้หลงรัก โดยมีจุดประสงค์เพื่อครอบครองกระบี่เทียนกังและดวงจิตทายาทหนี่วา เพื่อทำลายโลกมนุษย์”

          ‘จอมมารอสูร เยว่หวางฉิน’ นี่เขาต้องมารับรู้เรื่องราวความรัก ก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ผู้คนมากมายนะ ต้องการที่จะได้ครอบครองกระบี่เทียนกัง ไม่เว้นแม้แต่จอมมารอสูร

        
  “ในคืนที่เรื่องราวทุกอย่างเกิดขึ้น…” ก่อนเซี่ยโหว ถิงจะผายมือไปทางภาพที่ชาวบ้านถูกไอความมืดเข้าครอบครองร่าง “เยว่หวางฉินได้ใช้เวลาหลายสิบปีที่ข้าคิดว่าเขารักข้าและข้ารักเขาหว่านเมล็ดพันธุ์ปีศาจใส่ทุกคน ทำให้ชาวหมู่บ้านเต๋อเทียนห้ำหั่นกันเอง”

          เส้าเทียนมองภาพที่เกิดขึ้นราวกับตัวเองได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ เห็นคนในหมู่บ้านเต๋อเทียนกลายเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจปีศาจ เป็นเมล็ดพันธุ์ที่น่ากลัวซะจริง

         
“ข้าได้ใช้พลังทั้งหมดผนึกผู้คนหมู่บ้านเต๋อเทียนเป็นหิน กาลเวลาผ่านไปนานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นถ้ำ ส่วนเยว่หวางเฟยข้าได้หลอมรวมกับเค้า ตัวข้าเมื่อหมดพันธะปกป้องที่แห่งนี้ข้ากับเขาจะแตกดับสูญไม่สามารถเกิดใหม่ได้”

          “แล้วข้าจะทำอย่างไรเพื่อที่จะได้ครอบครองกระบี่เทียนกัง” เส้าเทียนนั้นมีจุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวเพื่อต้องการที่จะปลดวิญญาณร้ายออกจากคนรัก

         
“หากท่านอยากได้กระบี่เทียนกังเพื่อปราบไป๋หู ข้าจะยกให้ท่านหลังจากท่านปลดปล่อยชาวหมู่บ้านเต๋อเทียนจากการเป็นหินและถอนเมล็ดพันธุ์ปีศาจออกจากตัวพวกเขาได้”

          “เดี๋ยวก่อนสิแม่นางแล้วพวกข้าที่เป็นมนุษย์จะทำอย่างไรล่ะอีกอย่างนึงพวกนั้นก็มีจิตใจที่ไม่ใช่มนุษย์แล้ว การที่จะถอดเมล็ดพันธุ์ปีศาจของพวกเขานั้นจะต้องใช้กำลังเป็นอย่างมาก อีกอย่างหนึ่งมันก็ยากมากเลยนะที่จะทำมันได้” เข้าได้ฟังที่ทายาทเจ้าแม่หนี่วาพูดก็ต้องพูดค้านขึ้นมา คนอย่างพวกเขานะหรอที่จะช่วยเหลือได้

        
  “ไม่ผิดหรอกหนุ่มน้อย ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าทำได้ เจ้าแม่หนี่วาเคยมาหาข้าครั้งนึงบอกว่า ในอีกหลายพันปีข้างหน้าจะมีมนุษย์ทั้งห้านำพาจิตวิญญาณสัตว์เทพศักดิ์สิทธิ์ไป๋หู่เดินทางมาที่แห่งนี้ พลังพวกเขาทั้งห้าและจิตวิญญาณสัตว์เทพจะช่วยปลดพันธนาการหมู่บ้านเต๋อเทียนและชำระล้างเมล็ดพันธุ์ปีศาจ” ทายาเจ้าแม่หนี่วาบอกกล่าวน้ำเสียงหวานมองบุรุษผู้มีวาสนาต่อกระบี่เทียนกัง

       “ในเมื่อว่าท่านบอกว่าพวกข้าจะทำได้...อืม ข้าสัญญาว่าจะช่วยเหลือคนในหมู่บ้านเต๋อเทียนให้กลับมาเป็นคนปกติ และช่วยชำระล้างเมล็ดพันธุ์ปีศาจ” เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยบอกให้สัจจะสัญญากับนางมองด้วยแววตามุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จกับสิ่งที่ได้รับมอบหมายจากอีกฝ่าย


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +9 ความโหด โพสต์ 2019-3-2 23:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -63 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -63 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยดน้ำจอมปีศาจ
สุรากู่หลันหลาง
ผ้าปิดปากสีม่วง
แส้เก้าหาง
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x1
x5
x106
x2
x2
x27
x885
x129
x26
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x4
x72
x1
x255
x5
x168
x270
x6
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
x6
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x43
x1
x54
x20
x2
x2
x26
x15
x172
x175
x154
x23
x310
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x16
x14
x64
x570
x1
x26
x2096
x11
x1419
x31
x2000
x2210
x26
x225
x32
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2538
x6900
x53
x3200
x158
x197
x5
x21
x113
x60
x1387
x3628
x1623
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x271
x224
x382
x5
x26
x566
x3140
x14
x107
x268
x1633
x420
x9303
x141
x93
x20
x1936
x3463
x31
x390
x2609
x99
x193
x19
x9999
x15
x14
x71
x3336
x9999
x1836
x58
x254
x2241
x19
x748
x16
x1
x12
x595
x293
x26
x1
x1869
x112
x2069
x255
x1
x2714
x1
x67
x1843
x42
x1
x1280
x323
x144
x184
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x83
x2440
x220
x440
x64
x9999
x671
x6011
x24
x24
x4
x61
x10
x1
x54
x3710
x846
x36
x715
x480
x1
x11
x3692
x3225
x380
x944
x36
x4683
x2220
x3266
x4955
x2660
x15
x30
x4196
x11
x9999
x2340
x9999
x145
x3
x1985
x3890
x6264
x322
x6600
x6
x7267
x9999
x4710
x2246
x4415
x5669
x5635
x3562
x7986
x192
x7095
x1863
x30
x3887
x49
x883
x3218
x9392
x9999
x246
x25
x352
x310
x31
x4704
x126
x2535
x7012
x6751
x9999
x6287
x2778
x163
x1400
x35
x4210
x606
x5051
x9999
x1
x9874
x1522
x2770
x2103
x382
x1
x6851
x699
x5170
x10
x9
x62
x1
x9999
x3526
x412
x3671
x6742
x2726
x2
x51
x5
x639
x2620
x597
x717
x646
x3142
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1646
x5525
x43
x3120
x16
x104
x1249
x30
x660
x2656
x11
x26
x20
x9999
x237
x25
x9999
x34
x29
x1740
x1887
x24
x139
x157
x1248
x965
x28
x73
x629
x4173
x13
x4
x847
x4054
x4846
x10
x2750
x3478
x42
x17
x240
x9999
x817
x24
x29
x39
x3672
x9
x35
x784
x3662
x9999
x279
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x9999
x1935
x5685
x9999
x7517
x9392
x442
x9096
x7941
x289
x58
x1
x110
x369
x4581
x2155
x2028
x295
x588
x38
x9240
x9999
x8406
x1294
x2617
x8201
x105
x8481
x9999
x6476
x9999
x9999
x6368
x9999
x9999
x9999
x9999
x3253
x4493
x3752
x3778
x9999
x6528
x9999
x4360
x6196
x5534
x9999
x4131
x5395
x4116
x4447
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9554
x1463
x3103
x1661
x9153
x6213
x978
x1

366

กระทู้

2623

โพสต์

70หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115464018
เงินตำลึง
1999662070
ชื่อเสียง
305815
ความหิว
3477

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15059
ความชั่ว
10716
ความโหด
29614
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-3-4 23:39:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-3-4 23:41

สถานที่นอนหลับของตัวละคร : หุบเขาจันทรา
ชื่อผู้ฝัน : หวง เส้าเทียน
ความฝันประเภท : ลี้ลับ

{ เควสโลก } ผนึกไป๋หู่
ตอน บททดสอบ


          “.....” เขาได้ยินเสียงปริศนานั้นพูดอีกครั้งก่อนที่จะหันไปมองหรูหยง ทันทีที่เซ้าเทียนมันกระพริบตาตามปกติจู่ๆก็มีแสงสว่างวูบวาบผ่านเข้ามาจนเขาต้องหลับตาด้วยความแสบ

           เอ๊ะ… เมื่อลืมขึ้นมากลับ กลับพบว่านั่งยองๆอยู่ที่พื้นที่ไหนสักแห่งซึ่งไม่ใช่ที่ที่เขานั้นอยู่ ‘หรูหยง ไห่หลง จีรั่ว อี้เหริน!?’ กลับหายกันไปหมดเหลือเพียงแค่เขาคนเดียวกับสถานที่ที่ตัวเองนั้นงุงงง ให้ตายเถอะนี้โดนภูตผีเล่นงานอีกแล้ว

          ทั้งที่ปลอบให้หรูหยงนั้นใกล้จะตื่นจากความหวาดกลัวได้สำเร็จแล้วๆแท้ ชีวิตมีอุปสรรคมากมายซะจริง บางทีก็สงสัยนะว่าคนอื่นเคยเป็นแบบเขาบ้างไหมหรือว่าเป็นแค่คนเดียว

           ชาติที่แล้วไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้วะ???

           ทำไมดวงของเขานั้นซวยซ้ำซวยซ้อนซ่อนเงื่อนขนาดนี้ เป็นห่วงคนรักที่ตัวเองนั้นพยายามที่จะให้นางหายคืนสติกลับคืนมาแต่ตัวเองก็โดนเล่นงานเช่นเดียวกัน แล้วจะทำอย่างไรต่อไปดี หันมองรอบข้างที่ไม่คุ้นตา

           ดูเหมือนอยู่ที่ไหนสักที่ในห้องโถงใหญ่เหมือนวิหารโบราณ “จะเอาอย่างไรกับชีวิตดี ต้องหาทางออก” เสียงทุ้มติดหวานพึมพำขึ้นมาเบาๆ ต้องไปตามหาทุกคน

           ทันทีที่เส้าเทียนนั้นลุกขึ้นยืนวิหารที่เคยมืดมิดแทบจะไม่เห็นแสงสว่าง ก็มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาเปิดเป็นทางเดินให้สามารถเดินตรงต่อไป เปลวไฟที่คบเพลิงติดจนมองเห็นทางเรียงรายยาว “ขอเชิญหนุ่มน้อยเดินไปตามทางตรงหน้า”

           เสียงของใคร

          มันเป็นเสียงที่เหมือนกับว่าตัวเองได้ยินมาก่อนหน้านี้ก่อนที่เขานั้นจะโผล่มาที่ไหนก็ไม่รู้ ให้เดินไปด้านหน้าอย่างนั้นหรอ

           ตึกตัก…

          ร่างสูงค่อยๆเดินไปด้านหน้า เท้าทั้งสองข้างนั้นเดินสม่ำเสมอกันก่อนที่มองรอบรอบห้องโถงใหญ่ “.....” อันที่จริงแล้วเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยเหมือนกับว่าตนเองนั้นโดนบีบบังคับให้ต้องทำตามเสียง

           เขานั้นเดินตามระเบียงทางตรงไปเรื่อยๆ นัยย์ตาสีดำคมกริบมองเห็นภาพสลักลวดลายมากมายที่สลักอยู่บนกำแพงทำให้วิหารแห่งนี้นั้นดูน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น

          ลวดลายสลักบนกำแพงดูเหมือนเป็นภาพประวัติศาสตร์ที่เขาเคยอ่านเรียงรายแถวยาวไป ตั้งแต่เซี่ย-จนถึงฮั่นจิ่งตี้ ที่นี่คงจะเป็นวิหารกาแฟที่สลักเรื่องราวเก่าๆของอดีตสมัยราชวงศ์ต่างๆ มีภาพประวัติศาสตร์มากมายที่เขาคุ้นตาอ่านผ่านๆมาแล้ว

           “ที่นี่ทั้งดูสวยงามแล้วน่าวังเวงในขณะเดียวกัน” อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่คนเดียวไม่มีผู้คนหรือใครอยู่แถวๆละแวกที่เขานั้นกำลังไล่อ่านลวดลายบนกำแพง

           จากนั้นเมื่ออ่านหมดแล้วเขาก็เดินตรงต่อไป หันมองสำรวจรอบรอบบ้างเพื่อที่จะได้หาทางออกไปจากที่นี่

          มันน่าแปลกตรงที่ว่าเหตุใดตนเองถึงมาโผล่อยู่ที่วิหารโบราณแห่งนี้ หรือนี่จะเป็นการเล่นตลกของภูตผีในหุบเขาจันทรา แต่นี่มันไม่มีความทรงจำที่เขาเคยเจอหรือเคยพบด้วยทั้งสิ้น อืม… อะไรก็เกิดขึ้นได้อย่าเพิ่งประมาทแล้วกัน

           มองรอบๆข้างพร้อมกับระมัดระวังตัวด้วยหากเจออะไรผิดปกติจะได้หาทางแก้ไขได้ทันท่วงที ตลอดระยะทางเดินที่เขาเดินนั้นช่างยาวไกลจนผ่านมาหนึ่งเค่อ เส้าเทียนเดินมาจนระเบียงทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นทางเดินถนนยาวไป

          นัยน์ตาทั้งสีดำสำรวจสอดส่องมองดูสองข้างไม่มีกำแพงวิหารมีเพียงความมืดที่มองไม่เห็นความมืดมิดที่พบจนชินชาแต่มิอาจเห็นได้พร้อมกับมีคบเพลิงตามทางเป็นแบบกระถางแทน

           ร่างสูงนั้นยืนอยู่ด้านบนเมื่อสังเกตมองไปด้านล่างก็พบกับมือมากมาย “คนพวกนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ”

           “ท่านผู้สร้างปล่อยพวกเราไปเถอะ เราผิดไปแล้ว” เสียงจากด้านล่างพูดขึ้นเสียงดังมีแววเสียงความขอโทษทรมาน

          “ท่านผู้สร้าง…?” ร่างสูงทบทวนพึมพำๆอยู่คนเดียว

          “ท่านผู้สร้างข้าขอไถ่โทษ ข้าสัญญาถ้าได้เกิดใหม่จะไม่ทำชั่วช้าอีกแล้ว”

         
“ไม่ ข้าไม่ผิด ข้าไม่ ข้าไม่”

          “.....” คนพวกนี้กำลังอ้อนวอนต่อผู้สร้าง? อืม เขาควรจะเดินลงไปดูให้เห็นกับตาแล้วถามใครสักคน แต่จุดมุ่งหมายของเขาในตอนนี้ก็คือการที่จะเดินลงไปเผื่อด้านล่างอาจจะมีทางออกไปจากที่นี่ก็ได้

           ตลอดทางเดินลงที่ผ่านนั้นก็ได้ยินเสียงคนพูดจาอ้อนวอน เส้าเทียนนั้นได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆพลางหันมองไปทางอื่นบ้าง

          แล้วทีนี้จะมีทางออกไหม

          "เฮ้อ" ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ทางเดินล้อมข้างที่มันอะไรกัน 'พูดถึงแต่ท่านผู้สร้าง ท่านผู้สร้าง ท่านผู้สร้าง อยู่นั่นแหละ'



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -162 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -162 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยดน้ำจอมปีศาจ
สุรากู่หลันหลาง
ผ้าปิดปากสีม่วง
แส้เก้าหาง
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x1
x5
x106
x2
x2
x27
x885
x129
x26
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x4
x72
x1
x255
x5
x168
x270
x6
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
x6