ดู: 664|ตอบกลับ: 8

( นอกเมืองก่วงหลิน ) ป่าลู่หลิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-11 23:59:54 |โหมดอ่าน



ป่าลู่หลิน







{ นอกเมืองก่วนหลิน }









【 ป่าลู่หลิน 】


『 ความเงียบ คือ ความเงียบ 』


ป่าลู่หลิวตั้งอยู่นอกเมืองก่วงหลิน มีลักษณะเป็นป่าทึบชื้น ว่ากันว่าที่ป่าแห่งนี้มีกวางขาวตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันมีขนสีขาวงดงาม มีนายพรายหลายคนพยายามล่ามัมเพื่อนำไปขายแต่ก็ไม่มีใครสามารถหามันพบ ชาวบ้านเลยเชื่อกันว่ากลางขายคือเทพพิกษ์ป่า จากนั้นจึงตั้งชื่อที่นี่ว่า


'ป่าลู่หลิน' หรือ 'ป่ากวาง'


เพราะฉะนั้นก็เป็นป่าที่หลายๆคนที่เป็นนักหาของป่าและผลไม้ป่านั้นใฝ่หา.. แต่อย่าหวังว่าจะมีปลาทะเลมาเดินเล่นแถวนี้เชียวล่ะ เพราะไม่มีทางหรอก







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-1-12 02:28:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เร่รอนไปทั่วเเผ่นดิน}
[จาง ฝู]
บทที่ 4 กวางสีขาว
       หลังจากนั่งเรือข้ามฝากจากเจียงหนานมายังก่วนหลิน ก็ปาไปเกือบมืด จางฝูเดินมาจะถงป่านอกเมืองแห่งหนึ่งของก่วนหลิน และเลือกใช้ป่าเเห่งนี้เป็นที่พักค้างแรมและค่อยออกเดินทางต่อในรุ่งเช้า

นับว่านานมากแล้วที่เธอไม่ได้มานอนกลางป่าแบบนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความคล่องแคล่วในการก่อกองไฟของเธอล้าช้าลงเลยแม้สักนิด มันคงกลายเป็นอีกสิ่งที่ฝังแน่นอยู่ในสายเลือดไปแล้วกระมัง


       “เอาละเสร็จสักทีนะ”หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเอาพวกเนื้อตากแห้งที่ซื้อตุนมาออกมาย่างให้ตัวเองและลู่จิว ส่วนเฟยเทียนนั้นไม่มีอะไรลำบากเพราะในกระเป๋าที่มันคาดไว้เสมอนั้นมีผลไม้ของชอบของมันใส่ตุนไว้อย่างแน่นเอี้ยด


      ฟ่ออ(เสร็จรึยังเจ้านาย)ลู่จิวที่เลื้อยวนไปวนมารอบกองไฟ ดวงตาสีเขียวอมเหลืองของมันจ้องมองไปยังเนื้อไก่ของมันที่กำลังถูกพลิกไปมาในกองไฟอย่างใจร้อน


     “ฮะ ฮะใจเย็นลู่จิว” เธอยิ้มองท่าทางของงูตะกละขำๆก่อนจะพลิกไก่ไปมาอีกสองสามทีแล้วนำมาเป่าให้หายร้อนแล้ววางใส่ใบไม้ที่ทำความสะอาดแล้วให้ลู่จิว


     ทันทีที่เนื้อไก่ถูกวางลงมันก็รีบพุ่งไปกินอย่างหิวโหย จนจางฝูต้องเอ่ยกึ่งเตือนกึ่งล้อมันอย่างเป็นห่วง


    “ค่อยๆสิ ไปหิวมาจากไหน ข้าไม่ได้เลี้ยงเจ้าแบบอดๆอยากๆนะ”


     ฟ่ออ(ก็ข้าหิวนี่น่าเจ้านาย)ลู่จิวที่กลื่นเนื้อไก่ก้อนนึงลงไปแล้วร้องขึ้นมาหน่อยๆก่อนจะก้มลงกินต่อ


      “ติดคอไปข้าไม่ช่วยนะ”เธอเอ่ยยิ้มๆแล้วหยิบเอาเนื้อย่างของเธอมากินมั้ง เพียงไม่นานเนื้อย่างจำนวณสองไม้ก็อันตธานหายลงไปอยู่ในท้องของหญิงสาวไปเป็นที่เรียบร้อย เช่นเดียวกับลู่จิวที่นอนตัวกลมขดอยู่กับที่นิ่งเพื่อรออาหารย่อย ก่อนที่เธอจะหันไปมองเฟยเทียนที่เงียบไปผิดปกติ ภาพที่เห็นคือเจ้าช้างบ้าพลังของเธอนั้นตอนนี้นอนหลับปุ๋ยไปเป็นที่เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมในงวงนั้นยังถือกลั้วยทั้งหวีเอาไว้อีกต่างหาก


      “คงไม่ได้มีแต่ลู่จิวแล้วั้งที่ตะกละ” เธอพึมพัมขึ้นมาเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆกองไฟและใช้ห่อผ้าบรรจุเสื้อผ้าของเธอรองหัวแทนหมอน ลู่จิวเองก็ค่อยๆเลื้อยมานอนขดอยู่ข้างๆเธออย่างที่มันทำเป็นประจำ


     “ฝันดีลู่จิว”


    ฟ่ออ( ฝันดีเจ้านาย)
-----------------------------------
     สายลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดผ่านไป เสียงที่ดังกร๊อบแกร๊บเหมือนกับว่ามีบางสิ่งกำลังเดินวนอยู่รอบๆค่ายพักแรมทำเราจางฝูที่กำลังหลับอย่างเป็นสุขสะดุ้งตื่นขึ้นไม่ได้ แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ผลีผลามลุกขึ้นมา เพราะหากมันเป็นสัตว์ร้ายละก็ การที่เธอผลันลุกขึ้นไปนัน้นเท่ากับเป็นเรียกให้มันมาพุ่งมากินเธอเป็นแน่


   ดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาวค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาว่าอะไรเป็นตัวเหตุของเสียงกร๊อบแกร๊บที่เธอได้ยิน


    แกร๊บ!!!


    เสียงที่ตอนนี้ดังอยู่ที่ด้านหลังเรียกให้ร่างบางนั้นต้องค่อยพยายามหันไปมองอย่าง้าๆและให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่ดวงตาของหญิงสาวจะเบิกโพลขึ้นอย่างตกใจเมือเบื้องหน้าของเธอคือกวางสีขาวดูสง่างามอย่างที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต เขาขาวนวลใหญ่ของกวางแผ่ออกอย่างสวยงามราวกับกิ่นของต้นไม้ ทั้งสวย และสง่างามราวกับเป็นราชาของป่าทึบ


    กวางสีขาวนั้นค่อยเดินไปทางเฟยเทียนอย่างช้าๆก่อนจะก้มลงกินกล้วยที่หลุดตกลงมาจากงวงของเฟยเทียนอย่างเอร็ดอร่อย


    จางฝูนอนมองเจ้ากวางขาวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินกล้วยอย่างเพลิดเพลิน ไม่คิดว่าการมานอนกลางป่าข้างนี้ของเธอจะทำให้โชคดีเจอกวางหายากแบบนี้ เจ้ากวางที่ดูเหมือนจะรู้สึกถึงการจ้องมอง มันเงยหน้ามองซ้ายขวาก่อนที่จะมาหยุดมองหน้าหญิงสาวก่อนที่มันจะหันหลังแล้วกระโจนเข้าป่าไปอย่างเงียบเชียบ


    “บ๊ายบายนะ” เธอเอ่ยอำลากวางขาวเบาๆก่อนที่จะพลิกตัวกลับมานอนต่ออย่างเป็นสุข



@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x2
x100
x3
x8
x30
x5
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x32
x3
x24
x160
x3
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x48
x50
x581
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x39
x600
x399
x95
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x54
x30
x4
x250
x19
x566
x32
x56
x198
x100
x800
x6
x324
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x31
x398
x74
x1
x11
x1676
x1
x2
x1705
x2475
x39
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x135
x275
x590
x44
x111
x532
x1008
x1
x23
x632
x5
x468
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x830
x500
x4
x2
x768
x902
x450
x165
x9999
x1905
x500
x325
x34
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x60
x1
x9
x153
x263
x710
x5450
x123
x11
x260
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2114
x880
x108
x230
x107
x11
x133
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x711
x9
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x958
x1174
x1090
x1030
x667
x213
x134
x207
x745
x1634
x807
x92
x154
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1263
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x682
x23
x280
x1245
x154
x248
x1444
x8160
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-11-5 21:08:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ พบเจอบุรุษปริศนา ]



          อนธการความมืดยามวิกาล บุรุษผมสีดำขลับที่ทำกิจธุระส่วนตัวนาน… ใบหน้าคมคายมีสีหน้าอิดโรย ผีราคะที่ได้มาบำเรอดีเกินความคาดหมาย เส้าเทียนกำลังควบม้าฮั่นเสียทองออกไปเดินเล่นข้างนอก จนเหมือนตัวเองเพลิดเพลินหลงมาที่ป่าแห่งหนึ่ง พงไพรเขียวขจีแว่วแวบ ดวงจันทร์บนฟากฟ้าฉัตรฉาย เส้าเทียนลงจากม้าฮั่นเสียทองยอดอาชา เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำเพียงแผ่วเบา นัยน์ตาสีดำกราดจ้องมอง มือหนาเดินไขว้หลัง ร่างกายที่ยังไม่ได้พักผ่อน เดินชมธรรมชาติกลางผืนป่า

          วูบ~

          เส้าเทียนเงยหน้าขึ้นเขามองเห็นค้างคาวที่ห้อยหัวเกาะอยู่บนต้นไม้ เขาเปรยตาชำเลืองก่อนจะหันกลับอย่างไม่ค่อยสนใจ ในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องการฝึกเพียงอย่างเดียว ตั้งแต่ฝึกวิชาทานตะวันร่างกายหลังฝึกตื่นตัวตลอดแม้จะปลดปล่อยน้ำพิสุทธ์มากมายครั้งแล้วครั้งเล่าก็ ทว่ามันก็เคยหยุดแข็งตัวจนกว่าจะหมดเวลา… ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างลืมตัว หากต้องตอนจะหมอว่าอย่างไร ‘ข้าจะไปเป็นขันที’ ทำไมเขารู้สึกขันกับประโยคที่ตัวเองคิดขึ้น ‘ข้าจะไปฝึกวิชา’ หมอคงมองหน้าแล้วด่า ว่าเป็นคนไร้สติ ฝึกวิชาอันใดต้องตอนความเป็นบุรุษออกจนหมดสิ้น

          เขามิเคยคิดจะบอกใครทั้งสิ้นแม้แต่สหายที่อยู่ด้วยกันมาเนินนาน ได้แต่เก็บความลับเอาไว้จนกว่าตัวเองจะหมดสิ้นลมหายใจ เส้าเทียนอยากที่จะเก่ง.. จนสามารถยอมทำทุกอย่างได้ก็จริงแต่ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

          “เฮ้อ” ร่างสูงขมวดคิ้วพลางถอนหายใจเสียงดัง โดยไม่ได้สังเกตุสิ่งรอบข้าง เพราะมัวแต่มองฮั่นเสียทอง

          ฉับพลันก็เหมือนมีกระแสผ่านพัดปะหน้า พร้อมกับเหล่าคนนับร้อยชีวิตลายล้อมทั่วพงไพร เส้าเทียนชะงักนิ่งอย่างงุง เกิดอะไรขึ้น(?) ทว่ากระบี่นับสิบเล่มพุ่งตรงเข้ามาหาร่างสูง ชายหนุ่มหยิบทวนเสี้ยวจันทร์ทุบพื้นดิน ด้วยพละกำลังที่มากมหาศาลทำให้ดินยุบตัว เขากระโดดหลบหลีกกระบี่ด้วยการใช้ตัวเบา มือหนากระชับทวนพร้อมกับฟาดปะทะกระบี่ เขาไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นใคร แต่ที่รู้ๆต้องฝ่าฟันอุปสรรคข้างหน้าเหล่านี้ จางเจียเล่อผีลืมหลุมออกมาช่วยเหลือเจ้านายของตน สร้างความตื่นตนกให้คนเป็นจำนวนมาก

          “นั่นมันตัวอะไรวะ” เสียงลูกศิษย์พรรคเมฆาพูด “มันลอยได้ด้วย!!!” กลายเป็นการแบ่งจำนวนคนเข้าโจมตีไปที่ตัวประหลาดดำมืดไม่เห็นแม้แต่ใบหน้า มีเพียงผ้าคลุมที่ล่องลอย “อย่าไปกลัว โจมตีแม่งเลย!!!” คนในพรรคพูดปลุกใจ

          เส้าเทียนยักไหล่ที่นี่มืดเหมาะสำหรับ ที่จะให้ภูติผีที่เขาเรียกออกมาช่วยเหลือ คนพวกนี้หากอยู่แยกกันก็ไม่เห็นจะเก่งเท่าใดนัก ทำให้เขาขาดความรอบคอบ “หึ..”

         เขาโดนกระบี่ของผู้ที่มีวรยุทธ์ ทำให้ตัวเองเซ ไม่คิดว่าตัวเองจะคาดคะเนผิดไป ใบหน้ามีเหงื่อไหลเปรอะปลาย เลือดสีชาดย้อมเสื้อผ้าชั้นดี พลิกตัวหลบแล้วกระแทกทวนฟาดกลางศีรษะอีกฝ่าย นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมองหาช่องว่างที่จะให้ตัวเองฝ่าคนพวกนี้ออกไป

          ชายหนุ่มไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครเลยสักครั้ง เหตุใดมักเจอแต่ปัญหา แค่ออกมาเดินเล่นก็เจอจอมยุทธ์นับร้อยดักฆ่า… ออกทะเลไปตกปลาก็เจอกลุ่มโจรสลัดจะจับตัวไปเป็นทาส

          “.....”

          หมุนทวนตวัดคนให้ออกห่างจากตัวเอง ระหว่างที่กำลังใช้ตัวเบาพุ่งไปข้างหน้า วิชาตัวเองก็ยังฝึกมาไม่เสร็จ ซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ้อนเงื่อน!!! ถึงกระนั้นเขาก็จัดการได้หลายคนอยู่แต่ไม่ถึงขั้นตาย เส้าเทียนพยายามเอี่ยวตัวทว่ารอบนี้กลับไม่ทัน ทำให้เขาโดนกระบี่แทงเข้าที่หลังอย่างจัง จนเลือดออกปาก


ในขณะนั้นก็มีเสียงขลุ่ยดังขึ้นจากในลำธารข้างๆ ที่มีการต่อสู้ บุรุษชุดเขียวปิดหน้ายืนเป่าขลุ่ยบนเรือลำน้อยที่ถูกคนเรือพายอย่างช้าๆ

         เส้าเทียนเหลือบเห็นบุรุษคนหนึ่งที่ยืนเป่าขลุ่ยอยู่บนเรือ สัญชาตญาณบอกให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง ผีลืมหลุมมิอาจยับยั้งได้.. จะเป็นหรือตายต้องขอลองเสี่ยงกับบุรุษผู้นั้น “ชะ..ช่วย ข้าด้วย!!!!!” ร่างสูงตะโกนเสียงดังกังวลทั่วป่า ก่อนที่เลือดจะกระอักเต็มพื้น

          ไม่ทันแน่…

          กระบี่นับร้อยเพ่งมาที่ร่างสูงที่ล้มตัวนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับกองเลือดของตัวเขาเอง ‘ท่านพ่อ..ท่านแม่ข้ากำลังจะตามไปอยู่กับพวกท่านแล้วนะขอรับ’ นัยน์ตาพร่ามัวมองเห็นทุกอย่างเลือนลาง เขาได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากคนนับร้อย ถึงจะเจ็บใจ แต่เขาก็มิอาจสู้พวกมันได้ ความตาย...เหมือนเป็นแสงสว่างสุดท้ายในชีวิต

    มารบูรพามองหางตาที่เหมือนดูคุ้นตา พรรคเมฆาทำเสื่อมเสียพรรคกลางจริงๆ เที่ยวก่อความเดือดร้อนไปทั่วมันชวนหงุดหงิดก่อนกระโดดขึ้นฝั่ง เขาตวัดขลุ่ยปัดป้องการจู่โจมจากคมกระบี่อีกฝ่ายที่เปลี่ยนเป้ามาใส่เขา ก่อนจะชักขลุ่ยคืนและสะบัดไปทางศัตรูสี่คนที่มาทางด้านหลัง เขาสลับกับปลายนิ้วเดินลมปราณสกัดจุดพวกเขาเหล่านั้นก่อนผลักฝ่ามือผลักพวกเขาปลิวไป

          “.....” เส้าเทียนล้อมมองด้วยสภาพร่างกายบอบช้ำจากบาดแผล บุรุษผู้นั้นดูเก่งกาจเสียจริง ภายในพริบตาก็สามารถต่อสู้กับเหล่าคนนับสิบได้ ไม่สิ.. เขาคิดว่าแค่คนเดียวๆก็สร้างความแตกตื่นได้ วรยุทธ์สูงส่งยิ่งนัก หายใจรวยริน น่าสมเพชตัวเองที่มิอาจหยุดคนเหล่านี้ได้ พวกมันเป็นใคร? และต้องการอะไรจากเขา ได้แต่มองการต่อสู้ของอีกฝ่ายที่ชายหนุ่มตะโกนขอความช่วยเหลือ ร่างกายขยับได้บางส่วน

          เสี่ยงชีวิต…

          ลูกศิษย์พรรคเมฆากว่าร้อยชีวิตหนีตายจากบุรุษผู้มาใหม่ ต่างคนต่างกระเจิงหายไปคนละทิศละทาง ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครตายเลยสักคนแค่บาดเจ็บกลับไป


    “......” ดูเหมือนการต่อสู้จะจบลงแล้ว ชายวัยกลางคนเตรียมตัวเดินไปที่เรือที่มาจอดเทียบฝั่ง

          “เดี๋ยวก่อน.. ท่าน” เส้าเทียนเรียกชายตรงหน้าที่กำลังหันหลังกลับ “ขอบคุณที่ช่วยเหลือ ข้าแซ่หวง เส้าเทียน” มือหนายันกายลุกขึ้นแม้เลือดจะไหลเปียกชุ่มตัว ใบหน้าคมคายจ้องมองแผ่นหลังอีกคนแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วย.. ขอบคุณ

    “ยุทธภพอันตราย ต่อไปก็ระวัง” ชายหนุ่มในหน้ากากกล่าวขึ้นก่อนเดินขึ้นเรือบรรเลงขลุ่ยส่งพวกเขาจากไป

          เส้าเทียนพยักหน้ารับ “ขอรับ” จากนั้นเขาก็เฝ้ามองอีกคนขึ้นเรือล่องจากไปพร้อมเพลงขลุ่ย เขาปัดกายที่เต็มไปด้วยคราบเลือดคราบฝุ่น จังหวะที่เส้าเทียนกำลังจะหันหลังกลับ หางตาเห็นม้วนไม้ไผ่เล็กๆตกอยู่บริเวณที่จอมยุทธ์ฝีมือสูงส่งคนนั้นเคยยืนอยู่

          “.....” เป็นของใครกัน ...เอ๊ะ หรือจะเป็นของบุรุษท่านนั้นทำตกหล่นไว้ มือหนาหยิบม้วนไม้ไผ่ขึ้นมาก่อนจะสังเกตุดูรอบๆม้วน มีหนังสัตว์พันรอบม้วน… ก่อนจะเก็บเอาใส่กระเป๋าเอาไว้เพื่อรอคืนให้กับศิษย์ของท่านผู้มีพระคุณ

          ‘อิน กั๋วเต๋อ… เจ้าอยู่ที่ใด...ใครวะ!?’ นอกจากจะไม่รู้เขาเป็นใครแล้ว อยู่ที่ใดอีก เฮ้อ… เวรกรรมที่แท้ทรู ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันเสียจริงเชียว

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หวง เย่าซือ { มารบูรพา } เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2018-11-5 21:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -256 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -256 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พรแห่งเฟรย่า
ฟั่นเทียนสุ่ยเซียน
เซียมซีเสี่ยงทาย
พัดมยุรามรกต
กำไลเทพีไอซิส
วิกผมพิสดาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x5
x3
x1
x5
x4
x1
x221
x2
x4
x4
x4
x5
x2
x5
x5
x7
x5
x6
x7
x4
x9
x7
x4
x3
x7
x4
x6
x7
x5
x1
x1
x2
x1
x9999
x1
x100
x8
x1
x1
x1
x4
x2
x14
x260
x6
x15
x93
x1436
x237
x46
x1
x4
x3
x1
x8
x1
x1
x60
x16
x30
x6
x9
x6
x1
x3
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x8
x70
x1
x392
x18
x278
x320
x8
x2
x100
x1
x3
x11
x6
x10
x11
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x15
x270
x48
x1
x54
x24
x2
x2
x27
x15
x172
x225