{ เมืองซินเอี๋ย } คฤหาสน์ตระกูลอิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-11 13:41:59 |โหมดอ่าน


{ เมืองซินเอี๋ย - คฤหาสน์ตระกูลอิน }

จวนตระกูลผู้มีอิทธิพลในซินเอี๋ย ตระกูลอินสืบทอดปณิธานที่ไม่ยุ่งเกี่ยวโลกภายนอกใช้ชีวิตให้อยู่รอดในแต่ละปี
หลังจากสูญเสียพ่อแม่จากการถูกพรรคเมาเซียนลอบทำร้ายตอนพวกนั้นมาก่อความวุ่นวายในซินเอี๋ย
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นขุนนาง แต่ชื่อเสียง ความเมตตาตระกูลอินที่ช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ
ทำให้ตระกูลอินกลายเป็นตระกูลอันดับต้นๆ แห่งซินเอี๋ย

- สำหรับผู้มาทำธุระจวนอิน ให้ส่งของหรือแจ้งธุระกับพ่อบ้านจวน -





อิน ซิง { เจ้าบ้านตระกูลอิน | น้องคนเล็กตระกูลอิน }

อาหมาง { ผู้คุ้มกันตระกูลอิน }
โม่ เหม่ยหยวน { น้องบุญธรรมอินซื่อป๋อ }


โพสต์ 2017-12-24 15:08:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด


กว่าเราจะมาถึง พระอาทิตย์ก็เกือบอยู่เหนือหัวข้าซะแล้ว คนขับเกวียนชะลอเกวียนให้ช้าลง แล้วค่อยๆขับเข้าไปซักพักก็หยุดลงแล้วก็มีคนเฝ้ายามมาดูที่เกวียนของเรา

“ พวกเรามาส่งของน่ะ “

คนขับเกวียนบอกกับคนเฝ้ายาม

“ ส่งของอะไรกันรึ “

“ เครื่องเทศที่สั่งจากร้านภูเขาทองไว้น่ะขอรับ ขอผ่านได้ใช่หรือไม่ขอรับ “

ข้าพูดพร้อมถือใบส่งของที่ติดมากับหีบสะบัดให้ยามเฝ้าดู

“ งั้นรึ ผ่านได้ “

คนเฝ้ายามพูดก่อนจะสะบัดมือไล่ ซักพักคนขับเกวียนก็ทำให้เกวียนเคลื่อนไปอีกครั้ง ก่อนจะหยุดลงบริเวณที่คล้ายกับโกดังเก็บของที่มีคนมารออยู่แล้ว

“ เครื่องเทศจากร้านภูเขาทองมาส่งแล้วขอรับ “

ข้าสะบัดใบส่งของอีกรอบ ซักพักกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มาช่วยกันขนเครื่องเทศเข้าโกดัง โดยมีชายผู้หนึ่งคอยนับตรวจตราอยู่ จนเครื่องเทศที่ต้องส่งหมด ซักพักชายคนที่ตรวจตราคนนั้นก็เดินเข้ามา

“ ของครบดี นี่ค่าตอบแทน “

เขายื่นถุงเงินให้ ข้ารับมาก่อนจะตรวจนับซักครู่ แล้วตอบกลับไป

“ ทางนี้ค่าตอบแทนก็ครบดี ขอบคุณสำหรับการใช้บริการ และ ซื้อสินค้าจากทางร้านเราขอรับ “

ข้าคำนับให้อย่างเป็นมิตร ก่อนที่หางตาจะเห็นคนขับเกวียนที่รอจนจะแห้งตายคาเกวียนเสียแล้ว

“ ขอบคุณเช่นกัน “

เขาโค้งให้เช่นกัน ก่อนที่ข้าจะรีบขึ้นเกวียน แล้วเรียกให้คนขับเกวียนออกตัวกลับร้านได้ ซักพักเกวียนก็เคลื่อนที่ไป อืมรู้สึกว่าเกวียนจะเร็วขึ้นจากการขนของลงซะด้วย คงกลับเร็วกว่าตอนมาล่ะนะ คงกลับไม่ดึกล่ะ











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +15 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 15 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นฟูจิโอ
เกราะทองแดง
ม้าขาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
โพสต์ 2018-1-30 22:20:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-1-31 22:40

ถ้อยวจีดั่งหยก
65

เห็นของต่างเห็นคน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

‘ความรักก็เหมือนกับการปลูกต้นไม้ ถ้าไม่คอยหมั่นดูแลรดน้ำพรวนดินต้นไม้ก็ไม่เจริญงอกงาม
แม้ว่ามันอาจจะใช้ระยะเวลาสุกงอมนับเดือนหรือปีก็ตาม ดังนั้นเรื่องรักฉาบฉวยหรือรักแรกพบจึงไม่เคยเกิดขึ้น’

-ซูเทียนเหมิน หมีพ่อค้ายอดนักสืบ-

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



          อาชาสีชาดย่ำไปตามหนทางในเมืองซินเอี๋ย ด้วบพละกำลังของฮั่นเสียมากกว่าม้าทั่วไปแม้บรรทุกสองคนไว้บนหลังก็ไม่มีท่าทีเหนื่อยล้า  สายลมพัดพลิ้วเส้นผมสีเงินสลวยของคนบนหลังมันดึงดูดสายตาชาวเมืองพอๆ กับรูปโฉมของคนทั้งสอง หลิวเว่ยไม่ชอบใจนักที่ถูกคนมองเหมือนตัวประหลาด แม้บุรุษสองคน(?) จะขึ้นม้าตัวเดียวกันแล้วอย่างไร ‘นี่มันเหตุสุดวิสัย!’

          หลังได้รับสารอาหารจากน้ำนมแพะสามชามสีหน้าของหลิงเฮ่าค่อยดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็พอมีแรงยึดแผงคอม้าได้เองไม่ต้องอาศัยคนตัวเล็กประคอง

          ถึงเป็นเช่นนั้นอาการตัวเย็นเฉียบก็ยังไม่หายไป หลิวเว่ยไม่อาจวางใจจึงคิดพาสหายไปพบคนรู้จักของท่านลุงต้วน

          “....จะพาข้าไปที่ใด?” ผู้บังคับม้าเป็นหลิวเว่ย ท่านผู้กล้ามีท่าทีลังเล อาจเพราะไม่คุ้นเคยหนทางนัก ตัวนักกวีหนุ่มเองแม้ไม่เคยมาเยือนซินเอี๋ย อย่างน้อยก็พอจะถามทางเอาจากผู้สัญจรรอบๆได้ “คฤหาสถ์ตระกูลอิน” นางพยายามกดเสียงห้าวตอบพร้อมหาทางที่ถูกต้องต่อไป

          ‘ตระกูลอิน...ซินเอี๋ย? คล้ายอาเตี่ยเคยกล่าวถึง คงไม่ใช่ว่าเป็นตระกูล ‘อิน’ ที่เลื่องชื่อนั่น…’ นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองใบหน้ากลมของอีกฝ่าย ความเป็นมาของหลิวเว่ยเขาทราบแค่ที่เจ้าตัวบอกเท่านั่น เสิ่นหลิงเฮ่าแม้สบสนอยู่บ้าง แต่เห็นว่าท่านผู้กล้ามีเจตนาดีต่อตนจึงเลือกที่จะมองข้ามไป หากต้องการให้เขาตายคงปลีกตัวไปนานแล้ว ‘บางเรื่องไม่รู้จะดีกว่า’ คำของซูเทียนเหมินพึ่งได้ใช้เอาตอนนี้

          ผ่านไปสองเค่อพวกเขาจึงมาถึงประตูขนาดใหญ่หน้าคฤหาสน์ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดจนวังเวง หลิวเว่ยขมวดคิ้วหนหนึ่งลงจากหลังเยี่ยซาเข้าไปเคาะอยู่นาน ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีบริวารออกมาเปิดประตูหน้า

          “พวกเขา….อาจไม่ประสงค์จะรับแขก แค่ก…” เมื่อหลิวเว่ยลงไปลมหนาวจากด้านหลังก็ตีเข้ามาเต็มๆ จนแสบคอ มองเห็นบันไดหน้าประตูมีใบไม้กองสุมนี่จึงประหลาดนัก สกุลใหญ่ตามปกติมีบ่าวไพร่มากมายละเลยจนหน้าจวนที่เป็นเสมือนหน้าตารับแขกไว้เช่นนี้ แปลกจริงๆ “รอดูอีกหน่อยเถอะ! สหายของท่านลุงต้วนต้องอยู่ที่นี่แน่!”

          เห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของเพื่อนร่วมทางหลิงเฮ่าทำได้เพียงพยักหน้า ตอนนี้เขาตัดสินอะไรไม่ได้มาก...ตนจะรอดหรือร่วงก็อยู่ที่สวรรค์เมตตา ขณะจัดแจงหาจุดนั่งคอย เส้นขอบฟ้าพลันปรากฎลูกชิ้นติดปีกตัวหนึ่งบินดิ่งมาด้วยความเร็ว เมื่อมันเห็นเจ้านายแล้วก็ยิ่งเร่งขยับปีกไวยิ่งขึ้น ‘เจาจวิน…’

          แกว้กก!!!

          ก่อนจะพุ่งดิ่งเข้าสู่อ้อมอกเจ้านายหลิวเว่ยก็สอยมันไว้เสียก่อน “เจ้านี่ดูยังไงก็ไม่เหมือนนก...เกิดพุ่งชนสหายจะเป็นอันตรายได้” ขนาดนางว่ามีแรงคว้ามันไว้ยังเซไปวูบหนึ่ง เกิดเจ้าจิ้งจอกรับไปเต็มๆ คงได้กลิ้งเป็นลูกชิ้นเทกระจาดแน่ มือเล็กแกะเอาห่อพัสดุชิ้นเล็กและจดหมายส่งให้อีกฝ่ายที่ไม่เจียมสังขาร “อ่ะ!...นี่คงเป็นของเจ้า”

          ไม่คาดหันหลับมามองสีหน้าคนป่วยคล้ายฟื้นคืนชีวิต ‘เจ้าจิ้งจอกกำลังยิ้ม….’ ดวงตาโค้งลงดั่งจันทร์เสี้ยว ทำให้เส้นสายบนใบหน้าชายหนุ่มดูอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน หลิวเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง นี่ถึงกับเป็นรอยยิ้มยินดีในแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ‘เขามีความสุขขนาดนี้เลยหรอ แค่จดหมายเองนะ ! ตัวเองจะตายอยู่แล้วแท้ๆ !’

          “ขอบใจเจ้า…” ในที่สุดก็มีจดหมายตอบกลับ ผ่านไปสองอาทิตย์เขาคิดว่าเจาจวินคงประสบเหตุไปเสียแล้ว ดูจากความกลมสมบูรณ์เจ้านกตะกละไม่พ้นแวะรายทางบ่อยๆ เป็นแน่ ชายหนุ่มเปิดห่อสัมภาระชิ้นเล็กออกก่อน… ประกายสีทองที่สะท้อนกลับมาทันทีนั้นดึงดูดสายตายิ่ง


          “หืม...สีเหมือนดวงตาเจ้าเลย แต่ทำไมเป็นต่างหูล่ะ?” นักกวีหนุ่มชะงักกึก เมื่อคำพูดดังขึ้นไม่ไกล เป็นหลิวเว่ยนั่นเอง.. คล้ายท่านผู้กล้าพึ่งรู้สึกตัวว่าแอบดูชัดเจนไปหน่อย จึงค่อยๆ ถอยออกห่างทำทีว่า ‘เชิญต่อเลยๆ ข้าไม่กวนแล้ว’

          เรื่องที่ทำไมจึงเป็นต่างหู หลิงเฮ่าเองก็ไม่เข้าใจนักแต่ในเมื่อเป็นสิ่งที่ซูเทียนเหมินให้มาเขาย่อมยินดีรับไว้ นิ้วมือซีดขาวเปิดตัวสานส์ออกอ่าน… พบลายมือที่ ‘ไม่ค่อยชำนาญ’ แถวแรกจึงเข้าใจ ‘เพราะแบบนี้ที่ผ่านมาเจ้าถึงไม่เคยส่งจดหมายถึงข้าสินะ…’ ถ้าเขามีลายอักษรเช่นนี้เชื่อว่าอาจารย์ในอดีตคงตกงานแน่นอน

          คนหน้าหวานอมยิ้มเล็กน้อยก่อนอ่านต่อไป ยิ่งไล่เรียงลงทีละบรรทัด รอยยิ้มมุมปากยิ่งกดลึกลง กระแสอบอุ่นไร้ที่มาหนึ่งสายก่อตัวขึ้นในหัวใจ

======================================================

ถึง เสิ่นหลิงเฮ่า

สวัสดี ข้าสบายดี เจอเรื่องที่น่าเป็นห่วงนิดหน่อยแต่ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง
ตอนนี้ข้าให้ถิงเอ๋อห์กับอาเค่อกลับบ้านไปก่อนเพื่อช่วยจัดการเรื่องการเงิน
ตอนนี้ข้าก็เลยเดินทางกับอินจีกันสองคน เจ้าไม่ต้องกลัวข้าเหงาไปหรอกน่า
เมื่อวันก่อนข้าบังเอิญเจอกับเสือกลางทะเลทราย แปลกใช่ไหม?
ถึงจะเป็นเสือแต่ข้าก็สู้ได้สบายๆ แถมยังเอาซากมันมาขายต่อได้อีกเลยมีเงินเดินทางเหลือ

ขอบคุณที่ช่วยซักชุดให้ แล้วก็เต้าหู้นั่นด้วยแต่เหมือนมันจะเสียไปแล้ว
ส่วนเสื้อผ้าของเจ้าคงต้องกลับไปเอาที่ฉางอันแล้วล่ะ
เจ้าสบายดีแล้วก็ดีแล้ว ก่อนจากข้าเป็นห่วงแทบแย่กลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป
หากว่ามาเป็นอะไรไปเพราะข้า... ข้าคง... เอาเถอะถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
แต่ว่าเราจะยังอยู่ใกล้กันได้อีกหรือเปล่า? ถึงเจ้าจะบอกว่าไม่ใช่เพราะข้าแต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้อยู่ดี

ถ้าเสร็จธุระก็รีบกลับฉางอันซะ ที่นี่อันตรายมีแต่โจรเต็มไปหมด หรือว่าจะรอกลับพร้อมข้าดี?
ถ้าต้องการอย่างนั้นก็ส่งนกตอบกลับมาอีกรอบ ถ้ามันตามข้ามาถึงเกี๋ยงได้ก็แปลว่ามันไม่ธรรมดา

ข้ารับปากว่าจะเก็บพัดไว้ให้ก่อนก็ได้ แต่ไว้ใจข้าขนาดนั้นหรอว่าจะไม่ทำหาย?
จริงสิ ข้าเพิ่งซื้ออะไรบางอย่างมา อยากมอบมันให้กับเจ้า พออ่านถึงตรงนี้เจ้าก็คงจะรู้เองล่ะว่ามันคืออะไร
ข้าซื้อมาจากพ่อค้าชาวตะวันตกเห็นว่าสีทองน่าจะเข้ากับเจ้าได้ดี
ข้าเลือกเอง เจ้าจะชอบหรือเปล่า? ถ้าไม่ชอบลองเอาไปทำเป็นอย่างอื่นดูก็ได้

นกฮูกเจ้าท่าทางจะบินหาข้าทั้งเหลียงโจว
ตอนนี้มันตัวผอมเพรียวหุ่นดีเชียวล่ะ ให้อาหารมันบ้างคงไม่เป็นไรมั้ง
อย่างที่บอกถ้าอยากกลับกับข้าลองส่งนกมาอีกที
เจ้าเองก็รักษาตัวด้วย ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะโกรธ พูดจริงไม่ได้ล้อเล่นด้วยนะเว้ย!

จาก ซูเทียนเหมิน
คิดถึงข้าไหม?

======================================================


          จบเนื้อความในสานส์ความหอมหวานในใจกลับพึ่งเริ่มต้น อ่านถึงประโยคท่อนสุดท้ายลมหายใจคนป่วยยิ่งสับสนจนไอโขลกออกมาหนึ่งชุดใหญ่ หลิวเว่ยตรงเข้ามาจะช่วยลูบหลังสหายเขาก็โบกมือเชิงว่ายังไหว ใบหน้าซีดเซียวตอนนี้ซับสีเรื่อขึ้นแผ่วจาง จนเกรงจะจับไข้ ‘ไม่มีเหล้ายังเมามาย’ ความเวียนหัวเหมือนโรคลมกำเริบถี่ๆ นักกวีหนุ่มสะกดอาการพลุ่งพล่านในอกลงอยู่ครู่หนึ่ง เขาต้องตั้งสติในการตอบกลับ…

          ทว่าเมื่อพู่กันจารลงไปคำแรก… แค่เขียนชื่อ ‘ซูเทียนเหมิน’ น้ำหมึกราวกับกลืนพลังชีวิตทั้งหมดที่เหลือของเขาออกไป ตัวอักษรที่เคยเขียนได้เรียบร้อยสง่างาม เทียบกับคนแล้วมีสภาพไม่ต่างจากพิการขาดๆ เกินๆ หลิงเฮ่าขยำกระดาษทิ้งแล้วเริ่มต้นเขียนใหม่ ฝืนความระคายในลำคอเพื่อไม่ให้สั่นจนมีผลไปถึงมือ หลิวเว่ยที่มองความดื้อรั้นนั้นอยู่ด้านข้างยิ่งขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ทำไมต้องฝืนตัวเองตอนนี้ด้วย ‘เจ้าจิ้งจอกไม่รักชีวิตแล้วรึไง!’ สุดท้ายไม่พ้นเอ่ยอย่างสังเวชใจว่า “ให้ข้าช่วยไหมเจ้าแค่พูดเนื้อหามาก็พอ รู้ตัวว่าไม่ไหวก็อย่าฝืนสิ!”

          ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ‘ไม่...เฉพาะจดหมายนี้ข้าต้องตอบกลับด้วยตนเองเท่านั้น!’ หยาดเหงื่อโตเท่าเมล็ดถั่วเขียวเต็มกรอบหน้า สีหน้ายิ่งมายิ่งซีดเซียว ปลายนิ้วเกร็งสั่นเทากว่าจะได้แต่ละคำ ทำเช่นนี้หรือต่างจากเขากรีดเลือดตัวเองมาใช้แทนน้ำหมึก…


======================================================

ถึง ซูเทียนเหมิน
@KABUTO

ทราบว่าเจ้ายังปลอดภัยใจข้าก็คลายกังวล
ตอนนี้ข้าป่วยหนัก ถูกพาตัวมาซินเอี๋ย
ขอโทษด้วยที่ตอบกลับสั้น มีเรื่องราวมากมายลำพังอักษรใช้อธิบายได้ไม่เพียงพอ
ข้าจะพยายามรักษาตัวรอบอกกับเจ้าด้วยตนเอง ‘รอข้านะ’



ตอบแทนเรื่องต่างหู...ข้าชอบมาก ขอยกสิ่งนี้ให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะเก็บมันไว้

เห็นของนึกถึงคน
หากเป็นไปได้ข้าอยากพบเจ้าในเร็ววัน

เสิ่นหลิงเฮ่า

======================================================

          มือที่สั่นเทายากจะผนึกสานส์ด้วยตนเองได้ หนนี้หลิวเว่ยจึงเข้ามาช่วยอย่างไม่รอให้อีกฝ่ายปฎิเสธ ขณะกำลังมัดติดกับขานกชายผมเงินก็รั้งไว้คำหนึ่งก่อนจะดึงบางอย่างออกมาจากคอเสื้อ วัตถุกลมแป้นขนาดเท่าอุ้งมือสัมผัสร่างกายมนุษย์ปรับธาตุตามฟ้าดิน สัมผัสกระแสธรรมชาติเปลี่ยนแปลงสีสัน โปร่งพิสุทธิ์จนมองทะลุผ่านได้ด้วยตาเปล่า ดูเปราะบางแต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเกราะเหล็กกล้า ถึงกับเป็นหยกใสคุนหลุน! “นำสิ่งนี้ส่งไปด้วย…”

          “นี่เจ้า...ทำไมมีหยกชิ้นนี้ได้” หยกใสคุนหลุนแม้ขึ้นชื่อว่าหยกแต่แท้จริงเป็นธาตุชนิดใดยากจะระบุ พบเจอว่ายากแล้ว แต่การจะได้มาครองกลับยากยิ่งกว่า ด้วยเป็นวัตถุเลือกเจ้าของเลือกวาสนาของผู้พบ หลิวเว่ยเห็นหลิงเฮ่าไม่ตอบคำกลับจึงรับมาใส่กล่องเล็ก ระหว่างนั้นทั้นเห็นว่าสลักลายบนแผ่นหยกคล้ายเสือแต่มีเกล็ดของปลา ‘รึจะเป็นกิเลน?’ เห็นอักษรสองด้านฝั่งหนึ่งคือ ‘เสิ่น’ คาดว่าเป็นของประจำตระกูลแน่แล้ว อีกฝั่งกลับมีสองคำ รอยสลักเก่าเป็นคำว่า 生 เซิง (ชีวิต) อีกคำดูใหม่กว่าอยู่บนลูกแก้วใต้กิเลน คือชื่อของชายหนุ่ม 好 เฮ่า (ดี,ประเสิรฐ)

          “เจ้าไปส่งคนเดิมนะ...อย่าแอบอู้เชียว!” ตรวจสอบจนแน่ใจว่าบรรจุแน่นหนาดีแล้วไม่ให้สิ่งที่สหายทำต้องสูญเสียไประหว่างทางจึงลูบหัวนกฮูก มองส่งเจ้าลูกชิ้นติดปีกออกเดินทาง

          “สหาย...รออยู่ที่นี่ดูจะไม่เป็นผลดีกับอาการเจ้า ยังไงเราไปหาโรงเตี้ยมพักกันก่อนดีไหม?” หลิวเว่ยถามไปครู่หนึ่งไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากคนด้านหลัง นี่ไม่ปกติ “สหาย….??”

          หันกลับมาก็พบว่าชายผมเงินดั่งตะเกียงมอดดับ ทิ้งร่างเอนลงจวนจะถึงพื้นอยู่แล้ว หลิวเว่ยพุ่งปราดเข้าไปรับด้วยความเร็ว

          “เจ้าจิ้งจอก!!”

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อิน โม่หลี เพิ่มขึ้น 42 โพสต์ 2018-9-5 00:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่คู่จงเฉิง
บ้านหลิวเหิงเยว่
ประคำมันดาล่า
ยูริไดซ์ลอนเดส
สุนัขป่าไอเซนฮาวด์
กำไลลู่เหลียนหรง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x55
x129
x120
x2
x300
x93
x108
x283
x140
x40
x79
x248
x201
x11
x76
x3
x398
x43
x344
x122
x234
x106
x1330
x4877
x2
x1
x3
x1
x4
x19
x14
x15
x6
x9
x10
x8
x9
x100
x824
x23
x21
x6
x8
x20
x5
x70
x6
x9
x28
x10
x22
x6
x2
x2
x7
x54
x139
x113
x350
x31
x5
x36
x21
x46
x31
x1019
x34
x51
x10
x4
x13
x66
x48
x35
x254
x140
x140
x49
x39
x1550
x300
x4
x10
x44
x9
x15
x2060
x1
x573
x65
x2
x2
x5
x2
x3
x4
x1
x2
x2
x1
x6
x1
x5
x6
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x7
x9
x5
x20
x5
x1
x36
x126
x5
x1
x61
x335
x633
x59
x450
x3
x3
x13
x1
x13
x296
x365
x1
x20
x19
x9
x20
x354
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x6
x1
x17
x480
x535
x35
x20
x23
x46
x91
x19
x4
x3
x144
x779
x21
x15
x20
x185
x168
x1
x11
x9
x17
x5
x460
x46
x13
x7
x3
x2
x2
x21
x2
x212
x38
x1
x75
x14
x52
x14
x25
x6
x310
x490
x400
x320
x475
x477
x6760
x32
x102
x483
x795
x960
x465
x26
x140
x1
x58
x7
x115
x2159
x9999
x16
x2400
x17
x14
x590
x2560
x1000
x770
x2400
x13
x56
x30
x1390
x1250
x2206
x150
x32
x2200
x17
x1360
x2500
x1303
x29
x57
x17
x102
x11
x29
x2331
x2223
x1905
x351
x2499
x2
x7900
x558
x120
x131
x13
x96
x210
x4728
x219
x330
x609
x2923
x2539
x1670
x14
x600
x1842
x11
x33
x7563
x3836
x49
x86
x8189
x173
x9999
x2010
x63
x3
x23
x1285
x3
x7
x3645
x2
x11
x2905
x22
x24
x24
x903
x970
x30
x229
x262
x9
x1300
x2396
x2931
x1214
x863
x840
x495
x61
x61
x4707
x1
x2050
x3249
x7399
x984
x320
x9999
x9999
x578
x61
x115
x6011
x29
x26
x97
x219
x1240
x28
x4945
x3135
x2194
x3689
x9999
x3266
x3830
x2902
x2383
x3170
x1205
x9999
x785
x1166
x144
x38
x9999
x2876
x4070
x2416
x166
x3169
x6264
x4741
x2605
x3993
x2287
x609
x2728
x748
x288
x2053
x753
x4
x35
x15
x1530
x79
x50
x5976
x1565
x2
x1328
x9999
x3351
x2
x61
x3639
x5439
x8747
x1694
x8875
x5470
x280
x1304
x2129
x915
x11
x1222
x3929
x4890
x1028
x140
x3
x30
x25
x28
x33
x9
x7548
x9999
x3057
x9999
x199
x26
x9999
x23
x9999
x30
x8
x2233
x267
x35
x9
x98
x33
x10
x1581
x4785
x8
x35
x219
x1799
x99
x2805
x2686
x191
x19
x2088
x3378
x2309
x3
x413
x4076
x3179
x8534
x518