ดู: 323|ตอบกลับ: 8

{ เมืองเจียงเยี่ย } โรงหมอหลินเจียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-17 23:52:47 |โหมดอ่าน


โรงหมอหลินเจียง



สถานที่รับรักษาคนในเมืองเจียงเยี่ย ไม่ว่าจะป่วยแบบไหนก็สามารถรักษาให้หายได้
ราคาค่ารักษาอยู่ในระดับที่ไม่แพงมาก มีคนมาแวะเวียนให้ตรวจเช็ครักษาอยู่บ่อยครั้ง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-19 11:55:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-19 13:12

พาร์ท 1 - ความขัดแย้ง (2)
                1   
               คนเจ็บยังคงหายใจรวยริน มี่ฟางเร่งการเคลื่อนย้ายเขาให้ไวขึ้นด้วยการลากพาไป พยายามมิให้แผ่นหลังซึ่งมีบาดแผลฉกรรจ์สีกับวัตถุมากนักเนื่องจากจะทำให้แผลเปิด เขาพยายามพาอีกร่างที่บาดเจ็บมาจากป่าอิ๋นอู๋เข้าเมืองมาสู่โรงหมออย่างฉับพลัน จนกระทั่งได้ถึงที่หมาย ที่นั่นเป็นเพียงอาคารไม้หนึ่งซึ่งมีคนเข้ามาแวะเวียนอยู่บ้าง มี่ฟางนำนักพรตคนนั้นส่งมือหมอทันที หมอในโรงหมอรับเขามาแล้วพาย้ายเข้าห้องรักษาอย่างเร็วรี่ ชายหนุ่มพยายามนั่งสงบใจคอยลุ้นอาการอยู่ตลอดว่าจะรอดหรือไม่ มือค่อยๆลูบขนชูปิงเจ้าแมวส้มของตนช้าๆ ในใจนั้นนึกกลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนสูญเสียชีวิตไปอีกหนึ่ง แต่ในใจก็ยังเชื่อมั่นว่านักพรตผู้นั้นจะได้รอดจากภัยร้ายนี้ และในที่สุดประตูก็เลื่อนเปิดพร้อมร่างของหมอที่เดินออกมา เขาแจ้งว่า...


              "อาการชายนักพรตผู้นั้นบาดเจ็บสาหัสทั้งภายในและภายนอก ตอนนี้ข้าจะไปต้มยาบำรุงชีพจรภายในให้" เขาเว้นหายใจ "แต่แผลภายนอกหากไม่ได้รับยาสมานแผลอย่างรวดเร็วเกรงว่าจะติดเชื้อ ซึ่งตัวยาสมานแผลหมดเสียก่อน"
             มี่ฟางทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย เยือกเย็น ตั้งสติ และสมาธิมองหาทางแก้ไข ก่อนที่สายตาคู่สีดำสนิทจะมองไปยังหมอที่เพิ่งคุยกับตนเมื่อครู่แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นเมื่อตัดสินใจอะไรบางอย่างได้
            "ให้ข้าช่วยเถิดขอรับ ข้าจะอาสาไปเก็บสมุนไพรให้เอง"


       3   
            พอถึงช่วงบ่ายกว่าๆ มี่ฟางได้เดินทางกลับมา โชคดีเหลือเดินที่มิได้เจอสัตว์ร้ายทั้งขาไปและขากลับ เพียงแต่บุกป่าฝ่าดงปีนเขาจนมีสภาพไม่ต่างจากคนเพิ่งหนีตายจากเสือป่ามา เสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่นดินและมีเศษใบไม้ติดมาบ้างทั้งตามเส้นผม ร่างกาย และอื่นๆอีก
           เมี๊ยวววว
           ชูปิงวิ่งออกมาจากโรงหมอไปหาเจ้านายเมื่อรู้ว่าเขากลับมาแล้ว ชูปิงที่เป็นแมวว่าง่ายแสนน่ารักรู้คำสั่งของมี่ฟางอย่างดีว่าควรรอที่โรงหมอและมันก็ทำตามนั้น ชายหนุ่มไม่รีรอหลังจากเข้ามาข้างในได้ก็เดินไปหาหมอที่ด้านใน ซึ่งเขากำลังต้มยาและน้ำกำลังใกล้เดือดปุๆ มอบสมุนไพรให้เขาและช่วยทำหน้าที่ลำดับถัดไป
          ระหว่างรอหมอบดยาสมานแผน มี่ฟางได้นำยาไปป้อนใส่ปากนักพรตรอไปพลางๆช้าๆอย่างระมัดระวังและเบามือเสมือนเคยทำมาจนชินแล้ว จนหมอได้นำยาสมานแผลให้มี่ฟางซึ่งเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ชายหนุ่มจึงช่วยดูแลนักพรตคนนั้นอย่างดีและเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถอดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นออกแล้วทำการช่วยเช็ดตัวให้อย่างดี และเป็นเรื่องโชคดีนักที่เขาเคยดูแลครอบครัวมาก่อนจึงเป็นเรื่องง่ายหากจะดูแลท่านนักพรตหนุ่มผู้นี้


@Admin









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24
โพสต์ 2017-11-20 22:51:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 1 - ความขัดแย้ง
(ดูแลนักพรตหนุ่ม)
                วันที่ 1   
               คนเจ็บไม่มีท่าทีว่าจะตื่น คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหายดีโดยคาดไว้ว่าประมาณ 4-5 วัน มี่ฟางคอยดูแลเขาตลอดในฐานะคนที่พบและพามาส่ง คนตรงหน้าแทบไม่รู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน ชื่ออะไร แต่ดูท่าว่าจะไม่ใช่คนธรรมดา เขาคนนี้มีสหายตามมาด้วย แต่เสียไปในทันทีที่พบ มี่ฟางคิดว่าตัวเองควรจะมาช่วยได้เร็วกว่านี้ มิเช่นนั้นก็อาจจะรอดไปกันทั้งสอง แต่ในอดีตนั้นแก้ไขไม่ได้ ไม่มีใครรู้ถึงอนาคต คิดจะโทษตัวเองไปก็มีแต่เปล่าประโยชน์ด้วย ชายหนุ่มลองมองหลายๆเรื่องตระหนักในหลายๆอย่าง ปัจจุบันของตนตอนนี้ควรดูแลคนที่ยังมีชีวิต ยังคงไปไหนไม่ได้สักพักหลายวัน

              การดูแลป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนยาให้อีกฝ่าย รวมถึงการเช็ดตัวเป็นหน้าที่การดูแลพื้นฐานซึ่งมี่ฟางทำเป็นอย่างดี หากเป็นผู้ป่วยที่ป่วยระยะยาวคงหาหนังสือมาให้อ่านแล้ว
             'คิดถึงน้องอี้จังเลยแฮะ'
             หง อี้เจียง น้องสาวร่วมสาบานที่ปลอมตัวเป็นชายด้วยเหตุจำเป็น เป็นบุคคลแรกที่มี่ฟางรู้จักและไว้วางใจด้วย ตั้งแต่ในโรงเตี๊ยมคราวนั้นพวกเขาก้แยกจากกันและไม่ได้พบกันอีก อยากจะเจอหน้าอยากจะติดต่อเพื่อไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบในฐานะคนเป็นพี่ ยิ่งกว่านั้นคือการช่วยเหลือ ยามที่น้องคนสำคัญมีปัญหา ส่วนเรื่องครอบครัวไม่ต้องให้เดาว่าเป็นไง แน่นอนว่ายังมีความสุขกันอยู่
             "เสร็จสักที" มี่ฟางนวดหัวไหล่ ชายหนุ่มมองนักพรตหนุ่มที่กำลังนอนนิ่งไม่ไหวติง
             ดึ๋ง...
            'ความเด้งนี่มันอะไรกัน...' ในใจคิดแล้วรู้สึกสงสัย ใบหน้าขาวๆนี้มีผิวที่นุ่มตึงเด้งดึ๋งราวก้นทารก มี่ฟางถือวิสาสะจิ้มแก้มคนที่ยังไม่ได้สติไปทีนึง ในช่วงที่ไม่มีใครอยู่ตอนนี้ยังติดใจแล้วจิ้มอีก หากหน้าอีกฝ่ายเป็นกระดาาป่านนี้คงยุบเป็นรู แต่พอหายเพลินก็เลิกเล่น ถอนหายใจพลางเินออกจากห้องก่อนจะปิดประตู
             "พรุ่งนี้เดี๋ยวมาใหม่นะขอรับ"


            

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +15 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 15 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24
โพสต์ 2017-11-21 22:59:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-21 23:56

พาร์ท 1 - ความขัดแย้ง
(ดูแลนักพรตหนุ่ม)
                วันที่ 2   
               วันที่สองก็ยังไม่ตื่นเหมือนเช่นเคย แต่บาดแผลและอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีปฏิกิริยาเรื่องการปฏิเสธอาหารเท่าไร สีผิวสีหน้าดูดีขึ้น มี่ฟางยังคงดูแลเขาตามปกติไม่ขัดสนบกพร่องต่อหน้าที่แม้แต่นิดเดียว โชคยังเข้าข้างที่เมืองนี้ยังเหลือที่พักใกล้ๆโรงหมอ เวลาไปไหนมาไหนจึงสะดวกมากขึ้นโดยเฉพาะหน้าที่ดูแลท่านนักพรตนี้ อีกประเดี๋ยวชายหนุ่มก็ต้องไปทำงานโรงเตี๊ยมแล้ว บิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อคลายกล้ามเนื้อ เขาเข้าไปในห้องน้ำ ซักผ้าขาวสะอาดในน้ำอุ่นๆของอ่างเล็ก ก่อนจะบิดให้หมดๆเพื่อสำหรับการเช็ดตัว

               เสื้อบางๆสีขาวเปิดออกโดยฝีมือชายหนุ่ม เผยกล้ามเนื้อบางๆตามร่างกายและผ้าพันแผลด้วย เขาค่อยๆพยุงร่างที่ยังหลับอยู่ทำการเช็ดตัวก่อนหมอจะมาเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ให้ ระหว่างนั้นมี่ฟางก็เรียนรู้ไปพลางๆ พวกเขาพยายามไม่ให้เกิดแผลกดทับและกลัวเกรงว่าจะทำแผลเดิมช้ำ จึงใช้คนถึงสองคนมาดูแลเฉพาะเวลาเปลี่ยนผ้าพันแผลและทายานี้เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด

               เมี๊ยวววว  ชูปิงอยู่อีกฝ่างหนึ่งของหน้าต่าง เพราะเป็นโรงหมอสัตว์จึงห้ามเข้าเพราะจะไปรบกวนผู้ป่วยคนอื่นๆ แต่กระนั้นก็ยังมีพื้นที่ให้เข้าอยู่บ้างเพื่อช่วยบรรเทาหรือผ่อนคลายจิตใจผู้ป่วยด้วยเช่นกัน
               "อีกสองวันน่าจะฟื้นนะ คราวนี้ต้องปล่อยร่างกายให้พักผ่อนมากๆ" หมอกล่าวกับมี่ฟางหน้าห้อง ยังคงเป็นเนื้อหาเดิมๆที่เคยฟังมา
               "ขอรับ ว่าแต่... เรื่องค่าใช้จ่ายล่ะขอรับ"
               "เรื่องนั้นไว้ผู้ป่วยฟื้นมาก็ค่อยตกลงเอาก็ได้ เจ้าเองก็คงไม่ใช่ญาติเขาลองตกลงกันดีๆก่อนแล้วกันนะ" ตอบเสร็จก็คารวะแล้วเดินจากไป มี่ฟางคารวะตอบแล้วหันกลับมามองท่านนักพรตหนุ่มอีกครั้ง
               ในหัวนึกถึงเรื่องหลังจากที่อีกฝ่ายตื่นมา มี่ฟางคิดว่าตนต้องเตรียมข้าวของไว้ให้ ถ้าอีกไม่กี่วันนี้จะฟื้นสิ่งที่จำเป็นก่อนคือข่าวคราวของเพื่อนที่มาด้วยกัน ตามด้วยเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นอย่างอาหาร หรือให้จัดการเรื่องอาวุธให้ใหม่ พอดีชายหนุ่มเป็นคนจริงจังเล็กน้อย หากได้หน้าที่ดูแลใครแล้วคงไม่ต่างจากเป็นมารดาให้เขาไป พอมาคิดดูอีกทีก็ยังมิได้ทำหลุมศพให้เพื่อนเขาเลย อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้ตายแบบไร้หลุม...
                "ไปเตรียมการก่อนดีกว่า"

@Admin







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +15 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 15 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24
โพสต์ 2017-11-22 21:56:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-22 23:32

พาร์ท 1 - ความขัดแย้ง
(ดูแลนักพรตหนุ่ม)

                วันที่ 3   
               ต่อจากวันที่สองและหลังจากกลับมาจากหอหวางไท่เยี่ยแล้ว ชายหนุ่มได้ออกเดินกลับไปที่โรงหมอพร้อมคนติดตามของคุณชายหยางอีกหนึ่งคน คนๆนี้ค่อนข้างเงียบขรึมไม่เสวนากับใครหากไม่จำเป็น ทุกฝีก้าวของมี่ฟางจะมีเขาคอยจับตาดูอยู่ตลอดจนรู้สึกอึดอัดมิใช่น้อย

               เมี๊ยววววว
               อย่างน้อยก็มีสิ่งที่บรรเทาความอึดอัดใจได้ ชูปิงเจ้าแมวเหมียวที่แสนน่ารักวิ่งตรงมาหามี่ฟาง ดูท่าว่ามันจะตามหาเขาอยู่หลังจากที่แยกกันที่ทุ่งดอกไม้นั่น มี่ฟางอุ้มขึ้นมาอย่างถะนุถนอมต่อหน้า 'ลี่ จินหวาง' ชายคนที่ตามมาดูแลเขา ก่อนหน้าชูปิงเคยโดนเตะออกโดยคนใจร้ายคนนั้น ชายหนุ่มเป็นเดือดเป้นร้อนมิใช่น้อยที่สิ่งที่ตนรักถูกทำร้ายต่อหน้า เขาตรวจตามตัวชูปิง พุดและถามว่าเจ็บไหม ก่อนจะมีเสียงร้องเหมียวของมันตอบ หากคนดูได้เห็นภาพนี้คงคิดว่าน่ารักมิใช่น้อย แต่สำหรับจินหวางนั้นดูราวกับคนบ้ามากกว่า...



             "ท่านลี่ ข้าจะเข้าโรงหมอแล้ว ท่านจะยังตามข้าไปกดดันผู้ป่วยรึ?" มี่ฟางพยายามทำให้ขำ แต่อีกฝ่ายมองมาด้วยสีหน้าทะมึนตึง
             ไม่ขำสินะ...
              ทั้งสองฝ่ายต่างเงียบกริบ เป็นมี่ฟางที่ปลีกตัวไม่พูดต่อ ชายหนุ่มเดินเข้าไปโรงหมอและทำการดูแลท่านนกพรตตามปกติ อาการของเขาค่อยๆดีขึ้น บาดแผลเริ่มสมานอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อด้วยเช่นกัน
              "ถ้าแบบนี้ก็ใกล้หายแล้วสินะ!" เขายิ้มบางพลางดูแลอีกฝ่ายอย่างดีเช่นที่เคยทำมา ทั้งเช็ดตัว ป้อนอาหาร ป้อนยา และเปลี่ยนผ้าพันแผลจนเริ่มคล่องมือ "ท่านลี่ช่วย... ไม่เป็นไร"
              "..."
             หวังไว้ว่าจะขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายแต่พอเห็นใบหน้าที่ดูไม่รับแขกกับท่าทางเงียบขรึมนี้ยิ่งทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แอบคิดเล่นๆว่าหากตนเองทำอะไรไม่ถูกใจจะโดนหักคอทิ้ง...
             "ข้าดูแลเขาเสร็จแล้ว จากนี้จะไปที่ตลาดต่อ" มี่ฟางกล่าว "ข้า... ข้า... ข้าจะไปแล้วนะ" ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดีเลยเอ่ยทิ้งขว้างโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
             เขาจะโดนหักคอไหมนะ ฮือ...
             "ก็ไปสิ" อีกฝ่ายหลีกทางให้เดินออก มี่ฟางเดินอย่างสงบเสงี่ยมออกไปจากห้อง พยายามทำให้เป็นธรรมชาติและไม่เกร็งจนเกินไปเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่สบายใจหากเขาทำตัวเช่นนี้ และแน่นอนว่าเรื่องกลัวโดนหักคอด้วยมือเดียวก็เกี่ยวด้วยเช่นกัน...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24
โพสต์ 2017-11-23 23:18:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-23 23:20

พาร์ท 1 - ความขัดแย้ง (2)
                4   
               "อาการดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอบคุณเจ้าที่ดูแลเป็นอย่างดี" ท่านหมอกล่าวกับมี่ฟาง               "ไม่เป็นไรขอรับ ข้ายินดีที่จะทำ ขอตัวก่อนนะขอรับ"
               "อืมๆ ข้าเองก็ต้องขอตัว"
               ในช่วงเวลาเช้าของวัน มี่ฟางได้มาเยี่ยมอาการของท่านนักพรตและดูแลตามปกติ หลังจากที่ผ่านเรื่องราวอันน่าปวดหัวมามาก ทุกอย่างก็ได้กลับมาสู่สมดุลเดิม รอยยิ้มบางๆแย้มออกอย่างปิติ แม้จะเป็นเพียงแค่ 4 วัน แต่ในช่วงเวลานั้นช่างมีความทรงจำหลายอย่างมากมายให้ชายหนุ่มได้เรียนรู้ เขารอคอยที่ท่านนักพรตจะฟื้นขึ้นมา เตรียมเสื้อผ้า กระบี่ของเขา และของใช้เล็กๆน้อยๆตามที่มีอยู่แต่เดิม อาหารเช้าในวันนี้เป็นข้าวต้ม เขาต้องเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าพันแผลให้อีกฝ่ายก่อนถึงจะป้อนข้าวป้อนน้ำให้ทาน

               เมี๊ยววววว~~~
              เจ้าชูปิงยังคงเดินชนกระจก เจ้าแมวที่มีอาการเด่อๆเล็กน้อยยังคงมีอาการกับกระจกเช่นเดิม หลายวันที่ผ่านมาเขาทำงานแทบไม่ได้พักจึงมิมีเวลาไปเล่นกับแมวของตนมาก ยังดีที่มันมิได้ซนมากจนเกินไปจึงสามารถอยุ่ด้วยตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องมีเขา
            หลังจากทำอะไรต่ออะไรเสร็จแล้ว ในทีนี้เป็นตาของมี่ฟางที่ได้พัก เขาทานอาหารเช้าบ้าง และนั่งเฝ้าเตียงรอคอยอีกฝ่ายจนกว่าจะฟื้น คิดว่าหลังจากนี้อาจได้นอนค้างที่โรงหมอ พอคิดเช่นนั้นก็เริ่มง่วงขึ้นมาเพียงครู่ก็เผลอพล้อยหลับไป...

            รอคอย... รอคอย..... และรอคอย......


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24
โพสต์ 2017-11-24 01:41:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-24 13:48

พาร์ท 2 - ความโหดร้าย
                วันที่ 5   
               เผลอหลับไปจนลืมวันลืมคืน พอมารู้ตัวอีกทีก็โดนอีกฝ่ายสะกิดเรียกให้ตื่นเสียแล้ว มี่ฟางบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางหาวหวอดๆอย่างลืมตัว

               "ท่านชาย... ท่านชาย" เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นเบาๆ มี่ฟางกระพริบตาปริบๆเพื่อปรับแสงและเพ่งมองภาพตรงหน้าด้วยท่าทางที่ง่วงงุน "ท่านชาย ตื่นได้แล้ว" เสียงนั้นยังคงกล่าวต่อ
               "เช้าแล้วรึ..."
               "เกือบสายน่ะ"
               หือออ?!
               "เกือบสาย นะ... นี่มันวันที่เท่าไรแล้ว ข้านอนข้ามวันรึ?" มี่ฟางเด้งตัวลกขึ้นพรวด เขาเกือบเว มองซ้ายมองขวา แล้วมองข้างหน้าตรงทิศทางเดิม "ท่านฟื้นแล้ว?"
               "ใช่ ข้าฟื้นแล้ว แต่คุณชายใจเย็นแล้วนั่งลงก่อนเถิด" อีกฝ่ายกล่าวด้วยรอยยิ้ม
               "ท่านยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่ไหม" ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ดังเดิม "ยังรู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า หิว หรือต้องการยา?"
               "ท่านใส่ใจข้ามากไปแล้ว แม้แผลจะยังไม่หายสนิท แต่ข้ายังสบายดี"
               "ดีจัง" มี่ฟางรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเมื่อนักพรตหนุ่มไม่มีอาการโคม่าตกค้าง ก่อนจะตั้งสติแล้วกล่าวบางสิ่ง "สหายของท่าน..."
               "ตายแล้ว"
               "..."
               "ข้าทราบเรื่องนั้นแล้วล่ะ ทั้งเรื่องที่ท่านตั้งใจทำมาหลายๆอย่างเพื่อข้าและเพื่อนของข้า" อีกฝ่ายกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ใบหน้าก้มมองมือของตนพร้อมสายตาที่หลุบลงต่ำ "ท่านหมอเล่าว่าช่วงที่ข้ายังไม่ได้สติ ก็มีท่านที่ช่วยดูแลข้าตลอดสี่วันที่ผ่านมา ป้อนน้ำ อาหาร และยา คอยดูแลพัดวี และเช็ดตัวให้..." พอกล่าวถึงจุดนี้ก็ทำหน้าแดงเล็กน้อย "แถมยังซื้อเสื้อผ้าให้ข้า เก็บของของข้าและเพื่อนข้าไว้ ซื้อย่ามให้ใหม่ แต่ที่สำคัญสุด... ท่านยังทำหลุมศพให้สหายข้า รู้สึกขอบคุณมากจริงๆ" สองมือผสานกันยกขึ้นคารวะให้ มี่ฟางนั่งหลุบตา เขาหยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่นักพรตหนุ่มผู้นั้นเล่า
              "ข้ามีนามว่าลู่ มี่ฟาง" ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ
              "ส่วนข้าเฟิ่งฮัว" อีกฝ่ายกล่าว
              "เฟิ่งฮัว... ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าและสหายถึงโดนทำร้ายเช่นนี้"
              นักพรตหนุ่มนาม เฟิ่งฮัว เม้มปากเล้กน้อยก่อนตอบ "ข้าและสหายกำลังเดินทางกลับสำนัก ระหว่างนั้นได้ผ่านมาที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ขณะขึ้นห้องพักก็ได้ยินเสียงคนคุยกันว่าจะบุกไปถล่มสำนักฉวนเจิน จากนั้นพวกเราก็ถูกตามล่าจนรุ่งเช้าและต่อสู้ปกป้องตัวเองอย่างที่ท่านเห็น และข้าจะต้องรีบไปแจ้งเรื่องนี้ให้เจ้าสำนักทราบโดยด่วน"
              "แม้กระทั่งตอนนี้...ที่แผลเจ้ายังไม่หายดีน่ะหรือ?"
              "ไม่ผิด ข้าจะต้องรีบไป" เฟิ่งฮัวยืนยันหนักแน่น ชีวิตของเขากำลังอยู่ในเส้นแบ่งระหว่างควมเป็นความตาย แต่ที่ยิ่งกว่าคือคนที่ยังไม่รุ้อะไรต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยหากมิได้รับการช่วยเหลือ สำหรับเรื่องในครานี้การตัดสินใจที่จะรีบเดินทางไปแจ้งเตือนคงเป็นเรื่องสำคัญ แต่ว่านี่ก็ผ่านมา 4-5 วันแล้ว ป่านฉะนี้พวกนั้นไม่เดินทางไปถึงก่อนหรือ?
             "หากเจ้าตัดสินใจหนักแน่นเช่นนี้ ข้าก็จะคอยตามเจ้าไปด้วย"
             "ตะ แต่ท่านคือคนบริสุทธิ์ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว?"
            "ไม่ขอรับ แผลท่านยังไม่หายดี หากไปคนเดียวจะไม่ล้มกลางทางแล้วทำให้เวลาล่าช้าหรอกหรือ?" เขามองตาเฟิ่งฮัว "เชื่อข้า ให้ข้าตามไปดูแลท่านเถิด"
            "..."
            "..."
            "ขะ... ขอรับ... ก็ได้ ข้าจะให้ท่านตามไป" ในที่สุดเฟิ่งฮัวก็ตอบตกลง แม้จะทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยออกมาให้เห็น
            "ดี ถ้าเช่นนั้นก็เร่งเตรียมตัวเถิด ข้าจะคอยประคองเจ้าไว้" มี่ฟางกล่าวพร้อมส่งรอยยิ้มบริสุทธิ์ใจ
            "แต่ว่า ทำไมท่านถึงอยากช่วยเหลือข้า? ทั้งๆที่ก็รู้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิต"
            "เพราะถ้าหากเป็นน้องของข้า เขาคงจะช่วยเหลือ ข้าเองก็เช่นกัน"
            "น้องรึ?" เฟิ่งฮัวทำสีหน้างุนงงเล็กน้อย
            "หัว อี้เจียง เป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้าเอง พวกเราเจอกันที่โรงเตี๊ยมในเมืองจื่อถง แต่กลับเป้นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน ข้าเคยส่งจดหมายหาเขาแล้ว แต่ตอนนี้ไร้การตอบกลับ..." มี่ฟางยิ้มเศร้า
            "ข้าขออภัยที่ช่วยอะไรท่านไม่ได้ แต่ว่าข้าเชื่อว่าน้องของท่านต้องปลอดภัย"
            "ขอบคุณมากขอรับ"
            "อื้ม พวกเราไปกันดีกว่า ส่วนเรื่องค่ารักษา ข้าจ่ายให้ตัวเองได้"
            "ขะ... ขอบคุณ..."

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +75 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 75 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
608
เงินตำลึง
6080
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
571
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-1-31 15:22:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 40: สาส์นลับ (2)


        เขาและอาเอ้อร์รีบเร่งเจ้ามาถึงย่านการค้าที่เงียบกริบ  ยามนี้ยังเป็นยามอิ๋นย่างเข้ายามเหม่า   หมอที่คุณหนูให้เชิญ  เกรงว่าจะหายากเสียแล้ว    ทั้งสองตัดสินใจแยกกันคนละทาง  เสาะหาโรงหมอที่น่าจะพอตามตัวหมอมาในเวลานี้ได้   หากมีการเล่นตัว...ก็คงต้องข่มขวัญให้ตาสว่างกันเสียหน่อย

ผู้ติดตามอี้รีบเร่งไปยังโรงหมอเล็กๆที่เคยผ่านตาในช่วงที่เดินเล่นติดตามคุณหนูไป๋ฟางหรงอยู่ในเจียงเยี่ย   เขาเดินไปตามทางที่พยายามระลึกขุดคุ้นจากความทรงจำ   ก่อนสายตาจะเห็นเรือนไม้ดูเเก่าแก่หลังหนึ่งขนาดย่อม  เหนือประตูแขวนป้าย ‘โรงหมอหลินเจียง’  คนรีบเข้าไปทุบประตูเสียงดัง

เคาะอยู่ไม่นาน  พบว่าผู้มาเปิดประตูรับเป็นเด็กจัดยาหนุ่มน้อยคนหนึ่ง

“ท่านหมออยู่หรือไม่?” ผู้ติดตามแห่งจวนหวยหนานกล่าวเสียงเย็นชา

“ยังไม่ถึงเวลาทำการของท่านหมอ—“ เด็กจัดยาพูดไม่ทันจบกลับต้องกลืนคำพูดลงคอไป  มองสายตาดุร้ายของผู้มาเยือนยามวิกาลรู้สึกแข้งขาอ่อน

“ข้าถามเพียงอยู่หรือไม่อยู่ ผู้ใดให้เจ้าพร่ำเพ้อวาจายืดยาว?”

“ท...ท่านหมอ…” เด็กจัดยาผู้นั้นแม้จะเกรงกลัวตนพูดไม่เป็นภาษา ทว่าก็ยังมิยินยอมปริปากตอบง่ายๆ

“ข้าอยู่นี่  ผู้ป่วยอยู่ที่ไหน รบกวนท่านนำทางไปด้วย” เสียงชราประหนึ่งคนกล่าวผ่านโลกมานานนับร้อยปีดังขึ้น  ท่านหมอชรานายหนึ่งเดินกระโผลกกระเผลกเข้ามาพร้อมไม้เท้ายันกาย  มืออีกข้างถือกล่องอุปกรณ์การแพทย์

“มีคนบาดเจ็บคล้ายถูกทำร้าย  ไม่รู้ว่าบาดแผลร้ายแรงขนาดไหนและติดพิษหรือไม่” ผู้ติดตามอี้ผู้ผ่านสถานการณ์เป็นตายมานับไม่ถ้วน  สรุปอาการของคนเจ็บในท่านหมอทราบคร่าวๆ  หมอเฒ่าผู้นั้นพยักหน้ารับรู้

“เสี่ยวเช่อ เจ้ารีบไปจัดเตรียมสมุนไพร ยาระงับเลือด ยาถอนพิษ อุปกรณ์ทำแผลแล้วตามมาด้วย”

“ยาห้ามเลือด อุปกรณ์ทำแผล และยาถอนพิษพื้นฐานนั้นมีอยู่แล้ว” เขารีบยกมือห้าม  เกรงจะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์   พวกเขาสี่พี่น้องล้วนต้องเตรียมใจพบเจอความบาดเจ็บ  ดังนั้นพวกเครื่องมือทำแผลพื้นฐานและยาห้ามเลือด ระงับพิษนั้นเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ที่คุณหนูต้องการคือตัวหมอที่มีความรู้มาตรวจอาการซ้ำ  และการรักษาโดยผู้เชี่ยวชาญ มิใช่ทำตามมีตามเกิดเพียงกันตายชั่วขณะ

“เช่นนั้นก็เตรียมไปแต่สมุนไพรพอ” หมอชราพยักหน้า

เด็กจัดยาเสี่ยวเช่อมองผู้เฒ่าด้วยสายตาเป็นห่วง ดวงตายังดื้อรั้นคล้ายไม่ยินยอม  แต่ก็รีบทำตามคำสั่งไม่บกพร่อง  ผู้ติดตามหน้าดุใช้นกหวีดเรียกอาเอ้อร์ที่ไปตามหากหมออีกทางให้มารวมตัวกัน   พิจารณาจากรูปการณ์  เกรงว่าพวกเขาจะต้องแบ่งกันแบกหมอและเด็กจัดยากันไปคนละคนเสียแล้ว




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

185

กระทู้

1684

โพสต์

64หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
354379
เงินตำลึง
83608
ชื่อเสียง
264010
ความหิว
480

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
1166
ความโหด
3333
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-12-30 16:21:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[โรงหมอแถวยาวเหยียด]

      “เดินไหวแน่นะ”เเสียงเรียบๆแหบเล็กน้อยอขงซุนเจียงกล่าวถามขึ้นมาพร้อมดวงตาสีอรุณที่มองสบลงมายังร่างบางของจางฝูที่เธออยู่ด้านข้าง จริงๆแล้วนางก็ท้องสมควรหาที่นอนที่นั่งพักมากกว่ามาเดินเตร็ดเตร่เป็นไหนๆ


      “ข้าไม่ได้ปวกเปียกนะ ต่อให้ท้องอยู่ก่อนเถอะ”จางฝูกล่าวออกมาแล้วเงยหน้ามองใบหน้าของผู้เป็นสามีที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้พวกเธอทั้งสองนั้นเดินเข้ามายังเดินตัวเมืองเจียงเยี่ยแล้วและตัดสินใจที่จะแวะเดินเที่ยวตลาดใหญ่ของเมืองเสียหน่อย แต่กลับกลายเป็นว่าซุนเจียงนั้นดันลากตัวหญิงสาวไปมุ่งตรงไปยังโรงหมอของเมืองเพื่อให้เขาตรวจดูสุขภาพร่างกายของฮูหยินเสียอย่างนั้นทำเอาจางฝูนั้นถึงกับเบะปากออกมาอย่างเซ็งๆ


     “ข้ารู้ แต่ตอนอยู่บนเรือเจ้าอาการไม่ดีเลย อย่างน้อยให้ท่าหมอตรวจดูสักหน่อยก็ไม่เสียหายนี่”ซุนเจียงกล่าวเเย้งขึ้นมาพร้อมกับเดินนำพาร่างของฮูหยินตัวเองมุ่งสู่โรงหมอของเมือง แต่เมื่อพวกเขามาถึงแล้วกลับพบว่าโรงหมอยามนี้นั้นกลับหนาเเน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มาเข้าคิวรอรับการรักษาจนต่อเเถวล้นออกมาจากตัวอาคารแล้ว


     “เหตุใดคนเยอะเพียงนี้”


    “นั้นสิ”จางฝูมองดูการต่อแถวเข้ารอรับการรักษาตรงหน้าอย่างหวาดๆ เธอไปหาหมอมาก็หลายที่แต่ไม่เคยเจอที่ใดที่มีคนมารอเข้ารับการรักษามากขนาดนี้มาก่อน ซุนเจียงมองแถวยาวเหยียดนั้นด้วยท่าทีกังวลก่อนตัวเขานั้นจะให้หันไปบอกให้จางฝูนั้นยืนรออยู่ตรงนี้แล้วตัวเขานั้นเดินไปสอบถามกับผู้ดูแลโรงหมอที่ยืนจัดเเถวอยู่


     “พี่ชายข้ารบกวนเวลาสักครู่ เหตุคนถึงมาต่อเเถวเข้าการรักษาเยอะเพียงนี้”


    “ที่โรงหมอที่นี่รับรักษาทุกโรค ราคาก็ไม่แพงไม่มีก็ผ่อนจ่ายก่อนได้ ไม่ต้องเป็นเงินเอาสิ่งของมาให้ก็รับพวกชาวบ้านก็เลยแห่มาแบบนี้ละ ว่าแต่มีอะไรรึป่าว ถ้าป่วนด่วนใกล้ตายข้าจะลัดคิวให้ก่อนนะ”ชายที่เป็นผู้ช่วยในโรงหมอเอ่ยออกมาแล้วมองไปยังชายผมสีเขียวขาบประหลาดตาก่อนซุนเจียงนั้นจะส่ายหน้าเล็กน้อย เพราะเขาเพียงแค่อยากให้ฮุหยินเขาได้ลองตรวจสุขภาพดูเท่านั้นเพียงแต่แถวยาวเช่นนี้ ให้ยืนเข้าแถวโดนแดดทั้งวันแม้จะหน้าหนาวก็คงไม่ดีเท่าไหร่


     “ไม่มีอะไรหรอพี่ชายแค่เเค่อยากพาฮูหยินมาตรวจสุขภาพ แต่ดูท่าท่านหมอจุงานล้มมือแล้ว ตัวนางเองไม่ได้เป็นอะไรมากด้วยคงไม่รบกวนแล้ว”ซุนเจียงกล่าวบอกพร้อมยกมือประสานและขอตัวลาเดินกลับมาหาจางฝูที่ยืนรออยู่


     “ได้ความอย่างไร เกิดอะไรขึ้นหรือ”จางฝูที่เห็นซุนเจียงเดินกลับมาก็รีบเอ่ยถามออกมาด้วยความอยากรู้ก่อนคนร่างสูงนั้นจะจูงมือเธอพาเดินออกจากเเถวมาท่ามกลางความสงสัยและสับสนของจางฝู


      “ที่นี่รักษาคนราคาถูกบางทีก็ไม่รับเงินชาวบ้านก็เลยแห่มา เห็นท่าหมองานล้มมือแล้วก็ละอายไม่อยากเพิ่มงานให้ ซ้ำที่นี่ก็มีแต่ชาวบ้านที่ป่วยหนักจริงๆ”จางฝูได้ยินสิ่งที่สามีพูดออกมาก็ยิ้มบางออกมาก่อนเขย่งกายขึ้นหอมแก้มสากของผู้เป็นสามีเสียฟอดใหญ่โดยไม่สนสายตาชาวบ้านที่มองอยู่สักนิด


     “ข้าไม่เป็นอะไรหรอก เราเดินทางกันเถอะ อีกเมืองเดียวก็ถึงที่หมายที่ข้าอยากไปแล้วไว้เราค่อยไปหาหมอที่เมืองข้างหน้านี้ก็ได้เนอะ”จางฝูกล่าวยิ้มๆแล้วมองซุนเจียงที่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย มือหนาเอื้อมไปกุมมือของฮูหยินก่อนที่พวกเขานั้นจะเดินผละออกจากโรงหมอนั้นไปและมุ่งหน้าเดินต่อไปยังเมืองถัดไปต่อทันที


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-12-30 17:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ชุดวังน้ำทิพย์
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x30
x3
x1
x3
x6
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x1
x2
x5
x3
x4
x160
x1
x18
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x60
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x188
x90
x30
x240
x3
x45
x600
x399
x100
x5
x400
x1200
x75
x7
x30
x600
x5
x100
x1185
x2
x174
x198
x4
x600
x40
x3
x20
x60
x32
x4
x250
x19
x586
x32
x70
x200
x100
x800
x4
x344
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x74
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x9
x1676
x1
x2
x870
x1880
x99
x1521