ดู: 36|ตอบกลับ: 6

{ โลก-38 | ต้าซิ่งอันหลิง } ทุ่งหญ้าน้ำค้างจี่หลวน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-8-1 19:53:59 |โหมดอ่าน

ทุ่งหญ้าน้ำค้างจี่หลวน

{ ต้าซิ่งอันหลิง }


ต้นตำนานขุมพลังแห่งชนเผ่านอกด่านคืออาชาเหนือยอดอาชา 
ส่งที่ถนอมกล่อมเลี้ยงเหล่าม้าชั้นยอดได้ นอกจากทุ่งราบแล้วยังรวมถึงอาหาร หญ้าน้ำค้าง
 อาจหาได้ทั่วไปรอบต้าซิ่งอันหลิง ทว่าหญ้าน้ำค้างชั้นเลิศสามารถหาได้ที่นี่ 
คุณประโยชน์ของมันเสมือนยาชุกำลังให้พาหนะ เพิ่มสมรรถภาพและความคึกคัก 
ราวกับคนสูดใบต้าหม่ากันเลยทีเดียว เป็นเส้นทางที่อยู่ทางเหนือนอกด่านอี้เหมินกวน









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-8-1 21:56:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ผจญภัยครั้งใหญ่ }

157

อาชาประหลาดกับเส้นทางต้าซิ่งอันหลิง





              นับจากเหตุมหัศจรรย์ที่หุบเขาลึกลับนั้น สุดท้ายแล้วขณะเดินทางก็ออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีสมาชิกใหม่เข้ามาร่วมทางด้วยอย่างหงโต้ว เส้นทางที่แปลกตา เมื่อออกจากเขตทะเลทราย เขตทุ่งหญ้าที่เขียวขจี และสายลมโชยพัดถือเป็นเส้นทางการเดินทางชั้นดี บุรุษผู้ร่วมขบวนที่มาจากแดนฮั่นล้วนแต่มองสองพี่น้อง ไป๋อวี้ และหลิงหลาน ด้วยสายตาแปลกๆ

           หลิงหลาน

             ช่วงเรียวขาขาวและทรวงอกวับแวมนั้นทำเอาสามีตัวเป็นๆ อย่างหยาเหยี่ยนหวางถึงกับเหม่อไปหลายครั้ง มันจะดีกว่านี้ไหมนะถ้านางยอมใส่ให้เขาเห็นแค่คนเดียว ก่อนหน้านี้พยายามจะเอาเสื้อคลุมห่อตัวเจ้าแกะอย่างเนียนๆ อีกฝ่ายดันสะบัดออกบอกว่าร้อนอบอ้าว ‘เจ้าไม่รู้หรือว่าทำแบบนี้สมาธิข้ามันกระเจิงหมดแล้ว!!’

              หลิงหลาน


              ตัวไป๋อวี้รู้ซึ้งถึงเหตุผลดี จะปล่อยพี่สาวหลานใส่คนเดียวก็ใช่เรื่อง อีกอย่างคนร่วมขบวนก็คนใกล้ตัว คงจะพอวางใจได้ แค่บางส่วนล่ะนะ ขอยอมรับว่าชุดในรูปแบบนี้ค่อนข้างส่วมใส่สบาย แต่คงต้องแลกกับการระวังตัวมากขึ้น ที่ดูแล้วสองสาวจะไม่ได้สนใจมันขนาดนั้น

              เส้นทางไกลนับสี่พันลี้ที่มีองค์ชายสารถีบังคับม้าลากรถไปโดยไม่หยุดพัก ราชนิกูลเอลฟ์ค่อนข้างมั่นใจว่าตอนนี้พวกเขาทั้งแปดมาถึงตอนเหนือ เกือบเหนือสุดอย่างต้าซิงอันหลิง กายริสหรี่ตาลงพินิจดูชัยภูมิ ความเรียบร้อย หรือสภาพแวดล้อมว่าสมควรที่จะหยุดพักหรือไม่ เท่าที่ดูกายริสเห็นว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร ใบหน้าได้รูปของราชนิกูลเอลฟ์หันมาบอกกล่าวเพื่อนร่วมทาง

              " เราจะหยุดพักกันที่นี้ "

               “ข้าเห็นด้วย.. เช่นนี้ก็สามารถให้พวกม้าได้พักดื่มน้ำและพวกเราเองก็จะได้ทานมื้อกลางวัน” ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับตามด้วยศิษย์คนโตของเขาลงไปช่วยจัดเตรียมพื้นที่ อีกไม่นานจะหุงหาอาหารกันทานตามอัตภาพ ต่อให้เดินทางรอนแรมกองทัพยังคงเดินด้วยท้องเสมอ ทั้งคณะลงพักผ่อนตามความพึ่งพอใจของตนเอง

               ด้านหยาเหยี่ยนหวางเห็นว่าทุ่งหญ้านี้อุดมสมบูรณ์ยิ่งคิดจะไปล่าสัตว์ให้ทุกคนตามประสาคนแรงเหลือ เพียงไม่นานร่างสูงองอาจควบอาชาไกลออกไปส่วนนึงคงหมายจะลาดตระเวณดูภูมิทัศน์รอบๆ  ส่วนหวางเฟยตัวน้อยชวนน้องสาวเหมยมาจับจองโขดหินริมธาร หลบออกมาและใช้ม่านหญ้ายืนต้นสูงคอยบังเพื่อให้นมบุตรี

              หลิงหลาน

              ภาพสะท้อนของทุ่งหญ้าเขียวขจี สายลมอ่อนๆ และกลิ่นหอมของธรรมชาติ พลันทำให้ดรุณีสาวผ่อนคลายและเผยรอยยิ้มเบาบางขึ้นมาได้โดยง่าย “ ต้าซิ่งอันหลิง.. นึกไม่ถึงว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้มา เส้นทางเกือบเหนือสุด นับๆดูแล้วพวกเราคงมาไกลกันมากจริงๆ “ จำนวนวันที่เดินทางว่าเยอะแล้ว อุปสรรคก็ใช่ว่าจะน้อย ใครจะไปนึก ช่วงเวลาผ่านพ้นอย่างรวดเร็ว สุดท้ายแล้วก็ได้ก้าวขามาเหยียบที่ๆ ไม่คิดว่าจะได้มา

              หลิงหลาน


              “ มีหนแรกก็ย่อมต้องมีหนสอง ครั้งนี้น้องยังต้องอาศัยดูพวกท่าน.. ในอนาคตเนี่ยสิ เส้นทางแม่ค้าใหญ่วันข้างหน้าไม่พ้นเดินทาง ข้าควรไปถามเรื่องเส้นทางกับสารถีประจำขบวนเราดีไหมนะ.. “ ไป๋อวี้เอ่ยไว้แต่เพียงแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่ติดเชิงหยอกล้อเสียมากกว่าจริงจัง ตลอดเส้นทางไม่เคยเห็นองค์ชายสารถีหยิบแผนที่ขึ้นมาแม้แต่น้อย เรื่องนี้จัดว่าน่ากลัวพอสมควร

              หลิงหลาน


              “ ชีวิตที่รู้ทุกสิ่งมากเกินไป .. ผู้คนมากมายถวิลหาความสามารถนี้ แต่สำหรับผู้ที่มี คงมิได้คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีแน่ ขึ้นชื่อว่าชีวิต อย่างน้อยคนเราก็ต้องมีเรื่องที่อยากปิดหูปิดตาไม่รับรู้อยู่บ้างแหละ “ จะว่าพูดไปตามใจจริงก็คงจะได้ ชีวิตที่ล่วงรู้ทุกสิ่ง ทั้งสิ่งที่อยากทราบ หรือแม้แต่ไม่อยากทราบ ทั้งหมดนั้นจะเป็นเรื่องดีได้เช่นไร เลื่อนสายตามองพี่สาวหลานผู้ตั้งคำถามแล้วก็เผยรอยยิ้มเบาบาง “ น้ำในลำธารเป็นเช่นไรบ้างพี่สาว ข้าควรตักเก็บไว้สักหน่อยดีไหมนะ.. “
      
             หลิงหลาน


              บรรยากาศผ่อนคลายและเป็นกันเองของสองสตรีที่นับถือกันเป็นพี่น้องในยามนี้ ยิ่งอยู่ในแทบลำธารที่ถัดมาอีกหน่อยก็เป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยรวมแล้วเรียกได้ว่านี่คือเส้นทางจรรโลงใจอย่างท่องแท้ ไป๋อวี้เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้านภาใสด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาได้ ตั้งใจจะลุกไปหยิบของว่างมาเพิ่มให้พี่สาวหลานสักหน่อย แต่สายตาพลันไปสะดุดกับสิ่งมีชีวิตบางชนิดที่แปลกตา

            อาชาสีขาวสง่า ร่างปราดเปรียว และเขาบนช่วงศีรษะของอาชาตัวนั้นทำให้ทุกอย่างล้วนแต่ดูแปลกตา ชีวิตนี้เกิดมา ตัวนางใช่ว่าจะไม่เคยเห็นอาชาเผือก แต่อาชาที่บนศีรษะมีเขาแหลมคมเช่นนี้ นับว่าพึ่งได้เคยพบเป็นครั้งแรก และไม่คาดคิดว่าจะได้เจอ “ พี่สาวหลาน นั่น.. “ มือบางสะกิดเจ้าของเส้นเกศาสีเงินที่อยู่ใกล้กันที่สุด จะเสียงดังมากก็กลัวอาชาสวยสง่าตัวนั้นจะตื่นตระหนกซะก่อน หันหน้ากลับไปหาบรรดาผู้ร่วมขบวนอีกฟาก

            หลิงหลาน


              ราชนิกูลเอลฟ์ที่จำต้องพยายามดูแลความเรียบร้อยของส่วนรวม ก็ได้หันหน้าไปทางสองสตรีที่ริมลำธารอยู่พอดี เห็นหนึ่งในสองสตรีพยักพเยิดไปทางนึงก็จำต้องขมวดคิ้วและมองตามอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นต้นตอของสาเหตุ กายริสแทบจะทะยานพุ่งไปแล้วถ้าทำได้เพื่อไปห้ามสองสตรีไม่ให้ยุ่งกับอาชาตัวนั้นมาก แต่หากทำเช่นนั้นเกรงว่าจะยิ่งควบคุมสถานการณ์ได้ยาก จึงไล่สะกิดคนใกล้ตัวแต่ละคน แล้วพากันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้

              “ ระวังไว้ อย่าเข้าใกล้อาชาตัวนั้นมาก “ น้ำเสียงละมุนทุ้มเอ่ยเตือนไว้อย่างทันท่วงที เห็นสีหน้าสงสัยของบรรดาเพื่อนร่วมขบวนแล้วก็ได้แต่จำใจต้องอธิบายเพิ่มเติม “ อย่าคิดว่าอาชางามตัวนี้ จะเป็นมิตรต่อบุคคลอื่น ยูนิคอร์นของจริงหาได้น่ารักน่าเอ็นดูเฉกเช่นยูนิคอร์นของเทพนิยายแดนตะวันตก “

              “ มันกินหัวใจคนที่บริสุทธิ์ และถ้ามันพ่นน้ำเมือกสายรุ้งนั่นขึ้นมา ถึงจะเรียกได้ว่าน่ากลัวขนานแท้ เพราะสิ่งนั้นจะทำให้เราเห็นภาพหลอนราวกับอยู่ในทห้วงฝันที่งดงาม “  

            องค์ชายเอ่ยไป สตรีร่างบางเจ้าของเส้นเกศาสีดำขลับก็ยังจดจ้องอยู่ที่อาชาขาวสะอาดตัวนั้น ภาพที่เห็นคือการสะบัดตัวเล็กน้อยของอาชาวิเศษและก้มลงดื่มกินน้ำในลำธารต่อ หาได้สนใจพวกนางไม่ เท่าที่นางจับใจความตามที่องค์ชายกายริสบอก เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวนี้จำต้องเป็นตัวอันตราย แต่นางกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น ไป๋อวี้หันมองราชนิกูลหนุ่มของเหล่าเอลฟ์ สายตาที่หลุบลงต่ำ และการตัดสินชั่วขณะ..

            การก้าวฝีเท้าเข้าใกล้อาชาขาวสะอาดตัวนั้นทำให้บรรดาผู้ที่อยู่รอบข้างถึงกับใจหาย แววตาที่สนใจ และแฝงด้วยความอ่อนโยนของไป๋อวี้ จำต้องสบกับยูนิคอร์นตัวเพรียว มันคล้ายกับตั้งทีท่าระวัง ดรุณีสาวขยับหาบางสิ่งที่คิดว่าอาจจะให้เจ้ายูนิคอร์นนี้กินได้ แล้วนางก็เจอสิ่งที่ได้มาจากพี่สาวหลานมาสักพัก นั่นก็คืออาหารสำเร็จรูป “ ไม่เป็นไร.. ให้ข้าลองหน่อย “

            การเอ่ยดักเจ้าชายเอลฟ์คือสิ่งที่ไป๋อวี้ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสหรือใจกล้าพอจะทำ ยกเว้นในโอกาสนี้ ถุงอาหารถูกแกะ และค่อยๆบรรจงเปิด เตรียมพร้อมราวกับรอเพียงมันขยับมาทาน

            เนื่องด้วยเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ การที่นางเลือกก้าวมาทำเช่นนี้ใช่ว่าจะไม่กลัว แต่มีส่วนลึกๆในใจที่คิดว่าเจ้าตัวนี้น่าจะพอคุยด้วยได้.. อาชาขาวสะอาดตาค่อยๆย่างกรายเข้าใกล้มาเรื่อยๆตามกลิ่นหอมของอาหาร ดวงตาโตสวยของมันจดจ้องสตรีผู้ที่ก้าวเข้ามาด้วยความสนใจ แต่ที่แน่นอนกว่าคืออาหารที่น่าสนใจ อาชาขาวตัวปราดเปรียวขยับเข้ามาทานอาหารแต่โดยดี มิวายเงยหน้ามองคนอื่นๆที่มองมันด้วยสายตาแปลกๆ

            ‘เอาอีกกกก!!’ อาชาประหลาดเข้ามาดมๆ รอบตัวสตรีทั้งสอง ราวกับว่ามันต้องการหาต้นตอของอร่อย

            หลิงหลาน


            ราชนิกูลชาวเอลฟ์ถึงกับแปลกใจ ยูนิคอร์นตัวนี้นิสัยแตกต่างจากพี่น้องในเผ่าพันธุ์ของมันอย่างเห็นได้ชัด จะมีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าตัวนี้แท้จริงแล้วอาจจะมาจากดินแดนเทพนิยาย ในบันทึกโบราณเคยกล่าวถึงโลกที่สวยสดงดงาม เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องราวเทพนิยายที่ชวนเหลือเชื่อ ผู้คนที่นั่นต่างมองโลกในแง่ดี

            ไม่อยากนึกว่าโลกเทพนิยายเช่นนั้นจะมีอยู่จริง โลกที่สมบูรณ์แบบ หรือที่เรียกได้อีกชื่อคือโลกในฝัน เรื่องแบบนี้มันไม่ขัดสมดุลสิ่งมีชีวิตหรอกหรือ แต่หากเป็นเผ่าพันธุ์ยูนิคอร์นโดยปกติก็ยากจะหักห้ามใจไม่กินแม่นางเหมยไป๋อวี้ที่ยังบริสุทธิ์ได้ด้วยระยะห่างไม่กี่ก้าว ไม่ว่าจะมองยังไงเรื่องนี้ก็มีความแปลก ที่แม้แต่ตัวเขายังไม่อาจจะทราบได้ หากนี้คือเรื่องราวเส้นทางแห่งโชคชะตา ดูแล้วการพบเจอก็คงเป็นโชคชะตาอีกจริงๆ

            “ อ่า.. เกรงว่าของที่ข้ามีจะหมดแล้ว เจ้าตัวโต ข้าเสียใจด้วย.. “ น้ำเสียงนุ่มของไป๋อวี้เอ่ยด้วยความสงสาร แต่ก็มิวายยื่นมือไปสัมผัสกลุ่มขนของอาชาขาวสะอาดตาด้วยความเอ็นดู ภาพของสองสตรีที่กำลังหยอกล้อเล่นกับอาชาแปลกตา จากที่เคยดูน่ากังวลยามนี้กลับชวนให้ยิ้มตามได้อย่างประหลาด

           อาชาขาวตัวเพรียวเดินวนรอบสองสตรีอยู่อีกครั้งสองครั้ง หลังจากจัดการอาหารที่มีไปจนหมด ขยับใช้ปลายใบหน้าของมันสัมผัสเบาๆที่ไหล่ของทั้งสองสตรีเป็นการขอบคุณ จังหวะเท้าที่ก้าวขยับถอยหลัง บ่งบอกได้ว่าถึงเวลาที่จะต้องไปแล้ว ยูนิคอร์นผงกหัวขอบคุณสำหรับน้ำใจของสองสตรีที่มันได้รับ ค่อยๆก้าวเปลี่ยนเส้นทาง และเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานวิ่งไปบนทุ่งหญ้าเขียวขจี

            เส้นขนสีขาวที่สะท้อนกับแสงตะวัน เสริมส่งให้ภาพที่ได้เห็นนั้นงดงามตราตรึงใจ ไป๋อวี้พ่นลมหายใจออกจากริมฝีปากเล็กน้อย ดีที่ตัวเองปลอดภัยและไม่ได้เจอกับเรื่องร้ายอะไร แต่ก็อดเอ็นดูเจ้าอาชาขาวมีเขาตัวนั้นไม่ได้จริงๆ “ อิ่มท้องแล้วก็ต้องใช้แรงสินะ.. “

เปิดall
อาหารสำเร็จรุป - น้องยูนิคอร์นทึ




แสดงความคิดเห็น

( โรลหลัง 20.00 คิวพาร์ทต่อ คิวที่ 1 ในวันที่ 2/8/2020 )  โพสต์ 2020-8-1 23:35
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ยูนิคอร์น เพิ่มขึ้น 5 โพสต์ 2020-8-1 23:22
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ยูนิคอร์น เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2020-8-1 23:22
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-8-1 23:22
คุณได้รับ +38 คุณธรรม +105 ความโหด โพสต์ 2020-8-1 23:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดเว่ยปู้อี้
กระบี่ถานเซี่ย
แหวนมนตราโคลอส
รองเท้าอสนีบาต
ตัวเบาขั้นกลาง
วิชาอิงหย่งขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x24
x38
x40
x10
x10
x200
x7
x50
x30
x12
x8
x50
x8
x5
x18
x10
x80
x6
x2
x1
x1
x100
x100
x120
x2
x2
x22
x50
x30
x500
x89
x202
x100
x15
x200
x3
x4
x100
x200
x4
x200
x1
x1
x4
x1
x2
x10
x15
x10
x1
x30
x20
x2
x80
x34
x20
x202
x200
x20
x1
x50
x26
x1
x50
x204
x7
x35
x60
x100
x8
x230
x70
x220
x20
x130
x1
x15
x1
x1
x106
x2
x100
x1
x5
x2
x1
x100
x1
x10
x1
x16
x1
x2
x20
x5
x4
x115
x22
x2
x8
x2
x70
x1
x2
x1
x130
x10
x5
x3
x13
x3
x1
x15
x300
x159
x10
x10
x35
x215
x30
x352
x30
x7
x39
x20
x736
x80
x135
x2030
x2
x5
x475
x40
x300
x2200
x100
x100
x100
x230
x1300
x16
x1
x5
x30
x20
x70
x53
x160
x125
x6
x100
x50
x350
x20
x45
x50
x2
x1
x70
x90
x40
x45
x7
x22
x130
x8
x100
x9
x1
x55
x125
x2000
x28
x32
x82
x8000
x9999
x8000
x100
x2
x227
x171
x38
x90
x69
x30
x110
x65
x49
x193

1335

กระทู้

4911

โพสต์

78หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19381561
เงินตำลึง
715877
ชื่อเสียง
342981
ความหิว
1803

VIP PETใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาซินดาริน(ดาร์คเอลฟ์)

คุณธรรม
35001
ความชั่ว
10963
ความโหด
70526
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2020-8-1 21:59:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
งานประชันเขียงแดนทรนง
1967
{ อิเวนท์ยอดเชฟกะทะเหล็ก 91 }
ต้าวม้ามีเขา
              นับจากเหตุมหัศจรรย์ที่หุบเขาลึกลับนั้น สุดท้ายแล้วขณะเดินทางก็ออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีสมาชิกใหม่เข้ามาร่วมทางด้วยอย่างหงโต้ว เส้นทางที่แปลกตา เมื่อออกจากเขตทะเลทราย เขตทุ่งหญ้าที่เขียวขจี และสายลมโชยพัดถือเป็นเส้นทางการเดินทางชั้นดี บุรุษผู้ร่วมขบวนที่มาจากแดนฮั่นล้วนแต่มองสองพี่น้อง ไป๋อวี้ และหลิงหลาน ด้วยสายตาแปลกๆ

              “ชุดนี้ใส่สบายดีเนอะ! อากาศร้อนๆ ก็รู้สึกว่าไม่กวนใจเท่าไรแล้ว  ดรุณีแกะนุ่มบิเมล็ดแตงเข้าปากพลางเอ่ยถึงข้อดีของอาภรณ์ชาวทะเลทราย ด้านน้องสาวที่สวมแล้วยังดูขัดเขินอยุ่บ้าง แต่คงต้องยอมรับว่าดูดีมากจริงๆ ไม่เสียงแรงขุดชุดขึ้นมาจากวิหารเก่า

             ช่วงเรียวขาขาวและทรวงอกวับแวมนั้นทำเอาสามีตัวเป็นๆ อย่างหยาเหยี่ยนหวางถึงกับเหม่อไปหลายครั้ง มันจะดีกว่านี้ไหมนะถ้านางยอมใส่ให้เขาเห็นแค่คนเดียว ก่อนหน้านี้พยายามจะเอาเสื้อคลุมห่อตัวเจ้าแกะอย่างเนียนๆ อีกฝ่ายดันสะบัดออกบอกว่าร้อนอบอ้าว ‘เจ้าไม่รู้หรือว่าทำแบบนี้สมาธิข้ามันกระเจิงหมดแล้ว!!’

              “คิก.. อาเหิงเอาไว้หนูโตเมื่อไร อาเหนียงจะตัดให้สักสามสี่ชุดเอาให้ไม่ต้องง้อกระโปรงยาวๆ รุ่มร่ามอีกเลย” มือเล้กประคองอุ้มดอกบัวขาวขึ้นมาส่องกลีบ อยากจะแหวกดูสัดส่วนเพื่อว่าจะได้ทอให้สวมตัง้แต่ตอนนี้เลย เนตรกวางคู่ใสเปล่งประกายวิบวับแค่คิดก็สนุกในอารมณ์แล้ว “อาเหนียงรับรองว่าถึงจะไม่งดงามเท่าเหล่าสตรีล่มเมืองในตำนาน แต่เจ้าจะต้องสวยสง่าโดดเด่นยืนหนึ่งในฉางอันนคร!!”

              เท่านั้นยังคล้ายจะไม่พอหวางเฟยของเขาลามไปถึงธิดาที่ยังไม่ทันออกจากบัว พระหัตถ์กำแน่นสั่นสะท้าน เสี่ยวหลาน!! เจ้าจะทำให้เปิ่นหวางหัวใจวายตาย!!

              ตัวไป๋อวี้รู้ซึ้งถึงเหตุผลดี จะปล่อยพี่สาวหลานใส่คนเดียวก็ใช่เรื่อง อีกอย่างคนร่วมขบวนก็คนใกล้ตัว คงจะพอวางใจได้ แค่บางส่วนล่ะนะ ขอยอมรับว่าชุดในรูปแบบนี้ค่อนข้างส่วมใส่สบาย แต่คงต้องแลกกับการระวังตัวมากขึ้น ที่ดูแล้วสองสาวจะไม่ได้สนใจมันขนาดนั้น

              เส้นทางไกลนับสี่พันลี้ที่มีองค์ชายสารถีบังคับม้าลากรถไปโดยไม่หยุดพัก ราชนิกูลเอลฟ์ค่อนข้างมั่นใจว่าตอนนี้พวกเขาทั้งแปดมาถึงตอนเหนือ เกือบเหนือสุดอย่างต้าซิงอันหลิง กายริสหรี่ตาลงพินิจดูชัยภูมิ ความเรียบร้อย หรือสภาพแวดล้อมว่าสมควรที่จะหยุดพักหรือไม่ เท่าที่ดูกายริสเห็นว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร ใบหน้าได้รูปของราชนิกูลเอลฟ์หันมาบอกกล่าวเพื่อนร่วมทาง

              " เราจะหยุดพักกันที่นี้ "

               “ข้าเห็นด้วย.. เช่นนี้ก็สามารถให้พวกม้าได้พักดื่มน้ำและพวกเราเองก็จะได้ทานมื้อกลางวัน” ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับตามด้วยศิษย์คนโตของเขาลงไปช่วยจัดเตรียมพื้นที่ อีกไม่นานจะหุงหาอาหารกันทานตามอัตภาพ ต่อให้เดินทางรอนแรมกองทัพยังคงเดินด้วยท้องเสมอ ทั้งคณะลงพักผ่อนตามความพึ่งพอใจของตนเอง

               ด้านหยาเหยี่ยนหวางเห็นว่าทุ่งหญ้านี้อุดมสมบูรณ์ยิ่งคิดจะไปล่าสัตว์ให้ทุกคนตามประสาคนแรงเหลือ เพียงไม่นานร่างสูงองอาจควบอาชาไกลออกไปส่วนนึงคงหมายจะลาดตระเวณดูภูมิทัศน์รอบๆ  ส่วนหวางเฟยตัวน้อยชวนน้องสาวเหมยมาจับจองโขดหินริมธาร หลบออกมาและใช้ม่านหญ้ายืนต้นสูงคอยบังเพื่อให้นมบุตรี

              ริมฝีปากกลีบกุหลาบคลอบทเพลงหวานเศร้ามีแววของการระลึกถึงอยู่เลือนลาง

               “คิดว่าตามบันทึกของญาติผู้พี่.. พวกเราคงมาถึงต้าซิ่งอันหลิงแล้ว ดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ที่สุกของชาวทุ่งหญ้า เจ้าดูสิ.. ต้นหญ้าน้ำค้างเหล่านี้ล่ะคือขุมพลังของอาชาศึกที่เลื่องชื่อมากมาย” วางธิดาลงชะลอมแล้ว ปลายนิ้วเรียวผละจากดอกบัวน้อยไล้ตามใบเขียวสดรอบกาย พวกมันทั้งนุ่มและอมความชื้นเกาะตามขอบใบ เมื่อสายลมพัดผ่านค่อยโน้มเอนลู่ไปมาให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

              ภาพสะท้อนของทุ่งหญ้าเขียวขจี สายลมอ่อนๆ และกลิ่นหอมของธรรมชาติ พลันทำให้ดรุณีสาวผ่อนคลายและเผยรอยยิ้มเบาบางขึ้นมาได้โดยง่าย “ ต้าซิ่งอันหลิง.. นึกไม่ถึงว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้มา เส้นทางเกือบเหนือสุด นับๆดูแล้วพวกเราคงมาไกลกันมากจริงๆ “ จำนวนวันที่เดินทางว่าเยอะแล้ว อุปสรรคก็ใช่ว่าจะน้อย ใครจะไปนึก ช่วงเวลาผ่านพ้นอย่างรวดเร็ว สุดท้ายแล้วก็ได้ก้าวขามาเหยียบที่ๆ ไม่คิดว่าจะได้มา

              “คิก… จริงสินะสำหรับน้องสาวคงเป็นการเดินทางที่ยาวนาน ทั้งห่างจากบ้านเกิดไกลที่สุดเป็นหนแรก แต่เชื่อเถิดว่ามันจะมีหนต่อๆ ไป เจ้ามีแววชีพจรลงขานะว่าที่แม่ค้าใหญ่” สัพหยอกอีกฝ่ายที่พึ่งออกมาชมดูโลกภายนอก แค่คิดว่าสีหน้าของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหนถ้าได้รู้ว่าดินแดนอื่นๆ มีสิ่งที่เหนือความคาดหมายอยู่มากมายนัก

              “ มีหนแรกก็ย่อมต้องมีหนสอง ครั้งนี้น้องยังต้องอาศัยดูพวกท่าน.. ในอนาคตเนี่ยสิ เส้นทางแม่ค้าใหญ่วันข้างหน้าไม่พ้นเดินทาง ข้าควรไปถามเรื่องเส้นทางกับสารถีประจำขบวนเราดีไหมนะ.. “ ไป๋อวี้เอ่ยไว้แต่เพียงแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่ติดเชิงหยอกล้อเสียมากกว่าจริงจัง ตลอดเส้นทางไม่เคยเห็นองค์ชายสารถีหยิบแผนที่ขึ้นมาแม้แต่น้อย เรื่องนี้จัดว่าน่ากลัวพอสมควร

              แกะสีเงินวักน้ำเย็นใสขึ้นชะล้างความเมื่อยล้า เมื่อเงยใบหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็พบหยาดใสพร่างพราว ดูชุ่มชื่นอิ่มเอิบไปทั้งตัว “ปล่อยเจ้าชายเถิด เชื่อว่ามีบางอย่างนำทางเขาอยู่.. แต่คงไม่ใช่แผนที่แน่นอน หุหุ ถึงเราเข้าไปสอบถามใช่ว่าอีกฝ่ายจะอธิบายให้เข้าใจได้นี่ พลังจิตสัมผัสนั่นน่ะ เจ้าคิดว่าเป็นพรสวรรค์ รึว่าคำสาปกันนะ ถ้าต้องรับรู้เกี่ยวกับ ‘สิ่งเหล่านั้น’ ตลอดเวลา… อ่าห์ ชีวิตคงจบสิ้นกันเวลาส่วนตัว”

             ‘เอ… เอาอาเหิงอาบน้ำด้วยดีไหมนะ ดอกไม้น้ำคงจะชอบอะไรที่มันสดชื่นสักหน่อย’ คิดพลางอุ้มชะลอมมองลำธารอย่างชั่งใจ มันคงคล้ายๆ ล้างผักก่อนทำอาหาร

              “ ชีวิตที่รู้ทุกสิ่งมากเกินไป .. ผู้คนมากมายถวิลหาความสามารถนี้ แต่สำหรับผู้ที่มี คงมิได้คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีแน่ ขึ้นชื่อว่าชีวิต อย่างน้อยคนเราก็ต้องมีเรื่องที่อยากปิดหูปิดตาไม่รับรู้อยู่บ้างแหละ “ จะว่าพูดไปตามใจจริงก็คงจะได้ ชีวิตที่ล่วงรู้ทุกสิ่ง ทั้งสิ่งที่อยากทราบ หรือแม้แต่ไม่อยากทราบ ทั้งหมดนั้นจะเป็นเรื่องดีได้เช่นไร เลื่อนสายตามองพี่สาวหลานผู้ตั้งคำถามแล้วก็เผยรอยยิ้มเบาบาง “ น้ำในลำธารเป็นเช่นไรบ้างพี่สาว ข้าควรตักเก็บไว้สักหน่อยดีไหมนะ.. “
      
             “เย็นและใส ไร้กลิ่น ไร้สี.. เชื่อว่าหากนำไปหมักสุราคงไม่แพ้จิ่วเฟินหรือเหล้าไผ่เขียวเป็นแน่ เจ้าว่าเราควรอาบน้ำให้อาเหิงกันสักหน่อยไหม?” ลังเลอยู่ไม่นานคนยิ้มกว้างเต็มหน้าเป็นฝ่ายกดชะลอมลงปล่อยให้น้ำในลำธารซึ่มเข้ามาผ่านร่องสาน จากนั้นทำการแกว่งช้าๆ ราวกับว่าทำแบบนี้จะช่วยเอาเศษผงเศษดินตามร่องกลีบออกไปได้

              บรรยากาศผ่อนคลายและเป็นกันเองของสองสตรีที่นับถือกันเป็นพี่น้องในยามนี้ ยิ่งอยู่ในแทบลำธารที่ถัดมาอีกหน่อยก็เป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยรวมแล้วเรียกได้ว่านี่คือเส้นทางจรรโลงใจอย่างท่องแท้ ไป๋อวี้เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้านภาใสด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาได้ ตั้งใจจะลุกไปหยิบของว่างมาเพิ่มให้พี่สาวหลานสักหน่อย แต่สายตาพลันไปสะดุดกับสิ่งมีชีวิตบางชนิดที่แปลกตา

            อาชาสีขาวสง่า ร่างปราดเปรียว และเขาบนช่วงศีรษะของอาชาตัวนั้นทำให้ทุกอย่างล้วนแต่ดูแปลกตา ชีวิตนี้เกิดมา ตัวนางใช่ว่าจะไม่เคยเห็นอาชาเผือก แต่อาชาที่บนศีรษะมีเขาแหลมคมเช่นนี้ นับว่าพึ่งได้เคยพบเป็นครั้งแรก และไม่คาดคิดว่าจะได้เจอ “ พี่สาวหลาน นั่น.. “ มือบางสะกิดเจ้าของเส้นเกศาสีเงินที่อยู่ใกล้กันที่สุด จะเสียงดังมากก็กลัวอาชาสวยสง่าตัวนั้นจะตื่นตระหนกซะก่อน หันหน้ากลับไปหาบรรดาผู้ร่วมขบวนอีกฟาก

            “หืมม….ว่างายยย…” คนเขย่าลูกในชะลอมล้างน้ำยังคงก้มหน้าขมีขมัน หางตาชำเลืองก่อนแล้วตามมาด้วยเสียงอุทานชื่นชม สำหรับหลิงหลานนางเคยขี่ยูนิคอร์นมาก่อน แน่นอนว่าทราบถึงสายพันธุ์ของเจ้าตัวมีเขาได้เป้นอย่างดี “นั่นมัน.. มิใช่อาชาในแดนเทพนิยายล่ะหรือ?? อย่าบอกนะว่าเราทะลุมิติกันอีกแล้ว”

              ราชนิกูลเอลฟ์ที่จำต้องพยายามดูแลความเรียบร้อยของส่วนรวม ก็ได้หันหน้าไปทางสองสตรีที่ริมลำธารอยู่พอดี เห็นหนึ่งในสองสตรีพยักพเยิดไปทางนึงก็จำต้องขมวดคิ้วและมองตามอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นต้นตอของสาเหตุ กายริสแทบจะทะยานพุ่งไปแล้วถ้าทำได้เพื่อไปห้ามสองสตรีไม่ให้ยุ่งกับอาชาตัวนั้นมาก แต่หากทำเช่นนั้นเกรงว่าจะยิ่งควบคุมสถานการณ์ได้ยาก จึงไล่สะกิดคนใกล้ตัวแต่ละคน แล้วพากันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้

              “ ระวังไว้ อย่าเข้าใกล้อาชาตัวนั้นมาก “ น้ำเสียงละมุนทุ้มเอ่ยเตือนไว้อย่างทันท่วงที เห็นสีหน้าสงสัยของบรรดาเพื่อนร่วมขบวนแล้วก็ได้แต่จำใจต้องอธิบายเพิ่มเติม “ อย่าคิดว่าอาชางามตัวนี้ จะเป็นมิตรต่อบุคคลอื่น ยูนิคอร์นของจริงหาได้น่ารักน่าเอ็นดูเฉกเช่นยูนิคอร์นของเทพนิยายแดนตะวันตก “

              “ มันกินหัวใจคนที่บริสุทธิ์ และถ้ามันพ่นน้ำเมือกสายรุ้งนั่นขึ้นมา ถึงจะเรียกได้ว่าน่ากลัวขนานแท้ เพราะสิ่งนั้นจะทำให้เราเห็นภาพหลอนราวกับอยู่ในทห้วงฝันที่งดงาม “  

            องค์ชายเอ่ยไป สตรีร่างบางเจ้าของเส้นเกศาสีดำขลับก็ยังจดจ้องอยู่ที่อาชาขาวสะอาดตัวนั้น ภาพที่เห็นคือการสะบัดตัวเล็กน้อยของอาชาวิเศษและก้มลงดื่มกินน้ำในลำธารต่อ หาได้สนใจพวกนางไม่ เท่าที่นางจับใจความตามที่องค์ชายกายริสบอก เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวนี้จำต้องเป็นตัวอันตราย แต่นางกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น ไป๋อวี้หันมองราชนิกูลหนุ่มของเหล่าเอลฟ์ สายตาที่หลุบลงต่ำ และการตัดสินชั่วขณะ..

            การก้าวฝีเท้าเข้าใกล้อาชาขาวสะอาดตัวนั้นทำให้บรรดาผู้ที่อยู่รอบข้างถึงกับใจหาย แววตาที่สนใจ และแฝงด้วยความอ่อนโยนของไป๋อวี้ จำต้องสบกับยูนิคอร์นตัวเพรียว มันคล้ายกับตั้งทีท่าระวัง ดรุณีสาวขยับหาบางสิ่งที่คิดว่าอาจจะให้เจ้ายูนิคอร์นนี้กินได้ แล้วนางก็เจอสิ่งที่ได้มาจากพี่สาวหลานมาสักพัก นั่นก็คืออาหารสำเร็จรูป “ ไม่เป็นไร.. ให้ข้าลองหน่อย “

            การเอ่ยดักเจ้าชายเอลฟ์คือสิ่งที่ไป๋อวี้ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสหรือใจกล้าพอจะทำ ยกเว้นในโอกาสนี้ ถุงอาหารถูกแกะ และค่อยๆบรรจงเปิด เตรียมพร้อมราวกับรอเพียงมันขยับมาทาน

            เนื่องด้วยเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ การที่นางเลือกก้าวมาทำเช่นนี้ใช่ว่าจะไม่กลัว แต่มีส่วนลึกๆในใจที่คิดว่าเจ้าตัวนี้น่าจะพอคุยด้วยได้.. อาชาขาวสะอาดตาค่อยๆย่างกรายเข้าใกล้มาเรื่อยๆตามกลิ่นหอมของอาหาร ดวงตาโตสวยของมันจดจ้องสตรีผู้ที่ก้าวเข้ามาด้วยความสนใจ แต่ที่แน่นอนกว่าคืออาหารที่น่าสนใจ อาชาขาวตัวปราดเปรียวขยับเข้ามาทานอาหารแต่โดยดี มิวายเงยหน้ามองคนอื่นๆที่มองมันด้วยสายตาแปลกๆ

            ‘เอาอีกกกก!!’ อาชาประหลาดเข้ามาดมๆ รอบตัวสตรีทั้งสอง ราวกับว่ามันต้องการหาต้นตอของอร่อย

            ซึ่งหลิงหลานผู้ที่กำลังสั่นกระดิ่งไซซีและถือตราประทับสรรพสัตว์ ผสมกับสวมปลอกคอสือสารภาษาเท้าปุยอยู่นั้น สามารถเข้าใจได้ถึงความต้องการของเพื่อนร่วมโลกสีขาวตัวนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

            “เหมือนว่าเจ้าตัวนี้จะยังไม่อิ่มนะ… งั้น ข้าจะให้ผลไม้หน้าคนนี้อีกชิ้นแล้วกัน” ดรุณีเกศาเงินนึกขึ้นได้ว่าตนยังพอมีของเด็ดๆ ไปเก็บได้ระหว่างเดินทางไกล สิ่งนั้นคือผลไม้ทิพย์หน้าตาราวกับทารกหลับอยู่ส่งกลิ่นหอมหวานชวนน้ำลายสอออกมา ว่ากันว่าถ้ากินเข้าไปจะช่วยให้อิ่มทั้งสัปดาห์ นำป้อนเจ้ามาและก็ดูเหมือนมันจะพอใจเสียด้วย

            ราชนิกูลชาวเอลฟ์ถึงกับแปลกใจ ยูนิคอร์นตัวนี้นิสัยแตกต่างจากพี่น้องในเผ่าพันธุ์ของมันอย่างเห็นได้ชัด จะมีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าตัวนี้แท้จริงแล้วอาจจะมาจากดินแดนเทพนิยาย ในบันทึกโบราณเคยกล่าวถึงโลกที่สวยสดงดงาม เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องราวเทพนิยายที่ชวนเหลือเชื่อ ผู้คนที่นั่นต่างมองโลกในแง่ดี

            ไม่อยากนึกว่าโลกเทพนิยายเช่นนั้นจะมีอยู่จริง โลกที่สมบูรณ์แบบ หรือที่เรียกได้อีกชื่อคือโลกในฝัน เรื่องแบบนี้มันไม่ขัดสมดุลสิ่งมีชีวิตหรอกหรือ แต่หากเป็นเผ่าพันธุ์ยูนิคอร์นโดยปกติก็ยากจะหักห้ามใจไม่กินแม่นางเหมยไป๋อวี้ที่ยังบริสุทธิ์ได้ด้วยระยะห่างไม่กี่ก้าว ไม่ว่าจะมองยังไงเรื่องนี้ก็มีความแปลก ที่แม้แต่ตัวเขายังไม่อาจจะทราบได้ หากนี้คือเรื่องราวเส้นทางแห่งโชคชะตา ดูแล้วการพบเจอก็คงเป็นโชคชะตาอีกจริงๆ

            “ อ่า.. เกรงว่าของที่ข้ามีจะหมดแล้ว เจ้าตัวโต ข้าเสียใจด้วย.. “ น้ำเสียงนุ่มของไป๋อวี้เอ่ยด้วยความสงสาร แต่ก็มิวายยื่นมือไปสัมผัสกลุ่มขนของอาชาขาวสะอาดตาด้วยความเอ็นดู ภาพของสองสตรีที่กำลังหยอกล้อเล่นกับอาชาแปลกตา จากที่เคยดูน่ากังวลยามนี้กลับชวนให้ยิ้มตามได้อย่างประหลาด

           อาชาขาวตัวเพรียวเดินวนรอบสองสตรีอยู่อีกครั้งสองครั้ง หลังจากจัดการอาหารที่มีไปจนหมด ขยับใช้ปลายใบหน้าของมันสัมผัสเบาๆที่ไหล่ของทั้งสองสตรีเป็นการขอบคุณ จังหวะเท้าที่ก้าวขยับถอยหลัง บ่งบอกได้ว่าถึงเวลาที่จะต้องไปแล้ว ยูนิคอร์นผงกหัวขอบคุณสำหรับน้ำใจของสองสตรีที่มันได้รับ ค่อยๆก้าวเปลี่ยนเส้นทาง และเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานวิ่งไปบนทุ่งหญ้าเขียวขจี

            เส้นขนสีขาวที่สะท้อนกับแสงตะวัน เสริมส่งให้ภาพที่ได้เห็นนั้นงดงามตราตรึงใจ ไป๋อวี้พ่นลมหายใจออกจากริมฝีปากเล็กน้อย ดีที่ตัวเองปลอดภัยและไม่ได้เจอกับเรื่องร้ายอะไร แต่ก็อดเอ็นดูเจ้าอาชาขาวมีเขาตัวนั้นไม่ได้จริงๆ “ อิ่มท้องแล้วก็ต้องใช้แรงสินะ.. “

All ชื่อเสียง
รูปปั้น + เหิง
กระดิ่ง+ตรา+ผลไม้ทิพย์ เพิ่ม ยูนิคอน


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หลิว เหิงเยว่ เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2020-8-1 23:28
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ยูนิคอร์น เพิ่มขึ้น 5 โพสต์ 2020-8-1 23:28
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ยูนิคอร์น เพิ่มขึ้น 65 โพสต์ 2020-8-1 23:27
(( โบนัสตราสรรพสัตว์ถูกทำงาน ทำให้ได้รับพ้อยพิเศษ))  โพสต์ 2020-8-1 23:27
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2020-8-1 23:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5 โบนัสเสียงเพลง

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสโนวไวท์
ผ้าคลุมเฝิ่นเป่าซื่อ
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
แหวนสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x5
x1
x1
x45
x12
x3
x1
x1
x316
x572
x56
x380
x1
x3
x8
x1
x1
x5
x68
x52
x87
x61
x1
x1
x45
x3
x83
x92
x119
x2990
x135
x54
x327
x1
x6
x7
x19
x108
x1
x15
x2
x61
x984
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x6
x11
x91
x5
x4
x3
x78
x645
x6
x13
x7
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x4
x3
x60
x27
x5
x1
x3
x1
x2
x3
x2
x112
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x17
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x145
x610
x240
x13
x120
x1
x8
x5
x15
x1679
x9999
x8
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x43
x40
x26
x976
x770
x2005
x100
x20
x1800
x9
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x216
x2025
x1190
x320
x2131
x2
x7900
x393
x96
x102
x12
x74
x150
x3327
x139
x239
x432
x2752
x2139
x1670
x13
x482
x1465
x11
x2
x27
x6355
x2606
x12
x63
x7435
x56
x9999
x1809
x51
x4
x175
x16
x1074
x1
x1
x2985
x2
x1
x2525
x14
x39
x33
x781
x470
x30
x203
x496
x81
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2365
x1
x1850
x2969
x6728
x690
x278
x8460
x9999
x545
x54
x85
x5178
x26
x15
x77
x179
x1000
x12
x4053
x2935
x1971
x3461
x9999
x2466
x3150
x2519
x1850
x2630
x305
x9999
x485
x1105
x129
x30
x9610
x2401
x3856
x2110
x148
x2833
x4428
x4351
x1805
x3768
x1941
x545
x2386
x518
x256
x1498
x337
x3
x24
x10
x1510
x78
x50
x5344
x1115
x1
x994
x9999
x2776
x2
x45
x2239
x3759
x7097
x739
x7187
x4470
x550
x1109
x1824