ดู: 1130|ตอบกลับ: 4

{ เมืองเป่ยผิง } หอเยวี่ยหง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-16 02:40:32 |โหมดอ่าน


หอเยวี่ยฟง

{เมืองเป่ยผิง} 














 




หอเยวี่ยหง 

คือสถานที่ ฝึกหัดนางระบำและนักดนตรีที่มีชื่อเสียงของเมืองเป่ยผิง

 สถานที่เเห่งนี้ล้วนแต่เป็นสถานที่ในฝันสำหรับสตรีที่ชื่นชอบ

และต้องการฝึกฝนศาสตร์ศิลปะนี้ และ

เจริญก้าวหน้าในเส้นทางแห่งเสียงเพลง 

ทุกๆปีหอเยวี่ยหงจะมีสตรีที่สำเร็จศาสตร์แห่งศิลป์เดินทางออกไปตั้งคณะ

จนมีชื่อเสียงโด่งดังหรือได้รับเลือกให้เข้าไปเป็นนางรำในวัง

ที่หอเยวี่ยหงแห่งนี้จึงเรียกได้ว่าเป็นที่ชุบตัวของสตรีชาวบ้านก่อนจะมุ่งหน้าสู่ฐานะอันสูงส่งต่อไปนั้นเอง




ชื่อกิจการ: หอเยวี่ยฟง

เจ้าของกิจการ: หลิน ซือซือ

ประเภทงาน: บริการจัดหานางรำ นักดนตรีให้กับโรงเตี๊ยมและหอต่างๆ และ

ฝึกสอนเด็กใหม่ให้ร่ายรำดุจดงส์ บรรเลงดั่งเสียงสวรรค์

เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09.00 - 20.15 น.


ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเป่ยผิง












คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-9-19 17:52:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-9-20 15:06

เส้นทางนักดนตรี


                   ลู่เอินควบม้าออกจากเมืองเซียงผิง และมาถึงเมืองเป่ยผิงในยามโหย่ว ซึ่งเป็นเวลาก่อนปิดร้านหนึ่งชั่วยาม หญิงสาวรีบนำม้าไปฝากไว้กับโรงม้า จัดแจงเสื้อผ้าและหน้าผมให้พร้อม ตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วที่ยื่นใบสมัครงานเอาไว้ ในใบสมัครก็เลือกสถานที่นัดเจอที่หอเยวี่ยหง ลู่เอินไม่รู้หรอกว่าคนที่จะมาพบนางเป็นแบบไหน แต่อีกฝ่ายคงเห็นรูปเหมือนของนางที่ส่งแนบไปด้วย
                   จากที่เร่งรีบมาจากเซียงผิง สิ่งที่อยู่ในกระดาษของเสวียนเสายังตรึงอยู่ในใจ เด็กผู้ชายที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันในตอนนั้น เป็นถึงทายาทจวนแม่ทัพ  
ดรุณีในชุดแดงยืนเหม่ออยู่หน้าหอเยวี่ยหงได้ไม่นาน ก็กลับกลายเป็นเป้าสายตาของผู้คนไปเสียแล้ว เหล่าสตรีที่เดินผ่านไปมายังอดคิดไม่ได้ว่าทำไมเด็กสาวคนหนึ่งถึงแสดงสีหน้ากลัดกลุ้มออกมาเช่นนี้ ลู่เอินถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ ตั้งแต่ลงมาจากหุบเขา นางก็ไม่ได้หยิบขลุ่ยออกมาอีกเลย
                   "เจ้าคือเสิ่นลู่เอินใช่ไหม?"
                   น้ำเสียงอ่อนหวานของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นพร้อมกับสตรีในชุดผ้าไหมสีหงฮวาที่เดินเข้ามา ลู่เอินแสดงสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะย่อกายเพื่อทำความเคารพ "เจ้าค่ะ"
                   "ข้าเป็นคนจากสมาคมหอดนตรีใหญ่ต้าฮั่น เห็นว่าเจ้าต้องการเป็นนักดนตรี ท่านผู้ดูแลจึงให้ข้ามาตามหาเจ้า"
                   "ลำบากท่านแล้ว"
                   เมื่อเห็นว่าลู่เอินดูสุภาพเรียบร้อยเหมือนสตรีในห้องหอ นางจึงยิ้มอย่างพอใจ "เช่นนั้นลองบรรเลงเพลงให้ข้าฟังสักเพลงเถอะ"
                   ลู่เอินเผยยิ้มบางเบา "เจ้าค่ะ"
                   มือเรียวหยิบขลุ่ยที่ห้อยอยู่ลำตัวขึ้นมาแนบกับริมฝีปาก เมื่อหลับตาลง นางหวนนึกถึงชีวิตในหุบเขาอีกครั้ง เพลงที่นางเลือกเป็นเพลงที่เกี่ยวกับความรักเพลงแรกที่นางสามารถเข้าถึงได้อย่างลึกซึ้ง แม้ความจริงจะถนัดเพลงเศร้าหรือปลุกเร้ามากกว่า แต่นางยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุ 14 หากแสดงอะไรออกไปเกินตัว อาจทำให้ถูกมองไม่ดีมาก ดรุณีน้อยที่ยังใฝ่หาความรัก จึงจะน่าเอ็นดูกว่า
                   Hétáng yuè sè เพลงที่สื่อถึงความรักอย่างสดใส
                   คนแรกที่ได้ฟังนางบรรเลงเพลงนี้คือจุนซางจวิน อีกทั้งเขายังเอ่ยปากชื่นชม ลู่เอินจึงรู้สึกมั่นใจในการบรรเลงเพลงนี้พอสมควร แม้นางจะสวมอาภรณ์ไม่เข้ากับเพลงและอารมณ์ของเพลงนัก แต่อาภรณ์ตัวนี้กลับเสริมความมั่นใจได้ดี
                   ลมหายใจถูกสูดเข้าไปในอกอย่างไร้เสียง ก่อนจะค่อยๆส่งลมหายใจออกมาจนกลายเป็นบทเพลง จากนิ่มนวลกลายเป็นสนุกสนาน สีหน้าของลู่เอินแสดงออกถึงความสุข คล้ายเด็กหญิงกำลังติดปีกโผบินไปในท้องทุ่ง 


剪一段時光緩緩流淌
流進了月色中微微蕩漾
彈一首小荷淡淡的香
美麗的琴音就落在我身旁
螢火蟲點亮夜的星光
誰為我添一件夢的衣裳
推開那扇心窗遠遠地望
誰採下那一朵昨日的憂傷

                   ผู้คนที่เดินผ่านไปมา ต่างหันมามองสตรีทั้งสองเป็นตาเดียว บางคนเลือกที่จะหยุดยืนมอง ลู่เอินแสร้างทำเป็นไม่สนใจรอบข้าง หลับตาลงจมอยู่กับบทเพลง พอถึงครึ่งหลังร่างกายเริ่มเคลื่อนไหว เป็นภาพที่ยิ่งมองยิ่งเข้ากับบรรยากาศของเพลงนัก อาภรณ์สีแดงพริ้วสะบัดไปมา เช่นเดียวกับเรือนผมของลู่เอินที่หยอกเย้ากับสายลม การเคลื่อนไหวที่ไม่ได้เป็นไปตามอารมณ์ แต่เป็นไปตามการฝึกซ้อมอย่างดี รู้ว่าจังหวะไหนใครก้าวเท่าไหร่ ก้าวไปทางไหน ต้องขยับศีรษะแบบใด กระทั่งหมุนลำตัวลงไปถึงช่วงสะโพก แม้จะพยับตัวไปมา ลมที่ใช้ในการเป่าขลุ่ยกลับคงที่ ราวกลับควบคุมลมหายใจในร่างกายได้เป็นอย่างดี

我像只魚兒在你的荷塘
只為和你守候那皎白月光
游過了四季 荷花依然香
等你宛在水中央
螢火蟲點亮夜的星光
誰為我添一件夢的衣裳
推開那扇心窗遠遠地望
誰採下那一朵昨日的憂傷
我像只魚兒在你的荷塘
只為和你守候那皎白月光
游過了四季 荷花依然香
等你宛在水中央
那時年輕的你 和你水中的模樣
依然不變的仰望 漫天迷人的星光
誰能走進你的心房 採下一朵蓮
是那夜的芬芳 還是你的發香
荷塘呀荷塘 你慢慢慢慢唱喲
月光呀月光 你慢慢慢慢聽喲
魚兒呀魚兒 你慢慢慢慢遊喲

                   เสียงขลุ่ยดังกังวาล ใสราวกลับเห็นทิวทัศน์ของบึงบัว เหล่าเด็กเล็กต่างตบมืออย่างสนุกสนาน แต่หากไม่ระวังให้ดี อาจทำให้เสียจังหวะได้ ถึงอย่างนั้นลู่เอินกลับไม่ได้สนใจรอบข้างเลย ดวงตาคู่สวยจับจ้องเพียงหญิงสาวที่ขอให้นางเป่าขลุ่ยให้ฟัง ราวกลับบทเพลงนี้เป็นบทเพลงที่สื่อถึงสตรีตรงหน้าของลู่เอิน

淡淡的淡淡的 淡淡的月光
我像只魚兒在你的荷塘
只為和你守候那皎白月光
游過了四季 荷花依然香
等你宛在水中央
我像只魚兒在你的荷塘
只為和你守候那皎白月光
游過了四季 荷花依然香
等你宛在水中央
等你宛在水中央

                   เมื่อใกล้ถึงช่วงสุดท้ายลู่เอินจึงลดขลุ่ยลงมาแนบลำตัว ริมฝีปากเผยยิ้มบางเบา น้ำเสียงสดใสเอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ เป็นท่องสุดท้ายของบทเพลง "等你宛在水中央 (รอคอยเธอดั่งอยู่กลางสายน้ำ) ..."
                   ผู้คนโดยรอบหยุดนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยชื่นชมออกมาไม่ขาดปาก ลู่เอินเพียงส่งยิ้มบางเบาให้พวกเขาตามมารยาท ก่อนที่สายตาคู่สวยจะจับจ้องที่สตรีตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่ต่างออกไปเล็กน้อย ต่อให้คนอื่นชมแล้วอย่างไร ต้องเป็นคนจากสมาคมหอดนตรีใหญ่ต้าฮั่นให้การยอมรับ นางถึงจะพอใจได้ต่างหาก


                   "การบรรเลงบทเพลงนั้น เจ้าต้องคิดกับเครื่องดนตรีเป็นเสมือนสหายร่วมรบกับเจ้า อย่าคิดว่ามันเป็นแค่เครื่องมือให้เจ้าทำมาหากิน และ จำไว้หลักสำคัญ ทุกบทเพลงบรรเลงโดยหัวใจ หาไม่ปลายนิ้ว อย่าสนใจนิ้ว สื่อใจถึงบทเพลง"
                   สตรีในชุดผ้าไหมสีหงฮวากล่าวกับลู่เอินด้วยสีหน้าจริงจัง นางจึงยิ้มบางเบา "ลู่เอินจะจดจำไว้เจ้าค่ะ"
                   ลู่เอินย่อตัวลงทำการคารวะอีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่าสตรีตรงหน้ายื่นบททดสอบพร้อมกับแผ่นไม้ไผ่มาให้ ลู่เอินคาดเดาได้ทันทีว่าอาจจะเป็นการทดสอบที่ให้นางจดบางอย่างลงไป จึงล้างหูรอฟังคำกล่าวของสตรีตรงหน้าอย่างตั้งใจมากขึ้น
                   "สิ่งที่ข้าจะบอกเจ้าต่อจากนี้ คือคำสอนศาสตร์สี่แขนงของปราชญ์ขงฟูจื่อ" หลังจากนั้นนางก็บรรยายเรื่องนี้ออกมาได้อย่างไม่มีติดขัด
                   ศาสตร์สี่แขนงที่ขงจื๊อวางรากฐานไว้ ได้แก่ วัฒนธรรม ความประพฤติ ความจงรักภักดี และ ความซื่อสัตย์
                   โดยวัฒนธรรมเน้นถึงการเคารพบรรพบุรุษและพิธีการโบราณ ยึดถือผู้อาวุโสเป็นหลัก แต่ไม่ยึดติดหรืออายที่จะหาความรู้จากคนที่ต่ำชั้นหรืออายุน้อยกว่า
                   แปดหลักการพื้นฐานในการเรียนรู้ ได้แก่ สำรวจตรวจสอบ ขยายพรมแดนความรู้ จริงใจ แก้ไขดัดแปลงตน บ่มความรู้ ประพฤติตามกฎบ้านเมือง ประเทศต้องได้รับการดูแล นำความสงบสุขมาสู่โลก
                   ลำดับการเรียนรู้ ได้แก่ พิธีกรรม ดนตรี ยิงธนู ขี่ม้า ประวัติศาสตร์ และ คณิตศาสตร์
                   คุณธรรมทั้งสาม ที่ได้จากการเรียนรู้ ได้แก่ ภูมิปัญญา เมตตากรุณา และความกล้าหาญ
                   สี่ขั้นตอนหลักการสอน ได้แก่ ตั้งจิตใจไว้บนมรรควิธี ตั้งตนในคุณธรรม อาศัยหลักเมตตาเกื้อกูล สร้างสรรค์ศิลปะใหม่
                   สี่ลำดับการสอน ได้แก่ คุณธรรมและความประพฤติ ภาษาและการพูดจา รัฐบาลและกิจการบ้านเมือง และสุดท้ายคือวรรณคดี
                   "เจ้าลองเขียนวิเคราะห์หัวข้อ ลำดับการเรียนรู้ ในส่วนศาสตร์การดนตรีดูสิ"
                   "เจ้าค่ะ"
                   ถึงปากจะตอบไปแบบนั้นแต่หญิงสาวกลับคิดหนัก ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรให้ดีและถูกใจอีกฝ่าย หลังจากที่นั่งพิจารณาทบทวนอยู่ในหัวอยู่นานสองนาน ลู่เอินก็ลงมือตวัดผู้กันเขียนคำตอบลงไป โดยเกริ่นว่า จากคำสอนเรื่องศาสตร์สี่แขนงของปราชญ์ขงฟูจื่อ

                   ' ในเรื่องลำดับการเรียนรู้ ไม่แปลกที่พิธีกรรมจะเป็นอันดับหนึ่ง เพราะในแผ่นดินฮั่นนี้ ให้ความสำคัญกว่าพิธีกรรม จารีต ประเพณีมากกว่าการให้ความสำคัญกับกฎหมายเสียอีก แต่ที่น่าสนใจคือการจัดดนตรีไว้เป็นอันดับสอง แสดงว่าดนตรีเองก็มีความสำคัญมากเช่นกัน ดนตรีที่ดีมีส่วนประกอบสองประการ หนึ่งความหมายแฝงของดนตรีมีคุณธรรม สองความงามของมันต้องสมเหตุสมผล
ข้าเคยอ่านหนังสือขงจื้อมาบ้าง ได้ยินว่าแม้ขงจื้อ จะพบเจอเรื่องลำบากแค่ไหนในชีวิต แต่ก็ไม่เคยหยุดเล่นดนตรีเลย ถึงขนาดเคยกล่าวเอาไว้ว่า "ความงามของดนตรีเส้านี้ หากแลกด้วยการไม่ได้ทานอาหารที่เลิศรสสามเดือนก็ยังได้" และมีอีกเหตุผลที่สนับสนุนให้ศึกษาในเรื่องดนตรี คือการที่ดนตรีเปิดกว้างสำหรับผู้ศึกษาทุกฐานะ ไม่ว่าจะยากดีมีจนแค่ไหนล้วนสามารถเข้าถึงดนตรีและศึกษาดนตรีได้..'

                   เมื่อเขียนเสร็จ ลู่เอินจึงมอบแผ่นไม้ไผ่ให้กับสตรีตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

                   สตรีทั้งสองต่างมองหน้ากัน ผ่านไปครึ่งเค่อ สตรีในชุดผ้าไหมสีหงฮวาก็เงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "เจ้าผ่านการทดสอบแล้ว"
                   "ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"
                   "เจ้ารอข้าเขียนหนังสือรับรองสักครู่" นางพาลู่เอินเดินเข้าไปในหอเยวี่ยหง ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะ หยิบกระดาษออกมาวางแล้วใช้ผู้กันเขียนบางอย่างลงไป ผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อ กระดาษแผ่นนั้นก็ถูกยื่นให้ลู่เอิน "นำสิ่งนี้ไปมอบที่สมาคมนักดนตรีแห่งต้าฮั่น ที่ทำการตั้งอยู่เมืองซีฝู่ หัวหน้านักดนตรีจะพิจารณาและเจ้าก็จะได้เข้าสู่วงการนักดนตรีฝึกหัด หลังจากนั้นหัวหน้าสมาคมจะเลือกที่เหมาะกับเจ้าและส่งไปฝึกประสบการณ์ที่นั่น"
                   "ขอบคุณมากเจ้าค่ะ เช่นนั้นลู่เอินขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"
                   "เดินทางปลอดภัยนะ"
                   หญิงสาวโค้งตัวให้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินออกจากหอเยวี่ยหงอย่างไม่เร่งรีบนัก นางเก็บหนังสือรับรองใส่ในย่าม ก่อนจะหยิบแผนที่ออกมาดู เมืองซีฟูอยู่ที่เหลียงโจว คงต้องเดินทางสักระยะแล้วล่ะ ครั้งนี้นางไม่รีบร้อนเดินทางในทันที แต่เดินไปซื้อรถม้าก่อน เพราะไม่อาจทนขี่ม้าได้อีกแล้ว ไม่งั้นกระดูกในร่างกายต้องเคลื่อนไปหมดแน่


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2020-10-23 00:25:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โดนทิ้งในหุบเขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x1
x2
x1
x1
x100
x2
x1
x8
x3
x1
x2
x1
x50
x3
x1
x5
x8
x2
x12
x20
x3
x2
x1
x2
x8
x4
x10
x2
x1
x2
x2
x4
x2
x2
x12
x60
x3
x12
x10
x7
x60
x24
x8
x1
x2
x3
x5
x310
x50
x11
x13
x10
x3
x250
x1
x3
x10
x8
x16
x10
x40
x1
x10
x43
x2
x77
x1
x1
x2
x1
x100
x3
x49
x1
x2020
x2
x100
x6
x8
x30
x10
x6
x4
x24
x4
x10
x31
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x180
x80
x30
x30
x250
x110
x6
x4
x63
x13
x24
x360
x2
x500
x360
x100
x1
x140
x70
x177
x800
x2
x25
x80
x40
x50
x570
x246
x3
x11
x8
x160
x1
x400
x3
x18
x1
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x35
x600
x399
x88
x9
x399
x1200
x75
x10
x56
x591
x5
x1
x1
x400
x1263
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x107
x60
x390
x100
x800
x6
x320
x827
x190
x16
x200
x30
x650
x1
x1
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x101
x7
x7
x30
x390
x74
x1
x16
x1826
x3
x2
x1995
x2670
x1623
x8
x7
x12
x140
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x4
x9
x186
x290
x130
x3
x30
x30
x2
x40
x8
x801
x510
x1500
x132
x278
x481
x440
x620
x530
x470
x144
x275
x606
x46
x111
x532
x1270
x1
x23
x736
x5
x542
x162
x426
x293
x520
x1556
x147
x117
x834
x564
x6
x2
x848
x978
x450
x175
x9999
x1914
x500
x325
x33
x26
x17
x69
x24
x409
x1082
x8
x1864
x960
x440
x1
x4
x70
x1
x9
x213
x282
x910
x5500
x123
x11
x290
x596
x144
x4700
x8
x577
x730
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x52
x1
x141
x2
x1800
x632
x2204
x882
x258
x430
x115
x15
x141
x282
x7
x43
x3
x4
x7
x259
x5
x10
x18
x4
x192
x363
x500
x2
x54
x721
x14
x258
x200
x6812
x702
x410
x8
x58
x2
x6
x1546
x2222
x690
x648
x219
x342
x384
x379
x4
x30
x17
x678
x8
x1499
x9
x1898
x318
x1108
x1324
x1108
x2530
x667
x221
x134
x213
x795
x1634
x907
x92
x174
x229
x1006
x608
x145
x161
x7
x312
x337
x769
x460