ดู: 372|ตอบกลับ: 3

{ เส้นทางสายไหม } ถ้ำโบราณเซียนกู่กง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-12-1 17:55:22 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-12-1 18:06














ถ้ำโบราณเซียนกู่กง
♦เส้นทางสายไหม♦






ถ้ำแห่งนี้ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างโหร่วหร่านและซูเล่อ อยู่ใต้เนินทรายจึงทำให้ไม่มีผู้ใดพบเห็น เป็นถ้ำที่มีเซียนตนหนึ่งบำเพ็ญตบะเมื่อพันปีก่อน เล่ากันว่าเขาเป็นเซียนที่ประหลาดไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใดๆ ทั้งสามโลก และทรงพลังมีอิทธิฤทธิ์์ที่สะเทือนสามภพสามารถพิชิตได้แม้แต่เทพเหยียนตี้ผู้นำแดนเทพ หรือ สังหารจอมปีศาจ เขาเลือกใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและบำเพ็ญศีลในถ้ำแห่งนี้ แต่ทว่าหลังจากสงครามปีศาจครั้งที่สองได้ส่งผลกระทบต่อสิ่งที่อยู่งูโบราณถูกกวาดล้างทำลายจนสิ้นด้วยฝีมือปีศาจ พวกมันที่เหลือรอดบางตัวจึงได้อพยพ มีงูโบราณตัวหนึ่งหลงฝูงมาจนถึงถ้ำแห่งนี้และเห็นนักพรตเซียนกำลังนั่งสมาธิจึงฉวยโอกาสนั้นเขมือบเพื่อประทังความหิวและยึดครองถ้ำเป็นของตัวเอง ด้วยตบะเซียนทำให้มันเรียนรู้เร็ว และรวมทั้งเรียนภาษาการสื่อสารได้อย่างรวดเร็วและทักษะการวางแผน 





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-12-1 19:58:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-1 20:10

แต่ข้า...ข้าเกลียดเจ้า
{เควส ตำนานปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์}

        เป่าหลิงนั้นได้เพียงแค่ปิดท้ายขบวนอย่างเงียบๆ น่าจะมีแค่เธอคนเดียวกระมังที่ไม่ได้คุยกับใครเลย เนื่องจากว่า ทั้งสตรีผมเงิน และเว่ยเส้าเทียนก็คุยกันอย่างสนุกปาก มีการนั่งขี่ม้าด้วยกันเสียอีก ส่วนชาวโรมันอีกสามคนก็มีคุยกับท่านแม่ทัพบ้างไปคุยกับตนเองบ้าง..

        พวกเขานั้นไม่ได้พูดเป็นภาษาฮั่น แต่ทว่ากลับเป็นภาษาละตินกระมัง? ซึ่งแน่นอนว่าเธอนั้นไม่เข้าใจอยู่แล้ว ไม่ว่าอย่างไร สตรีร่างเล็กก็ไม่ได้พูดอะไรหรือกระทบอะไรเพิ่มเติมนอกจากการขี่ม้าท่ามกลางทะเลทรายและจ้องมองไปเบื้องหน้าที่มีภาพของเหล่าผู้คนที่กำลังพูดคุยกันอยู่?...

        นี้นางมาทำอะไรที่นี้กันนะ? นางมาผิดที่หรือปล่าวนะ? แม่งเอ่ย ถ้าเว่ยเส้าเทียนไม่ไปด้วย นางก็ไปค่ายหลี่กังไม่ได้ การที่ต้องพึ่งพาคนอื่นนี้มันลำบากขนาดนี้เลยสินะ…. อ๊า.. การเป็นมารชั้นต่ำนี้ลำบากจริงๆ..รอหน่อยเถอะ..นางจะตามหา..จะตามหากระบี่มารนั้นให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องทำวิธีใดก็ตาม..

        การเดินทางนั้นเต็มไปด้วยความครึกครื้นถ้าไม่นับเป่าหลิง เพราะว่าแต่ละคนก็มีการพูดคุยกันไปโดยเฉพาะกลุ่มที่พึ่งได้เจอกันอย่างสตรีผมเงินและชายชาวโรมันอีกสองคนที่พูดคุยกัน เหมือนกับไม่ได้เจอกันมาชาติหนึ่งได้..เอ่อว่ะ คงไม่ได้เจอกันนานนั้นล่ะมั้ง? ถือโทษโกรธใครก็ไม่ได้ เพราะว่าเธอก็ไม่พาฝ้าเฉี่ยมาเหมือนกัน

       “คิดว่าไอ้ตัวแบบนี้จะอาศัยอยู่ไหนกันนะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวพูดอย่างเงียบงัน..เพราะว่าคงมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินคำนี้

   “ขอบคุณท่านมาก งั้นเรารีบไปกันเถอะ หากมันมีรังจริงจะได้กำจัดให้หมด” ซิริบอกก่อนเดินขึ้นม้าและค่อยๆ ขี่นำทาง สายตาคู่นั้นมองร่องรอยงูที่เหมือนผ่านมาจริงๆ ด้วย แต่เหมือนผ่านมาได้สักพักด้วยรอยเริ่มแสงสีฟ้าจางๆ

       @WeishaoTien

       การเดินทางที่กินเวลากว่าสามเค่อ หญิงสาวผมเงินขี่ม้านำรถม้าก่อนมองรอยมาหยุดที่เชิงทราย แต่ไม่พบถ้ำ กระโดดลงจากหลังม้า รอยงูหยุดตรงนี้ล่ะ เรามาลองสำรวจรอบๆ กันดีกว่า” ซิริพูดบอกเว่ยเส้าเทียนและคนอื่นๆ ก่อนเดินสำรวจทะเลทรายรอบๆ นี้

       “อืม รอยงูยักษ์ตัวนั้นเหมือนมันจะมาจบตรงนี้น่ะ”
        ‘....หืม?..ลงจากม้าทำไมละนั้น?’ เป่าหลิงนั้นคิด เธอนั้นกระโดดลงจากหลังม้าของตนเอง ใบหน้าของนางนั้นขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าก็กำลังจะหันไปถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว? เนื่องจากว่าพวกเขานั้นกล่าวแต่ภาษาที่เธอไม่เข้าใจ…

       “!!!! กรี๊ดดด!!!” แต่แล้วจู่ๆ สตรีร่างเล็กก็ต้องลื้นลงจากเนินทรายที่ตนเองกำลังจะเดินไปถามพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว สตรีร่างเล็กนั้นตกลงมาข้างล่าง ก้นจ้ำบะลงอย่างปวดๆ.. เรียกได้ว่าไม่ร้าวกระดูกก้นไม่แตก แต่อย่างหนึ่งนะ.. ปวดตูดมากค่ะ.. เศร้าใจ.. “นี้มันอะไรเนี้ย...”

       “เกิดอะไรขึ้น!?” ซิริที่ได้ยินเสียงสตรีชุดม่วงก่อนวิ่งไปดูตามเสียง นางหยุดกระทันหันเมื่อเจอเนินทราย ก่อนกระโดดลงไปตามโขดหินไปหาหญิงสาว ยื่นมือให้นางด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”

       “....” เป่าหลิงนั้นเหลือบมองสตรีที่กระโดดลงมาหาเธอ นางนั้นยิ้มให้กับเป่าหลิงก่อนที่จะยื่นมือมาให้นางที่กำลังนั่งก้นจ้ำบะอยู่ เป่าหลิงนั้นเลือกที่จะเมินมือที่นางให้มา แล้วพยุงร่างกายตนเองขึ้น… แต่ทว่า…“ว้าย!!” นางกลับต้องทรุดลงเพราะว่าเหมือนขาหรือก้นของนางนั้นเจ็บจากการตกลงสักครู่ จนต้องล้มเข้าหาสตรีร่างสูงที่เข้ามาช่วยเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ จนทำให้ตอนนี้คนทั้งสองกลับอยู่ใกล้กันยิ่งกว่าเดิมเสียอีก…!!!!... กลิ่นกายของดอกปทุมอ่อนๆ นั้นส่งผลให้สตรีผมเงินจ้องมองเป่าหลิง ส่วนเป่าหลิงเองก็เหลือบมองคนที่มาช่วยตนเองไว้เหมือนกัน

        ท่อนแขนของสตรีผมเงินนั้นโอบเป่าหลิงไว้.. จนเมื่อนางได้สติก็ต้องรีบพูดออกมา แต่กลับเป็นภาษาฮั่น.. “ปะ..ปล่อยข้าได้แล้ว..”... นางกล่าว
        ซิริที่ฝึกฝนร่างกายพอสมควรจึงทำให้ทรงตัวได้ ก่อนมองหญิงสาวที่เข้ามาโอบในอ้อมแขน “ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?” นางถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

       “................???” เป่าหลิงนั้นขมวดคิ้วกับคำพูดของอีกฝ่าย เธอพยายามสะบัดตัวเหมือนกับว่าจะบอกว่า ให้สตรีผมเงินนั้นเลิกโอบกอดเธอได้แล้ว.. “ปล่อยข้าสิ...” นางกล่าวก่อนที่จะพยายามดันมือออกจากอกของสตรีผมเงิน แต่ทว่ามือกลับไปโดน...อะไรสักอย่างที่ไม่ควรไปจับ จนเป่าหลิงต้องรีบผละตัวออกมาอย่างตกใจ!!!!

       @WeishaoTien

        ซิริที่รู้สึกเหมือนมืออีกฝ่ายจะโดนบางอย่างก่อนนางหูแดงและเขินซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับนางเท่าไหร่ นางเป็นคนได้ทั้งบุรุษและสตรีหากพอใจ ก่อนรีบผละตัวออกด้วยนางไม่รู้ธรรมเนียมของโลกนี้ และสายตาหันไปเห็นทางเข้าถ้ำพอดี “นั่นทางเข้า ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนเจอทางเข้ารังนะเนี่ย...เก่งไม่เบาเลยนะ” ซิริพูดชมหญิงชุดม่วงก่อนขยิกตาให้อีกฝ่าย และเดินนำเข้าไปภายในถ้ำนั้น

        “....” เป่าหลิงนั้นเผลอตกใจไปเสียได้ เนื่องจากว่าต้องโดนสตรีโอบกอดเช่นนั้นหรือ บ้าแล้ว!! เธอไม่ได้พูดอะไรออกไปแต่เมื่อนางพูดอะไรบางอย่าง ก็รีบเหลือบไปมองก็เห็นกับทางเข้าถ้ำ…

        “พูดอะไรน่ะ?...????”

       “ท่านพูดว่าอะไร?” ซิริมองใบหน้าอีกฝ่ายฉงน ไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าพูดภาษาอะไรแปลกๆ สักอย่าง หรือนางจะเป็นชาวเผ่าชาวทะเลทรายที่ไม่เจริญกันนะ เหมือนที่พี่ทริสเคยพูดคุยเรื่องชนเผ่าเล็กๆ ในทะเลทรายจะมีหลากหลายภาษา

        เมื่อใบหน้าของสตรีตรงหน้าก็ฉงนไม่แพ้กันกับเธอ เป่าหลิงก็ถอนหายใจ แต่เหมือน ว่าเว่ยเส้าเทียนนั้นจะแปลให้เธอแล้ว.. เป่าหลิงพยักหน้า ความจริงแล้วมันไม่ใช่เพราะว่าเธอเก่งแต่เป็นเพราะโชคช่วยต่างหาก.. สตรีร่างเล็กนั้นกำลังที่จะเดินต่อ เข้าไปด้านใน แต่กลับต้องค่อยๆเดินเสียอย่างงั้น..

        บางครั้งตอนตกลงมาอาจทำให้ก้นกบและข้อเท้าของเธอแพลงเล็กน้อย แต่นางก็พยายามทำท่าทางเหมือนกับว่านางสบายดี นางไม่เป็นอะไรเพราะว่าไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอของตนเองให้ใครได้รู้.. เพราะคนที่จะรู้ได้นั้นหากไม่ขี้เสือกจริงๆ ก็ต้องมีความรู้นั้นล่ะ

        “นำนี่อุดจมูกสิ จะช่วยไม่ให้ได้กลิ่นสาบรุนแรงในถ้ำนี่”

       @WeishaoTien

        “อ๊า..ขอบใจ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น เธอรับมันมา ก่อนที่จะมองเจ้าสมุนไพรนี้ เธอเลือกที่จะขยี้มันออกมา ก่อนที่จะห่อด้วยผ้าขาวบาง เนื่องจากว่าเธอไม่อยากจะยัดมันใส่รูจมูกของตนเองทั้งๆอย่างงั้นหรอกนะ.. สตรีร่างบางนั้นค่อยๆหยิบมันขึ้นมาดม.. เรียกได้ว่า เฟรช….

        ซิริเดินนำเข้าไปก่อนเจอห้องนึง ดูเหมือนถ้ำจะมาสุดทางแล้ว ก่อนพบว่าสิ่ของภายในห้องนั้นค่อนข้างรกรุงรัง ราวกับมีนักเดินทางแวะพักแล้วคงไม่ได้กลับไปอีกเลยรวมไปถึงข้าวของกระจัดกระจายทั่วห้อง เต็มไปด้วยโครงกระดูกกระจัดกระจายมากมาย
        “ดูเหมือนนักเดินทางจะพบถ้ำนี้แล้วเข้ามาพัก พวกเขาคงไม่ได้ไปไหนอีกเลย”

        “....” เป่าหลิงนั้นเหลือบมองคนที่เดินไปจนสุดทาง นางเห็นกับสภาพห้อง ที่ไม่ได้ต่างไปจากห้องซากศพภายในถ้ำของเธอเสียเท่าไรนัก นัยต์ตาของนางนั้นมองไปรอบๆ ก่อนที่จะเดินอย่างเชื่องช้าอย่างเห็นได้ชัดไปรอบๆห้อง.. ขาของเธอและก้นกบกำลังเจ็บอยู่นั้นเองแต่ก็พยายามจะไม่แสดงอาการออกมานอกจากการเดินช้าหรอกนะ..

       @WeishaoTien

       “ดูเหมือนมีอินทรีรอดชีวิต” ซิริพูดบอกทุกคนก่อนค่อยๆ อุ้มมันขึ้นมาจากกล่องอบอ้าว “โอ๋น่าสงสารเสียจริงอินทรีตัวน้อย...เว่ยเส้าเทียนท่านพอจะหาที่รักษานกนี้ได้ไหม ดูเหมือนปีกมันบาดเจ็บ”

        เป่าหลิงนั้นตอนนี้กำลังนั่งอยู่ตรงบริเวณมุมห้อง แล้วจ้องมองนกอินทรีที่อยู่ในอ้อมกอดของสตรีผมเงิน นางไม่รู้หรอกว่าพูดว่าอะไรแต่ทว่าท่าทางของมันเหมือนกับจะบาดเจ็บ “มันบาดเจ็บหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม?

       @WeishaoTien

       “เอามันมานี้สิ..ข้าจะทำแผลให้” เป่าหลิงนั้นกล่าวแล้วกวักมืออย่างเหนื่อยๆ เพราะว่านางนั่งอยู่ ขืนเดินนานกว่านี้ นางคงต้องปวดเท้าและก้นมากยิ่งขึ้นกว่านี้เป็นแน่ นางหยิบผ้าของตนเองออกมา

        ซิริอุ้มอินทรีไปหาหญิงสาว ดูเหมือนหน้าตาอินทรีตัวนี้จะฉลาดใช้ได้เหมือนกันก่อนวางลงข้างๆ เป่าหลิวอย่างเบามือ เป่าหลิงนั้นค่อยๆ ฉีกผ้าขาวนั้นทำผ้าสลับฟันปลา หลังจากนั้นก็ใช้น้ำสะอาดในการเช็ดปีกของมัน เพื่อทำความสะอาด และใช้ผ้าพันปีกของมันอย่างเบามือ… นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นค่อยๆทำไปเรื่อยๆ จนเสร็จ..

        เป่าหลิงจ้องมองเข้าไปในตาของอินทรีตัวนั้นแล้วพูดเบาๆ “ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ..” นางกล่าวบอกเช่นนั้น
        
        “ดูเหมือนรังมันจะไม่มีไข่หรือลูกมันอยู่ คิดว่าที่นี่คงจะปลอดภัยแล้ว เราออกไปกันเลยไหม” ซิริกล่าวขึ้นก่อนมองทุกคน หลังจากเป่าหลิงทำแผลให้อินทรีตัวนั้นเสร็จ

       “???...”
       @WeishaoTien

       ซิริที่สังเกตหญิงสาวชุดม่วงมาสักพักแล้ว แต่ยังไม่แน่ใจด้วยเห็นนางยังเดินอย่างสบาย แม้จะมีบางช่วงติดขัดบ้าง ก่อนเข้าไปถาม “ท่านไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม พอดีรู้สึกเหมือนการเดินท่านจะแปลกไป?”
      
       “...??เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นเดินเพื่อที่จะหนีออกจากสตรีผมเงิน แต่แล้วเจ้าอินทรีที่อยู่ในอ้อมแขนของเป่าหลิงนั้นก็สะบัดปีกอีกหนึ่งข้างของมันออกมา ทำให้เป่าหลิงที่ไม่ทันสังเกตนั้นต้องเสียหลัก ยิ่งเธอยิ่งเจ็บเท้าของตนเองด้วยแล้ว เธอก็ต้องล้มลงทันที..

        แต่อ้อมแขนของเธอยังคงรีบอุ้มเจ้าอินทรีนั้นไว้ในอ้อมกอดของตนเอง..อย่างรวจเร็ว

        หญิงสาวคว้าตัวอีกฝ่ายรับได้ทันก่อนล้มศีรษะกระแทกโขดหินได้ทัน “ท่านไหวหรือเปล่า(?)”

       @WeishaoTien

        “มะ..ไม่เป็นไร..ปะ..ปล่อยข้าได้แล้ว..” เป่าหลิงนั้นรีบพูดขึ้นมาเมื่อเว่ยเส้าเทียนนั้นกล่าวแปลให้กับนางอย่างทันที ใบหน้าของเป่าหลิงนั้นเลิกลัก นางไม่ได้อยากบอกว่านางบาดเจ็บเพราะเรื่องไร้สาระหรอกนะ.. “รีบบอกให้เขาปล่อยข้าได้แล้ว..” เธอพยายามสะบัดตัวออก ...แม้ว่าขาของเธอจะเจ็บก็ตามที
        
       @WeishaoTien

       ซิริปล่อยหญิงสาวอย่างระวัง นางมองสีหน้าอีกฝ่ายดูเหมือนคนบาดเจ็บ ก่อนหันไปเห็นที่ขามีรอยคล้ำดำม่วง “เจ้าถูกพิษหรือเปล่า?”

       @WeishaoTien

       “หืม?..ไม่นี่?” เป่าหลิงตอบ จะเห็นได้ว่าแผลของนางนั้นสมานตัว น่าแปลกนะพิษมันจะเข้าไปด้านในขาของเธออย่างไร?

        “เจ้าลองดื่มยานี่ดูสิ มนุษย์ก็สามารถดื่มได้ยานี้ช่วยขับพิษสัตว์ประหลาดประเภทมังกรที่มีพิษได้ หากเจ้างูนั่นแพ้ระเบิดมังกรคิดว่าคงใช้ได้เหมือนกัน” ซิริหยิบขวดยาจากในเป้ออกมายื่นให้หญิงสาว

       @WeishaoTien   

       “??...ขอบใจ” เป่าหลิงพูดเรียบๆ เธอค่อยๆ หยิบผ้าขึ้นมาพันทำเป็นเหมือนกับว่าที่โอบอุ้มเจ้าอินทรีที่อยู่ข้างตัวเธออย่างรีบๆ ..เป่าหลิงนั้นหยิบยาที่นางให้มา ก่อนที่จะรับมาดื่มจนหมดขวด..หวังว่ามันไม่ใช่ยาพิษหรอกนะ.. ในตอนแรกนั้นรสชาติมันก็ไม่ได้ดีเท่าไร ออกแนวเปรี้ยวๆแปลกๆเสียด้วยซ้ำไป แต่แล้ว …

        “อุ..!!” เป่าหลิงนั้นค่อยๆ เอามือปิดปากของตนเอง เธอรีบถอดผ้าที่โอบอุ้มเจ้าอินทรีวางไว้ทันที ก่อนที่จะเดินขากระเพกๆอย่างเห็นได้ชัดวิ่งออกไปทางอีกทางแล้วอ้วกออกมา.. “อ๊อค ค ค!!!!” เป่าหลิงนั้นอ้วกออกมาอย่างทันที ร่างกายของนางนั้นร้อนผ่าวราวกับคนมีพิษไข้ สิ่งที่ออกมานั้นคือของเหลวสีดำที่ มันเป็นเลือดโลหิตสีดำนั้นเอง..

        “อ๊อคคค !!!” เป่าหลิงนั้นต้องอ้วกออกมาอย่างหมดไส้หมดพุง ในที่สุดมันก็ค่อยๆหมดออกไปจากร่างกายของเธอเสียที.. หญิงสาวหอบหายใจก่อนที่จะหยิบน้ำสะอาดของตนเองออกมากลั่วปาก จนในที่สุดเธอก็ต้องนั่งอย่างเหนื่อยๆ … ในครั้งแรกที่เธออ้วกของออกมา นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสด..แต่มันก็เป็นเพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้นล่ะ…

        “..........” นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบทำท่าทางเหมือนกับว่าเช็ดอะไรบางอย่างแล้วนัยต์ตาก็เปลี่ยนเป็นสีตามเดิม.. จนสุดท้ายสตรีผมเงินก็ประคองเธอออกมาจนได้..แต่เธอก็กึ่งล้มกึ่งเดินอยู่เหมือนกัน.. ทั้งๆที่ตอนแรกเรียกได้ว่าไม่อยากจะโดนช่วยแบบนี้เลยแท้ๆ...แต่ร่างกายของนางนั้นเย็นลงอย่างรวจเร็ว ทั้งๆที่ปกติ คนที่ที่กินยาอาจจะยังต้องมีตัวยาตกข้างอยู่เหมือนกัน

        ทั้งเจ็ดเดินออกไปด้านนอกถ้ำยังจุดที่จอดม้าและรถม้า โดยนางช่วยผคองหญิงสาวชุดม่วงที่ชื่อเป่าออกมาจากถ้ำ

       @WeishaoTien

        “ขอบคุณท่านมาก ถนอมตัวด้วยนะสหาย” ซิริเดินไปหาอีกฝ่ายก่อนกล่าวขอบคุณตามแบบโลกของนางด้วยการแก้มซนแก้มและเดินไปหาหญิงสาวชุดม่วง “ท่านรู้สึกเป็นไงบ้างที่ขา” ซิริกล่าวถามหญิงสาวชุดม่วง

       @WeishaoTien

        “???...ข้าไม่เคยรู้สึกถึงพิษจนเจ้าบอกนั้นล่ะ..เหลือแค่ขาที่เจ็บแล้ว..” เป่าหลิงตอบเรียบๆ เธอหลบสายตาไม่ได้จ้องนัยต์ตาของคนที่เข้ามาถาม อาจจะดูเหมือนว่านางไม่อยากจะคุย หากแต่ว่าถ้าฉลาดพอ อาจจะเห็นสายตาของเธอก็เป็นได้?.. เหมือนกับว่าต้องทำตัวเข้มแข็งเลยนะ?

        “เจ้าโดนพิษน่ะจำเอาไว้ รอยคล้ำดำม่วงแบบนั้นส่วนใหญ่จะเป็นชนิดพิษที่รุนแรงแต่มักออกฤทธิ์หลังจากผ่านไปสามวัน” ซิริกล่าวบอกอีกฝ่ายก่อนจะขอบคุณ นางยื่นใบหน้าเข้าหาอีกฝ่ายก่อนประกบริมฝีปากบนริมฝีปากของหญิงสาว หากนับนักเวทย์สาวที่โลกของนาง สตรีชุดม่วงคนนี้คงเป็นคนที่สองเพศหญิงที่นางจูบ

        @WeishaoTien

       “#$%^&*()_)^%^&%&” เป่าหลิงนั้นค้างใบหน้าของนางอย่างอึ้งๆ .. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเบิกกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเคยมีความสัมพันธ์กับโสเภณีหญิงก็จริง ...แต่นางไม่เคยยอมให้ใครจูบริมฝีปากของนางมาก่อน แถมนางยังเป็นสตรีคนแรก…ยังไม่ได้ตั้งตัวเลยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย

       ที่ได้จูบนางเสียอย่างงั้น..

       “เจ้า!!..เจ้าทำอะไรน่ะ!!” เป่าหลิงรีบผละตัวออกมา นัยต์ตานางเลิกลัก!! แถมผิวกายยังร้อนผาว เรียกว่าหน้าของนางนั้นเป็นผิวขาวใส หากมีเลือดขึ้นใบหน้าก็เห็นได้โดยง่าย บ่งบอกถึงความเขินอายที่นางมี...

        “ท่านพูดอะไรงั้นเหรอ?” ซิริฟังอีกฝ่ายไม่ออกก่อนทำหน้าฉงน หรือนางจะไม่ใช่ประเภทหญิงรักหญิงกันนะ นางคงไม่ทำอะไรให้นางตกใจไปหรอกนะ หรือธรรมเนียมที่นี่จะไม่เหมือนโลกของข้ากันนะ

        “.......ปกติคนที่ไม่ได้มีความชอบพอกัน..เขาไม่ทำแบบนี้หรอกนะ..” เป่าหลิงนั้นรีบหันหน้าหนีอีกฝ่ายออก คงเป็นเพราะชาวโรมันนั้นให้อิสระในเรื่องพวกนี้กระมั้ง? เธอเคยได้ยินว่าท่านพ่อเล่าให้ฟังเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ว่าการจูบคือเรื่องปกติ แต่ใครมันจะไปคิดว่าจะเจอในช่วงเวลานี้กัน?

       “......” ซิริที่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ก่อนยกมือขึ้นถามอีกฝ่ายเป็นเชิงไม่เข้าใจ

       @WeishaoTien

       “จริงๆ ท่านก็ดูน่าสนใจไม่น้อยนะ หากข้ามีเวลามากกว่านี้หากจะชวนท่านทานข้าวใต้แสงเทียนสักมื้อ” ซิริพูดขึ้นก่อนขยิกตาให้อีกฝ่าย

       @WeishaoTien

       “..พะ..พูดอะไรของเขากัน..” เป่าหลิงนั้นกล่าว ไม่ได้ นาง..นางไม่ได้ชอบผู้หญิงเสียหน่อย มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรเล่า!! … นาง..นางแค่แปลกใจเท่านั้นล่ะ!!

       @WeishaoTien

       “.....” ซิริไม่พูดอะไรก่อนยิ้มและยกปลายนิ้วขึ้นแตะจมูกอีกฝ่าย และยื่นหน้ากระซิบเป็นภาษาฮั่นข้างหูอีกฝ่าย ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเรียงคำถูกไหมจากการจับใจความประโยคที่ตัวเองพูดแล้วได้ท่านเว่ยเส้าเทียนแปลก่อนพ่นลมใส่หูอีกฝ่ายเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา “ท่าน...รัก...ข้า” (จริงๆจะพูด ข้ารักท่านนะ)

       “!!!!!” ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายนั้นกระซิบข้างหูรวมถึงโดนเป่าลมใส่เช่นนั้น อยู่ๆ ผิวกายรวมถึงใบหน้าของนางนั้นก็แสดงออกอย่างชัดเจน ผิวกายของนางนั้นแดงเพราะเลือดไปเลี้ยงเนื่องจากความเขินอายอย่างมหาศาล สตรีร่างเล็กนั้น รีบตะครุบหูของตนเองทันที อย่างตกใจ..

       “เจ้า!!!” นางพูดเสียงดังเหมือนกับตกใจ.. แต่อีกฝ่ายนั้นใกล้เธอมากเกินไป เพราะเจ็บเท้าทำให้ขยับไม่ถนัดอีกด้วย เป่าหลิงรีบผละตัวออกห่าง เหมือนกับว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายนั้นเข้าใกล้.. ยิ่งพูดแบบนั้น หมายความว่าสตรีตรงหน้านี้เป็น…!!! ไม่ใช่!! นางไม่ได้สนใจชะนีสักหน่อย!!!

       “ข้า..ข้า..ข้าเกลียดเจ้า!!....เอาเพื่อนเจ้ากลับคืนไปเลยนะเว่ย เส้าเทียนนน” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกกับเขา ก่อนที่จะรีบเดินหนีนางไปยังม้าเฟิ่งหวงเทวะของตนเองทันที..





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สตรีต่างโลก: ซิริ เพิ่มขึ้น 500 โพสต์ 2018-12-1 20:19
คุณได้รับ +10 คุณธรรม +4 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2018-12-1 20:18

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

231

กระทู้

1237

โพสต์

33หมื่น

เครดิต

ภูน้ำต่างแดน ลมเดือนร่วมฟ้า

เงินชั่ง
68327
เงินตำลึง
177450
ชื่อเสียง
108844
ความหิว
686

ใบรับรองเหมือง(โกลเด้นท์ร็อค)(รายสามเดือน)ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
7997
ความชั่ว
0
ความโหด
271
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-1 20:49:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
         การเดินทางที่กินเวลากว่าสามเค่อ หญิงสาวผมเงินขี่ม้านำรถม้าก่อนมองรอยมาหยุดที่เชิงทราย แต่ไม่พบถ้ำ กระโดดลงจากหลังม้า
        “รอยงูหยุดตรงนี้ล่ะ เรามาลองสำรวจรอบๆ กันดีกว่า” ซิริพูดบอกเว่ยเส้าเทียนและคนอื่นๆ ก่อนเดินสำรวจทะเลทรายรอบๆ นี้

          “ที่นี่งั้นเหรอ.. ที่นี่มันก็ไม่เห็นมีอะไรนี่นา มีเพียงเนินทรายกับเนินทราย” ข้าเองที่ชักจะรู้สึกสงสัยในตัวซิริมากขึ้น เมื่อเธอพาพวกเรามาหยุดตรงที่กลางทะเลทรายแบบนี้

“อืม รอยงูยักษ์ตัวนั้นเหมือนมันจะมาจบตรงนี้น่ะ” ซิริตอบชายหนุ่ม ก่อนช่วยเดินสำรวจ แม้ที่นี่จะไม่ใช่โลกของนาง แต่นางพบเจออสูรแล้วนางคงไม่อาจอยู่เฉย        

        ‘....หืม?..ลงจากม้าทำไมละนั้น?’ เป่าหลิงนั้นกล่าว เธอนั้นกระโดดลงจากหลังม้าของตนเอง ใบหน้าของนางนั้นขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่าก็กำลังจะหันไปถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว? เนื่องจากว่าพวกเขานั้นกล่าวแต่ภาษาที่เธอไม่เข้าใจ…

        “!!!! กรี๊ดดด!!!”  แต่แล้วจู่ๆ สตรีร่างเล็กก็ต้องลื้นลงจากเนินทรายที่ตนเองกำลังจะเดินไปถามพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นหรือปล่าว สตรีร่างเล็กนั้นตกลงมาข้างล่าง ก้นจ้ำบะลงอย่างปวดๆ.. เรียกได้ว่าไม่ร้าวกระดูกก้นไม่แตก แต่อย่างหนึ่งนะ.. ปวดตูดมากค่ะ.. เศร้าใจ.. “นี้มันอะไรเนี้ย...”

“เกิดอะไรขึ้น!?” ซิริที่ได้ยินเสียงสตรีชุดม่วงก่อนวิ่งไปดูตามเสียง นางหยุดกระทันหันเมื่อเจอเนินทราย ก่อนกระโดดลงไปตามโขดหินไปหาหญิงสาว ยื่นมือให้นางด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”
        “....” เป่าหลิงนั้นเหลือบมองสตรีที่กระโดดลงมาหาเธอ นางนั้นยิ้มให้กับเป่าหลิงก่อนที่จะยื่นมือมาให้นางที่กำลังนั่งก้นจ้ำบะอยู่ เป่าหลิงนั้นเลือกที่จะเมินมือที่นางให้มา แล้วพยุงร่างกายตนเองขึ้น… แต่ทว่า…

        “ว้าย!!” นางกลับต้องทรุดลงเพราะว่าเหมือนขาหรือก้นของนางนั้นเจ็บจากการตกลงสักครู่ จนต้องล้มเข้าหาสตรีร่างสูงที่เข้ามาช่วยเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ จนทำให้ตอนนี้คนทั้งสองกลับอยู่ใกล้กันยิ่งกว่าเดิมเสียอีก…!!!!... กลิ่นกายของดอกปทุมอ่อนๆ นั้นส่งผลให้สตรีผมเงินจ้องมองเป่าหลิง ส่วนเป่าหลิงเองก็เหลือบมองคนที่มาช่วยตนเองไว้เหมือนกัน

        ท่อนแขนของสตรีผมเงินนั้นโอบเป่าหลิงไว้.. จนเมื่อนางได้สติก็ต้องรีบพูดออกมา แต่กลับเป็นภาษาฮั่น.. “ปะ..ปล่อยข้าได้แล้ว..”... นางกล่าว

        ซิริที่ฝึกฝนร่างกายพอสมควรจึงทำให้ทรงตัวได้ ก่อนมองหญิงสาวที่เข้ามาโอบในอ้อมแขน “ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?” นางถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

        “................???” เป่าหลิงนั้นขมวดคิ้วกับคำพูดของอีกฝ่าย เธอพยายามสะบัดตัวเหมือนกับว่าจะบอกว่า ให้สตรีผมเงินนั้นเลิกโอบกอดเธอได้แล้ว.. “ปล่อยข้าสิ...” นางกล่าวก่อนที่จะพยายามดันมือออกจากอกของสตรีผมเงิน แต่ทว่ามือกลับไปโดน...อะไรสักอย่างที่ไม่ควรไปจับ จนเป่าหลิงต้องรีบผละตัวออกมาอย่างตกใจ!!!!

      “ไม่นึกเลยว่า จะมีที่แบบนี้อยู่ใต้ทะเลทรายด้วยนะเนี่ย” ข้าเองที่กระโดดลงมาพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ดูเหมือนว่า คนที่ลงมาก่อนนั้นคือเป่าเปา ข้าปัดทรายที่เกาะตามเสื้อออก ซึ่งเอาจริงก็ไม่รู้ว่าจะปัดทำเพื่ออะไร เพราะที่นี่มันก็มีแต่ทรายกับทรายและก็ทราย ลูดาซกับจีนเกรย์ที่กระโดดตามลงมาโดยมีคลอเดรียตามมาเป็นคนสุดท้าย

        ซิริที่รู้สึกเหมือนมืออีกฝ่ายจะโดนบางอย่างก่อนนางหูแดงและเขินซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับนางเท่าไหร่ นางเป็นคนได้ทั้งบุรุษและสตรีหากพอใจ ก่อนรีบผละตัวออกด้วยนางไม่รู้ธรรมเนียมของโลกนี้ และสายตาหันไปเห็นทางเข้าถ้ำพอดี “นั่นทางเข้า ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนเจอทางเข้ารังนะเนี่ย...เก่งไม่เบาเลยนะ” ซิริพูดชมหญิงชุดม่วงก่อนขยิกตาให้อีกฝ่าย และเดินนำเข้าไปภายในถ้ำนั้น

        “....” เป่าหลิงนั้นเผลอตกใจไปเสียได้ เนื่องจากว่าต้องโดนสตรีโอบกอดเช่นนั้นหรือ บ้าแล้ว!! เธอไม่ได้พูดอะไรออกไปแต่เมื่อนางพูดอะไรบางอย่าง ก็รีบเหลือบไปมองก็เห็นกับทางเข้าถ้ำ…

        “พูดอะไรน่ะ?...????”

        “ท่านพูดว่าอะไร?” ซิริมองใบหน้าอีกฝ่ายฉงน ไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าพูดภาษาอะไรแปลกๆ สักอย่าง หรือนางจะเป็นชาวเผ่าชาวทะเลทรายที่ไม่เจริญกันนะ เหมือนที่พี่ทริสเคยพูดคุยเรื่องชนเผ่าเล็กๆ ในทะเลทรายจะมีหลากหลายภาษา

        “เขาบอกกับเธอว่าเจ้าเป็นคนที่เก่งนะ เพราะเป็นคนที่เจอทางเข้านี่ไง” ข้าแปลภาษาของซิริให้กับเป่าเปาสาวน้อยที่ทำหน้างงเมื่อซิริพูดกับเธอ ซึ่งซิริเองก็หันมายกนิ้วโป้งให้

        เมื่อใบหน้าของสตรีตรงหน้าก็ฉงนไม่แพ้กันกับเธอ เป่าหลิงก็ถอนหายใจ แต่เหมือน ว่าเว่ยเส้าเทียนนั้นจะแปลให้เธอแล้ว.. เป่าหลิงพยักหน้า ความจริงแล้วมันไม่ใช่เพราะว่าเธอเก่งแต่เป็นเพราะโชคช่วยต่างหาก.. สตรีร่างเล็กนั้นกำลังที่จะเดินต่อ เข้าไปด้านใน แต่กลับต้องค่อยๆเดินเสียอย่างงั้น..

        บางครั้งตอนตกลงมาอาจทำให้ก้นกบและข้อเท้าของเธอแพลงเล็กน้อย แต่นางก็พยายามทำท่าทางเหมือนกับว่านางสบายดี นางไม่เป็นอะไรเพราะว่าไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอของตนเองให้ใครได้รู้.. เพราะคนที่จะรู้ได้นั้นหากไม่ขี้เสือกจริงๆ ก็ต้องมีความรู้นั้นล่ะ

        ซิริที่เดินนำเข้าไปในถ้ำก่อนชักดาบออกมาก่อนเดินนำเข้าไปในถ้ำ ดูเหมือนเมื่อเหยียบเข้ามาลึกจะได้กลิ่นสาบรุนแรงมากถึงกับต้องล้วงสมุนไพรดับกลิ่นมาอุดจมูก เป็นสมุนไพรที่ทำขึ้นเพื่อใช้ในเหตุการณ์เช่นนี้ ก่อนยื่นสมุนไพรให้ทั้งหก
        “นำนี่อุดจมูกสิ จะช่วยไม่ให้ได้กลิ่นสาบรุนแรงในถ้ำนี่”

        “เอานี่ปิดจมูกไว้ มันช่วยไม่ให้ได้กลิ่นสาบรุนแรงในถ้ำฃไ ข้าแปลสิ่งที่นางบอกแล้วยื่นสมุนไพรของฃิริให้กับทุกคน ก่อนที่จะจะเก็บไว้ที่ตัวเองหนึ่งแล้วปิดจมูกของตนเองไว้ เอาจริงก่อนหน้านี้ที่เจอกับตัวมัน กลิ่นปากของมันก็ทำเอาจมูกข้าไม่รับรู้กลิ่นอะไรเลยไปนานเอาเรื่อง แม้ว่าเป่าเปาจะอยู่ใกล้ๆข้าก็ยังไม่อาจจะได้กลิ่นของนางที่ทุกครั้งก็มักจะได้กลิ่นหอมจากตัวนางเสมอ เพราะงั้นเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า กลิ่นปากไม่ใช่เรื่องตลก อย่ารึอาจพ้นลมปากใส่ใครถ้าไม่สนิทกันจริง...

        “อ๊า..ขอบใจ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น เธอรับมันมา ก่อนที่จะมองเจ้าสมุนไพรนี้ เธอเลือกที่จะขยี้มันออกมา ก่อนที่จะห่อด้วยผ้าขาวบาง เนื่องจากว่าเธอไม่อยากจะยัดมันใส่รูจมูกของตนเองทั้งๆอย่างงั้นหรอกนะ.. สตรีร่างบางนั้นค่อยๆหยิบมันขึ้นมาดม.. เรียกได้ว่า เฟรช….

        ซิริเดินนำเข้าไปก่อนเจอห้องนึง ดูเหมือนถ้ำจะมาสุดทางแล้ว ก่อนพบว่าสิ่ของภายในห้องนั้นค่อนข้างรกรุงรัง ราวกับมีนักเดินทางแวะพักแล้วคงไม่ได้กลับไปอีกเลยรวมไปถึงข้าวของกระจัดกระจายทั่วห้อง เต็มไปด้วยโครงกระดูกกระจัดกระจายมากมาย
        “ดูเหมือนนักเดินทางจะพบถ้ำนี้แล้วเข้ามาพัก พวกเขาคงไม่ได้ไปไหนอีกเลย”

        “....” เป่าหลิงนั้นเหลือบมองคนที่เดินไปจนสุดทาง นางเห็นกับสภาพห้อง ที่ไม่ได้ต่างไปจากห้องซากศพภายในถ้ำของเธอเสียเท่าไรนัก นัยต์ตาของนางนั้นมองไปรอบๆ ก่อนที่จะเดินอย่างเชื่องช้าอย่างเห็นได้ชัดไปรอบๆห้อง.. ขาของเธอและก้นกบกำลังเจ็บอยู่นั้นเองแต่ก็พยายามจะไม่แสดงอาการออกมานอกจากการเดินช้าหรอกนะ..

         “อ่า.. ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีนักเดินทางมาพักน่ะ แล้วพวกเขาก็ได้พักแค่ครั้งเดียว ก่อนที่จะพักยาวอยู่ในถ้ำแห่งนี้น่ะ” ข้าเองก็มองไปรอบๆห้องแห่งนี้ ก่อนที่จะเข้าไปสำรวจของว่ามีอะไรที่ดูจะพอใช้ได้นอกจากของที่เสียๆหายๆ มันก็ยังมีอะไรที่ยังพอใช้ได้อยู่ก็เลยเก็บเอามา ก่อนที่จะไปต่อ
        ซิริเดินสำรวจโถงถ้ำ ก่อนหูนางได้ยินเสียงบางอย่างดิ้นเบามาก หากไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณวิชเชอร์คงไม่ได้ยิน ก่อนพยายามสงบสติจับทิศและเดินไปทางที่มีกล่องใบนึง เมื่อนางเปิดออกพบบางอย่างบาดเจ็บอยู่แต่ก็ยังดิ้น

        “ดูเหมือนมีอินทรีรอดชีวิต” ซิริพูดบอกทุกคนก่อนค่อยๆ อุ้มมันขึ้นมาจากกล่องอบอ้าว “โอ๋น่าสงสารเสียจริงอินทรีตัวน้อย...เว่ยเส้าเทียนท่านพอจะหาที่รักษานกนี้ได้ไหม ดูเหมือนปีกมันบาดเจ็บ”

        เป่าหลิงนั้นตอนนี้กำลังนั่งอยู่ตรงบริเวณมุมห้อง แล้วจ้องมองนกอินทรีที่อยู่ในอ้อมกอดของสตรีผมเงิน นางไม่รู้หรอกว่าพูดว่าอะไรแต่ทว่าท่าทางของมันเหมือนกับจะบาดเจ็บ “มันบาดเจ็บหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม?

         “อ่าใช่แล้ว มันบาดเจ็บ พอจะมีใครรักษามันได้บ้างมั้ย?” ช้าถามทุกคนที่อยู่ด้วย เพราะข้านั้นไม่ค่อยมีวิชาการรักษาเท่าไหร่นัก มีใครพอจะช่วยมันได้บ้างมั้ยนะ

        “เอามันมานี้สิ..ข้าจะทำแผลให้” เป่าหลิงนั้นกล่าวแล้วกวักมืออย่างเหนื่อยๆ เพราะว่านางนั่งอยู่ ขืนเดินนานกว่านี้ นางคงต้องปวดเท้าและก้นมากยิ่งขึ้นกว่านี้เป็นแน่ นางหยิบผ้าของตนเองออกมา

        ซิริอุ้มอินทรีไปหาหญิงสาว ดูเหมือนหน้าตาอินทรีตัวนี้จะฉลาดใช้ได้เหมือนกันก่อนวางลงข้างๆ เป่าหลิวอย่างเบามือ เป่าหลิงนั้นค่อยๆ ฉีกผ้าขาวนั้นทำผ้าสลับฟันปลา หลังจากนั้นก็ใช้น้ำสะอาดในการเช็ดปีกของมัน เพื่อทำความสะอาด และใช้ผ้าพันปีกของมันอย่างเบามือ… นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นค่อยๆทำไปเรื่อยๆ จนเสร็จ..

        เป่าหลิงจ้องมองเข้าไปในตาของอินทรีตัวนั้นแล้วพูดเบาๆ “ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ..” นางกล่าวบอกเช่นนั้น
       
        “ดูเหมือนรังมันจะไม่มีไข่หรือลูกมันอยู่ คิดว่าที่นี่คงจะปลอดภัยแล้ว เราออกไปกันเลยไหม” ซิริกล่าวขึ้นก่อนมองทุกคน หลังจากเป่าหลิงทำแผลให้อินทรีตัวนั้นเสร็จ

        “???...”
         “นางบอกว่า ดูเหมือนรังมันจะไม่มีไข่หรือลูกมันอยู่ นางบอกว่าที่นี่คงจะปลอภัยแล้ว จะออกไปกันเลยมั้ย?” ข้าแปลสิ่งที่นางพูดให้เป่าเปาฟังเหมือนกับทุกครั้ง หลังจากที่ชาวโรมันทั้งสองคนไปสนใจคนที่อยากเจอมากกว่าคนที่ไม่สามารถฟังภาษาต่างชาติออก เมื่อจบเรื่องแล้ว ข้าหันไปมองที่กล่องที่มันอยู่ในนั้น ซึ่งภายในนั้นมีแต่ขน กับอะไรซักอย่างที่ข้ามองเห็นมันต่างจากขนนกเหล่านั้น…

ซิริที่สังเกตหญิงสาวชุดม่วงมาสักพักแล้ว แต่ยังไม่แน่ใจด้วยเห็นนางยังเดินอย่างสบาย แม้จะมีบางช่วงติดขัดบ้าง ก่อนเข้าไปถาม “ท่านไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม พอดีรู้สึกเหมือนการเดินท่านจะแปลกไป?”
      
        “...??เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นเดินเพื่อที่จะหนีออกจากสตรีผมเงิน แต่แล้วเจ้าอินทรีที่อยู่ในอ้อมแขนของเป่าหลิงนั้นก็สะบัดปีกอีกหนึ่งข้างของมันออกมา ทำให้เป่าหลิงที่ไม่ทันสังเกตนั้นต้องเสียหลัก ยิ่งเธอยิ่งเจ็บเท้าของตนเองด้วยแล้ว เธอก็ต้องล้มลงทันที..

        แต่อ้อมแขนของเธอยังคงรีบอุ้มเจ้าอินทรีนั้นไว้ในอ้อมกอดของตนเอง..อย่างรวจเร็ว

        หญิงสาวคว้าตัวอีกฝ่ายรับได้ทันก่อนล้มศีรษะกระแทกโขดหินได้ทัน “ท่านไหวหรือเปล่า(?)”

        “เป่าไหวมั้ย? เขาถามเจ้าน่ะ”

        “มะ..ไม่เป็นไร..ปะ..ปล่อยข้าได้แล้ว..” เป่าหลิงนั้นรีบพูดขึ้นมาเมื่อเว่ยเส้าเทียนนั้นกล่าวแปลให้กับนางอย่างทันที ใบหน้าของเป่าหลิงนั้นเลิกลัก นางไม่ได้อยากบอกว่านางบาดเจ็บเพราะเรื่องไร้สาระหรอกนะ.. “รีบบอกให้เขาปล่อยข้าได้แล้ว..” เธอพยายามสะบัดตัวออก ...แม้ว่าขาของเธอจะเจ็บก็ตามที
       
“ ซิริ ปล่อยตัวนางได้แล้วล่ะ นางเองไม่ค่อยให้ใครแตะตัวนางเท่าไหร่น่ะ” เมื่อเห็นว่าเป็นเช่นนั้น นางเองก็พยุงเป่าขึ้นมาก่อนที่จะปล่อยมือของตัวเองออกจากเป่า

ซิริปล่อยหญิงสาวอย่างระวัง นางมองสีหน้าอีกฝ่ายดูเหมือนคนบาดเจ็บ ก่อนหันไปเห็นที่ขามีรอยคล้ำดำม่วง “เจ้าถูกพิษหรือเปล่า?”

“เป่าเปา เจ้าถูกพิษรึเปล่า? ซิริถามน่ะ” นี่สรุปว่าข้าได้หน้าที่ใหม่แล้วสินะ นอกจากเป็นแม่ทัพแล้ว ข้ายังเป็นล่ามแปลภาษาให้กับชาวต่างดินแดนด้วย ให้ตายสิ เป็นทุกอย่างให้เจ้าแล้วววว...

“หืม?..ไม่นี่?” เป่าหลิงตอบ จะเห็นได้ว่าแผลของนางนั้นสมานตัว น่าแปลกนะพิษมันจะเข้าไปด้านในขาของเธออย่างไร?

“เจ้าลองดื่มยานี่ดูสิ มนุษย์ก็สามารถดื่มได้ยานี้ช่วยขับพิษสัตว์ประหลาดประเภทมังกรที่มีพิษได้ หากเจ้างูนั่นแพ้ระเบิดมังกรคิดว่าคงใช้ได้เหมือนกัน” ซิริหยิบขวดยาจากในเป้ออกมายื่นให้หญิงสาว

         “เป่าลองดื่มยานี่ดูสิ เขาบอกว่าสามารถดื่มได้ ยานี้ช่วยขับพิษสัตว์ประหลาดประเภทมังกรพิษได้น่ะ ลองดื่มดูสิ”   

        “??...ขอบใจ” เป่าหลิงพูดเรียบๆ เธอค่อยๆ หยิบผ้าขึ้นมาพันทำเป็นเหมือนกับว่าที่โอบอุ้มเจ้าอินทรีที่อยู่ข้างตัวเธออย่างรีบๆ ..เป่าหลิงนั้นหยิบยาที่นางให้มา ก่อนที่จะรับมาดื่มจนหมดขวด..หวังว่ามันไม่ใช่ยาพิษหรอกนะ.. ในตอนแรกนั้นรสชาติมันก็ไม่ได้ดีเท่าไร ออกแนวเปรี้ยวๆแปลกๆเสียด้วยซ้ำไป แต่แล้ว …

        !!!!!

        “อุ..!!” เป่าหลิงนั้นค่อยๆ เอามือปิดปากของตนเอง เธอรีบถอดผ้าที่โอบอุ้มเจ้าอินทรีวางไว้ทันที ก่อนที่จะเดินขากระเพกๆอย่างเห็นได้ชัดวิ่งออกไปทางอีกทางแล้วอ้วกออกมา.. “อ๊อค ค ค!!!!” เป่าหลิงนั้นอ้วกออกมาอย่างทันที ร่างกายของนางนั้นร้อนผ่าวราวกับคนมีพิษไข้ สิ่งที่ออกมานั้นคือของเหลวสีดำที่ มันเป็นเลือดโลหิตสีดำนั้นเอง..

        “อ๊อคคค !!!” เป่าหลิงนั้นต้องอ้วกออกมาอย่างหมดไส้หมดพุง ในที่สุดมันก็ค่อยๆหมดออกไปจากร่างกายของเธอเสียที.. หญิงสาวหอบหายใจก่อนที่จะหยิบน้ำสะอาดของตนเองออกมากลั่วปาก จนในที่สุดเธอก็ต้องนั่งอย่างเหนื่อยๆ … ในครั้งแรกที่เธออ้วกของออกมา นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสด..แต่มันก็เป็นเพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้นล่ะ…

        “..........” นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบทำท่าทางเหมือนกับว่าเช็ดอะไรบางอย่างแล้วนัยต์ตาก็เปลี่ยนเป็นสีตามเดิม.. จนสุดท้ายสตรีผมเงินก็ประคองเธอออกมาจนได้..แต่เธอก็กึ่งล้มกึ่งเดินอยู่เหมือนกัน.. ทั้งๆที่ตอนแรกเรียกได้ว่าไม่อยากจะโดนช่วยแบบนี้เลยแท้ๆ...แต่ร่างกายของนางนั้นเย็นลงอย่างรวจเร็ว ทั้งๆที่ปกติ คนที่ที่กินยาอาจจะยังต้องมีตัวยาตกข้างอยู่เหมือนกัน

        ทั้งเจ็ดเดินออกไปด้านนอกถ้ำยังจุดที่จอดม้าและรถม้า โดยนางช่วยผคองหญิงสาวชุดม่วงที่ชื่อเป่าออกมาจากถ้ำ

        “ดูเหมือนเราต้องแยกกันตรงนี้แล้ว เว่ยเส้าเทียนและสหายถนอมตัวด้วย” ซิริพูดขึ้น
         “ดูแลตัวเองด้วย หลังจากนี้ท่านอาจจะเดินทางไกล.. จริงๆ ข้าเองคิดว่าฮั่นเสี่ยทองตัวนี้ มันน่าจะเอาไว้ขี่มากกว่าเอาไว้เดินขนของ งั้นข้าคิดว่า ท่านหญิงคงจะใช้คู่หูของข้าให้เป็นประโยชน์...มากกว่านี้...
         

        “ขอบคุณท่านมาก ถนอมตัวด้วยนะสหาย” ซิริเดินไปหาอีกฝ่ายก่อนกล่าวขอบคุณตามแบบโลกของนางด้วยการแก้มซนแก้มและเดินไปหาหญิงสาวชุดม่วง
          “หวังว่าเรา..คงจะได้พบกันอีก หรืออาจจะไม่ แต่ยังไงก็ขอให้โชคดี” ข้าพูดไแค่นี้ล่ะ ไม่มีที่จะพูดต่อแล้ว ยกเว้นถ้านางยังคงคุยกับเป่าอยู่

        “ท่านรู้สึกเป็นไงบ้างที่ขา” ซิริกล่าวถามหญิงสาวชุดม่วง

        “เขาถามเป่าน่ะว่ารู้สึกยังไงบ้างที่ขา” ข้าทำหน้าที่ของข้าเหมือนกับที่ทำ

        “???...ข้าไม่เคยรู้สึกถึงพิษจนเจ้าบอกนั้นล่ะ..เหลือแค่ขาที่เจ็บแล้ว..” เป่าหลิงตอบเรียบๆ เธอหลบสายตาไม่ได้จ้องนัยต์ตาของคนที่เข้ามาถาม อาจจะดูเหมือนว่านางไม่อยากจะคุย หากแต่ว่าถ้าฉลาดพอ อาจจะเห็นสายตาของเธอก็เป็นได้?.. เหมือนกับว่าต้องทำตัวเข้มแข็งเลยนะ?

        “เจ้าโดนพิษน่ะจำเอาไว้ รอยคล้ำดำม่วงแบบนั้นส่วนใหญ่จะเป็นชนิดพิษที่รุนแรงแต่มักออกฤทธิ์หลังจากผ่านไปสามวัน” ซิริกล่าวบอกอีกฝ่ายก่อนจะขอบคุณ นางยื่นใบหน้าเข้าหาอีกฝ่ายก่อนประกบริมฝีปากบนริมฝีปากของหญิงสาว หากนับนักเวทย์สาวที่โลกของนาง สตรีชุดม่วงคนนี้คงเป็นคนที่สองเพศหญิงที่นางจูบ

“นางบอกว่า เจ้าโดนพิษ รอยคล้ำแบบนั้นส่วนใหญ่เป็นพิษชนิดรุนแรง แต่ออกฤทธิ์หลังจากผ่านไปสามวันแล้ว” ข้าแปลให้ซิริต่อเพราะนางดูเหมือนว่าจะสนใจในตัวของเป่ามากเป็นพิเศษ...

“#$%^&*()_)^%^&%&” เป่าหลิงนั้นค้างใบหน้าของนางอย่างอึ้งๆ .. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเบิกกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเคยมีความสัมพันธ์กับโสเภณีหญิงก็จริง ...แต่นางไม่เคยยอมให้ใครจูบริมฝีปากของนางมาก่อน แถมนางยังเป็นสตรีคนแรก…

ที่ได้จูบนางเสียอย่างงั้น..

“เจ้า!!..เจ้าทำอะไรน่ะ!!” เป่าหลิงรีบผละตัวออกมา นัยต์ตานางเลิกลัก!! แถมผิวกายยังร้อนผาว เรียกว่าหน้าของนางนั้นเป็นผิวขาวใส หากมีเลือดขึ้นใบหน้าก็เห็นได้โดยง่าย บ่งบอกถึงความเขินอายที่นางมี...

        “ท่านพูดอะไรงั้นเหรอ?” ซิริฟังอีกฝ่ายไม่ออกก่อนทำหน้าฉงน หรือนางจะไม่ใช่ประเภทหญิงรักหญิงกันนะ นางคงไม่ทำอะไรให้นางตกใจไปหรอกนะ หรือธรรมเนียมที่นี่จะไม่เหมือนโลกของข้ากันนะ

        “.......ปกติคนที่ไม่ได้มีความชอบพอกัน..เขาไม่ทำแบบนี้หรอกนะ..” เป่าหลิงนั้นรีบหันหน้าหนีอีกฝ่ายออก คงเป็นเพราะชาวโรมันนั้นให้อิสระในเรื่องพวกนี้กระมั้ง? เธอเคยได้ยินว่าท่านพ่อเล่าให้ฟังเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ว่าการจูบคือเรื่องปกติ แต่ใครมันจะไปคิดว่าจะเจอในช่วงเวลานี้กัน?

“......” ซิริที่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ก่อนยกมือขึ้นถามอีกฝ่ายเป็นเชิงไม่เข้าใจ

“นางบอกว่าถ้าปกติคนที่ไม่ได้ชอบกัน เขาไม่ทำเช่นนี้หรอกนะ”

“จริงๆ ท่านก็ดูน่าสนใจไม่น้อยนะ หากข้ามีเวลามากกว่านี้หากจะชวนท่านทานข้าวใต้แสงเทียนสักมื้อ” ซิริพูดขึ้นก่อนขยิกตาให้อีกฝ่าย

“เขาบอกว่าเจ้า(เป่า)ดูน่าสนใจไม่ใช่น้อยเลย หากมีเวลาจะชวนเจ้าไปทานข้าวกับเจ้าซักมื้อ” เขาว่ามาอย่างนี้ ข้าก็ว่าตามเขาไป ข้าไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่

“..พะ..พูดอะไรของเขากัน..” เป่าหลิงนั้นกล่าว ไม่ได้ นาง..นางไม่ได้ชอบผู้หญิงเสียหน่อย มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรเล่า!! … นาง..นางแค่แปลกใจเท่านั้นล่ะ!!

“ก็.. อย่างที่บอกไปนั่นล่ะ” ข้า.. นั่นล่ะ..

“.....” ซิริไม่พูดอะไรก่อนยิ้มและยกปลายนิ้วขึ้นแตะจมูกอีกฝ่าย และยื่นหน้ากระซิบเป็นภาษาฮั่นข้างหูอีกฝ่าย ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเรียงคำถูกไหมจากการจับใจความประโยคที่ตัวเองพูดแล้วได้ท่านเว่ยเส้าเทียนแปลก่อนพ่นลมใส่หูอีกฝ่ายเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา “ท่าน...รัก...ข้า” (จริงๆจะพูด ข้ารักท่านนะ)

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน


"山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x1
x1
x50
x3
x45
x12
x3
x41
x1
x40
x1
x1
x300
x6
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x1
x1
x20
x1
x1
x70
x2
x1
x375
x20
x6
x4
x80
x40
x110
x70
x8
x4
x115
x130
x295
x11
x77
x106
x1
x1
x1
x452
x10
x170
x130
x15
x90
x390
x1
x100
x90
x220
x1
x440
x3
x3
x200
x401
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x444
x160
x200
x10
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x31
x2
x60
x200
x25
x4
x200
x9
x140
x1
x600
x20
x400
x500
x40
x7
x150
x31
x420
x1
x602
x600
x590
x3
x2400
x200
x84
x600
x120
x2
x6
x400
x200
x76
x3
x24
x20
x11
x400
x15
x4
x40
x35
x401
x100
x1
x1
x15
x400
x200
x3
x11
x12
x1
x54
x15
x51
x15
x15
x1930
x2000
x7
x5982
x52
x120
x2
x7
x13
x860
x540
x15
x1
x610
x154
x3
x260
x2
x2
x99
x99
x70
x260
x147
x405
x325
x350
x280
x14
x887
x314
x127
x16
x89
x52
x380
x858
x372
x263
x406
x23
x300
x14
x100
x3
x80
x700
x44
x103
x414
x995
x174
x524
x9999
x14
x931
x366
x2284
x576
x25
x2323
x930
x149
x330
x2399
x2240
x2
x2653
x3224
x2075
x9999
x550
x8395
x9999
x5
x400
x2067
x611
x3261
x386
x118
x1240
x281
x117
x175
x230
x640
x305
x2
x455
x2082
x396
x330
x350
x2300
x113
x6
x657
x1100
x31
x2743
x9999
x42
x1311
x622
x225
x300
x7450
x9
x298
x2
x50
x420
x560
x65
x223
x2134
x6
x8
x64
x220
x2
x60
x246
x1240
x119
x2
x5
x223
x265
x9999
x7
x14
x1047
x760
x38
x2
x400
x8
x57
x37
x460
x4
x6625
x253
x439
x4
x140
x93
x228
x113
x161
x830
x6
x832
x6040
x7
x66
x529
x12
x11
x125
x150
x1416
x6
x7
x45
x53
x5
x6578
x419
x1260
x56
x484
x960
x8098
x456
x520
x1624
x605
x48
x254
x684
x254
x2263
x649
x863
x421
x139
x610
x7758
x39
x8
x433
x385
x300
x479
x16
x265
x1243
x38
x70
x260
x1179
x1307
x84
x1

231

กระทู้

1237

โพสต์

33หมื่น

เครดิต

ภูน้ำต่างแดน ลมเดือนร่วมฟ้า

เงินชั่ง
68327
เงินตำลึง
177450
ชื่อเสียง
108844
ความหิว
686

ใบรับรองเหมือง(โกลเด้นท์ร็อค)(รายสามเดือน)ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
7997
ความชั่ว
0
ความโหด
271
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-1 20:49:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
“!!!!!” ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายนั้นกระซิบข้างหูรวมถึงโดนเป่าลมใส่เช่นนั้น อยู่ๆ ผิวกายรวมถึงใบหน้าของนางนั้นก็แสดงออกอย่างชัดเจน ผิวกายของนางนั้นแดงเพราะเลือดไปเลี้ยงเนื่องจากความเขินอายอย่างมหาศาล สตรีร่างเล็กนั้น รีบตะครุบหูของตนเองทันที อย่างตกใจ..

“เจ้า!!!” นางพูดเสียงดังเหมือนกับตกใจ.. แต่อีกฝ่ายนั้นใกล้เธอมากเกินไป เพราะเจ็บเท้าทำให้ขยับไม่ถนัดอีกด้วย เป่าหลิงรีบผละตัวออกห่าง เหมือนกับว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายนั้นเข้าใกล้.. ยิ่งพูดแบบนั้น หมายความว่าสตรีตรงหน้านี้เป็น…!!! ไม่ใช่!! นางไม่ได้สนใจชะนีสักหน่อย!!!

        “ข้า..ข้า..ข้าเกลียดเจ้า!!....เอาเพื่อนเจ้ากลับคืนไปเลยนะเว่ย เส้าเทียนนน” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกกับเขา ก่อนที่จะรีบเดินหนีนางไปยังม้าเฟิ่งหวงเทวะของตนเองทันที..

“ท่านเว่ยเส้าเทียนข้าฝากหินนี้ให้นางด้วยได้ไหม หินนี้เป็นหินตีบวกแรกที่ข้าทำขึ้นมาเองในการทดสอบงานของข้าน่ะ มีเพียงก้อนเดียวในโลกให้นางเก็บไว้ ส่วนกริซนี้ข้าคงไม่ค่อยได้ใช้ ข้าเห็นแล้วว่าโลกของท่านเองก็มีอสูร เพื่อตอบแทนฮั่นเสียตัวนี้ข้าขอมอบให้ท่านคิดว่าสักวันท่านคงจะได้ใช้ มีดวูฟเคน เป็นมีดที่ทำจากสัมฤทธิ์เงินและผ่านกรรมวิธีทางเวทย์มนต์ทำให้มันฆ่าตัวประหลาดแบบที่เจอพวกนั้นได้ แต่เว้นไอตัวงูบ้านั่นนะที่เกราะมันแข็งเกินไป….” ก่อนยื่นทั้งสองอย่างให้เว่ยเส้าเทียน


“ข้าจะเก็บไงให้กับนางเอง ไม่ต้องห่วง ถ้าท่านกลับมาที่นี่อีกครั้ง ท่านอาจจะต้องศึกษาวัฒนธรรมของที่นี่ก่อนที่ท่านจะมาที่นี่อีกครั้งแล้วล่ะ”

“ข้าจะพยายามนะ” ซิริเดินขึ้นหลังม้า ไม่รู้ว่าพลังเดินทางข้ามโลกของนางจะแสดงอีกตอนไหน ระหว่างนี้นางคงต้องใช้ชีวิตในโลกนี้ไปสักพักก่อนแล้วล่ะ สิ่งที่นางกลัวอย่างเดียวคือพวกไวด์ฮันจะแกะรอยนางมาถึงที่นี่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่แถวนี้เป็นทะเลทรายไม่คนไม่ค่อยน่าห่วง นางควรเดินทางหลีกหนีเมืองเพื่อป้องกันการแกะรอย

“ขอให้สหายโชคดีนะ” หญิงสาวผมเงินโบกมือก่อนควบม้าจากไป นางรู้สึกว่าม้าตัวนี้รวดเร็วดี สมเป็นม้าพันธุ์ดี


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สตรีต่างโลก: ซิริ เพิ่มขึ้น 500 โพสต์ 2018-12-1 20:55
คุณได้รับ +10 คุณธรรม +4 ความโหด โพสต์ 2018-12-1 20:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน


"山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x1
x1
x50
x3
x45
x12
x3
x41
x1
x40
x1
x1
x300
x6
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x1
x1
x20
x1
x1
x70
x2
x1
x375
x20
x6
x4
x80
x40
x110
x70
x8
x4
x115
x130
x295
x11
x77
x106
x1
x1
x1
x452
x10
x170
x130
x15
x90
x390
x1
x100
x90
x220
x1
x440
x3
x3
x200
x401
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x444
x160
x200
x10
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x31
x2
x60
x200
x25
x4
x200
x9
x140
x1
x600
x20
x400
x500
x40
x7
x150