ดู: 1485|ตอบกลับ: 34

{ นอกเมืองฉางอัน- ป่าตะวันออก } ชายป่าฝั่งตะวันออก | น้ำตกยวนยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-20 12:17:29 |โหมดอ่าน



น้ำตกยวนยาง

{ ชายป่าฝั่งตะวันตก }








【น้ำตกยวนยาง】
ป่ารอบนอกทางทิศตะวันออกของนครหลวง
มีทัศนียภาพตระการตา ขุนเขาที่อุดมสมบูรณ์
ให้กำเนิดแหล่งน้ำใสบริสุทธิ์สายหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไปจากตาน้ำ
กลายเป็นน้ำตกขนาดกลาง มีผู้สุนทรีย์มาจัดสร้างศาลามุง
กระเบื้องไว้ใช้ผ่อนคลาย ในฤดูใบไม้ผลิจะพบ
เหล่านกยวนยางจับคู่กันว่ายคลอเคียง เกิดเป็นภาพหวานชื่น
งามตาที่รังสรรค์โดยธรรมชาติ นับเป็นอีกหนึ่งสถานที่
นอกเมืองฉางอัน ที่คู่รักนิยมพาคนรู้ใจมาเที่ยวเล่น







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463854
เงินตำลึง
2146641649
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483356

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-20 15:23:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
PART CCXXXIII


     หลังจากทำธุระเสร็จอย่างสบายใจ ซูเทียนเหมินก็เข้าป่าฝึกวิชาต่อ นานแล้วที่ไม่ได้มาสงบจิตใจคนเดียวเช่นวันนี้ ไม่ใช่ว่าอยู่กับถิงเอ๋อห์และอาเค่อนั้นไม่ดี แต่บางทีเขาก็อยากจะปลีกวิเวกทำจิตใจให้สงบด้วยตัวตนเดียวบ้างก็เท่านั้น
     ชายหนุ่มเดินตามทางมาเรื่อยๆ อย่างระมัดระวังไม่ให้เดินไปเหยียบงูเงี้ยวเขี้ยวขอให้มันแว้งกลับมาฉกขาเข้า เจ้าฉูจู๋ร์สุนัขป่าสีขาวคู่ใจวิ่งตามเขามาต้อยๆ มันดูจะสนุกสนานกับการไล่งับแมลงและผีเสื้อฤดูหนาว แต่แล้วหูทั้งสองข้างของมันก็ตั้งชันขึ้นก่อนจะพาวิ่งนำไปด้านหน้า
     "เฮ้ย! ฉูจู๋ร์จะวิ่งไปไหน?" เรียวขายาวๆ ทั้งสองข้างวิ่งตามเจ้าขาวไป ทุกครั้งที่มันแสดงอาการแบบนี้มักจากพาไปเจอศพหรือไม่ก็โครงกระดูก ในใจของเทียนเหมินคิดแค่ว่า 'ไม่นะ ไม่เอาศพ ไม่เอาคนตาย!' แม้อยากจะวิ่งหนีแต่เขาก็ทิ้งเจ้าหมาอ่อนหัดที่ไม่เคยแม้แต่ออกล่าอาหารเองไว้ในป่าตัวเดียวไม่ได้
     เส้นทางที่มันพามาไม่คุ้นเคย เขาไม่เคยมาทางนี้มาก่อน แต่ทว่ายิ่งวิ่งไปข้างหน้าเท่าไรก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่งดังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น

ซู่

     และเมื่อวิ่งมาจนถึงสุดทาง ก็พบกับศาลาเก่าสีแดงที่เป็นปริศนา ตั้งอยู่ท่ามกลางน้ำตกหลายสายที่ไหลลงมาจากหุบเขา ในใจชายหนุ่มนึกหวาดๆ อยู่ไม่น้อยว่าที่ใต้ศาลาจะมีทางลับอะไรหรือเปล่า แต่เจ้าสี่ขาที่นำมากลับวิ่งเลยไปยังขั้นบันไดที่ลงไปยังแอ่งน้ำ
     "โฮ่ง!" ฉูจู๋ร์หันมาเห่าเรียกพร้อมกับกระดิกหางเรียกด้วยความดีใจ ท่าทางว่าเจ้าหมาป่าหิมะจะอยากกระโดดลงไปเล่นน้ำเย็นๆ เป็นแน่แท้
     "หึ อยากเล่นน้ำงั้นสินะ พามาที่ดีๆ ก็เป็นนี่หว่าแกน่ะ" ร่างสูงใหญ่เดินไปหาเจ้าขาวพร้อมกับอุ้มมันขึ้นมาจับฟัดขนขาวๆ นั้นอย่างมันมือจนสุนัขป่าดิ้นไปมาใหญ่ด้วยความจักจี้
     วงแขนแกร่งปล่อยให้มันหลุดออกไปเป็นอิสระก่อนจะทอดสายตามองไปยังม่านน้ำที่สาดกระเซ็นลงมาตามแรงโน้มถ่วง ความงามที่ธรรมชาติสรรค์สร้างช่างงดงามตรึงตาตรึงใจจนไม่อาจละสายตา ละอองน้ำเป็นฝอยๆ ราวกับสายฝนอันชุ่มฉ่ำกระเด็นปะทะใบหน้า แม้จะชื่นชอบความหนาวเย็นสดชื่นเพียงใดแต่เขาก็ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเสียด้วย เช่นนั้นหนทางเดียวที่จะดื่มด่ำกับความสดชื่นท่ามกลางฤดูหนาวคงไม่พ้นกับการ เปลือยกาย...
     ที่นี่ไม่มีใครอยู่ และดูแล้วคงไม่มีวี่แววว่าจะมีใครผ่านมา ถึงแม้จะมีศาลาตั้งอยู่ตรงนี้ก็เถอะ เทียนเหมินแทบไม่คิดอะไรเลย เขาเปลื้องผ้าออกจนหมดไม่มีสิ่งใดติดตัวแม้แต่ผ้าโพกศีรษะ ชุดของเขาถูกยัดไว้ที่ด้านใต้ของศาลาเพื่อหลบละอองน้ำจากที่สูง เมื่อทุกอย่างพร้อม ใจพร้อม เขาก็กระโดดตู้มลงไปในสระน้ำด้านล่างทันที

ตู้ม!!

     ฉูจู๋ร์กระโดดตามลงมาแล้วตะกุยน้ำด้วยขาทั้งสี่แหวกว่ายในธาราเย็นเฉียบอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน เทียนเหมินที่ตัวเย็นอยู่แล้วไม่ค่อยได้พบเจอกับอะไรที่เย็นกว่ามานานมากแล้ว ปกติสิ่งที่เขาสัมผัสได้คือความร้อนของอากาศที่สูงกว่าอุณหภูมิของร่างกายแม้ว่าอากาศจะไม่ได้ร้อนก็ตาม และแน่นอนมันไม่ส่งผลดีต่อร่างกายผิดมนุษย์มนาของเขาเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นการกระโดดลงไปแช่น้ำเย็นๆ ท่ามกลางฤดูหนาวมันก็ชื่นใจเสียเหลือเกิน
     "ฮ่าห์!" หลังจากที่ดำผุดดำว่ายในน้ำเล่นพักหนึ่งก็น่าจะได้เวลาสำหรับฝึกวิชาเสียที และยิ่งอากาศเย็นๆ แบบนี้แหล่ะที่จะได้รับปราณเย็นจากธรรมชาติอย่างเต็มที่
     เทียนเหมินปีนขึ้นไปนั่งบนโขดหินหลังม่านน้ำตก เคยได้ยินมาว่าเหล่าจอมยุทธ์หรือยอดนักสู้มักจะฝึกสมาธิด้วยการนั่งสมาธิท่ามกลางน้ำตกเพื่อสงบจิตใจ เขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน อย่างว่าแหล่ะ ก็เขาไม่ได้เป็นทั้งจอมยุทธ์และนักสู้ จะเป็นก็แต่พ่อค้าธรรมดาๆ ที่ได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องของยุทธจักรบ้างเล็กน้อยก็เท่านั้น
     ที่ชายหนุ่มต้องหมั่นเดินลมปราณเย็นไม่ใช่เพื่อให้ตนเองเป็นจ้าวยุทธภพ แต่เพราะร่างกายของเขาต้องกักเก็บไอเย็นเอาไว้ตลอดเวลา หากรับปราณร้อนมากเกินไปร่างกายของเขาอาจแตกสลายไปเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งได้ จะพูดว่าเป็นการเดินลมปราณหยินเพื่อเยื้อชีวิตตนเองก็คงไม่ผิดนัก
     เทียนเหมินหลับตาทำสมาธิเดินลมปราณหยินกำหนดให้ความเย็นอยู่ที่ปลายจมูกกักเอาไว้ถึงร้อยตามขั้นตอนปฏิบัติ และเมื่อไอเย็นในร่างกายมากพอก็ทำการเดินปราณเย็นไหลเข้าสู่ทุกส่วนของร่างกาย 'หายใจเข้าออกผ่อนคลาย ตั้งจิตให้เตรียมพร้อม ใจนิ่ง ดังน้ำแข็ง แม้ฟ้าถล่ม ก็ไม่หวั่น ดวงจิต ไร้พัวพัน สุขกายสบายใจ'
     ไอความเย็นแผ่นซ่านออกมาจนทั่วเป็นม่านหมอกสีขาวจางๆ สายน้ำที่ไหลลงมาปะทะร่างกายเย็นจัดขั้นกว่าปกติ บางส่วนเกาะเป็นสะเก็ดน้ำแข็งเล็กๆ แต่ไม่มากพอที่จะทำให้ทั้วทั้งสระแห่งนี้กลายเป็นผืนน้ำแข็ง และเมื่อเข้าสมาธิได้ก็ยากจะมีสิ่งใดปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
     

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

1303

กระทู้

4673

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19576339
เงินตำลึง
27750
ชื่อเสียง
305319
ความหิว
2457

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
25938
ความชั่ว
8409
ความโหด
54203
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2017-11-20 18:59:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เฮ่าเฮ่าตะลุยยุทธจักร

11

พบพานหมีหิมะ

++++++++++++++++++++++++++++

ทุกการเดินทางมีความเสี่ยง

หลังก้อนหิน ในป่ากว้างรึแม้แต่ท้องทุ่งร้างที่ท่านไปถึง

อีกไม่กี่อึดใจอาจมีสิ่งที่ไม่คาดคิด หรือคนที่ไม่คาดฝันโผล่ออกมาได้เสมอ

เสมือนทอยลูกเต๋าแล้วยากจะคาดเดาแต้มที่ออก

การพบ 'หมี' ก็เช่นกัน....

+++++++++++++++++++++++++++++++

      หลังจากผิดหวังเมื่อสอบถามชาวบ้านแล้วพบว่า เส้นทางสายหลักเข้าสู่ฉางอันนั้นไม่มี 'แหล่งน้ำ' ที่จะหาปลาสดตามคุณภาพที่เขาต้องการได้เลย  อย่าดูหมิ่นว่าการเลือกแหล่งน้ำที่ปลาอาศัยเป็นเรื่องจุกจิก เสิ่นหลิงเฮ่าเติบโตในแดนเจียงหนานอันพรั่งพร้อมไปด้วยแหล่งน้ำธรรมชาติชั้นเลิศ สัตว์น้ำในแดนใต้ได้รับแร่ธาตุบำรุงจนอ้วนพี อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เงียบสงบไร้สิ่งรบกวน ได้ออกกำลังว่ายไปมาในน้ำใสสะอาดทุกวันย่อมให้รสชาติที่ดีกว่าอยู่แล้ว

         ปลาร่าเริงอุดมเนื้อย่อมอร่อยกว่าปลาผอมๆ ที่แทะหนสองหนก้างก็โผล่แน่นอน

         ด้วยหมายใจจะหาของโปรดทาน หลิงเฮ่าจึงเดินออกนอกเส้นทางหลักจากศาลเทพธิดาไป๋เหมียว เข้าสู่ชายป่าฝั่งตะวันออกของนครฉางอัน ที่ชายหนุ่มได้ทราบมาว่ามีน้ำตกใสสะอาดแห่งหนึ่งซ่อนตัวอยู่ริมแนวเขา แม้ชื่อเรียกขานออกจะพิลึกไปสักนิดก็ตาม....

         เสียงซู่ของน้ำปริมาณมากตกกระทบชัดเจนขึ้นทีละน้อย หลิงเฮ่าได้กลิ่นของความชื้นในอากาศที่ใกล้เข้ามา ดั่งขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่รอวันถูกค้นพบ

       "โอ้....จัดว่าใช้ได้! เดินมาไม่เสียเที่ยวแล้วเรา" มิผิดเลย.... น้ำตกแห่งนี้ตั้งอยู่ริมแนวเขา ลดหลั่นลงเป็นชั้นเกิดเป็นทิวทัศน์ตระการตา ศาลาไม้แดงหลังน้อยตั้งอยู่ไม่ไกล คาดว่ามีผู้แวะเวียนมาที่แห่งนี้เป็นครั้งคราว หลิงเฮ่าเปรมปรีด์ยิ่ง! รีบจัดวางสัมภาระและกล่องกู่ฉินลงบนน้ำตกชั้นหนึ่ง ก่อนจะเริ่มภารกิจ 'หาวัตถุดิบ' ขึ้นที่ริมน้ำตก

       "ลา ลา ล้า เฮ่าอาบน้ำริมธาร
งานก็ไม่มีทำ แล้วตำลึงก็ไม่มีทาน~
ลา ลา ล้า จับปลาปิ้งริมธาร
จานก็ไม่มีใช้ แล้วกันไปแทะปลาเพียวๆ~"
         ด้วยความชำนิชำนาญและอุปกรณ์การปรุงที่พกติดตัวอยู่เสมอ เหล่าปลาที่ย่างเสร็จแล้วหนังกรอบกำลังดีเมื่อลอกออกจะพบเนื้อสีเหลืองนวลชวนให้น้ำลายสอ หลิงเฮ่าทานไปแล้วสองตัวเหลืออยู่อีกสี่ เขาตั้งใจว่าชำระล้างร่างกายเสร็จค่อยทานต่อ
         เนื่องว่าปีศาจนิทราแพ้ความเย็นเป็นที่สุด แม้แอ่งน้ำใสแจ๋วเบื้องหน้าจะดูเชื้อชวนให้ตนโดดลงไปเริงธารมากเพียงใด เขาก็ไม่สามารถทำได้ เว้นอยากเป็นวิญญาณเฝ้าน้ำตกแห่งนี้
          ด้วยไม่มีภาชนะรอง หลิงเฮ่าจึงได้แต่คลายเสื้อลงและนำผ้าผืนหนาชุบให้ชื้น ก่อนใช้กองไฟผิงให้คลายความเย็นลงจึงนำมาเช็ดเนื้อตัวได้ นี่เป็นวิธีที่เขาใช้ตลอดหน้าหนาวกรณีไม่มีน้ำอุ่นอาบ และขณะที่ชายหนุ่มผมเงินกำลังฮัมเพลงอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นเอง....
           ตู้ม!!! ซ่าา!!!
           "......." หลิงเฮ่านั่งเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยมิทราบว่า ใคร รึ อะไร กระแทกลงน้ำตกชั้นที่สูงขึ้นไป....แล้วเกิดคลื่นน้ำซัดลงหัวเขาพอดิบพอดี
           "...แม่ย่ามันเอ๊ย! ชุดข้าเปียกหมดแล้ว!!" ห่อสัมภาระแน่นอนว่าหลบไม่ทันเช่นเดียวกัน ต่างเจิ่งนองไปด้วยอานุภาพคลื่นยักษ์เมื่อครู่ ไหนใครบอกไหว้สักกะระเทพเจ้าแล้วจะมีแต่เรื่องดีดีไง นี่มันอะไรกัน! เขาจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยน
             เรือนผมสีเงินลู่แนบใบหน้าดั่งกอสาหร่ายทะเล หลิงเฮ่าปัดออกส่งๆ ไม่ได้การแล้วอาการกลัวความเย็นของร่างกายเขามิใช่เรื่องล้อเล่น ขืนนั่งเปียกอยู่ตรงนี้มีหวังได้แข็งตายในหนึ่งเค่อ ขณะกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อ...
              "หงิง...." เสียงงุ้งงิ้งของสัตว์ทำเขาหันไปพบเข้ากับหมาป่าสีขาวตัวหนึ่ง สภาพของมันไม่ต่างจากตัวหลิงเฮ่าในยามนี้คือ 'ชุ่มฉ่ำ'
              อืม....หนังหมาป่าจะอุ่นหว่าไหมนะ
              "หงิงๆๆๆ" มันจ้องมองเขาก่อนจ้องไปที่ปลาย่างสี่ตัวนั้น เชิงว่า 'ขอนะ ขอได้ไหม ขอนะนะ' ชายหนุ่มนึกฉงน เป็นสุนัขป่ารู้ภาษา รึจะมีคนฝึก...ไม่สิ รึว่ามากับเจ้าของ!
             "จะยกทั้งหมดนั้นให้ก็ได้ หากว่าเจ้านำทางข้าไปพบเจ้าของ" สุนัขป่าขยับหูตั้งพยักหน้าหงึกๆ เขาจึงส่งปลาทั้งสี่ไม้ให้ มันกระดิกหางหยอยๆ ก่อนจะออกวิ่งนำไปยังชั้นที่สูงขึ้น


               หลิงเฮ่าคาดการณ์ไม่ผิด... เป็นสุนัขป่าที่มีคนเลี้ยงไว้ และ....เขากำหมัดกรอด ตัวสั่นสะท้านไม่ทราบด้วยแรงโทสะหรือความหนาวเย็นเพราะต่างผสมปนเปกันไปหมด
                ใต้น้ำตกมีคนบ้า....
            และคนบ้าผู้นั้นกำลังนั่งหลับตาแก้ผ้าแช่น้ำตกอยู่ กลางฤดูหนาว...
             โดยไม่ต้องพึ่งการคิด หลิงเฮ่ารู้ได้ทันทีว่าหนึ่งนายหนึ่งสัตว์เลี้ยงนี่ล่ะ! (หนึ่งหมาป่าหนึ่งหมีป่า?)คือตัวการที่ทำเขามีสารรูปน่าอนาถเช่นนี้!!!
            "...นี่!! ท่านผู้นั้น!!" เสี่ยวเฮ่าตะโกนเรียกอีกฝ่ายด้วยเสียงอันดังร่วมห้าครั้ง แต่ชายร่างใหญ่บนโขดหินนั้นก็ยังไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมอง ปล่อยให้ม่านน้ำไหลผ่านมัดกล้ามอยู่เช่นนั้น
             "ถ้ายังไม่ตอบ...เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ!" แม้จะทราบดีว่าการรบกวนเวลาพักผ่อนของผู้อื่นเป็นเรื่องเสียมารยาทอย่างที่สุด แต่ใครใช้ให้ฝ่ายนั้นมารังแกเขาก่อนกันเล่า!
              หลิงเฮ่าเดินปราดเข้าไปทันที รู้สึกแปลกอยู่บ้างที่ยิ่งเข้าไปใกล้มากเท่าใด กระไอความเย็นโดยรอบกลับยิ่งเพิ่มขึ้น และเมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย ก็พบว่าลมหายใจของตนเองกลายเป็นไอสีขาวไปเรียบร้อย
                  "ท่าน! ตื่นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!" ไม่ไหวแล้ว... ที่ตรงนี้เย็นจนเกินไป ความหนาวเสียดกระดูกจนยากที่จะขยับตัว สายน้ำด้านล่างเข่าลงไปแทบจะสูบเอาชีวิตไปจากตัวเขา ไม่มีเวลาแล้ว...
                "....เช่นนี้ก็ขออภัยด้วย มีแต่ต้องล่วงเกินแล้ว!!" หลิงเฮ่ารวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่ฟาดเข้าที่กกหูอีกฝ่ายโดยแรง
                 ผู้ที่นั่งอยู่จ้องกลับมาด้วยดวงตาสีฟ้าครามในทันที แววดุดันฉายชัดเจนหากว่าเป็นสนามรบคงได้เห็นเลือดกันแล้ว
                  "ช่วย....ช่วยข้าด้วย" ริมฝีปากหลิงเฮ่าซีดขาว ทั่วทั้งกายเผือดสีดั่งกระดาษบางๆ
                  @KABUTO
                      "....พอจะมี..ชุดให้ยืมเปลี่ยนรึไม่....ข้า"
                  ข้าไม่ไหวแล้ว....หนาวบรรลัย
                  กล่าวได้เพียงเท่านั้นเสี่ยวเฮ่าก็เสียศูนย์ ตาดำเหลือกขึ้นด้านบน หมดสติล้มตัวเข้าใส่อีกฝ่ายในทันที
                        @KABUTO
@Admin



(3) ฮั่ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดฮุ่ยหวางเวิงจู
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
รูปปั้นเทพีวีนัส
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x7
x26
x13
x2
x39
x37
x38
x18
x1260
x65
x16
x136
x1
x1
x2
x3
x63
x1
x15
x2
x85
x33
x888
x1
x1
x17
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4
x3
x62
x348
x6
x11
x6
x20
x15
x46
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x28
x1
x2
x1
x3
x1
x1
x3
x1
x52
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x3
x7
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x160
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x8
x120
x1
x7
x5
x20
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2203
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x39
x15
x100
x9
x18
x333
x1895
x261
x2025
x1305
x323
x2260
x2
x8100
x363
x89
x103
x8
x75
x146
x3275
x129
x306
x392
x2751
x2039
x20
x1670
x8
x503
x1756
x9
x1
x28
x4865
x2494
x11
x62
x7299
x51
x9999
x1805
x48
x3
x164
x15
x1043
x1
x1
x2805
x2
x1
x2425
x14
x33
x27
x681
x470
x581
x30
x156
x376
x38
x53
x6
x1180
x1503
x8209
x967
x200
x590
x200
x54
x53
x2365
x1
x1850
x2879
x5727
x672
x273
x7290
x9999
x563
x51
x90
x4277
x24
x15
x67
x179
x1000
x14
x3833
x2985
x1242
x1413
x9999
x2466
x3060
x2193
x1880
x2540
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8334
x2225
x3838
x1804
x146
x2795
x4388
x4005
x2005
x3703
x1642
x524
x2126
x518
x224
x1198
x327
x3
x24
x9
x1490
x78
x50
x4972
x840
x2
x730
x9999
x2611
x2
x35
x2139
x3548
x7097
x409
x7071
x4370
x543
x885
x1784
x637
x10
x1010
x2629
x2940
x687
x96
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x8298
x9436
x1807
x9999
x199
x24
x8811
x20
x5805
x22
x8
x1369
x259
x24
x9
x99
x31
x9
x841
x3805
x8
x30
x207
x870
x86
x2607
x2108
x126
x18
x1437
x2578
x2353
x3
x283
x3676
x2540
x333
x7884
x514
x396
x3940
x5154
x9999
x10
x2266
x2447
x5805
x7800
x3380
x1341
x26
x3330
x905
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x41
x4356
x9999
x9999
x9999
x3155
x1929
x107
x3200
x8
x3696
x38
x3223
x4019
x755
x1
x756
x1514
x531
x951
x5145
x2254
x4685
x5004
x9999
x5756
x9999
x3109
x2225
x2034
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x25
x1929
x4301
x713
x1
x4547
x6527
x67
x9999
x674
x1393
x1065
x6468
x103
x3483
x865
x450
x102
x825
x275
x8
x181
x27
x9999
x1123
x2060
x3334
x195
x663
x454
x104
x1201
x1292
x9999
x3550
x1482
x1230
x889
x223
x9999
x1720
x9999
x129
x713
x2427
x2

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463854
เงินตำลึง
2146641649
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483356

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-21 03:29:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
PART CCXXXIV


ใจประหนึ่งวารี   ....  แม้ฟ้าถล่มไม่ไหวหวั่น
ผงธุลีไม่ต้องติด   ....  ไม่มีสิ่งใดรบกวน
จิตไร้ลักษณ์   ....  สำนึกมั่นคง
นิ่งสงบ   ....  ปราศจากสรรพสิ่ง
ใจปราศจากสิ่งรบกวน   ....  สำนึกไร้อุปสรรค
ประหนึ่งสายน้ำสยบสรรพสิ่ง

     บทกลอนเหล่านั้นคือเคล็ดวิชาในน้ำแข็ง ที่ผู้สำเร็จวิชาหมั่นภาวนาให้จิตเข้าถึงความนิ่งสงบปราศจากสิ่งใดรบกวน หากจิตนิ่งสงบแม้ฟ้าถล่มก็มิอาจทำให้หวั่นเกรง ผงธุลีในที่นี้อาจจะหมายถึงเหล่าอริศัตรูหรือปัญหาที่มากวนใจก็ไม่อาจเข้ามาทำร้ายได้หากจิตสงบนิ่ง จิตใจไม่มีวอกแวกหวั่นไหวให้กิเลสตัณหาเข้ามาครอบงำ จิตสำนึกแน่วแน่มั่นคง ไม่ยึดติดกับสิ่งใดๆ ทั้งปวง
     เพียงแค่จิตนิ่งสงบก็ไร้อุปสรรคเข้ามาย่างกราย เพียงแค่ตั้งมั่นจิตให้คงที่ก็เปรียบเสมือนสายน้ำอันแรงกล้าพัดพาเอาทุกอย่างออกไป ถึงแม้จิตจะนิ่งสงบเพียงใดแต่ก็ยกเว้นเสียว่า...

ผั๊วะ!!!

     แรงมือของใครบางคนตบเข้าที่บ้องหูของซูเทียนเหมินจนหน้าเขาแทบจะคว่ำกลิ้งลงมาจากโขดหิน แต่ดีที่มือแกร่งพยุงร่างของตัวเองไว้ได้ทัน ด้วยแรงนั้นทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ทันที แต่ด้วยแรงตบนั้นก็ทำเอาเขารู้สึกวิ้งข้างในหู
    "เฮ้ย!! อะไรวะ!?!!" น้ำเสียงแข็งกร้าวตวาดลั่นหันสายตาคมกริบมองคนที่เข้ามาทำร้ายด้วยสายตาของสัตว์ป่า คนที่มาทำร้ายเขาคือชายร่างโปรงในชุดผ้าสีเข้มแนบเนื้อ และเกศาสีขาวโพลนที่แนบลู่ลงมาด้วยความเปียกปอน ฝอยน้ำที่ซัดกระเซ็นลงมาทำให้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัด
     "ช่วย....ช่วยข้าด้วย" ริมฝีปากของชายผู้นั้นซีดขาว ทั่วทั้งกายเผือดสีดั่งกระดาษบางๆ ก็แน่ล่ะ น้ำตกที่เขาอยู่ได้รับไอเย็นเข้าไปเต็มๆ คงยากที่คนธรรมดาจะทานทนไหว
    'ว่าแต่.. แล้วลุยน้ำเข้ามาทำไม?' เทียนเหมินขมวดคิ้วพลางคิดในใจ เก็บความสงสัยเอาไว้เพราะดูเหมือนว่าชายตรงหน้าจะขอความช่วยเหลือ "หา?"
     "....พอจะมี..ชุดให้ยืมเปลี่ยนรึไม่....ข้า" กล่าวได้เพียงเท่านั้นชายหนุ่มปริศนาก็เสียศูนย์ ตาดำเหลือกขึ้นด้านบน หมดสติล้มตัวเข้าใส่อีกฝ่ายในทันที แต่ด้วยสัญชาติญาณบางอย่างของมนุษย์ที่สั่งให้เทียนเหมินเบนตัวหลบเมื่อมีคนล้มใส่ ทำให้ชายผู้นั้นล้มคว่ำหน้าลงไปกับพื้นน้ำ ฟองอากาศเล็กๆ ลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำตามจังหวะการหายใจ
     "เฮ้ย!!!" ไม่มีเวลาให้คิดมากนัก เทียนเหมินรีบกระชากชายคนนั้นให้ขึ้นมาเหนือน้ำทันที "ท่านลุง.. ท่านลุง... ตายหรือยัง?" มือแกร่งตบที่สันกรามของอีกฝ่ายเป็นการเรียกสติเบาๆ เพราะเห็นว่าเรือนผมของอีกฝ่ายขาวหงอกไปทั้งหัวจึงคิดว่าเป็นชายชราอายุปาไปหกสิบ แต่พอมองใบหน้าดีๆ แล้วอีกฝ่ายกลับดูเยาว์วัยกว่าตนเองเสียอีก
     @LingHao
     "แย่ล่ะ..." เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สติชายหนุ่มร่างสูงใหญ่จึงแบกอีกฝ่ายพาดบ่า แล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดสองขั้นพุ่งตัวจากม่านน้ำตกออกไปยังริมตลิ่งในครั้งเดียว ข้างๆ กันนั้นมีกองไฟสุมอยู่ ตรงนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากเทียนเหมินและชายแปลกหน้า หากเดาไม่ผิดกองไฟนี้คงเป็นชายผู้นี้ที่ก่อเอาไว้สำหรับการย่างปลา แต่ว่าปลาหายไปไหนแล้วล่ะ?
     ดวงตาสีครามมองไปเรื่อยๆ เห็นซากปลาตกเกลื่อนกลาดบนพื้น เมื่อมองขึ้นมาอีกหน่อยก็เห็นว่าฉูจู๋ร์สุนัขป่าสีขาวของตนเองนั้นกำลังแทะปลาอย่างเอร็ดอร่อย
     "ให้ตายสิ แกก่อเรื่องอีกสินะ..." เทียนเหมินบ่นพึมพำออกมาพร้อมกับนิ่วหน้า หูข้างที่ถูกตบยังคงไม่ได้ยินเสียงเพิ่มเติมคือความปวดจี๊ดอยู่ภายใน ไม่แน่ว่าเยื่อแก้วหูอาจจะฉีกจากแรงดัน
     "เวรเอ้ย ปวดเป็นบ้า..." มือหนายกขึ้นกุมใบหูของตัวเองไว้ก่อนที่จะวางชายผมขาวลงกับพื้นหญ้าให้นอนหงาย เมื่อจับสัมผัสตามร่างกายก็พบว่าของเขาเย็นเฉียบเหมือนกับคนเพิ่งฝ่าหิมะมา แม้อุณหภูมิจะอุ่นกว่าตนเองอยู่มากนักแต่ก็นับว่าน่าเป็นห่วงสำหรับมนุษย์ปกติทั่วไป
     @LingHao  
     เทียนเหมินปล่อยให้อีกฝ่ายนอนไปก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อผ้าจากศาลา สวมกางเกงสีเข้มไว้ ส่วนเสื้อตัวบนคงต้องสละให้อีกคน... โชคดีที่อีกฝ่ายเป็นบุรุษจึงไม่ต้องทำใจที่จะถอดเสื้อผ้าให้ ชุดของเขาชุ่มไปด้วยน้ำที่เย็นจัดแถมบางส่วนยังมีเกล็ดน้ำแข็งที่เหมือนกับเกล็ดหิมะติดอยู่ด้วย แม้ว่ามันจะละลายไปเองได้แต่ถอดออกให้หมดน่าจะดีที่สุด
     @LingHao
     เรือนกายอันเปลือยเปล่าของชายหนุ่มคงไม่อาจทำให้ชายหนุ่มที่ปฐมพยาบาลเกิดความรู้สึกถึงตัณหาราคะขึ้นมาได้ เพราะการช่วยเหลือชีวิตเป็นสิ่งสำคัญจนไม่อาจละสมาธิไปกับสิ่งอื่น เทียนเหมินรีบนำเสื้อตัวบนของตนเองห่อหุ้มร่างกายนั้นเอาไว้เพื่อเพิ่มความอบอุ่นแม้มันจะเหม็นอับไปสักหน่อยจากการเดินทางคลุกฝุ่นคลุกดิน แต่ก็ดีกว่าปล่อยเอาไว้ให้หนาวตาย ผ้าโพกศีรษะสีเขียวเข้มนำมาพันไว้รอบคอและอก อย่างน้อยหากภายในฟื้นฟูได้เร็วภายนอกย่อมอบอุ่นขึ้นตาม  
     @LingHao
     ร่างสูงถอยหลังออกมา เขาไม่อยากฆ่าคนตายโดยที่ไม่เจตนา กฏหมายต้าฮั่นฆ่าคนตายมีความผิดต้องชดใช้ด้วยชีวิต หากไม่อยากต้องโทษตายตามก็คงต้องเลือกว่าจะอำพรางศพแบบไหน เตะลงน้ำให้ขึ้นอืดไป หรือว่าจะฝังเอาไว้แถวๆ นี้เพื่อหนีความผิด แต่อย่างไรก็แล้วแต่ ไม่ให้มีใครตายก็คงจะดีกว่า
     เสื้อผ้าของอีกฝ่ายยังคงเปียกชุ่มอยู่หากไม่บิดให้หมาดแล้วตากให้แห้งคงไม่สามารถใส่กลับได้ เทียนเหมินทำตามนั้นก่อนจะนำไปแขวนตากไว้บนกิ่งไม้ ถึงแม้ว่ามันคงจะแห้งไม่ง่ายแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย จากนั้นก็คงได้แต่รอให้ชายผู้นี้ฟื้นขึ้นมาเท่านั้น...
     @LingHao


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +10 ความหิว -24 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 10 -24 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

1303

กระทู้

4673

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19576339
เงินตำลึง
27750
ชื่อเสียง
305319
ความหิว
2457

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
25938
ความชั่ว
8409
ความโหด
54203
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2017-11-21 06:11:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2017-11-21 06:20

เฮ่าเฮ่าตะลุยยุทธจักร
11-2
คนกับหมี
++++++++++++++++++++++

             หนาว....
            โครตหนาว.... หนาวโว้ยย!!"
     ภายหลังจากสติสัมปชัญญะวูบดับลงดั่งหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า หลิงเฮ่าพบว่าตนเองใกล้เข้าสู่ความตายไปทีละก้าว
            อย่างเหน็บหนาวและอ้างว้าง....
     ขณะห้วงน้ำสีหมึกตรงเข้ากลืนกินความนึกคิดไปเกินครึ่ง เขารู้สึกได้ยินเสียงเรียกของใครบางคน
           'ไม่คุ้นหูเลยสักนิด ใครกันนะ....เตี่ยหรอ? รึว่าพี่ฉางชิง?' เขาพยายามขยับเปิดเปลือกตามล ทว่าคล้ายร่างกายไม่ใช่ของตนเอง แข็งท่อไม่ยอมฟังคำสั่ง ความสิ้นหวังเข้าเกาะกุมดวงใจนี้ทีละน้อย ละน้อย
          อีกครั้งที่มีเสียงเรียกจากภายนอก เสียงนั้นแผ่วเบาในประสาทที่ด้านชา การรอคอยให้ถึงเวลาของตนนั้นทรมานยิ่งกว่าความตายอย่างเฉียบพลัน
         'หึ...สมน้ำหน้า' เขาเย้ยหยันตนเอง ด้วยววล่าเสียแรงที่ชีวิตกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี กลับต้องมาสละชีพอยู่ไกลจากบ้านเกิด หากเขาจากไปสักกี่วัน รึอีกกี่เดือนกว่าคนที่บ้านผู้นั้นจึงจะทราบข่าวกันนะ?
        มิใช่ว่าไม่ทราบเรื่องอาการหวั่นความเย็นของตัวเขานั้นคนละเรื่องกับคนธรรมดาสามัญ  แต่เป็นผลสืบเนื่องมาจากพิษชนิดหนึ่งในร่าง.... ที่แพ้ความเย็นรุนแรง แค่ตากหิมะสักสามเค่อเสิ่นหลิงเฮ่าผู้นี้ก็คงเหลือแต่นามแล้ว
   
  
    "....อือ" คล้ายว่าเขาจะยังไม่ตาย? ...เช่นนั้นเป็นผู้ใดกันที่ช่วยเขาเอาไว้ หลิ่งเฮ่าเพียรพยายามอยู่นานกว่าจะเรียกคืนประสาทสัมผัสในร่างได้ส่วนหนึ่ง ตามเรือนกายคล้ายมีบางสิ่งมาสัมผัส ให้ความรู้สึกแปลกๆ อยู่ร่ำไป

      เมื่อยามที่ตัวเสื้อถูกถอดออก เขาก็เริ่มได้สติ
      ในเวลาที่เขาลืมตาขึ้นมาก็พบเข้ากับ... เรือนกายอันเปล่า มีเพียงผ้า..ขี้ริ้ว(?) ที่เขาบอกได้ทันทีหลังจากกจากกลิ่นของมัน วางคลุมตัวอยู่่
     
      เสี่ยวเฮ่ายังคงต่อสู้กับความปวดตึงในหัวจนทำสำเร็จ ชายหนุ่มผมเฝินปรือตาขึ้นช้าๆ สิ่งที่เข้ามาในครรลองจักษุคือบุรุษตัวโต สูงใหญ่ผมสีน้ำตาล ผนวกกับนัยน์ตาดั่งแก้วสีท้องทะเลคราม ดูดุดันและเฉยเมยในเวลาเดียวกัน
          @KABUTO
       "หมี....." พบหมีตัวโตกลางน้ำตก นับป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้... นั่นเจ้าหมียังคงจดจ้องคอยเฝ้ามองดูเขาที่....
       "เห้ย ชุดข้าล่ะ!!"....ที่เปลือยอยู่ หลิงเฮ่าลมหายใจสะดุด ทั่วร่างกายยังคงไม่คลายความหนาวเหน็บ น่าแปลกที่ชายอีกคนเบื้องหน้าถึงกับนั่งถอดเสื้อได้อย่างหน้าตาเฉย นี่มันกลางฤดูหนาวนะเฮ้ย!
        "ท่าน....ช่วยข้าไว้สินะ?" เขาพยายามเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ก่อนจะหมดสติอย่างช้าๆ คนตรงหน้าดูไม่ได้มาร้าย แม้เครื่องหน้าดุดันพอกับโจรก็ตามที หลิงเฮ่าจ้องอีกฝ่ายตรงๆอย่างเปิดเผย มาดีรึมาร้าย ถามดูก็รู้แล้ว
         @KABUTO
            "....เช่นนี้เอง ต้องขอบใจท่านมาก เดิมทีข้าไม่ได้คิดจะรบกวนเวลาพักผ่อนของผู้ใดมาก่อน ทว่าตอนนั้นจนปัญญาจริงๆ ห่อสัมภาระของข้า...ก็อยู่ในสภาพดังที่เห็น"
           หลิงเฮ่าปรายตาไปยังจุดที่ตนนั่งพักก่อนจะถูกคลื่นเย็นเฉียบสาดโครมลงบนหัว เอะ...คลื่น ดวงตาสีอำพันเริ่มขึ้นสีเข้ม... หางคิ้วกระตุกไปมา จะเพราะใครอีกเล่า
          @KABUTO
          "เจ้าหางปุยสีขาวตัวนี้นำข้าไปพบท่าน มันคงรู้ว่าสารรูปข้าไม่อาจทำอันตรายใดๆ แก่ใครได้" เขาหลบสายตาถมึงทึงนั้นเล็กน้อย ตัวออกจะโต แค่ตีปลุกหนสองหนไม่บุบสลายหรอกน่า เขาสยายผมลงมาสางเพื่อให้มันแห้งไวๆ แต่ลมหนาวกรูเข้าใส่จนนิ้วมือขยับลำบากเข้าไปทุกที
           @KABUTO
          "ถึงพวกท่านไม่ได้มีเจตนาสร้างความเดือดร้อนแก่ข้าก็ตาม แต่เหตุที่ชีวิตข้าเกือบจะปลิวไปเฝ้ายมบาลนั่นก็เพราะความประมาทของทางท่านอยู่ดี!" เรื่องหนนี้ใช่ว่าเขาจะยอมง่ายๆ ชีวิตมีหนเดียว ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นได้
          @KABUTO
          ".....ข้ายังไม่ให้อภัย แต่ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออกเอาเป็นว่า... ไว้คิดได้ข้าค่อยบอกก็แล้วกัน" ชดใช้งั้นรึ? ชายผู้นี้นิสัยใจคอไม่เลว รู้จักรับผิดชอบเหมือนกันนี่ เสี่ยวเฮ่าอดส่งยิ้มผูกมิตรให้อีกฝ่ายไม่ได้ อย่างน้อย...เขาก็ชอบที่จะมีมิตรสหายมากกว่าสร้างศัตรู
          @KABUTO
          "เอาเถอะ... อย่างไรท่านก็ยังมีน้ำใจช่วยเก็บข้าขึ้นมาจากใต้น้ำ ไม่ดูดายปล่อยให้แข็งตาย เรื่องนี้ขอต้องขอบคุณท่านอีกหน ส่วนเรื่องปลา...ข้าให้เจ้าหางปุยนั้นไปเองอย่าไปตำหนิมันเลย"
          หลังกล่าวประโยคสมเป็นสุภาพชนออกมา หลิงเฮ่ายังคงหนาวจนตัวสั่น... ริมฝีปากและเล็บมือกลายเป็นม่วงคล้ำไม่ได้การ หนนี้อาจจับไข้ได้ต้องหาทางเพิ่มความอบอุ่นในร่างกายเสียก่อน กองไฟของตนมอดดับไปแล้ว ที่คนตัวโตก่อขึ้นก็ดูจะเล็กเกินไปผิดกับขนาดตัว
           "พอจะมีสุราฤทธิ์แรงๆ บ้างรึไม่?"
           @KABUTO
           "อะไรก็ได้เอามาเถอะ!" เขายื่นมือไปรับถุงหนังที่อีกฝ่ายส่งมา เมื่อปลายนิ่วสัมผัสกัน หลิ่งเฮ่าถึงกับสะดุ้ง
           'เย็นเฉียบอะไรขนาดนี้ หมอนี่มันคนเป็นแน่หรอ นี่ข้าคงไม่ได้นั่งคุยกับผีดิบอยู่นานสองนานใช่ไหม?' เขาสลีดความคิดนี้ทิ้ง เงยหน้ากรอกสุราลงคอ มีเพียงสิ่งนี้ที่จะช่วยเพิ่มความอบอุ่นขึ้นมาได้ดีที่สุด
            @KABUTO
             พรวดดด!!! สุราเมื่อครู่กระเซ็นเป็นฝอยลงบนหน้าอีกฝ่ายอย่างงดงาม นับว่าเป็นการเอาคืนคงจะได้ หลิงเฮ่ากัดฟันจนใบหน้างดงามเริ่มเหยเก เจ้าหมีนี่!
             "ข้าแค่ผมเงิน! มิใช่หัวหงอกเข้าใจรึไม่! มันคือกรรมพันธุ์ คนที่บ้านข้าล้วนมีเกศาสีเงินกันทั้งนั้น" ฮึ่ย! เจ้าพวกโลกแคบ หน้าเขาตีนกาสักรอยหยักสักนิดยังไม่มี เรียกมาได้อย่างไรว่าท่านลุง! หงุดหงิดนัก!!

           
        @KABUTO


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดฮุ่ยหวางเวิงจู
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
รูปปั้นเทพีวีนัส
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x7
x26
x13
x2
x39
x37
x38
x18
x1260
x65
x16
x136
x1
x1
x2
x3
x63
x1
x15
x2
x85
x33
x888
x1
x1
x17
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4