ดู: 479|ตอบกลับ: 2

{ เส้นทางสายไหม } ทะเลทรายธาร์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-10 22:25:57 |โหมดอ่าน




ทะเลทรายธาร์

{ เ ส้ น ท า ง ส า ย ไ ห ม }














【ทะเลทรายหลันซือ】
' ฝุ่นทรายรายล้อมรอบทิศ ถูกผิดหนทางยากจำแนก '
ทะเลทรายทางตอนใต้ของแคว้นต้าเยว่จื่อ ฝุ่นคละคลุ้งไปตามลม
โอเอซิสเรียงรายอยู่ประปราย เทียบกับความแห้งแล้งแล้วยังดีกว่าทากลามากันอยู่มาก
เป็นแหล่งกำเนิดของนกหลากหลายสายพันธุ์ และสัตว์หางกลมปุกปุย
การเดินทางผ่านทะเลทรายแห่งนี้ไม่ได้ลำบากเท่าไร แค่ใช้ระยะเวลาพอสมควรเท่านั้น






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1330

กระทู้

4820

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19473286
เงินตำลึง
199961
ชื่อเสียง
324926
ความหิว
1849

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33566
ความชั่ว
9666
ความโหด
65068
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-9-11 13:47:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด




เปิดตำนานราชฑูตสายสวย
438
{ พระสุบินประหลาด 74 }
สงครามวิชัย ธรรมวิชัย

        การร่วมเดินทางกับพระเจ้าอโศกมหาราชมิได้เพียงเป็นเกียรติแก่คณะฑูตเท่านั้น ทว่าพระองค์ยังทรงได้เล่าถึงมูลเหตุที่ผ่านมา เรื่องราวในอดีตทรงได้ทำสิ่งโหดร้ายไว้มากมายนั้นเป็นเพราะความหลงผิด เริงอยู่ในอำนาจโมหะและเต็มไปด้วยมิจฉาจริตด้วยต้องชะตากับนักกวีหนุ่มเป็นพิเศษ จึงเรียกตัวเสิ่นหลิงเฮ่าเข้ามาเป็นการส่วนตัวในราชรถทรงตรัสเล่าชีวประวัติของตน เป็นธรรมทานเพื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะกระตุ้นเตือนสติผู้คนให้กลับใจก่อนจะสายเกินกาล

        เริ่มตั้งแต่ครั้งยังเป็นเจ้าชายอโศกมหาอุปราชแห่งอุชเชนี ทรงเป็นพระราชโอรส ของพระเจ้าพินทุสาร ที่ประสูติจาก นางพราหมณี ผู้เป็นเพียงพระสนมเอก เท่านั้น, และทรงมีพระอนุชา ร่วมอุทรองค์หนึ่ง คือ วีตโศก พระเจ้าพินทุสารเอง ทรงมีโอรสและธิดามาก และพระโอรส ที่ทรงโปรดปรานที่สุดคือ เจ้าชายสุมนะ เพราะเป็นพระโอรส อันประสูติด้วยอัครมเหสี และพระองค์ตั้งพระทัยว่า จะทรงมอบราชสมบัติให้

       ในขณะนั้น พระเจ้าอโศก ทรงดำรงตำแหน่งมหาอุปราชแห่งเมืองอุชเชนี และพระองค์ ได้ทรงอภิเษกกับสตรีคนรัก ซึ่งเป็นเพียงหญิงชาวบ้าน ในตระกูลพ่อค้า ที่อาศัยอยู่ใกล้ๆแถบนั้น ในบริเวณ เมืองเวทิสา (อาคารที่เป็นสถานที่ ประกอบพิธีอภิเษกครั้งนั้น ปัจจุบันคือ ที่ตั้งของมหาสถูปสาญจี) ต่อมาไม่นาน พระองค์มีพระราชโอรส 1 องค์ คือ พระมหินทระ และพระราชธิดา 1 องค์ คือ พระนางสังฆมิตตา เมื่อพระเจ้าอโศก ทรงทราบข่าวว่า พระราชบิดาสวรรคตแล้ว จึงได้เสด็จกลับปาฏลีบุตร เพื่อหวังจะครองราชสมบัติ ต่อจากพระราชบิดา

        ในครั้งนั้น เจ้าชายสุมนะ พระเชษฐาของพระองค์ ซึ่งเป็นอุปราช อยู่นครตักกสิลา ในแคว้นปัญจาบ ก็ปรารถนา จะเป็นกษัตริย์ สืบต่อพระราชบิดาเช่นกัน ทั้งคู่จึงได้ทำสงครามแย่งชิงราชสมบัติกัน การต่อสู้รบพุ่งอย่างนองเลือด เป็นเวลานานถึง 4 ปี จนในที่สุดด้วยการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐานั่นแหละจึงทำให้ศึกสายเลือดยุติลงได้

        พระเจ้าอโศก จึงได้สืบราชบัลลังก์ แห่งราชวงศ์โมริยะต่อมา เมื่อได้รับสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์ ในระยะแรกๆ ทรงดุร้ายมาก ใครที่กระด้างกระเดื่อง หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งก็ฆ่าด้วยมือตนเอง และมีวิธีลงทัณฑกรรม แบบต่างๆ ที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก เช่นเผาไฟทั้งเป็น ต้มในกะทะทองแดง จับใส่ครกเหล็กโขลกให้ละเอียดเป็นต้น
        ในสมัยแรกๆ แห่งการเป็นกษัตริย์นั้น พระเจ้าอโศกมหาราช ได้ทำศึกสงคราม ไปทั่วทุกแว่นแคว้นรอบนอก พระองค์ทรงรบชนะศึกมากมายจนแผ่อาณาเขตกว้างขวางเป็นชมภูทวีปในกาลปัจจุบัน พระเจ้าอโศก ได้สถาปนา เมืองปาฏลีบุตรขึ้น เป็นนครหลวง และเป็นเมืองศูนย์กลาง ที่สำคัญ แห่งความเจริญรุ่งเรือง ในทุกๆด้าน รวมทั้ง ในการทำนุบำรุง พระพุทธศาสนา ให้เจริญรุ่งเรือง ยิ่งขึ้นด้วย

        ส่วนมูลเหตุที่ทรงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาล่ามชาวโหรวหรานเคยเล่าไว้แล้ว ยังไม่ชัดเจนเท่าที่พระองค์ทรงตรัสด้วยตนเอง… หลิงเฮ่าถึงกับประหลาดใจว่าที่แท้สามเณรรูปนั้นมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา….

        ทรงได้บัญชาให้จารึกไว้ในเสาศิลา หลักที่ 13 ว่า “เมื่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ปิยทัสสี ผู้เป็นที่รัก แห่งทวยเทพ (คือพระเจ้าอโศก) ราชาภิเษกแล้วได้ 8 ปี ใน พ.ศ. 286 ได้ยกทัพ ไปทำสงครามกับ อาณาจักรกาลิงคะ ซึ่งตั้งอยู่ ทางลุ่มแม่น้ำมหานที ทางตอนใต้ อาณาจักรมคธลงมา จนมีชัยชนะ ได้เชลยศึก จากแว่นแคว้นนั้น 150,000 คน พิฆาตเข่นฆ่าเสีย ณ ที่นั้น 100,000 คน ในสนามรบ มีแต่คนตายกัน เกลื่อนกลาด”

        ผลจากสงครามอันหฤโหดในครั้งนี้เองที่ทำให้พระองค์ ได้ทอดพระเนตรเห็นความทารุณของผู้พิชิต การเข่นฆ่า และล้มตายลง ด้วยโรคภัย การถูกบังคับ พาตัวเอาไปเป็นเชลย ด้วยกำลัง ผู้เป็นราษฎรสามัญ ที่ไม่ใช่นักรบ หรือแม้แต่สมณะชีพราหมณ์ ผู้รักสันติก็ไม่วายเว้น พระองค์จึงเกิดกำศรวลสลดสังเวชพระทัยยิ่งนัก ทรงเกิดความเมตตาสงสารรู้สึกสำนึกในความผิดบาปจนเปลี่ยนพระทัยว่า “การชนะที่แท้จริง มีอยู่อย่างเดียว เท่านั้น คือการชนะโดยธรรม”

        วันหนึ่ง ทรงทอดพระเนตร เห็นสามเณรน้อย ในพระพุทธศาสนา รูปหนึ่ง ชื่อ นิโครธ ซึ่งเป็นพระโอรส ของเจ้าชายสุมนะ พระเชษฐาที่พระองค์ทรงประหารเพื่อแย่งชิงราชสมบัติ สามเณรนั้น มีกิริยาเยือกเย็น สงบเสงี่ยม เคร่งครัด น่าเลื่อมใส พระองค์ทรงมีพระราชศรัทธาโปรดให้นิมนต์ สามเณรน้อยนั้น ให้เข้าไปในพระราชฐาน, นิโครธสามเณรได้แสดงธรรม โปรดพระเจ้าอโศก ให้ตั้งอยู่ในพระพุทธศาสนาละเลิกพระอุปนิสัยอันดุร้ายเสีย

        เมื่อพระเจ้าอโศกได้เริ่มเห็นคุณค่าของหลักธรรมะแห่งพระศาสนาแล้วพระองค์ จึงทรงศึกษาหลักธรรม แห่งพระศาสนานั้นอย่างละเอียดละออ, ซึ่งในขณะนั้น มีศาสนาที่สำคัญๆ 3 ศาสนาคือ ศาสนาพราหมณ์  ศาสนาเชน และศาสนาพุทธ พระองค์ได้เห็นว่า พระพุทธศาสนา จะช่วยให้ปัจเจกบุคคล และสังคมอยู่อย่างสงบสุขได้ จึงทรงตัดสินพระทัย นับถือพุทธศาสนา เป็นสรณะในชีวิตสืบไป

      พระองค์ทรงเปลี่ยนวิถีดำเนินชีวิตใหม่ให้เป็นไปตามหลักธรรม แห่งพระพุทธศาสนา และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาพระองค์ได้อุทิศพลังงาน อันยิ่งใหญ่ และขุมพลังอันทรงอำนาจ ของจักรวรรดิอันกว้างไกล ให้แก่การรู้แจ้ง การทำนุบำรุง พระพุทธศาสนา และการเผยแพร่ พระพุทธศาสนา เป็นอย่างยิ่งจนถึงกับสนับสนุน ให้พระโอรสและพระธิดา คือ พระมหินทระและพระนางสังฆมิตตา อุปสมบทเป็นพระภิกษุและพระภิกษุณี

        นอกจากนี้ยังได้ทรงเปลี่ยนระบอบการปกครองมาเป็นปกครองโดยธรรมาธิปไตยพระเจ้าอโศก ได้รับความดลบันดาลพระทัยจากเรื่องราว ธรรมจักรพรรดิราช ในพระสูตร แห่งพระพุทธศาสนาจึงได้ปฏิบัติตนเป็น พระธรรมจักรพรรดิราช ดังปรากฏใน ศิลาจารึกดังนี้

         “องค์มหาราชปิยทัสสี ผู้เป็นที่รักแห่งทวยเทพ ทรงปรารถนา ความไม่ประทุษร้าย ในสรรพสัตว์ ความสังวรตน ความประพฤติ สม่ำเสมอ และความสุภาพ และโดยประการนั้น พระเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพิจารณา ประจักษ์แล้วว่า ธรรมวิชัย คือชัยชนะโดยธรรม นับว่าเป็นชัยชนะ อันสูงสุด พระเจ้าอยู่หัว ได้ทรงรับผลสำเร็จในชัยชนะดังกล่าว สืบต่อกันมิรู้สิ้น และแผ่ตลอดไป ในบรรดา เผ่าพันธุ์มนุษย์อื่นๆ ที่อาศัยอยู่รอบ พระราชอาณาเขต แม้ในแว่นแคว้น ซึ่งไกลออกไปตั้ง 600 โยชน์..”

        ทรงเปลี่ยนแปลงการปกครอง ในอาณาจักรของพระองค์ทุกอย่างทุ่มลงมาเพื่อการอุปถัมภ์ พระพุทธศาสนาในน้ำพระทัยของพระองค์ ปรากฏชัดว่าพระธรรมคำสั่งสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นสิ่งที่มีความสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด

         เสิ่นหลิงเฮ่าพบว่าความยากลำบากและเสี่ยงภัยตลอดระยะการเดินทางหลายพันลี้นั้นเทียบไม่ได้เลย กับมหาบุคคลที่ตนเองได้พบ เรื่องราวที่ตนได้ประจักษ์ และข้อคิดแห่งธรรมที่โสตสัมผัสได้สดับความมา ยิ่งกว่าคุ้มค่าคือมหาเมตตาแห่งธรรมก่อนจะแยกกับมหาราชอโศกที่ทะเลทรายหลันซือ ยังได้ทรงมอบกรุณาเตือนสติแก่เหล่าฑูตไว้ว่า “ธรรมเป็นความดี แต่อะไรเล่าคือธรรม คือ ความพยายามลดความมัวเมาในใจของตน ให้น้อยลงทำประโยชน์ ให้แก่คนอื่นเพิ่มขึ้นให้มากความเมตตากรุณา ความเอื้อเฟื้อ ความจริง และความบริสุทธิ์”




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
หน้ากากยักษ์ทอง
ดาบมรกต
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x336
x1
x3
x2
x1
x1
x5
x27
x17
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x79
x1890
x72
x43
x188
x1
x6
x2
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x349
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x30
x20
x3
x6
x89
x3
x4
x3
x62
x484
x6
x11
x6
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x26
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x1
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x300
x100
x120
x125
x360
x261
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x6
x120
x1
x8
x5
x15
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x968
x770
x2005
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x178
x2025
x1200
x320
x2185
x2
x7900
x363
x96
x102
x10
x70
x147
x3327
x129
x237
x382
x2752
x2139
x1670
x11
x504
x1484
x9
x2
x27
x5560
x2574
x12
x64
x7335
x55
x9999
x1806
x50
x3
x192
x15
x1058
x1
x1
x2905
x2
x1
x2525
x14
x35
x30
x681
x470
x30
x169
x387
x53
x8
x1180
x1404
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x49
x2365
x1
x1850
x2929
x6303
x668
x273
x7880
x9999
x556
x51
x69
x4584
x26
x15
x71
x179
x1000
x11
x3933
x2935
x1647
x2439
x9999
x2466
x3100
x2364
x1822
x2590
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8820
x2347
x3848
x1984
x147
x2817
x4404
x4043
x1805
x3743
x1808
x524
x2278
x518
x240
x1298
x337
x3
x24
x10
x1500
x78
x50
x5312
x1090
x1
x833
x9999
x2751
x2
x35
x2139
x3651
x7097
x711
x6747
x4470
x502
x930
x1809
x680
x10
x1118
x2753
x2940
x740
x97
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9448
x2307
x9999
x199
x24
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1450
x257
x25
x9
x98
x31
x8
x845
x3705
x8
x31
x207
x936
x86
x2505
x2093
x127
x18
x1417
x2378
x2255
x3
x284
x3676
x2540
x7884
x514
x397
x3976
x5657
x9999
x10
x2273
x2447
x5805
x7800
x3380
x1428
x27
x3330
x951
x70
x328
x142
x2816
x2118
x9999
x41
x4401
x9999
x9999
x9999
x3180
x1943
x111
x3000
x8
x3696
x39
x3223
x4099
x757
x1
x757
x1614
x583
x1221
x5371
x2284
x5202
x5004
x9999
x5860
x9999
x3109
x2267
x2034
x3256
x4264
x2402
x558
x61
x1
x25
x1989
x4870
x713
x1
x4677
x7007
x68
x9999
x676
x1418
x1033
x6504
x104
x3507
x875
x451
x104
x925
x277
x8
x182
x26
x9999
x1123
x2070
x3628
x195
x664
x454
x104
x1301
x1342
x9999
x3710
x1554
x1230
x889
x230
x9999
x1722
x9999
x129
x713
x2427
x2

231

กระทู้

1239

โพสต์

33หมื่น

เครดิต

ภูน้ำต่างแดน ลมเดือนร่วมฟ้า

เงินชั่ง
68509
เงินตำลึง
177528
ชื่อเสียง
108894
ความหิว
624

ใบรับรองเหมือง(โกลเด้นท์ร็อค)(รายสามเดือน)ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
7997
ความชั่ว
0
ความโหด
271
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-9-11 22:29:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  การอยู่ตัวคนเดียว ใช้เวลาในปัจจุบันอยู่กับตัวเอง
                                  มันก็เป็นอะไรที่ดีเหมือนกันนะ เพราะข้าได้ใช้เวลาที่มีอยู่กับตัวเอง
                                  ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา และสิ่งที่อยู่กับปัจจุบัน กับสิ่งที่ข้านั้นกำลังจะทำในอนาคต
                                  บางที การทำใจยอมรับผลที่ตาม การเผื่อใจในสิ่งที่คาดหวังเอาไว้ มันก็ไม่เลวนักหรอกนะ

                                   งานลาดตระเวณในครั้งนี้ข้าไม่ได้บอกใคร  ไม่ได้มีทหารติดตามมาด้วย ข้ามาคนเดียว มาลาดตระเวณที่นี่คนเดียวกลางทะเลทราย จะบอกว่ามาเดินเล่น.. ก็ไม่อยากใช้คำๆนั้นในช่วงเวลาที่ข้ากำลังทำงาน เพราะมันจะเหมือนกับว่าข้านั้นจอมโดดงาน ซึ่งข้าไม่ใช่คนอย่างนั้น ถึงแม้บางครั้งอาจจะโดดเพราะมีภารกิจอย่างอื่นที่ต้องไปทำ แต่วันนี้ไม่ใช่ ข้าสั่งให้ทหารเฝ้าอยู่ที่ค่ายเอาไว้ตรวจตราความเรียบร้อยของค่าย และเรื่องการสรร้างปราการบนกำแพง และที่หอคอยสังเกตการณ์ของแต่ละหลัง ซึ่งนั่นเดี๋ยวข้าจะกลับไปจัดการเมื่อข้าตรวจตราลาดตระเวณที่นี่เสร็จ จริงๆที่นี่ก็ไม่มีอะไรเท่าไหร่หรอก รอบตัวของข้านั้นมีเพียงเนินทราย เนินทราย แล้วก็เนินทราย ข้าพยายามเดินลัดเลาะสันทรายไปเรื่อยๆเพราะมันอยู่ในที่สูง เพื่อให้เห็นพื้นที่โดยรอบได้ชัดๆ แล้วก็นะ.. อาวุธประจำตัวข้าตอนนี้ก็ไม่อยู่ เพราะเอาไปตีเพิ่ม ทางนายช่างเองก็บอกว่าจะเร่งทำให้เสร็จภายในกำหนด แล้วจึงให้ดาบเล่มนึงมาใช้แก้ขัดไปก่อน



                                    ณ เขตอุสาหกรรมตีเหล็กและสร้างอาวุธ

                                     เมื่อวานนี้...

                                     "อ่า... โอ้ใช่ พอดีข้ามีบางอย่างจะให้ท่านแม่ทัพไปใช้แก้ขัดก่อนน่ะครับ"

                                     "ขอบคุณนายช่าง มันคืออะไรล่ะ?"

                                     "เดี๋ยวท่านแม่ทัพรอประเดี๋ยวนะครับ เอ้า! ไปขนออกมาสิ"



                                  "อันนี้คือ...?"



                                  ข้างุนงงสงสัยเมื่อนายช่างให้ลูกมือของเขาแบกบางอย่างมาให้ข้า เออ.. มันคือขวาน ใช่ มันคือขวาน มันเป็นรูปทรงที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ด้ามทำจากไม้ ใบกว้าง ถูกฉลุลายอย่างปราณีตด้วยทองเปลว... นี่ช่างตีเหล็กของค่ายนี้ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ ข้าเองก็เพิ่งรู้...

                                   "เป็น.. ขวานที่สวยมาก" ข้าได้แต่ชื่นชมแต่ก็ยังไม่คุ้นเคย

                                   "ท่านแม่ทัพลองเหวี่ยงมันซักหน่อยเผื่อว่าท่านจะรู้สึกดีกับมัน"

                                   "อ..อืม"



                                   ก็ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่ แต่หากไม่หยิบเลยมันก็จะเสียน้ำใจนายช่าง อุส่าห์(ให้ลูกมือ)แบกออกมาให้ข้า ขนาดของมันใหญ่และหนัก แต่กับข้าเอง น้ำหนักมันกำลังดี แต่จะค่อนข้างหนักไปทางด้ามจับเสียมากกว่า เพราะใบขวานที่กว้างแต่บาง ทำให้ขวานนี้ฟันแหวกอากาศได้ดี เข้าถึงตัวศัตรรูได้เร็ว เป็นอาวุธที่วิเศษดีมาก



                                    "วิเศษมาก เจ้าเอามาจากไหนเหรอ?"

                                    "เออ.. ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ชอบมัน พอดี.. ข้าลองสร้างมันขึ้นมาจากสหายที่ข้ารู้จักน่ะครับ"

                                    "สหายของเจ้างั้นเหรอ?"

                                    "สหายของข้าเป็นชาวนอกด่านน่ะครับ [ดินแดนที่ตะวันไม่ลับฟ้า]"

                                    "ดินแดนที่ตะวันไม่ลับฟ้าเหรอ?"

                                    "ครับ เขาบอกมาอย่างนั้น ตอนนั้นเขามากับสหายอีกคน เป็นคนแปลสิ่งในสิ่งที่ข้าพูดกับเขา"

                                    "อืมม ถ้าเขากลับมาที่ฮั่นอีกครั้ง บอกให้เขาฟังด้วยว่า ขวานที่เขาสอนเจ้าตีในครั้งนั้น มันวิเศษมาก"

                                    "ขอรับ..."



                                      นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อวาน กับสิ่งที่ข้าเอามาถืออยู่ในมือนี้ คือขวานด้ามนั้นล่ะ เป็นของที่ข้าจะเอามาใช้ไปก่อนในระหว่างดาบของข้ากำลังถูกตีอยู่นั้น แต่ก็นะ กลางทะเลทรายมันจะมีโจรที่ไหนมาปล้นข้าล่ะ ถ้ามันกว้างและโล่งขนาดนี้ ข้าคงเห็นถ้าเขาจะเข้ามาปล้นข้าหรือไปปล้นใครอ่ะนะ วันนี้ก็เลยจบลงที่ ข้าเดินไปเดินมาที่กลางทะเลทราย เดินคิดเล่นๆแค่นั้น ก่อนที่จะเดินกลับค่ายตัวคนเดียว ก็ข้ามาคนเดียว จะให้กลับกับใครล่ะ?...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ความหิว -36 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 -36 + 6

ดูบันทึกคะแนน


&quot;山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x1
x10
x1
x1
x50
x3
x45
x12
x3
x46
x1
x40
x1
x1
x300
x6
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x1
x1
x20
x1
x1
x120
x2
x1
x375
x20
x6
x4
x80
x40
x110
x70
x8
x4
x115
x180
x295
x11
x77
x106
x1
x1
x1
x452
x10
x170
x130
x15
x90
x390
x1
x100
x90
x220
x1
x440
x3
x3
x200
x401
x4
x425