เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เส้นทางสายไหม } ทะเลทรายนาดิมา

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-2-17 00:55:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2019-2-17 01:24:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-17 03:20

{เดอะเป่าหย่า(?) อินชาวไร่ ภาค 2 : การเดินทางของฉันและเธอคือการฆ่าเวลา}
{ตอนที่ 23 : จากลา }

        เป่าหลิงนั้นกำลังอยู่ด้านบนม้าอาชาตัวขาวงามของเธอ นั้นก็คืออาชาเฟิ่งหวงเทวะของเธอที่ได้รับมาจากท่านพ่อนั้นเอง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นค่อยๆ จ้องมองไปยังผืนทะเลทรายที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ณ ตอนนี้ แสงอาทิตย์นั้นลาลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังเธอนั้นก็คือร่างของซิริล่านั้นเอง.. มืออันหยาบกร้านของซิรินั้นเป็นคนกุมบังเหียนให้กับเป่าหลิง

        “ข้าบอกแล้วไง...ว่ามันสวยเวลากลางคืน...” นั้นคือเสียงของซิริที่บอกกับเป่าหลิง ก่อนที่จะคลียิ้มบางให้กับหญิงสาวที่กำลังอยู่ในอ้อมแขนของนาง ท่าทางแล้วหญิงสาวชุดม่วงนั้นก็ไม่ได้คิดว่าทะเลทรายในตอนกลางคืนนั้นจะแย่หรอกนะ…

        “ก็...ไม่เลว” เป่าหลิงกล่าว เนื่องจากว่าฟ้านั้นพร่ามราวประกายแสงดาว และใสสกาวกว่าที่เป่าหลิงนั้นคิดเสียอีก นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นเป็นสีม่วงดอกวงครามที่ค่อนข้างงดงามเลยทีเดียวนั้นล่ะ…

        “.........เจ้าชอบก็ดีแล้ว..” อ้อมแขนของซิรินั้นกระชับไปพลางที่ค่อยๆขี่ม้า และลดจำนวนความเร็วนั้น เพื่อให้การเดินทางเพื่อชมวิวครั้งนี้เป็นไปอย่างสบายใจ …. นางรู้ว่าสักวันจะต้องกลับ แต่ทว่า..นางก็ไม่อยากจะกลับ อยากจะโอบกอดสตรีตรงหน้าของตนเองต่อไป… หรือพานางกลับไปด้วย.. แต่ไม่ได้..นางไม่อาจทะลุมิติไปกับเขาได้..

        ไม่ว่าสิ่งใดก็ตาม….ทำไมถึงไม่มีสองเราในสถานที่เดียวกันนะ?

       และแล้วเวลานั้นก็ผ่านพ้นไปเป็นเวลาเกือบสองเค่อ ทั้งสองก็เดินทางจนได้รับความรู้สึกอะไรบางอย่าง ความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นยะเยือก.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเลิกคิ้ว ก่อนที่จะเบิกนัยต์ตากว้าง.. เพราะตรงหน้านั้นมีประตูมิติสีดำนั้นค่อยๆปรากฏขึ้นมา..

       “!!! ไวท์ฮัน!!” ซิรินั้นกล่าว นางกระโดดลงไปจากม้า.. เป่าหลิงนั้นหันไปทางซิริ.. ยามเมื่อครั้งนั้น พวกนี้มาเมื่อไร...ซิริล่านั้นจำเป็นที่จะต้องไปทุกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เจอเจ้าสิ่งที่เรียกว่าเรือเหาะแต่เป็นม้าโครงกระดูกกับชายชุดดำที่ควบม้าโครงกระดูกออกมาจากประตูมิตินั้น

       “ไปซะ!! เป่าหลิง..” นั้นคือเสียงของซิริล่า เธอหยิบดาบวิชเชอร์ของตนเองออกมาเพื่อเตรียมตัวออกสู้.. เป่าหลิงนั้นไม่ได้ห้ามหรอก..เพราะเธอก็รู้อยู่แล้วล่ะ ว่าไม่มีทางที่จะได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น เป่าหลิงนั้นหันไปทางซิริล่า ก่อนที่จะส่งมอบอะไรบางอย่างนั้นให้นาง มันคือปิ่นปักผมรูปผีเสื้อที่โดนยัดใส่มือของซิริ..

       ใบหน้าของสตรีผมสีขี้เถ้านั้นเลิกคิ้ว ท่าทางแสดงความงงงวย..

       “ข้ารู้ว่าเจ้าจะกลับ..แต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้...” เป่าหลิงกล่าว เป็นจังหวะที่ซิรินั้นหันมาทางนางแล้วคลียิ้ม “ข้าไม่อยากเลย...” นางกล่าวบอกเป่าหลิง… “ไม่อยากแต่มันเป็นหน้าที่...ข้าไม่ตายง่ายๆเจ้าก็รู้...ข้ามีสิ่งที่เจ้าให้ เจ้าก็จงเอาสิ่งที่ข้าให้ไปเสีย…..แล้วพบกันใหม่” นั้นคือเสียงสุดท้ายของเป่าหลิง ซิริล่านั้นยกตัวขึ้นมาจูบที่หลังมือของเป่าหลิงอย่างเงียบๆ ก่อนที่นางจะตีก้อนม้าให้หนีไป ส่วนเป่าหลิงนั้นเองก็ควบม้าออกคุมออกไปเหมือนกัน.. ใช่แล้วที่เลือกใช่คำว่า แล้วพบกันใหม่ เพราะว่า......

        เราต้องได้พบกันอีกแน่

       ซิรินั้นกระโดดเข้าไปโรมรันเหล่าปีศาจไวท์ฮั่นที่โผล่ขึ้นมา ระหว่างที่หิมะนั้นค่อยๆตกลงมากลางทะเลทรายที่ร้อนจัด และมีแต่ความแห้งแล้ง เป่าหลิงนั้นออกมาจากพื้นที่ ที่ถูกน้ำแข็งกลืนคืบคลานมา ไม่นานกว่าที่เธอจะได้สติ ม้าก็หยุด พร้อมกับมีแสงสีเดียวกับรอบก่อนที่พุ่งขึ้นฟ้า.. เป่าหลิงนั้นสูดลมหายใจ.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นคลียิ้มเล็กน้อย…

       “ไปแบบไม่ต้องทิ้งอะไรหนาวๆไว้ได้ไหมนะ?”


@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-2-17 15:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-25 20:32:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย PengCangLong เมื่อ 2019-3-25 21:33

โรลอีเว้นท์โพรงผา - สิ้นสุดการเดินทาง



          เมื่อผ่านเข้าประตูมิติมาคราวนี้เผิงฉางหลงไม่ได้รู้สึกว่ากำลังถูกดูดเหวี่ยงไปมาเช่นคราวก่อนอีกหากแต่เป็นการหล่นร่วงจากความสูงสุดหยั่งที่ทำให้เขาได้หลับตาแน่นเตรียมใจรอรับกับแรงกระแทกที่คาดว่าคงจะรุนแรงไม่น้อยเป็นแน่ยามตกลงสู่พื้น เขามองแทบไม่เห็นสหายที่ล่วงหน้ามาก่อนทั้งสองจนกระทั่งร่างของตนหล่นตุบลงบนเนินหิมะที่เล่นเอาแทบจุก


          “เมิร์ก มู่ชิง พวกเจ้าเป็นไงบ้าง?”


          @arttytack


          @MuQing


          “ข้าไม่เจ็บอะไรมาก โอย….” เผิงฉางหลงพยามยันลุกขึ้นทั้งที่รู้สึกปวดร้าวตามตัวไม่น้อยก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ “แย่ล่ะสิ ที่นี่ที่ไหนกัน?”


          @arttytack


          “ข้าว่าเรานั่งกันอยู่เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น อย่างไรแล้วออกเดินสำรวจกันดีกว่าหรือไม่?” เผิงฉางหลงถามความเห็นสหายทั้งสอง


          @MuQing


          @arttytack


          “อืม ที่เจ้าพูดมาก็ทีเหตุผล เช่นนั้นพวกเราก็มุ่งหน้าลงใต้แล้วกัน” เผิงฉางหลงว่าก่อนที่จะหันมองดวงอาทิตย์เพื่อกำหนดทิศทางในการไปต่อ


          @MuQing


          ทั้งสามคนต่างก็เดินกันพลางคุยกันพลางเป็นเวลาเกือบสามเค่อจนกระทั่งในที่สุดทะเลทรายกว้างขวางที่มู่ชิงกับเผิงฉางหลงคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า


          “อา…..เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆเมิร์ก สมกับที่เดินทางมามากมาย” เผิงฉางหลงหันไปมองสหายอย่างชื่นชม


          @arttytack


          @MuQing


          “แต่ดูแล้วเจ้ามีความรู้เกี่ยวกับท้องถิ่นอื่นๆไม่น้อยเลยทีเดียว อยากเรื่องของเสื้อผ้าการแต่งกายเจ้าก็อธิบายได้อย่างแม่นยำเสียยิ่งกว่าข้าซึ่งเป็นคนท้องถิ่นเสียอีก” เผิงฉางหลงเอ่ยยืนยันความคิดพลางมุ่งหน้าต่อไปจนเริ่มที่จะเห็นขอบกำแพงแคว้นอยู่ไกลลิบ “เจ้าพอจะมองเห็นสิ่งใดที่เบื้องหน้าบ้างหรือไม่?”


          @arttytack


          “เอ๋!!!! ถึงง่ายดายขนาดนั้นเชียว!!” เผิงฉางหลงร้องอย่างตื่นเต้นพลางหันไปเขย่ามู่ชิง “อามู่ เรากลับมาได้แล้วดีจัง แล้วเจ้าจะเอายังไงต่อดีเมิร์ก”


          @MuQing

          @arttytack

          “เฉิงตูเป็นเมืองเช่นไรหรือ?” เผิงฉางหลงเอ่ยถามขณะที่สาวเท้ายาวๆเพื่อให้ถึงจุดหมายไวขึ้น


          @arttytack


          @MuQing

          @arttytack


          “ต้าฮั่น ข้าพอจะจำได้ว่ามันไกลจากที่นี่มากพอสมควร..สักวันข้าอาจได้ไปเยือน” เผิงฉางหลงพึมพำก่อนถามต่อเมื่อเริ่มเห็นกำแพงเมืองได้ชัดเจนขึ้น “แต่ตอนนี้คงต้องกลับค่ายของพวกเราก่อน เจ้าจะกลับไปด้วยกันเลยไหมมู่ชิง หรือเจ้าอยากจะแวะดูอะไรในตัวเมืองก่อน”


          @MuQing


          “อย่างนั้นพวกข้าคงต้องขอแยกตัวกันก่อนที่ตรงนี้นะ” เผิงฉลางหลงหันไปพูดกับเมิร์กอย่างจริงจัง “ขอให้เจ้าโชคดีที่เฉิงตู เดินทางปลอดภัย”


          @arttytack


          ครั้นพอเห็นเมิร์กแยกไปอีกทางเรียบร้อยแล้วเผิงฉางหลงก็หันกลับมาทางมู่ชิงอย่างเป็นห่วง “เมื่อครู่เจ้าบอกกลับคนเดียวไม่ได้ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”


          @MuQing


          “อ้อ อย่างนั้นเหรอ?” เผิงฉางหลงรับคำเบาๆไม่ได้ซักไซร้อะไรต่อนอกจากยิ้มให้บางๆอย่างเอ็นดู “งั้นก็ไปพร้อมกันกับข้าแล้วกัน ถึงจะไม่ได้ออกเดินทางเท่ากับเมิร์กแต่รับรองว่าไม่พาเจ้าหลงหรอก”


          @MuQing


          “เชื่อใจข้าเถอะน่า ข้าบอกว่าจะพาเจ้ากลับมาซูเล่อด้วยกันยังทำได้เลยเห็นไหม” เผิงฉางหลงหัวเราะเบา


          @MuQing


          “ไม่สนุกสักนิด ไม่เคยเสี่ยงตายติดต่อกันขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ” เผิงฉางหลงเอ่ยเล่าให้ฟังตามตรง “ที่จริงพวกเขาเป็นสหายที่ดี แต่หลายสิ่งที่พวกเขาเคยชิน แต่ข้าไม่ได้ชินแบบพวกเขา ข้ายังต้องฝึกฝนอีกมากเลยทีเดียว เจ้าลองนึกภาพตัวเองไปลุยพายุหิมะดูสิ ข้าล่ะเกือบตาย แต่อีกสี่คนที่เหลือดูสบายกันมากเลยทีเดียว เชื่อเถอะว่าเจ้านอนเป็นผักอยู่ที่นั่นเป็นเรื่องดีแล้ว” เด็กหนุ่มชาวซูเล่อเอ่ยตอบก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินทางกลับคืนสู่ค่ายเด็กกำพร้าที่จากไปนานกันเสียที









แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-3-25 21:14

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -263 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -263 + 5

ดูบันทึกคะแนน

昨天會被今天明天來取代 . 動心的感情不會淘汰關心常在. วันวานจะแทนที่โดยวันนี้และวันข้างหน้า หากคุณยังไม่คลายความเศร้า ความทุกข์ก็จะไม่หายไป
โพสต์ 2019-3-26 10:36:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
◇โรลอิสระ ⊙ ถึงบ้านเมื่อหากไกลแสนไกล



เมื่อผ่านเข้าประตูมิติมาคราวนี้เผิงฉางหลงไม่ได้รู้สึกว่ากำลังถูกดูดเหวี่ยงไปมาเช่นคราวก่อนอีกหากแต่เป็นการหล่นร่วงจากความสูงสุดหยั่งที่ทำให้เขาได้หลับตาแน่นเตรียมใจรอรับกับแรงกระแทกที่คาดว่าคงจะรุนแรงไม่น้อยเป็นแน่ยามตกลงสู่พื้น

เขามองแทบไม่เห็นสหายที่ล่วงหน้ามาก่อนทั้งสองจนกระทั่งร่างของตนหล่นตุบลงบนเนินหิมะที่เล่นเอาแทบจุก

“เมิร์ก มู่ชิง พวกเจ้าเป็นไงบ้าง?”



“ข้าไม่เป็นอะไร!” มู่ชิงที่นอนฟุบอยู่ท่ามกลางเนินหิมะพยายามเงยหน้าขึ้นตอบไปอย่างช้าๆ เจ็บๆๆ ให้ตายสิมันเกิดเหตุอะไรขึ้นอีกกันแน่! “พับผ่าสิ!ที่นี่ที่ไหน!เผิงฉางหลงเจ้าเจ็บตรงไหนไหม...อีกคนเอ่อ..เจ้าชื่ออะไรนะ?..ช่างเถอะ!”

“ข้าไม่เจ็บอะไรมาก โอย….” เผิงฉางหลงพยามยันลุกขึ้นทั้งที่รู้สึกปวดร้าวตามตัวไม่น้อยก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ “แย่ล่ะสิ ที่นี่ที่ไหนกัน?”

@arttytack

“ข้าว่าเรานั่งกันอยู่เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น อย่างไรแล้วออกเดินสำรวจกันดีกว่าหรือไม่?” เผิงฉางหลงเอานถามความเห็นสหายทั้งสอง

“ฮึ...นั่นสินะ” มู่ชิงดีดตัวขึ้นในท่านั่งเตรียมพร้อมที่จะลุกขึ้นยืนทุกเมื่อหากได้ยินเสียงอื่นๆ พื้นที่หิมะเช่นนี้มีในซูเล่อด้วยหรือ เด็กหนุ่มเคยคิดแค่เพียงมันเป็นพื้นที่ราบทะเลทรายที่มีหญ้าขึ้นหร่อมแหร่มเท่านั้น นี่ใช่ซูเล่อแน่หรือ “สำรวจดูหน่อยก็ไม่เสียหายถ้าถูกส่งมาผิดที่ล่ะก็..ข้าว่าศพไม่น่าจะสวยขนาดนี้..มิหนำซ้ำพวกเจ้ากับข้าก็ยังไม่เป็นศพ” อา...อาการเบะปากมองฟ้ามันคงจะเป็นนิสัยของเขาไปแล้วจริงๆ

@arttytack

“อืม ที่เจ้าพูดมาก็ทีเหตุผล เช่นนั้นพวกเราก็มุ่งหน้าลงใต้แล้วกัน” เผิงฉางหลงว่าก่อนที่จะหันมองดวงอาทิตย์เพื่อกำหนดทิศทางในการไปต่อ

“....” เด็กหนุ่มเห็นคนที่ตนจำชื่อไม่ได้นั้นพูดมาพร้อมกับเผิงฉางหลงที่คล้อยตาม ก็ทำปากพะงาบๆ เลียนแบบไปเล่นๆ นี่เขาทำอะไรอยู่!? มู่ชิงเดินตามหลังไปพลางๆพร้อมกอดอกเงียบงันไปตลอดเส้นทาง

ทั้งสามคนต่างก็เดินกันพลางคุยกันพลางเป็นเวลาเกือบสามเค่อจนกระทั่งในที่สุดทะเลทรายกว้างขวางที่มู่ชิงกับเผิงฉางหลงคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“อา…..เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆเมิร์ก สมกับที่เดินทางมามากมาย” เผิงฉางหลงหันไปมองสหายอย่างชื่นชม

@arttytack

“น่าสนุกดีเรื่องที่เจ้าเดินทาง”มู่ชิงบ่นอุบอิบกับตนเองอย่างช้าๆไม่อยากให้ผู้ใดได้ยิน อาเขาอยากกลับไปเป็นธาตุอากาศที่ค่ายเด็กกำพร้าเร็วๆแล้ว แต่ก็ดีกว่าอยู่กับคนมีชีวิตชีวาสองคนนี้ก็แล้วกัน

“แต่ดูแล้วเจ้ามีความรู้เกี่ยวกับท้องถิ่นอื่นๆไม่น้อยเลยทีเดียว อยากเรื่องของเสื้อผ้าการแต่งกายเจ้าก็อธิบายได้อย่างแม่นยำเสียยิ่งกว่าข้าซึ่งเป็นคนท้องถิ่นเสียอีก” เผิงฉางหลงเอ่ยยืนยันความคิดพลางมุ่งหน้าต่อไปจนเริ่มที่จะเห็นขอบกำแพงแคว้นอยู่ไกลลิบ “เจ้าพอจะมองเห็นสิ่งใดที่เบื้องหน้าบ้างหรือไม่?”

@arttytack

“เอ๋!!!! ถึงง่ายดายขนาดนั้นเชียว!!” เผิงฉางหลงร้องอย่างตื่นเต้นพลางหันไปเขย่ามู่ชิง “อามู่ เรากลับมาได้แล้วดีจัง แล้วเจ้าจะเอายังไงต่อดีเมิร์ก”

“อืมๆถึงที่ก็ดีแล้ว…”แรงเขย่าทำเอาเขาแทบปลิวไป เจ้าคนข้างๆนี่แรงเยอะขึ้นหรือเปล่านะ เขาคิดอย่างไม่จริงจังมากนัก พร้อมลอบมองการกระทำนั้นอย่างเงียบๆ อืม..ถึงแล้วจริงๆ

@arttytack

“เฉิงตูเป็นเมืองเช่นไรหรือ?” เผิงฉางหลงเอ่ยถามขณะที่สาวเท้ายาวๆเพื่อให้ถึงจุดหมายไวขึ้น

@arttytack

“เฉิงตูมันอยู่ตรงไหน..ไม่น่าจะอยู่ในซีอวี้...ใช่ไหม...เจ้าชื่ออะไรนะ?ข้าลืมไปแล้ว” เด็กหนุ่มทำหน้ายู่ยี่ใส่คนที่ตกเป็นคนถามเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ขาเล็กๆค่อยๆเดินอย่างระมัดระวัง ให้ตายเถอะข้าจะล้มให้ได้สินะ!?
@arttytack

“ต้าฮั่น ข้าพอจะจำได้ว่ามันไกลจากที่นี่มากพอสมควร..สักวันข้าอาจได้ไปเยือน” เผิงฉางหลงพึมพำก่อนถามต่อเมื่อเริ่มเห็นกำแพงเมืองได้ชัดเจนขึ้น “แต่ตอนนี้คงต้องกลับค่ายของพวกเราก่อน เจ้าจะกลับไปด้วยกันเลยไหมมู่ชิง หรือเจ้าอยากจะแวะดูอะไรในตัวเมืองก่อน”

“...รีบกลับเถอะ...ข้าไม่อยากแวะเท่าไหร่...แต่ก็แล้วแต่เจ้าเพราะข้าเดินกลับคนเดียวไม่ได้อยู่ดี”เขาหลับตาลงอย่างอ่อนใจ เขาจะอย่างไรก็ได้ไม่อิดออดอยู่แล้ว

“อย่างนั้นพวกข้าคงต้องขอแยกตัวกันก่อนที่ตรงนี้นะ” เผิงฉลางหลงหันไปพูดกับเมิร์กอย่างจริงจัง “ขอให้เจ้าโชคดีที่เฉิงตู เดินทางปลอดภัย”

@arttytack

ครั้นพอเห็นเมิร์กแยกไปอีกทางเรียบร้อยแล้วเผิงฉางหลงก็หันกลับมาทางมู่ชิงอย่างเป็นห่วง “เมื่อครู่เจ้าบอกกลับคนเดียวไม่ได้ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“ไม่ใช่เสียหน่อย…” เด็กหนุ่มกระแอมเบาๆ พร้อมกอดอกแน่น “ข้าก็แค่...กลัวหลงทาง” เหงื่อบนหน้าของเขาไหลลงมาเรื่อยๆ น่าอายเกินไปแล้วที่กล่าวไปว่ากลัวหลงทางออกไป พับผ่าๆๆๆ

“อ้อ อย่างนั้นเหรอ?” เผิงฉางหลงรับคำเบาๆไม่ได้ซักไซร้อะไรต่อนอกจากยิ้มให้บางๆอย่างเอ็นดู “งั้นก็ไปพร้อมกันกับข้าแล้วกัน ถึงจะไม่ได้ออกเดินทางเท่ากับเมิร์กแต่รับรองว่าไม่พาเจ้าหลงหรอก”

“ฮึ!หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” มู่ชิงยกยิ้มเล็กน้อยหลังจากไม่ได้ทำมานาน พร้อมเดินตามอีกคนไปต้อยๆ

“เชื่อใจข้าเถอะน่า ข้าบอกว่าจะพาเจ้ากลับมาซูเล่อด้วยกันยังทำได้เลยเห็นไหม” เผิงฉางหลงหัวเราะเบา

“อือๆๆ..ข้าเชื่อแล้วๆ” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยเสียงยานคางอย่างน้อยๆ เขาคงจะไม่เล่นมากไปกว่านี้ “ตอนที่ข้านอนไปเจ้าคงจะสนุกไม่น้อย?”

“ไม่สนุกสักนิด ไม่เคยเสี่ยงตายติดต่อกันขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ” เผิงฉางหลงเอ่ยเล่าให้ฟังตามตรง “ที่จริงพวกเขาเป็นสหายที่ดี แต่หลายสิ่งที่พวกเขาเคยชิน แต่ข้าไม่ได้ชินแบบพวกเขา ข้ายังต้องฝึกฝนอีกมากเลยทีเดียว เจ้าลองนึกภาพตัวเองไปลุยพายุหิมะดูสิ ข้าล่ะเกือบตาย แต่อีกสี่คนที่เหลือดูสบายกันมากเลยทีเดียว เชื่อเถอะว่าเจ้านอนเป็นผักอยู่ที่นั่นเป็นเรื่องดีแล้ว ” เด็กหนุ่มชาวซูเล่อเอ่ยตอบก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินทางกลับคืนสู่ค่ายเด็กกำพร้าที่จากไปนานกันเสียที





หน้าเตียงแสงจันทร์กระจ่าง ประดุจว่าน้ำค้างแข็งบนพื้นดิน เงยหน้ามองดูจันทร์สว่าง ก้มหน้านึกถึงบ้านเกิด | คิดคำนึงในคืนสงบ -- หลี่ไป๋
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มือสังหารพื้นฐาน
กระบี่ชิงกัง
หลี่ซื่อชุนชิว
มีดสั้นฟูจิโอ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x7
x10
x2
x1
x18
x1
x30
x1
x100
x1
x8
x15
x14
x34
x14
x14
x50
x10
x16
x4
x15
x31
x515
x6
x5
x12
x2
x26
x13
x2
x1
x71
x4
x12
x2
x3
x100
x100
x4
x2
x2
x2
x6
x116
x14
x24
x2
x60
x1
x2
x117
x4
x21
x236
x2
x1
x242
x360
x3
x45
x100
x9
x286
x50
x50
x358
x212
x1
x247
x6
x10
x18
x18
x4
x2
x12
x138
x96
x12
x18
x124
x242
x310
x2
x98
x1
x100
x2
x46
x87
x99
x1910
x267
x89
x36
x52
x358
x100
x5
x5
x50
x24
x149
x1
x2
x6
x1
x1
x1001
x67
x21
x470
x27
x448
x404
x144
x208
x192
x100
x263
x432
x42
x2
x3
x10
x10
x4
x100
x1
x1
x1555
x20
x60
x49
x98
x1
x20
x1

62

กระทู้

673

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
18135677
เงินตำลึง
226734
ชื่อเสียง
106296
ความหิว
301

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
5842
ความชั่ว
0
ความโหด
1191
ภูตวารี
เลเวล 1

ฮาร์ปี้: แม็กนัส

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-3-26 11:15:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
         เมื่อผ่านเข้าประตูมิติมา ทั้งสามก็โผล่มายังปลายทางทุ่งหิมะสีขาวนวล แสงแดดบนฟ้าขัดแย้งกับภูมิอากาศเบื้องล่าง ความเย็นและความร้อนผสานกันอย่างลงตัวทำให้ทั้งสามไม่ลำบากในการลุกขึ้นมากนัก หากพื้นดินร้อนกว่านี้พวกเขาคงหน้าไหม้ไปแล้ว แต่ถึงจะหน้าไหม้ ใบหน้าสุดหล่อเทพสัสในปฐพีนี้ของเมิร์กโนกีอัสซีซ่าร์ก็ไม่มีผลเสียแต่อย่างใด แค่จะหล่อทองแดงใสก็จะแนวผิวสีแทนแทน

         “เมิร์ก มู่ชิง พวกเจ้าเป็นไงบ้าง?” เผิงฉางหลงกล่าว

         “สบายดี” เมิรกลุกขึ้นปัดหิมะบนตัวออกเล็กน้อย สถานที่ที่มีหิมะในแผ่นดินฮั่นหรือนอกออกมานั่นมีอยู๋ไม่กี่ที่ หากจะคาดเดาก็ต้องดูพื้นด้านล่างอีกที ว่าจะเป็นภูเขาหิมะหรือทะเลทรายหรือแคว้นใกล้ๆ ในต้าฮั่นและนอกด่าน สถานที่ที่มีทุ่งหิมะกว้างไกลนี้มีไม่กี่ที่เพียงเท่านั้น ยกเว้นเสียแต่พวกเขาจะถูกส่งมาไกลแสนไกลจนภูมิประเทศใกล้เคียงเฉยๆ

         ‘ทราย?’ แค่นี้เขาก็ยืนยันได้แล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าไม่ได้ห่างไกลมาก ใกล้สุดซีอวี้ ไกลสุดก็ไอจี๋ แต่ไอจี๋น่าจะไม่มีทุุ่งหิมะขนาดใหญ่แบบนี่้หรอกมั้ง พ่อเองก็เล่าเรื่องประเทศนี้ให้ฟังไม่ค่อยเยอะด้วยสิ

         “ข้าไม่เป็นอะไร!” มู่ชิงนอนฟุบอยู่ท่ามกลางเนินหิมะ “พับผ่าสิ!ที่นี่ที่ไหน!เผิงฉางหลงเจ้าเจ็บตรงไหนไหม...อีกคนเอ่อ..เจ้าชื่ออะไรนะ?..ช่างเถอะ!”

         “ข้าไม่เจ็บอะไรมาก โอย….” เผิงฉางหลงยันลุกขึ้น “แย่ล่ะสิ ที่นี่ที่ไหนกัน?”

         “ขอข้าคิดสักครู่” เมิร์กใช้ความคิดสักหน่อยกำลังสภาพแวดล้อมและภาพแห่งนี้ หากตามที่คาดเดาจากการชี้จุดมันน่าจะไม่ไกลจากซุเล่อมากนัก

         “ข้าว่าเรานั่งกันอยู่เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น อย่างไรแล้วออกเดินสำรวจกันดีกว่าหรือไม่?” เผิงฉางหลงเอ่ย

         “ฮึ...นั่นสินะ” มู่ชิงดีดตัวขึ้นในท่านั่งเตรียมพร้อม “สำรวจดูหน่อยก็ไม่เสียหายถ้าถูกส่งมาผิดที่ล่ะก็..ข้าว่าศพไม่น่าจะสวยขนาดนี้..มิหนำซ้ำพวกเจ้ากับข้าก็ยังไม่เป็นศพ”

         “ให้ข้าเดา ลงใต้ไปน่าจะเข้าเขตผู้คนได้อยู่บ้าง” เมิร์กกล่าวด้วยท่าทางไม่มั่นใจเล็กน้อยมาก จากที่คาดอีกโอกาศสองในสิบส่วนที่มันจะไม่ใช่ แต่ก็มากพอจะให้เดิมพันกับสถานที่ที่ยืนอยู่

         “อืม ที่เจ้าพูดมาก็ทีเหตุผล เช่นนั้นพวกเราก็มุ่งหน้าลงใต้แล้วกัน” เผิงฉางหลงว่าก่อนที่จะหันมองดวงอาทิตย์เพื่อกำหนดทิศทางในการไปต่อ

         มู่ชิงเดินตามหลังกอดอกเงียบ

         เดินทางกันไม่นาน ทั้งสามก็มาถึงปลายทางจุดมองเห็นเมืองเล็กๆอยู่สุดสายตา

         “อา…..เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆเมิร์ก สมกับที่เดินทางมามากมาย” เผิงฉางหลงหันไปมองสหายอย่างชื่นชม

         “ไม่หรอก” เมิร์กสา่ยหน้า เขายังไม่ได้เดินทางไปไหนขนาดนั้น หากเทียบกับระยะทางที่บิดาเดินแล้ว เขาก็เหมือนคนเดินทางข้ามเมืองเล็กๆต่อหน้าชายผู้ข้ามอาณาจักร


         “แต่ดูแล้วเจ้ามีความรู้เกี่ยวกับท้องถิ่นอื่นๆไม่น้อยเลยทีเดียว อยากเรื่องของเสื้อผ้าการแต่งกายเจ้าก็อธิบายได้อย่างแม่นยำเสียยิ่งกว่าข้าซึ่งเป็นคนท้องถิ่นเสียอีก” เผิงฉางหลงเอ่ย “เจ้าพอจะมองเห็นสิ่งใดที่เบื้องหน้าบ้างหรือไม่?”

         สายตาของเมิร์กหรี่เล็กลง ในสภาพที่ไม่ต้องต่อสู้ ทักษะการล่าสัตว์นั้นช่วยส่งเสริมสายตาของเขาได้มากทีเดียว ทำให้เขาสามารถมองเห็นผู้คนสัญจรไปมาได้เป็นจุดเล็ก “น่าจะเป็นเมืองใหญ่สักเมือง”

         ‘เดี๋ยวนะ ทะเลทรายสีขาว เดินทางลงใต้..’ เมื่อเห็นเมือใหญ่ที่ปลายสายตา เมิรืกก็เริ่มปะติดปะต่อแผนที่ในหัวได้สำเร็จ

         “ซูเล่อ!” เขาโพล่งคำตอบออกมา เบื้องหน้าต้องเป็นซูเล่อแน่นอน หากที่นี่คือโลกของเขาจริงๆละนะ

         “เอ๋!!!! ถึงง่ายดายขนาดนั้นเชียว!!” เผิงฉางหลงร้องหันไปเขย่ามู่ชิง “อามู่ เรากลับมาได้แล้วดีจัง แล้วเจ้าจะเอายังไงต่อดีเมิร์ก”

         “อืมๆถึงที่ก็ดีแล้ว…” มู่ชิงกล่าว

         “ข้ามีธุระต้องทำที่เฉิงตูอีกนะ ให้ตายสิไกลชิบหายเลยนะนี่” เมิร์กเกาศรีษะด้วยท่าทางเบื่อหน่าย เขาจะต้องเดินทางไกลอีกแล้วให้มันได้แบบนี้เลย

         “เฉิงตูเป็นเมืองเช่นไรหรือ?” เผิงฉางหลงเอ่ย

         “เมืองหน้าด่านนะ แม้จะไม่มีค่อยมีสงครามใหญ่เกิดขึ้น แต่ข่าวการปะทะยิบย่อยก็มีบ่อยอยู่พอตัว”

         “เฉิงตูมันอยู่ตรงไหน..ไม่น่าจะอยู่ในซีอวี้...ใช่ไหม...เจ้าชื่ออะไรนะ?ข้าลืมไปแล้ว” มู่งชิงกล่าวหน้ายู่
         “ล่างสุดต้าฮั่น ก่อนจะทะลุไปแดนไทที่ห่างไกล ส่วนฃื่อก็เมิร์ก เรียกข้าแค่นั้นก็พอ”

         “ต้าฮั่น ข้าพอจะจำได้ว่ามันไกลจากที่นี่มากพอสมควร..สักวันข้าอาจได้ไปเยือน” เผิงฉางหลงพึมพำ “แต่ตอนนี้คงต้องกลับค่ายของพวกเราก่อน เจ้าจะกลับไปด้วยกันเลยไหมมู่ชิง หรือเจ้าอยากจะแวะดูอะไรในตัวเมืองก่อน”

         “...รีบกลับเถอะ...ข้าไม่อยากแวะเท่าไหร่...แต่ก็แล้วแต่เจ้าเพราะข้าเดินกลับคนเดียวไม่ได้อยู่ดี”มู่ชิงหลับตาลง

         “อย่างนั้นพวกข้าคงต้องขอแยกตัวกันก่อนที่ตรงนี้นะ” เผิงฉลางหลงหันไปพูดกับเมิร์กอย่างจริงจัง “ขอให้เจ้าโชคดีที่เฉิงตู เดินทางปลอดภัย”

         “อ่า เจ้าก็เช่นกัน” เมิร์กโบกมือลาและเดินทางแยกไปอีกฝั่ง ระหว่างนั้นเขาก็เจอขบวนม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปทางตะวันออกพอดีจึงติดรถไปด้วย


@MuQing
@PengCangLong
   @Admin  

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-26 12:33

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -106 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -106 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ปีกกริฟฟอน
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x34
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x50
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x68
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x142
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x7
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x75
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x2
x5
x98
x9006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x142
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x30
x155
x44
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x1227
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698
x202
x120
x220
x81
x11
x1229
x898
x25
x80
x9450
x82
x180
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x869
x20
x80
x3368
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x380
x200
x139
x147
x8992
x4358
x1220
x9999
x5430
x162
x208
x9999
x1521
x30
x91
x799
x74
x1414
x280
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x4986
x1
x47
x1

167

กระทู้

1560

โพสต์

161หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
256912
เงินตำลึง
526574
ชื่อเสียง
733867
ความหิว
1733

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22708
ความชั่ว
2535
ความโหด
6270
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-3-31 03:31:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
วันต่อมา...


หลังจากขบวนซีอวี้ได้เดินทางออกจากแคว้นอูซุนมาแล้ว จางเชียนผู้นำขบวนพร้อมแม่ทัพเว่ยก็ได้นำทางมุ่งหน้าสู่แคว้นต่อไปในซีอวี้ ซึ่งก็คือแคว้นซูเล่อเป็นที่ต่อไป...


หลังจากเวลาผ่านไปอีกรอบนึง จากตอนเช้า ก็ผ่านมาจนถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว
ขบวนซีอวี้เองก็ได้เดินทางออกมาจากแคว้นอูซูนเป็นระยะทางกว่า 800 ลี้แล้ว... ออกสู่ทะเลทรายนอกแคว้นอูซุนอีกครั้งนึง แล้วกำลังเดินทางเข้าสู่รอยต่อของทะเลทรายระหว่างแคว้น


ที่ต่อไปที่กลุ่มขบวนซีอวี้ที่กำลังจะผ่านก็คือ ทะเลทรายนาดิมา..


ตอนนั้นเองที่ขบวนซีอี้กำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ทะเลทรายนั้น ทุกคนภายในขบวนก็สมัผัสได้ถึงความหนาวเย็น หนาวเย็นยะเยือกคล้ายๆฤดูหนาวทั้งๆที่เป็นทะเลทราย...
--

--


จากพื้นที่ร้อนๆทะเลทรายเมื่อครู่ เปลี่ยนพื้นที่หนาวเย็นเยี่ยงฤดูหนาวได้ง่ายๆเพียงแค่ระยะทางไม่ถึงสิบก้าว.. นี่มันคืออาเพศหรืออะไรก็ไม่ทราบได้..


หลิงนูกับคนอื่นๆที่อยู่กลางขบวนเห็นแล้วก้รู้สึกประหลาดใจนัก ที่จู่ๆพื้นที่ร้อนตับแตก จะกลายเป้นหนาวเย็นฉ่ำใจในพริบตาได้ แถมมีหิมะด้วย...
คงเป็นปรากฏการณืทางธรรมชาติหรือเปล่า..?


"ท่านแม่ทัพเว่ยแปลกใจรึไม่? ที่เห็นทะเลทรายร้อนๆเช่นนี้มีความหนาวเย็นปกคลุมด้วย.." จางเชียนเอ่ยขึ้น สนทนากับแม่ทัพเว่ย


@WeishaoTien
--

--
"ข้าไม่ได้ผ่านแถบนี้มาแค่ห้าปี นึกไม่ถึงในซีอวี้จะเกิดทะเลทรายน้ำแข็งเช่นนี้น่าแปลกนัก อีกอย่าง... เขากุ้ยซานที่เป็นเขาน้ำแข็งต้าหว่านก็ยังอีกสามร้อยลี้ไม่น่าจะส่งอิทธิพลได้ " จางเชียนกล่าวอธิบาย เขาเองก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน...
ทว่าความหนาวนั้นก็แทบจะเป็นระดับปกติของชาวฮั่น ชาวซีอวี้ อาจจะไม่คุ้นชินปรากฏการณ์ที่นี่แน่ๆ


@WeishaoTien


หลังการสนทนาเล็กน้อย ท่านจางเชียนก็ได้นำพาซีอวี้มุ่งหน้าผ่านทะเลทรายเยือกแข็งนี้ต่อไป ถึงจะเป้นเรื่องประหลาด แต่อะไรก็มาหยุดเขาจากปณิธานในการสำรวจซีอวี้ไม่ได้หรอกน่า..


---------------
ไห ผ้าคลุม พัด

@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +40 คุณธรรม +10 ความชั่ว +22 ความโหด โพสต์ 2019-4-1 20:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +20 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -62 + 20

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ธนูจิ่วเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x40
x1
x6
x100
x25
x30
x2
x19
x1
x1
x385
x1
x2
x60
x8
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x360
x360
x260
x360
x3
x1
x84
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x3
x1
x66
x3
x3
x8
x3
x60
x5
x3
x100
x310
x210
x200
x9
x10
x57
x11
x1
x5
x3
x3
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x140
x400
x153
x1400
x43
x18
x7
x1337
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x59
x1453
x120
x26
x480
x8
x2000
x19
x30