ดู: 710|ตอบกลับ: 19

{ นอกเมืองหย่งอัน } ป่าฉิงชิง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-28 08:38:12 |โหมดอ่าน




ป่าฉิงชิง

{ นอกเมืองหย่งอัน }








【ป่าฉิงชิง】
นอกเมืองหย่งอัน ป่าที่แสงอาทิตย์ลอดผ่านมาได้น้อยด้วยต้นไม้
เติบโตใหญ่มากมายบดบังแสงแดด ทางเดินรกทืบไปด้วยหญ้าพุ่มโต
 และ อสรพิษมากมายเลื้อยไปมาอย่างสยดสยอง
 นอกจากเหล่าอสรพิษแล้วยังมีเห็ดพิษมากมาย









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

74

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12941
เงินตำลึง
10396
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
458
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-11-28 10:40:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-11-28 12:27

ทำดีได้ดี 8.1



       พวกเธอเดินทางมาจนถึงป่านอกเมืองและเตรียมจะเดินเข้าไปในส่วนของตลาดเพื่อติดป้ายประกาศ แต่ดูเหมือนเสี่ยวเหมยจะเมื่อยขาจึงนั่งพักก่อนส่วนเย่เสวียนั้นยังสบายมาก(?) เพียงก้มลงทายาคลายเมื่อยให้เสี่ยวเหมย ผิงผิงเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกผิดเพราะตนรีบเร่งจนเกินไป

       "มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ"

       "แต่ขาเจ้า..."

       "...." @Melonpang

       "มีพี่สาวหมออยู่ด้วย ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะ"

       "....." @Melonpang

       "งั้นข้าจะนำประกาศไปติดในเมือง เจ้าอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวเหมยนะ" ผิงผิงวางห่อผ้าไว้กับเสี่ยวเหมยพร้อมอุ้มเจ้าหมั่นโถวไปด้วย

       "..." @Melonpang

       "ข้ารู้สึกว่าเจ้าจะปลอดภัย และปกป้องเสี่ยวเหมยได้" ผิงผิงกล่าว ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาสักพัก เธอรู้สึกว่ารอบตัวเย่เสวียมีบางอย่างอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่หากมีเย่เสวีย เสี่ยวเหมยก็ปลอดภัยแน่หากเธอไม่อยู่



++++ เข้าเมือง ++++

       ผิงผิงกลับมาหลังจากเข้าไปในเมือง
       "พักกันอีกสักหน่อยแล้วกันนะ" ผิงผิงกล่าวก่อนจะนั่งลงพิงกับต้นไม้
       "...." @Melonpang
       "หากไหวก็ไปต่อ"
       "...."@Melonpang

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

23

กระทู้

147

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1323
เงินตำลึง
127288
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
206

ใบรับรองภาษาฮั่น

เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-12-1 01:34:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 2017-12-1 01:37

บทที่เจ็ดสิบสาม :: [ จิเสวี่ยเฉ่า ]



     ทั้งสามเดินทางมาจนถึงป่านอกเมืองและเตรียมจะเดินเข้าไปในส่วนของตลาดเพื่อติดป้ายประกาศ แต่ดูเหมือน
เสี่ยวเหมยจะเมื่อยขาจึงนั่งพักก่อน...

     หลังจากที่หาที่นั่งพักได้อีกครั้งบริเวณโขดหินข้างกับริมลำธาร หมิงเย่เสวียนางก็รับเข้ามาดูอาการที่เท้าของ
ของเสี่ยวเหมยในทันที
     ' ....พองนิดๆ '

     นอกจากจะมีอาการแข็งเกร็งตามต้นขาแล้ว ผิวหนังยังมีรอยแดงๆจากรองเท้ากัด(แตะ) หากฝืนดื้อดึงจะไปต่อ
ละก็ คงจะผิวหนังฉีกขาดเป็นแน่ และสิ่งที่จะตามมาก็คือเป็นแผลหนอง...
     " มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ "
     เสี่ยวเหมยที่ไม่ได้รับรู้ถึงความคิดของหมิงเย่เสวีย เด็กน้อยนั้นกล่าวขึ้น
     " แต่ขาเจ้า... "
     " มีพี่สาวหมออยู่ด้วย ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะ "
     " ..... "
     หมิงเย่เสวีย นางนั้นชะงักหงันไปเล็กๆ --ดูท่าเด็กน้อยผู้นี้จะไว้ใจนางมากเลย...

     " ....เราจะพักกันอยู่ที่นี้นะคะ...ท่านผิงผิง...เมืองหย่งอันนั้นอยู่ไม่ไกล...ถ้าอย่างไรท่านรุดหน้าไปแปะประกาศ
ในเมืองเพียงคนเดียวจะรวดเร็วกว่าค่ะ... "

     หมิงเย่เสวียตัดสินใจที่จะให้หลิงผิงผิงไปเพียงคนเดียว
     หากนับจากระยะทางไปกลับนับว่าใช้เวลาเพียงไม่นานก็จริง แต่เท่านั้นก็เพียงพอที่ได้เวลาพักมาชั่วประมาณนึง

     " งั้นข้าจะนำประกาศไปติดในเมือง เจ้าอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวเหมยนะ "

     สาวน้อยผิงผิงวางห่อผ้าไว้กับเสี่ยวเหมยพร้อมอุ้มเจ้าหมั่นโถวไปด้วย
     ทว่าก่อนไป เย่เสวียก็ได้เรียกตัวนางเอาไว้ก่อน

     " ...แม้ข้าจะกล่าวเองก็เถอะค่ะ...แต่รู้สึกจะไว้ใจข้าจังเลยนะคะ... "
     " ข้ารู้สึกว่าเจ้าจะปลอดภัย และปกป้องเสี่ยวเหมยได้ "

     สาวน้อยตรงหน้ากล่าวตอบกลับมา
     ไม่ทราบว่าไปนำความมั่นใจนั่นมาจากที่ใดจริงๆ แต่หมิงเย่เสวียก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธ
     นางอาจจะเป็นคนขี้อายและหน้าบางไปบ้าง แต่ก็มีศักดิ์ศรีในฐานะผู้ช่วยเหลือเช่นกัน
     หากมีใครก็ตามอยู่ในความดูแลของนาง ก็เป็นที่แน่นอนว่านางจะดูแลคนผู้นั้นให้อย่างดีที่สุดเลยเชียว!

     หลังจากที่ไม่มีอะไรแล้ว สาวน้อยนั้นก็วิ่งออกไปจากบริเวณริมลำธารอย่างรวดเร็ว



     " อึย... "
     " .....จะรู้สึกเย็นหน่อยๆนะ "
     เย่เสวียพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ นางค่อยๆใช้นิ้วลูบไล้ไปตามผิวหนังที่เป็นแผลพองจากการเสียดสี
ของรองเท้าเบาๆ
     บริเวณนิ้วที่กำลังถูบาดแผลของเสี่ยวเหมยของนางนั้นมีเศษสมุนไพรสีเขียวติดเต็มไปหมด
     " นั่นคือสมุนไพรอะไรหรือเจ้าคะ พี่สาวหมอ? "
     เสี่ยวเหมยถามด้วยความอยากรู้
     " .....ข้าเรียกมันว่า 'จิเสวี่ยเฉ่า' ....มีฤิทธิ์ในการขับร้อนและสมานแผลค่ะ...ข้าคุ้นเคยกับมันดีมาตั้งแต่เด็กแล้ว "
     เย่เสวียนั้นตอบคำถามของเด็กสาวไปด้วยรอยยิ้ม
     สิ่งที่นางกำลังใช้พอกแผลบริเวณเอ็นร้อยหวายของเด็กสาวอยู่นั้น นับเป็นหนึ่งในสิ่งที่มีค่าและหายากมากๆของ
นางเอง ซึ่งการเดินทางไกลตลอดช่วงระยะเวลาที่ผ่านมานั้น การเจอได้สักนิดก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
     แต่ถึงกระนั้น แม้ว่าจะเป็นสมุนไพรมีค่าถึงขนาดนั้น เย่เสวียก็ไม่ลังเลที่จะเอามาใช้กับบาดแผลเล็กๆของเด็กสาว
อย่างไม่เสียดายเลย
     รักษาคนคือเป้าหมายของนาง การเป็นหมอยาก็เป็นหนึ่งในความฝันของนาง ช่วยเหลือผู้คนนั้นย่อมทุ่มสุดตัว
รักษาผู้คนเองก็ไม่ต่างกัน
     " ....เพียงเท่านี้ก็น่าจะไม่เป็นอะไรมากแล้วละ...หลังจากนี้เพียงแค่ลดความเร็วในการเดินทางลงก็ไม่มีปัญหา
ใดๆแล้ว..... "
     " ....ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ "
     เสียงที่ดูหง่อยๆไปนั่นของเสี่ยวเหมย ทำให้เย่เสวียนั้นชะงักมือไปเล็กน้อย
     " .....เด็กๆเช่นพวกเจ้าน่ะ....จะอ้อนผู้ใหญ่สักนิดสักหน่อยก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกนะคะ... "
     นางตอบกลับเด็กสาวไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะยกมือ(ข้างที่ไม่เลอะ)ขึ้นมาลูบหัวเสี่ยวเหมยเบาๆจนเด็กสาว
นั้นขดหัวทำหน้าเหมือนจักจี้ออกมา

     หลังจากผ่านไปราวๆสองชั่วยาม ก็มีเสียงฝีเท้าค่อยๆเข้ามาใกล้กับทั้งสอง เมื่อมองไกลๆก็พบว่าเป็นเด็กสาวผู้นึง
     เป็นสาวน้อยผิงผิงนั้นเอง ดูท่าว่าการแปะป้ายประกาศจะเสร็จสิ้นไปอย่างเรียบร้อยดี

     " พักกันอีกสักหน่อยแล้วกันนะ "

     สาวน้อยนั้นกล่าวก่อนจะนั่งลงพิงกับต้นไม้ ซึ่งทางด้านเย่เสวียเองก็ไม่มีสิ่งใดขัดข้อง
     การเดินทางอย่างรีบเร่งมักจะทำให้สูญเสียโอกาศบางอย่าง ค่อยเป็นค่อยไปเฉกเช่นสายน้ำในลำธารเล็กๆนั่น
ต่างหาก ถึงจะเรียกได้ว่าใช้เวลาทุกลมหายใจอย่างคุ้มค่า

     " หากพักกันต่ออีกสักหนึ่งก้านธูป ....ก็จะไปถึงเมืองซางหยงในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นจุดสูงสุดพอดีค่ะ... "
     " หากไหวก็ไปต่อ "
     " คิก..พักกันอีกสักหน่อยเถอะค่ะ "

     แม้จะแข็งแรงแค่ไหน แต่ความเหนื่อยล้าสะสมก็เป็นบ่อเกิดของโรคภัยนะคะ


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +45 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 45 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x23
x10
x25
x40
x92
x4
x10
x40
x114
x56
x10
x75
x170
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x90
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1
โพสต์ 2017-12-23 11:47:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ch.41
วันที่ 4.23

     ในเมื่อเดินทางโดยไม่หลับไม่นอน ในที่สุดก็หอบร่างทั้งคนและม้ามาถึงเมืองหย่งอันจนได้ แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องบุกดกพงไพรก่อนเข้าเมืองทุกทีสิน่า เวลานี้เป็นยามเช้า อยากล้างหน้าล้างตานัก เหมือนสวรรค์รู้ใจบันดาลให้นางพบลำธารเบื้องหน้า ลำธารน้ำใสมีปลาน้อยแหวกว่ายชวนให้หญิงสาวเข้าไปนั่งมองใกล้ๆก่อนจะวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าทีเดียวเพราะความหนาวเย็นจับใจ ล้างหน้าเสร็จแล้วก็ออกเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองต่อ หรั่นซิ่นหลี่จะเดินอ้อมก็ได้แต่เดินผ่านเมืองทะลุเมืองมันใกล้กว่าเห็นๆ ได้เห็นผู้คนด้วย นางชื่นชอบนัก


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2017-12-24 14:26:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด


EP.3
[เควส วิกฤตขาดแคลนแรงงาน]
วันที่ 3 งานส่งของต่างเมือง

หลังจากพวกเรานั่งเกวียนมาได้ซักพักแล้ว ตอนนี้นับว่ายังเป็นเวลาเช้าอยู่ ข้าก็หยิบแผนที่ของคนขับเกวียนขึ้นมาดูเล่น

“ เราออกจากเมืองเจียงโจว ต่อไปต้องผ่านไปเมือง หย่งอัน เจียงหลิง หลังจากนั้นจะถึงเมืองซินเอี๋ย ตอนนี้เราคงอยู่ที่แถบนอกเมืองหย่งอัน “

ข้ามองแผนที่ก่อนจะส่ายขาเล่นพร้อมชมวิวทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างค่อนข้างที่จะเรียกได้ว่าเร็วพอสมควรเลยขณะที่ข้ากำลังสนอกสนใจกับแผนที่

‘ กึก ‘

เกวียนก็เหยียบกับก้อนหินทำเอาข้าตกใจหมด ขนาดพึ่งออกมาก็หลายรอบแล้ว นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ได้นั่งเกวียนกันนะ จะว่าไปข้าเคยนั่งเกวียนด้วยรึ ช่างเถอะ ข้ามองวิวทิวทัศน์โดยรอบที่เป็นป่า ในขณะที่คนขับเกวียนก็ขับต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งซักพักเขาก็พูดขึ้น

“ ถูกแล้ว เจ้าน้องชาย ที่นี่คือป่านอกเมืองหย่งอัน เราจะไม่กลับดึกหรอกนะ ท่านฉุนอวี้ บอกข้าไม่ให้แวะที่ไหนเลย เสียใจด้วยที่ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าออกไปวิ่งเล่น55 “

“ ข้าไม่ได้เด็กขนาดนั้นซักหน่อย แล้วหมายความว่าอย่างไรปล่อยออกไปวิ่งเล่น ท่านเห็นข้าเป็นอะไรที่ต้องปล่อยไปวิ่งเล่น “

“ เอาน่าข้าแค่บอกไว้ก่อน ก่อนที่เจ้าจะขอให้ข้าแวะโน่นแวะนี่ จะว่าไปแล้วท่าทีตื่นเต้นเช่นนั้น ราวกับเจ้าไม่ค่อยออกไปไหนงั้นล่ะ เจ้าพึ่งออกมาส่งของครั้งแรกรึ “

“ ไม่ใช่เรื่องของท่าน!! “

ข้าตอบกลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“ วัยอย่างเจ้านี่เลือดร้อนกันอย่างนี้ตลอดเลยรึเปล่านะ แล้วนิสัยอย่างนี้ระวังจะไม่มีสหายคบนา “

“ ท่านลองย้อนไปถามตัวเองตอนอายุเท่าข้าแล้วกัน “

ข้าตอบก่อนจะทำหน้าไม่รู้ไม่สนใจแล้วมองข้างทางที่เป็นลำธารลมที่พัดมาจากในป่านั้นสดชื่นสุดสุด บรรยากาศก็เงียบดีนักอยากรู้จริงนักว่าสถานที่อื่นจะเป็นเช่นไรกัน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นฟูจิโอ
เกราะทองแดง
ม้าขาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
โพสต์ 2018-1-26 02:09:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เดินทาง }
-3-

หลังจากผ่านเมืองเจียงโจว พวกนางก็เดินทางมาจนถึงป่าซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองหย่งอัน

หยางอวี้ถิงมิเคยมาเยือนแถบจิงโจวมาก่อน ทั้งชีวิต… หากมินับอดีตที่ไม่อยากจะจดจำ นางก็อยู่แต่ในเพียงค่ายพยัคฆ์ ผ่านเส้นทางที่จะมายังเมืองจื่อถงและเมืองเฉิงตูเท่านั้น เทียบกันกับน้องผิงและพี่เฮ่าที่ได้ขึ้นเหนือล่องใต้มาแล้วนั้น นางนับว่าเห็นโลกมาน้อยนัก มายามนี้ได้ออกเดินทางไกลกับเขาบ้างก็นับว่าได้เปิดหูเปิดตาจนคุ้มแล้ว

แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดแมกไม้เขียวขจีเหนือหัว ผืนป่าแห่งนี้ดูสดชื่นมีชีวิตชีวาด้วยสรรพเสียงสัตว์น้อยใหญ่ ได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่มิไกลนักทำให้มั่นใจว่าต้องมีลำธารไหลผ่าน

หากมิใช่ฤดูหนาวที่น้ำค่อนข้างจะเย็นนั้น นางคงพาบุตรสาวลงไปแช่น้ำผ่อนคลายเล่นสักชั่วครู่แล้ว แต่ก็นั่นล่ะ พวกนางต้องรีบไปต่อ มิอาจรั้งอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานเกินจำเป็น เพียงเท่านี้ก็แทบจะหยุดพักทุกเมืองแล้วเพราะกลัวว่าเจ้าตัวน้อยของนางจะเหนื่อยมากเกินไป

การเร่งเดินทางมิเหมาะกับการกระเตงเด็กเล็กมาด้วย…

สายตาที่มองไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขนฉายความอ่อนโยนละมุนละไมโดยไม่รู้ตัว ...เดิมทีนั้นนางก็เป็นเพียงสตรีไร้หัวนอนปลายเท้า เพียงตั้งใจอยากจะทำมาหากินในจื่อถง อาจจะเป็นนางรำหรือทำงานตามโรงน้ำชาโรงสุราทั่วไป หาเช้ากินค่ำหรือเดินทางร่อนเร่ไปในยุทธจักร ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี มิต้องกังวลสิ่งใด มิต้องดูแลผู้ใด ไหนเลยจะคาดคิดว่าวันหนึ่งจะได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพจนให้กำเนิดหนูน้อยผู้นี้ จากสตรีที่เพียงอยากใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย กลับต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลปกป้องคนผู้หนึ่งโดยมิหวังสิ่งใดตอบแทน เพียงหวังให้เติบโตมามีชีวิตที่ผาสุกเท่านั้น

หากทหารในค่ายพยัคฆ์รู้ว่ายามนี้นางเป็นแม่คน คงได้หัวเราะกันฟันแทบหัก

ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มงดงาม ก้มหน้าลงไปประทับจุมพิตแผ่วเบากลางกระหม่อมบุตรสาว

“เด็กดีของแม่ หากเจ้าเหนื่อยหากเจ้าง่วงก็หลับเถิด” มือข้างหนึ่งเอื้อมปลดอาภรณ์ชั้นนอกสุดที่คลุมตัวนางไว้มาห่มให้เจ้าตัวเล็กด้วยเกรงว่าจะต้องลมเย็นจนจับไข้เอา

@Aki

“ดูสิ ยังจะมาจ้องแม่ตาแป๋วอีก” อวี้ถิงหัวเราะเบาๆ “เจ้าไม่ง่วงอย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นหิวหรือไม่ แม่จะได้หยิบห่อขนมมาป้อนให้เจ้า”

@Aki

หญิงสาวหยิบขนมหม่าซูมาบิเป็นชิ้นเล็กๆ ป้อนให้เหม่ยเยี่ยน้อยทานระหว่างทาง เห็นดวงหน้ากลมกำลังเคี้ยวแก้มตุ่ยก็นึกเอ็นดูนัก คิ้วคางจมูกตาล้วนได้จากนางมาเต็มๆ จนมั่นใจว่าเติบโตมาต้องเป็นสาวงามแน่แท้ ทั้งยังเลี้ยงง่ายว่าง่ายยิ่ง อยู่กับนางมิร้องไห้งอแง เดินทางจากบ้านมาไกลถึงเพียงนี้กลับมองสิ่งรอบตัวด้วยความสนอกสนใจ

ผ่านไปได้อีกสักพัก วูฮูหยินก็สั่งให้ทั้งคณะหยุดพักสักชั่วครู่ที่ริมลำธาร อย่างน้อยก็ให้ช้างและม้าของทหารที่ตามมาอารักขาได้พักผ่อนเสียบ้าง ส่วนตัวนางเองก็เปิดรื้อสัมภาระที่นำมาจากจวน แบ่งข้าวของต่างๆ ทั้งเสบียงและขนมจัดใส่ห่อสัมภาระของลูกน้อย รวมไปถึงศาสตราวุธบางชนิดที่ตั้งใจจะให้ฝึกฝนเมื่อเติบใหญ่

“ของเหล่านี้แม่ยกให้เจ้าทั้งหมด” นางหันมาพูดกับเหม่ยเยี่ย “แต่บางอย่างเจ้ายังแตะต้องมิได้ ต้องรอให้เจ้าโตขึ้นมากกว่านี้ก่อนจึงจะมีแรงถือไหว ถึงเวลานั้นค่อยฝึกใช้ให้คล่อง ดีหรือไม่”

@Aki

อวี้ถิงหยิบเอาง้าวมรกตและหินสีเขียวออกมาให้ดู ของทั้งสองสิ่งเมื่อกระทบกับแสงตะวันก็เป็นประกายงดงามจับตายิ่ง แม้แต่พวกผู้ใหญ่อย่างเหล่าทหารที่ติดตามยังอดอุทานออกมาอย่างชื่นชมมิได้

@Aki

“เจ้าสนใจอย่างนั้นหรือ” ผู้เป็นมารดาถามยิ้มๆ อย่างรู้ทัน “เจ้าก็ควรจะสนใจอยู่หรอก เทพไป๋เหมียวมาเข้าฝันแม่ยามที่แม่ยังตั้งครรภ์เจ้า ในฝันพระนางประทานง้าวและลูกแก้วนี้มาให้ ครั้นเมื่อเจ้าเกิดมา แม่ก็เข้าใจได้ทันทีว่าที่แท้แล้ว ของทั้งสองสิ่งนี้ควรจะอยู่ในมือเจ้า”

@Aki

“แม่รู้ว่ามันสวยงามนัก…” หญิงสาวลูบศีรษะเจ้าตัวเล็กด้วยความรักใคร่เอ็นดู “แต่เจ้ามิควรจะดูที่ความสวยงามเพียงอย่างเดียว ความสวยงามอาจเป็นสิ่งลวงตา เจ้าควรจะดูของมันใช้การได้ดีหรือไม่… เพราะสุดท้ายแล้ว ประโยชน์ใช้สอยต่างหากที่จำเป็นมากกว่า อาวุธ… หรือแม้กระทั่งสิ่งของทั่วๆ ไป บางประเภทอาจดูสวยงาม แต่ก็มีไว้เพียงประดับตกแต่งเท่านั้น”

@Aki

“แต่แม่มั่นใจว่าของของลูกย่อมต้องไม่ธรรมดา”

นางเอ่ยทิ้งท้ายแต่เพียงเท่านั้น ตัดสินใจว่าทั้งหมดควรจะเร่งเดินทางต่อไปยังกวนจง ก่อนจะมุ่งเข้าสู่ฉิงโจวเพื่อที่จะไปถึงเป่ยไห่

หนทางยังอีกยาวไกลนัก...







เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไข่มุกราตรี
ฮั่นเสียทอง
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x1
x1
x1
x1
x30
x15
x6
x4
x1
x1
x100
x80
x1
x6
x16
x4
x1
x10
x30
x10
x1
x1
x10
x2
x1
x100
x5
x80
x35
x20
x25
x1
x200
x30
x600
x8
x4
x200
x400
x200
x400
x200
x22
x5
x24
x5
x210
x1
x145
x30
x20
x410
x34
x15
x124
x5
x15
x10
x2
x242
x18
x132
x43
x1
x230
x22
x8
x100
x29
x166
x2
x75
x11
x36
x8
x554
x90
x61
x276
x14
x603
x1
x685
x1137
x230
x599
x930
x720
x184
x1
x25
x10
x631
x45
x30
x35
x15
x25
x70
x500
x4
x1584
x680
x250
x469
x1023
x10
x50
x800
x15
x150
x395
x90
x300
x300
x100
x40
x58
x7
x179
x60
x21
x13
x36
x23
x937
x28
x14
x20
x10
x223
x213
x100
x11
x18
x1
x135
x83
x2
x58
x285
x77
x111
x106
x1
x123
x32
x6

24

กระทู้

140

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
385
เงินตำลึง
40970
ชื่อเสียง
6909
ความหิว
103

ใบรับรองภาษาฮั่น

ซูซาคุ
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-8 12:55:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
การเดินทางที่แสนยาวนานและของขวัญจากท่านแม่

หลังจากที่หยุดพักมาซักพักหญิงสาวผู้เป็นมารดาของเด็กน้อย ก็พาจนมาถึงป่า เด็กน้อยมองรอบๆอย่างสนอกสนใจ
แน่นอนอยู่ในวัยกำลังโต เธอย่อมอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา แถมรอบๆมันก็ดูใหญ่ไปหมด เรียกว่าโลกในมุมมองของเด็กน้อยทุก สิ่งทุกอย่างมันช่างใหญ่โตจริงๆ

แถมอากาศในฤดูนี้ถึงจะหนาวแต่ก็เย็นสบาย สำหรับเด็กน้อย และในนระหว่างที่เด็กน้อยมองรอบๆอยู่นี้เอง จู่ๆเธอก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสอันอบอุ่นที่หน้าผากของตัวเอง สัมผัสนี้คงเป็นสัมผัสที่อบอุ่นจาก มารดาของเธอ เด็กน้อยมองไปยังมารดาของเธอ พร้อมกับที่ฟังมารดาของเธอพูดไปด้วย

“เด็กดีของแม่ หากเจ้าเหนื่อยหากเจ้าง่วงก็หลับเถิด” มือข้างหนึ่งเอื้อมปลดอาภรณ์ชั้นนอกสุดที่คลุมตัวนางไว้มาห่มให้เจ้าตัวเล็กด้วยเกรงว่าจะต้องลมเย็นจนจับไข้เอา

'ท่านแม่ ช่างใจดีมากเลยคะ อยากจะพูดขอบคุณนะ แต่ดูเหมือนตอนเรายังพูดขอบคุณไม่ได้ คงต้องใช้สายตาในการสื่อสาร'
หลังจากพูดในใจจนจบเด็กหญิงตัวน้อย ก็ได้แต่มองหน้าของมารดาของเธอตาแป๋วอยู่แบบนั้น ถึงในใจเธอจะขอบคุณไปแล้วก็เถอะ

“ดูสิ ยังจะมาจ้องแม่ตาแป๋วอีก” อวี้ถิงหัวเราะเบาๆ “เจ้าไม่ง่วงอย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นหิวหรือไม่ แม่จะได้หยิบห่อขนมมาป้อนให้เจ้า”

'ขนมงั้นเหรอ..ดีเลยข้ากำลังหิวอยู่เลย'
หลังจากพูดในใจจนจบเด็กน้อย ก็พยักหน้าให้มารดาของเธอในทันที

หลังจากนั้นเด็กน้อย ก็รับการป้อนขนมจากมารดาของเธอ หลังจากลองทานดูสัมผัสแรกบอกได้เลยว่ารสหวานและหอมเต็มปากของเด็กน้อยไปหมด
ความจริงเด็กน้อยอยากจะบอกมารดา ของเธอว่ามันอร่อยมาก แต่เนื่องจากว่าเธอในตอนนี้ยังพูดไม่ได้เลยทำได้แค่มองไปรอบๆแล้วเคี้ยวขนมต่อไป
หลังจากป้อนขนมไปสักพัก จนกระทั้งเดินทางมาไม่นาน ในที่สุดขบวนเดินทางก็หยุดพัก เด็กน้อยมองมารดาของเธอที่เตรียมของบางอย่างใส่สัมภาระให้เด็กน้อย ขณะมองอยู่นั้นเอง มารดาของเธอจึงหันมาพูดกับเธอว่า

“ของเหล่านี้แม่ยกให้เจ้าทั้งหมด” นางหันมาพูดกับเหม่ยเยี่ย “แต่บางอย่างเจ้ายังแตะต้องมิได้ ต้องรอให้เจ้าโตขึ้นมากกว่านี้ก่อนจึงจะมีแรงถือไหว ถึงเวลานั้นค่อยฝึกใช้ให้คล่อง ดีหรือไม่”

'บางอย่าง ดูเหมือนว่าเราจะเห็นท่านแม่ใส่อะไรบางอย่างที่เป็นของแข็งไว้ด้วย ท่าจะหนัก ความจริงข้าอยากตอบท่านแม่ว่าดี แต่ข้าพูดไม่ได้คงต้องใช้วิธี'
หลังจากพูดในใจจนจบเด็กน้อยก็ทำได้แค่พยักหน้าให้มารดาของเธอ

อวี้ถิงหยิบเอาง้าวมรกตและหินสีเขียวออกมาให้ดู ของทั้งสองสิ่งเมื่อกระทบกับแสงตะวันก็เป็นประกายงดงามจับตายิ่ง แม้แต่พวกผู้ใหญ่อย่างเหล่าทหารที่ติดตามยังอดอุทานออกมาอย่างชื่นชมมิได้

'ของสองสิ่งนั้น มันช่างสวยงามและดูทรงพลังจริงๆ'
เด็กน้อยมองอย่างสนใจในทันที

“เจ้าสนใจอย่างนั้นหรือ” ผู้เป็นมารดาถามยิ้มๆ อย่างรู้ทัน “เจ้าก็ควรจะสนใจอยู่หรอก เทพไป๋เหมียวมาเข้าฝันแม่ยามที่แม่ยังตั้งครรภ์เจ้า ในฝันพระนางประทานง้าวและลูกแก้วนี้มาให้ ครั้นเมื่อเจ้าเกิดมา แม่ก็เข้าใจได้ทันทีว่าที่แท้แล้ว ของทั้งสองสิ่งนี้ควรจะอยู่ในมือเจ้า”

'
ของทั้งสอง ควรอยู่ในมือเรา..เทพไป๋เหมียว' เด็กน้อยเอียงคอฟังอย่างสนใจปนสงสัยไปขณะมองผู้เป็นมารดาของเธอ แน่นอนเธอเองก็ไม่รู้ว่าเทพไป๋เหมียวคือใคร

“แม่รู้ว่ามันสวยงามนัก…” หญิงสาวลูบศีรษะเจ้าตัวเล็กด้วยความรักใคร่เอ็นดู “แต่เจ้ามิควรจะดูที่ความสวยงามเพียงอย่างเดียว ความสวยงามอาจเป็นสิ่งลวงตา เจ้าควรจะดูของมันใช้การได้ดีหรือไม่… เพราะสุดท้ายแล้ว ประโยชน์ใช้สอยต่างหากที่จำเป็นมากกว่า อาวุธ… หรือแม้กระทั่งสิ่งของทั่วๆ ไป บางประเภทอาจดูสวยงาม แต่ก็มีไว้เพียงประดับตกแต่งเท่านั้น”

'ท่านแม่..ข้าจะจำคำสอนของท่านไว้'
เด็กน้อยพยักหน้าหลังได้รับฟังคำสอนจากมารดาของเธออย่างตั้งใจ

“แต่แม่มั่นใจว่าของของลูกย่อมต้องไม่ธรรมดา”

'ข้าสัญญา ถ้าข้าโตขึ้นจะไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวังคะ'
หลังจากพูดในใจจนจบเด็กน้อยก็หลับตาลงพักผ่อนไปในทันที

@Admin






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ผิดไปข้อ1
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กลยุทธ์ซุนปิน
ง้าวมรกต
ม้าวายุทมิฬ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x7
x30
x4
x5
x3
x18
x19
x1
x4
x29
x30
x3
x5
x3
x30
x21
x79
x124
x109
x11
x46
x4
x86
x2
x2
x2
x14
x15
x1

152

กระทู้

1364

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
192526
เงินตำลึง
691328
ชื่อเสียง
215458
ความหิว
1144

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
21896
ความชั่ว
2828
ความโหด
6128
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-3-31 01:04:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตั้งแต่ได้ออกมาจากวังก็ยามเช้า ไปพบชงชงก็ยามสายแล้วออกเดินทาง ผ่านเมืองฮั่นจงไปทางถนนตะวันออก
บัดนี้คือเวลาค่ำของวันนี้แล้ว ทั้งหลิงนูและชงชงต่างเดินมาถึงชานเมืองที่ชื่อวา หย่งอัน.. เป้นเมืองที่อยู่ถัดจากฮั่นจงไป แต่ระยะทางก็ไกลอยู่นะ...
เนื่องจากภูมิภาคปาสู่เป็นหุบเขาสูง การลงมายังเมืองหย่งอันก็เมืองเริ่มลงสู่พื้นราบเรื่อยๆ เพราะงั้นระยะทางจึงจากฮั่นจงมาไกลมาโขเพื่อที่จะเข้าเขตเมืองหย่งอัน...


"มาถึงเมืองจนได้.." หลิงนูมอง เมื่องที่มาถึงด้านหน้าเธอคิดว่าจะแวะดีหรือไม่..
"โฮก" ชงชงร้องขึ้น มันทำท่าไม่อยากเข้าเมือง มันคงอยากนอนด้านนอกมากกว่า
"หือ งั้นเหรอๆ...." เธอตัดสินใจเลี้ยวม้าเข้าชายป่า เพื่อพักใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งพร้อมกับชงชง


"หิวมั้ย?..." เธอหยิบเนื้อย่างมาแล้วยื่นให้มัน ชงชงเห็นของโปรดก็หยิบเนื้อย่างจากมือหลิงนูไปกิน งั่มๆๆๆๆ
ชงชงกินอย่าเหร็ดหร่อย เห็นดังนั้นแล้วหลิงนูจึงลงจากม้าแล้วหยิบหญ้าฟางให้ม้าได้กินและพักผ่อนหลังจากเดินทางข้ามเมืองมา


"คง...ไม่ได้เข้าเมืองแน่ๆ นั่นสินะ..." หลิงนูกล่าวก่อนล่ามเชือกม้าไว้กับต้นไม้ใกล้ๆ และนั่งลงใต้ต้นไม้นั่น
"คิดถึงเวลาที่เคยนอนในป่าจริงๆน้า..." เธอเอ่ยขึ้นนึกถึงเมื่อก่อนที่เธอเคยเดินทาง หรือช่วงฝึกวิชาใหม่ๆนั่นเอง...
ว่าแล้วก็หยิบผ้าผืนหนึ่งลงมาห่มตัวเอง เธอตัดสินใจนอนที่ ชายป่าริมเมืองหย่งอันนั่นเอง
ชงชงเห็นหลิงนูทำท่าทีจะนอน มันจึงนั่งพิงต้นไม้ต้นที่หลิงนูนอนด้วยข้าง  ก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นนอนราบไปกันพื้น...
ว่าแล้วตี้หลิงนูและชงชงก็หลับไปในเวลานั้นเอง...






เวลาต่อมาตอนกลางคืนใกล้เช้า หลิงนูลืมตาโผล่งตื่นขึ้นมา จู่ๆก็ตื่นได้ราวกับมีอะไรมาสะกิดก็มิทราบ จู่ๆก้ตื่นได้เองโดยอัตโนมัติ...
หลิงนูมองไปรอบๆไม่พบอะไรมีเพียงม้าและชงชงนอนอยู่ข้างๆทั้งคู่ เมืองหย่งอันด้านหน้าก็ดูมืดสนิท
เมื่อตื่นแล้วเธอคิดว่าควรจะออกเดินทางต่อเสียดีกว่า...


เธอจึงปลุกชงชงกับม้าตนเองให้ตื่นขึ้น แจกจ่ายอาหารเช้าให้ทั้งสองหายหิวและก็ปล่อยให้มันหายงัวเงียก่อน สักพักแล้วออกเดินทางต่อไปจากบริเวณนั้น ..มุ่งไปทางตะวันออกเรื่อยๆโดยไม่ได้แวะเมืองใด..
เพราะเสบียงน่าจะพออยู่... ถ้าหากเสบียงไม่พอแล้วก็น่าจะแวะเมืองข้างหน้าด้วยน่าจะดี...


@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
กระดิ่งสวรรค์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x18
x6
x1
x2
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x160
x360
x260
x160
x3
x1
x45
x9
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x1
x3
x1
x26
x2
x3
x1
x2
x60
x4
x3
x100
x210
x210
x100
x9
x10
x57
x10
x1
x5
x4
x10
x9
x4000
x150
x5
x8
x64
x121
x4
x138
x400
x151
x1400
x43
x18
x7
x1302
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x58
x1452
x120
x26
x480
x8
x1800
x19
x43
x15
x45
x8
x1402
x800
x1400