ดู: 1132|ตอบกลับ: 24

{ เมืองซินเอิ๋ย } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-4 00:17:34 |โหมดอ่าน



ย่านการค้าโฮ๊งปิ๊บ

{ เ มื อ ง ซิ น เ อี๋ ย }














【ย่านการค้าเมืองซินเอี๋ย - โฮ๊กปิ๊บ】 

"ย่านการค้าเมืองซินเอี๋ยยินดีต้อนรับ"

ย่านการค้าประจำเมืองที่มีของมากมายให้เลือกซื้อ
ไม่ว่าจะร้านข้าวสารอาหารแห้ง ร้านขายอาวุธ(แต่มีน้อย)
ร้านขายเครื่องดนตรีหรือแม้แต่เสื้อผ้าสำเร็จรูป หากแต่ต้องการกินของอร่อยต้องที่ โรงเตี้ยมไข่ต้ม!
ในช่วงเทศกาลนักมักจะคึกคักไปด้วยการแสดงต่างๆ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-1-5 13:08:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

พี่มู่จิ้ง ใครเขาแบกกันแบบนั้น!



     หลังจากแยกกับหลิวเทียน เด็กสาวรู้สึกมึนๆ ตัวร้อนแปลกๆ แต่มิได้บอกหลิวเทียนว่าอาการไข้ของเธอกลับมาแล้ว ตอนที่กำลังเดินผ่านย่านการค้าเลยคิดว่าไปโรงหมอเองน่าจะดีกว่าแต่เดินไปคงช้าแน่ๆ เด็กสาวจึงสะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบากระโดดไปตามต้นไม้ หลังคาเพื่อที่จะได้เร็วขึ้น สมาธิของเธอจดจ่ออยู่ตรงหน้าไม่งั้นอาจพลาดตกลงไปได้ แต่แล้วก็เริ่มเซจนผิงผิงต้องหยุดชะงักแล้วเกาะต้นไม้ต้นหนึ่งไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตนเองตกลงไป
         “ฟู่… เกือบแล้วไง” ผิงผิงพึมพำออกมา เธอมองไปรอบๆ ไม่ไกลนักมีโรงหมออยู่ เด็กสาวหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระโดดไปอีกต้นแต่คราวนี้เธอเหยียบพลาด
         “ว๊อยยยยย!!!!”
         ตุบ!
         “โอ๊ย ไรเนี่ย!” เสียงร้องโอ๊ยของชายร่างยักษ์ดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างเล็กของผิงผิงหล่นมาทับบนตัวเขาพอดี เพราะชายหนุ่มกำลังนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้หลังจากเก็บเงินเสร็จ(?) แต่จู่ๆ ก็มีเด็กสาวหล่นลงมาทับเอาเขาเจ็บไปทั้งตัว แต่ก่อนที่เขาจะโวยก็ต้องหยุดชะงักเพราะสังเกตพบว่าเด็กสาวคนนี้หน้าท่าไม่ได้แย่อะไรแต่ก็มิได้สวย ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูและชวนมองเสียมากกว่า…
         “ขะ… ขอโทษเจ้าค่ะ” ผิงผิงที่เพิ่งรู้สึกตัวก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้น ตัวเธอเปื้อนฝุ่นไม่มากเท่าไร เพราะอากาศชื้นและพื้นก็ไม่ได้แห้งทำให้เสื้อผ้านอกจากฝุ่นแล้วก็มีโคนนิดหน่อย
         “ง่ายไปมั่ง สาวน้อยแค่ขอโทษ”
         “ข้าขอโทษจริงๆ เจ้าค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจจะตกลงมาเสียหน่อย” ผิงผิงเอ่ยเสียงหงอยๆ เพราะเธอผิดจริงๆ แถมตอนนี้เธอก็มึนๆ กำลังที่มีแต่เดิมแทบใช้ได้ไม่ถึงครึ่ง ถ้าหากคนตรงหน้าคิดจะลงมือเธอมิแย่หรอกรึ? รู้งี้น่าจะตามหลิวเทียนกลับโรงเตี้ยมเสียตั้งแต่แรกก็ดี
         “งิ๊งงงงง” เจียวเสวี่ยที่หมอบบนไหล่ผิงผิงขู่ชายร่างยักษ์ เพราะมันรู้โดยสัญชาตญาณว่าบุรุษตรงหน้าไม่หวังดีกับนายน้อยของพวกตน “เจ้าตัวเล็กน่ารักเชียว”
         “อย่ายุ่งกับเจียวเจียวนะเจ้าค่ะ” ผิงผิงหวงเจียวเสวี่ยมากเพราะเจ้าตัวเล็กนั้นขี้กลัว แม้มันจะขู่เขาแต่ร่างเล็กก็สั้นผิงผิงต้องยกมือลูบปลอมมัน “แล้วเจ้าจะชดใช้อย่างไร? ข้าเจ็บตัวนะ”
         “ท่านแข็งแรง ข้าว่าเท่านี้มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว พลางถอยหลัง แต่ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังไปมากกว่านี้ เขายื่นมือใหญ่ยักษ์มาคว้าแขนผิงผิงไว้ เด็กสาวตกใจหวีดร้องขึ้นมา “ปล่อยข้า!!!!”
         “ฮึ! ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินชดใช้ ข้าก็จะพาตัวเจ้ากลับไป” ชายร่างยักษ์เอ่ยก่อนจะฉุดผิงผิง เจียวเสวี่ยพุ่งมาจากไหล่ผิงผิงเข้าที่มือของเขา “โอ๊ยยยย”
         “เจียวเจียว!” ผิงผิงรีบใช้มือที่ว่างคว้าตัวเจียวเสวี่ยมากอดก่อนที่เขาตีมัน ทำให้ฝามือนั้นจะกระทบหน้าผิงผิง

         ผิงผิงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหนักๆ เพราะเจ้าตัวหลับตาแน่นเพื่อรับความเจ็บปวดที่จะได้จากฝามือของอีกฝ่าย… แต่เมื่อเด็กสาวลืมตาขึ้นพบกับนัยน์ตาสีดำ… ก่อนจะเลื่อนสายตาจากดวงตาสีดำนั้นไปส่วนอื่น… ใบหน้าคมสัน คิ้วโก่ง ดวงตาแหลมดุจเหยี่ยว… เด็กสาวยืนเอ๋อ สักพักก่อนจะรีบถอยออกมาเพราะเขาช่วยจับมือของชายร่างยักษ์ไว้และบีบข้อมือที่เขาแขนเธอไว้ ผิงผิงสะบัดจนหลุดก่อนจะล้มไปนั่งกับพื้นเพราะขาอ่อนแรง… ข้าเกลียดเวลาตัวเองป่วยชะมัด
         “เจ้าหนู แกมายุ่งอะไรด้วยวะ” ชายร่างยักษ์เอ่ยแต่หน้าซีดเพราะแรงจากมือของเด็กหนุ่มนั้น… แทบทำให้กระดูกเขาแหลก
        “คุณชาย ในเขตซินเอี๋ยเช่นนี้ท่านรังแกคนไม่ดีนะขอรับ ข้าได้ยินข่าวว่าแถบนี้หากมีผู้ที่ก่อความเดือดร้อน ตระกูลอินจะจัดการ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
        “นะ… นี่เจ้าขู่ข้าหรือเจ้ารู้จักคนจากจวนอิน?” ชายร่างยักษ์ชะงัก
        “อ่อ ใช่ขอรับ ข้าน้อยรู้จักกับคนจากจวนอินอยู่ ถ้าพี่ชายไม่อยากมีปัญหาก็รีบกลับไปก่อนดีไหม” ชายตรงหน้ายื่นข้อเสนอให้อีกฝ่าย
        “หึ ถือว่าเจ้าโชคดีไป” เขาสะบัดมือให้หลุดก่อนจะนวดข้อมือเบาๆ แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย
        “ขอบคุณขอรับพี่ชาย แล้วพบกันใหม่” ชายคนนั้นกล่าวนอบน้อมก่อนหันไปทางเด็กสาวต้นเหตุปัญหา

         ผิงผิงนั้นไม่ได้ฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกันเพราะตอนนี้ตัวเธอเริ่มร้อนขึ้นจนสมองมึนงงไปหมด เพราะไปจับปลาแล้วดันพลาดตกน้ำเธอจนเปียกแม้จะเปลี่ยนชุดก่อนจะมาที่ย่านการค้าแล้วก็ตาม “งิ๊ว…”
         “เจียวเจียว…” ผิงผิงเอ่ยเบาๆ ก่อนจะได้เสียงโครมคราม ทันเห็นร่างยักษ์ของชายที่รังแกเธอปลิวไปแต่ไกล เด็กสาวหันไปมองทิศทางตรงกันข้ามพบว่าเด็กหนุ่มคนนั้น
        “ไงเจ้าตัวเล็ก ขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้นั่นล่ะ” ชายหนุ่มพูดถามขึ้น
         “ข้าเพียงจะไปโรงหมอ…” ผิงผิงพูดพลางปัดตามเสื้อผ้าไปมานิดๆ แต่ดูจะไม่ช่วยเลย
         “เอาล่ะ คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อย”
         “ขอบคุณที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ” ผิงผิงเอ่ยทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่บนพื้น “ถ้าข้าไม่ป่วยคงซัดเจ้าอันธพาลไปแล้ว…” เด็กสาวพึมพำแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ยิน

         “ข้ามู่จิ้ง เป็นคนขายของผ่านทางมาแถวนี้” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวก่อนยื่นมือให้อีกฝ่ายลุกขึ้น “ลุกขึ้นก่อนดีไหม(?)”
        “อ๊ะ… ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าหลิงผิงผิง… กำลังเดินทาง” ผิงผิงจับมือใหญ่ลุกขึ้นก่อนจะรีบปล่อยมือเพราะเพิ่งนึกได้ว่า หลิวเทียนบอกว่าชายหญิงห้ามใกล้กัน “เออ…” ผิงผิงไม่รู้จะกล่าวอะไรเพราะมึนอยู่
        “อะไรกัน นี่เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ” อีกฝ่ายมองมือเล็กที่ผละมือออก พลางยิ้มขำ
        “ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ! คุณชายหลิวสอนข้าว่า ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน คุณชายหลิวสอนให้ข้าเหมือนสตรี ท่านอย่าได้เข้าใจผิด!” เด็กสาวเอ่ยอย่างร้อนรนก่อนจะไอออกมาเพราะเธอใช้เสียงมากไป
        “แล้วตอนที่เจ้าล้มจากบนต้นไม้ทับชายเมื่อสักครู่นั่นล่ะ” เขาพูดยิ้มขำกับอีกฝ่าย
        “ข้ามิได้อยากตกไปทับเขาเสียหน่อย แค่กๆ ขะ… ข้า… งื้อ!” ผิงผิงไม่รู้จะแก้ตัวยังไง เธอจนปัญญาจริงๆ “งิ๊วววว” เจียวเสวี่ยถูหัวไปมาที่แก้มเด็กสาว
        “เอาเถอะ ว่าแต่พี่ชายเจ้า หลิว...อะไรนั่นไปไหนล่ะ ทำไมปล่อยให้เด็กตัวเล็กมาเดินเตร็ดเตร่คนเดียว” เขามองอีกฝ่ายก่อนเงยหน้ามองรอบๆ ข้างก็ไม่มีใครมีทีท่าจะใช่ญาติเจ้าเด็กคนนี้เลย
        “คุณชายหลิวกลับโรงเตี้ยมไปแล้วเจ้าค่ะ แล้วก็มิได้เดินเตร็ดเตร่ แต่ข้ากระโดด” ผิงผิงกล่าวแล้วชี้ไปที่ต้นไม้ “ข้าคิดว่า กระโดดไปบนนั้นจะเร็วกว่าเจ้าค่ะ”
        “เด็กอะไรซุกซนจริงๆ นี่ถ้าข้ามีน้องสาวเช่นเจ้าคงปวดหัวตาย” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนจะมองผิงผิง ถ้าข้ามีพี่ชายเช่นท่านข้าก็ปวดหัวเพราะท่านกวนเหมือนกัน เด็กสาวคิดในใจ
         “ว่าแต่เจ้าพักที่โรงเตี๊ยมไหนล่ะ เดี๋ยวข้าไปส่ง เกิดไปล้มทับใครอีก ข้ากลัวเจ้าจะทับพวกเขาจนแบนหรือตายล่ะสิ”
        “พี่ชาย! ข้ามิได้ตัวหนักขนาดนั้นนะ! ถ้าข้ากลับตอนนี้โดนคุณชายหลิวดุแน่…” เด็กสาวทำสีหน้ายุ่งยากใจ… “ข้าเดินไม่ไหว.. แหะๆ” ผิงผิงเพิ่งสำนึกได้ว่าการป่วยมันทำให้เธออ่อนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?
“งั้นข้าจะแบกเจ้ากลับไปเอง” อีกฝ่ายพูดขึ้น
        “ห๊ะ! ท่านแบกไหว?” ผิงผิงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
        “ข้าแรงเยอะนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนเดินไปซ้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมา “เป็นไงล่ะ เชื่อหรือยัง(?)” เขายิ้มยักคิ้ว
        “ว๊อยยย เดี๋ยวๆ ไหนบอกว่าแบก นี่มันอุ้มแล้ว!” ผิงผิงหวีดร้องออกมาพลางหน้าแดง ไม่รู้เพราะไข้หรือเพราะตกใจกันแน่(?) “พี่ชาย… ท่านๆ” เด็กสาวติดอ่าง แต่ดูเหมือนเจียวเสวี่ยจะไม่ขู่ใส่พี่มู่คนนี้เลย เจ้าบ้า...
        “โรงเตี๊ยมที่พวกเจ้าพักอยู่ไหนล่ะ(?)” อีกฝ่ายถามขึ้นก่อนพาร่างนั้นกระโดดขึ้นไปยืนบนหลังคา
        “ระ… โรงเตี้ยมไข่ต้ม…” เด็กสาวยกมือปิดแก้มตัวเองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาวิว
        “อะไรนะ โทษที เมื่อกี้ลมมันตี” อีกฝ่ายหยุดนิ่งก่อนถามย้ำอีกครั้ง
        "ข้าบอกว่าโรงเตี้ยมไข่ต้ม!!!!"” ผิงผิงตะโกนลั่น
        “โอเคร เจ้าทำงานที่หอโคมเขียวว่านลื่อถงสินะ” อีกฝ่ายถามเพื่อความชัวร์อีกครั้งก่อนยิ้มกรุบกริบ
        “เดี๋ยว! นี่พี่ชาย ท่านใช้สายตาอะไรมอง! ข้าตัวเล็กอกแบนแบบนี้จะไปทำงานที่นั้นได้อย่างไร แล้วข้าบอกว่าข้ากำลังเดินทางต่างหาก!” ผิงผิงเถียงกลับด้วยแก้มป่องๆ อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแต่เหล่ตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า.. ก่อนยิ้มมุมปาก
        “งั้นขาจะพาเจ้าไปส่งที่นั่นนะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นก่อนใช้วิชาตัวเบาวิ่งไต่ปนกระโดดไปตามหลังคา โดยไม่ฟังเสียงอีกฝ่าย
        “พี่มู่จิ้ง!!!!” ผิงผิงร้องโวยวาย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจจริงๆ นั้นแหละ ถ้าข้าหายเมื่อไร ข้าจะจับพี่มู่หักคอซะ(?) ท่านเป็นญาติกับพี่ซือหรือไงกัน!!!



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-1-30 19:16:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รีดนมแพะวันที่30
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


           กาลเวลาเสมือนกบที่กระโดดก้าวไปข้างหน้าไม่เคยถอยหลังกลับ บางคนถมช่วงชีวิตที่ดีไปกับการตัดสินใจที่ผิดพลาด ความลังเลแม้เล็กน้อยก็เปรียบเสมือนไม้ค้ำที่หน่วงผู้คนไว้กับที่ไม่สามารถก้าวเดินต่อไป

           ตลาดใหญ่ในเมืองโบราณอย่างซินเอี๋ยแม้ไม่เจริญคึกคักเท่านครหลวงอย่างฉางอัน ซีกล้อและรอยเกวียนไม่มากเท่าเมืองการค้าแถบทะเลทราย ทว่าปัจจัยสิ่งของที่จำเป็นให้ชาวเมืองได้ใช้ดำรงชีวิตต่างมีอยู่อย่างครบครัน

            ถนนผืนเรียบเป็นมันบ่งบอกว่าใช้งานมาอย่างยาวนาน อาชาสีชาดย่ำผ่านเกิดเป็นเสียงกุบกับ บนหลังของมันมีร่างสองร่างหนึ่งบัณทิตชุดขาวและผู้กล้าอาภรณ์ดำ หลิวเว่ยยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อชื้นดิ่งตรงจากแม่น้ำฮั่นสุ่ยเลาะชายป่า กว่าจะพาเสิ่นหลิฝเฮ่าเข้าสู่ตัวเมืองซินเอี๋ยสำเร็จก็เที่ยงวันแล้ว กระเพาะส่งเสียงร้องจนทำเมินไม่ไหว เหลือบมองสีหน้าของชายผมเงินที่ยังหลับสนิทนางก็จนปัญญา จะหยิบเสบียงอีกฝ่ายมากินโดยพละการก็ดูไม่เหมาะสม

            ‘ตื่นมาคุยกันก่อนได้ไหมเจ้าจิ้งจอก!’

            หลิวเว่ยได้แต่บังคับเยี่ยซาไปอาศัยร่มเงานั่งหลบอยู่มุมกำแพงของร้านค้าผ้า จัดแจงให้คนป่วยพิงลงกองสัมภาระแล้วเริ่มเปิดคุ้ยเสบียงมารองท้อง

            “เทียน…”

              มือเล็กชะงักค้างกลางอากาศก่อนจะแตะโดนซาลาเปา หลิงเฮ่าละเมออีกแล้ว… ตั้งแต่ออกจากสะพานเล่อเจี้ยนอัน เจ้าจิ้งจอกก็เริ่มละเมอถึงคำต่างๆ คาดว่าน่าจะเป็นชื่อคน ทั้ง ‘ผิงผิง ถิงถิง เสี่ยวฟ่าน’ เห็นที่ถี่สุดและแฝงไปด้วยการเน้นย้ำหลากอารมณ์จนเริ่มคุ้นหูจะเป็นคำว่า ‘เทียน’ แม้นางไม่ทราบว่าหลิงเฮ่าฝันหรือละเมอประการใด ก็ใจแข็งฝืนปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาให้คำตอบไม่ได้

           ตอนนี้คล้ายว่า...เขาใกล้ตื่นขึ้นมาแล้ว

           “อาหาร… ในกระเป๋าเจ้ากินได้ตามสะดวก” เมื่อดวงตาอำพันเปิดปรือขึ้นมาพบท่าทางประทุษร้ายซาลาเปาของหลิวเว่ย เขาก็ทราบได้ในทันที เพื่อเร่งช่วยเขาอีกคนคงพะวงจนลืมห่วงตัวเอง “แล้วเจ้าล่ะ? จะเอาอะไรไหม?” ฝ่ามือเล็กคว้าเนื้อม้วนในกระเป๋าทันทีเมื่อได้เสียงอนุญาต ทว่าคำตอบของชายผมเงินคือการส่ายหน้าเบาๆ

            “เจ้ากินเถอะ…” หลิงเฮ่าตอบครั้งนี้เหมือนใช้เรี่ยวแรงที่มีอย่างลำบาก หลิวเว่ยจึงนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคล้ายจะรับอาหารหนักยังไม่ได้ แต่นมแพะนั้นได้หมดไปแล้วจะทำอย่างไรดี…

              แมะ….

เมื่อคิดถึงนมแพะ ‘แมะ’ ก็มา เจ้าแพะเตียวเสี้ยนหายหน้าไปหนึ่งเดือนที่แท้เดินหาอาหารจากเทียนซุยมาถึงซินเอี๋ย เห็นหลิงเฮ่าเรียกชื่อมันหนหนึ่งจึงเข้าใจว่ารู้จักกัน “แพะตัวนี้เป็นของเจ้าสินะ? ดีล่ะ! งั้นก็รีดนมมันให้เจ้าดื่มได้?”

            หลิงเฮ่าลังแลเล็กน้อยก่อนพยักหน้าหนหนึ่ง อย่าว่าแต่รีดนมแพะ แรงจะยกดื่มเขายังไม่มี

            หลิวเว่ยชีวิตนี้ยังไม่เคยรีดนมแพะมาก่อน ย่องเข้าไปลูบเตียวเสี้ยนสองสามหน หาอ่างใบเล็กมาแล้วทำท่าขึงขังก่อนจะก่อการ…

            คงจะบีบไม่ถูกจุดนัก เจ้าแพะถึงดีดกีบหลังใส่ไปหนึ่งที

มื้อกลางวันหลิวเว่ยเนื้อม้วน3จาน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 20 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x1
x500
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x6
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x130
x737
x18
x7
x20
x155
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x12
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1105
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x435
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x223
x206
x9
x1210
x1395
x5501
x964
x133
x440
x130
x61
x52
x2307
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5681
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4205
x2935
x1799
x3479
x9999
x2466
x3410
x2730
x1882
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5486
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7347
x1273
x7661
x4470
x503
x1208
x1834
x900
x10
x1122
x2969
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x25
x8
x1737
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x212
x1117
x92
x2408
x2086
x130