ดู: 46|ตอบกลับ: 1

{ แคว้นอูซุน - เขตกองขยะเลี่ยงเมือง } เพิงพักแม่เฒ่าหวาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-4-30 12:24:50 |โหมดอ่าน
                                                                      

                                                                   [ เพิงพักของแม่เฒ่าหวาง ]


   
   เพิงพักซอมซ่อท่ามกลางกองภูเขากองขยะที่เลี่ยงเมืองของแคว้นอูซุนเป็นที่อยู่อาศัยของสองแม่ลูกแซ่หวาง บริเวณโดยรอบมีความสกปรกผิดหลักสุขอนามัย มีกลิ่นเน่าเหม็นของขยะลอยอบอวลไปทั่วบริเวณผู้คนโดยรอบไม่ค่อยกล้าเชียดใกล้ที่แห่งนี้ด้วยความอันตรายจากโจรผู้ร้ายที่ชอบมาซ่องสุมในที่แห่งนี้นานทีจะมีคนหลงเข้ามาบ้างแต่ก็มีจำนวนน้อย


แม่เฒ่าหวาง (วัย 54 ปี)

โพสต์ 2020-4-30 13:13:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yanglong เมื่อ 2020-4-30 13:55

                                                       หมาป่าพเรจร ตอนที่ 5

                                                       ล่วงรู้ ลาจาก หวนคืน


  ทั้งสองเข้าเดินมายังเพิงพักในไม่กี่นาที เมื่อดูใกล้ๆจะยิ่งพบเห็นความเสื่อมโทรมชัดเจนมากขึ้น กลิ่นเน่าเหม็นก็ยังคงรุนแรงไม่ต่างกับข้างนอก สิ่งของในที่แห่งนี้ก็มีน้อยหลายอย่างเหมือนของเหลือใช้ที่นำเอามาจากกองขยะ ทั้งเก่าและดูไม่น่าจะใช้ได้แล้วด้วย

     “นั่งพักก่อนสิพ่อหนุ่ม ข้าเห็นเจ้าไม่ได้พักเลยตั่งแต่หลังจากที่พักระหว่างทางที่ทะเลทรายนาดิมา” นางพูดกับหยางหลงด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

      “จะดีหรือขอรับ” หยางหลงเกรงใจหญิงชราที่เสนอเขาให้ไปนั่งพักในเพิง

      “ดีสิ ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าจะมานั่งคุยกันข้างในนี้ก่อนเจ้าจำไม่ได้รึ” หญิงชรายิ้มมองชายหนุ่มสายตาขอนางแน่นแน่ราวกับปารถนาอะไรบางอย่าง

    “เปล่าขอรับ.. งั้นเดี๋ยวข้าขอนั่งข้างท่านด้วยนะขอรับ”       หมาป่าหนุ่มเมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่วิงวอนของอีกฝ่ายก็ไม่พูดอะไรอีกและนั่งข้างอีกฝ่ายแต่โดยดี

   เมื่อหยางหลงลงนั่งข้างกับท่านหญิงชราเขาก็สอดส่องสายตาไปยังสตรีที่นั่งอยู่ข้างกาย และจึงเป็นคนเริ่มการสนทนา

    “ท่านแม่เฒ่าอยู่ที่นี่มาตั่งแต่เด็กเลยรึเปล่าขอรับ” เขาถามคำถามแรกที่อยู่ในใจของเขา แม้อีกฝ่ายจะบอกว่าตนเองมาอยู่ที่แห่งนี้เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็จริง แต่ในอดีตนางอาจจะเคยอยู่ที่แห่งนี้เหมือนกันก็ได้

    “ไม่ใช่หรอก ตัวข้าแต่แรกเดิมที่เป็นคนจากมาจากที่อื่น สามีของข้าเป็นคนจากแค้นอูซุนนี่หละในตอนนั้นเป็นพ่อค้าคาราวานพวกเราได้สองคนได้พบเจอกันและก็แต่งงานตัวข้าเลยย้ายมาอยู่ที่แค้วนอูซุน”

   แม่เฒ่าเริ่มเล่าเรื่องราวของตัวเองออกมาเพื่อเป็นการตอบคำถามของชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่า

    “งั้นก่อนที่ท่านจะมาอยู่ที่เขตทิ้งขยะนี้ ท่านเคยมีบ้านอยู่ในแคว้นไหมขอรับ” หยางถามคำถามที่สองต่อไปในทันที

     “อ่า.. นั่นสินะเมื่อก่อนครอบครัวของข้าก็เคยมีบ้านอยู่นะแต่ว่า..” แม่เฒ่านิ่งเงียบไปชั่วครู่ ราวกับจดจำสิ่งที่เคยลืมเลือนไปได้

    “ถ้าลำบากใจไม่ต้องบอกก็ได้นะขอรับ..” หยางหลงเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองได้ถามสิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายลำบากใจก็พยายามพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

     “ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะเล่าเรื่องของข้าให้ฟัง ในอดีตครอบครัวข้าก็มีบ้านของตัวเอง พวกเราช่วยกันทำงานเพื่อสร้างบ้านของพวกเรา วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆจนข้าได้พบว่า.. สามีข้าได้ติดการพนัน เขาได้เอาบ้านของพวกเราไปจำนองเพื่อใช้เป็นค่ามัดจำในการกู้ยืมเงินเพื่อนำไปใช้พนัน บ้านที่ข้ากับสามีช่วยกันหาเงินในสุดท้ายก็โดนยึดไป และดูเหมือนสามีของข้าจะไปกู้หนี้ยืมสินของคนอื่นไปทั่วเมื่อบ้านถูกยึดไปก็มีคนมาทวงหนี้ไม่เว้นแต่ละวัน แทนที่เขาจะตั้งใจทำงานหาเงินกลับยิ่งทำตัวสำมะเลเทเมาแล้วก็ตัดสินใจจบชีวิตด้วยตัวของเขาเอง…  หลังจากนั้นข้ากับลูกชายก็หาที่อยู่อาศัยใหม่แต่สามีของข้าเอาแต่ยืมเงินคนอื่นจนผู้คนเหม็นหน้าผลของมันส่งผลถึงตัวข้ากับลูกชายด้วยไปที่ไหนก็มีแต่คนไล่ จะออกไปที่อื่นก็ไม่รู้จะไปอย่างไร สุดท้ายก็มาอยู่ที่นี่” น้ำเสียงและสายตาของแม่เฒ่าสั่นไหวเมื่อพูดถึงเรื่องราวของตัวเอง พลอยทำให้หยางหลงรู้สึกไม่ดีไปด้วย

  “ตอนนี้ลูกของข้าก็ไม่อยู่กับข้าแล้ว จากนี้ไปตัวข้าก็คงต้องอยู่คนเดียว”

     “.......”

  หยางหลงเงียบไปหลังได้ฟังคำพูดจากแม่เฒ่า ทุกอย่างรอบตัวเหมือนนิ่งเงียบไร้เสียงใดเกิดขึ้น

    “ขอโทษทีนะ ที่พูดเรื่องแบบนี้ให้เจ้าฟัง” แม่เฒ่าเป็นผู้ที่ทำลายความเงียบเมื่อเห็นว่าบรรยกาศมันเงียบจนเกินไป

    “แล้วก็อีกอย่างป้ามีอย่างจะให้พ่อหนุ่ม”

  แม่เฒ่าลุกออกจากที่นั่นเพื่อไปเอาอะไรสักอย่าง นางใช้เวลาหาเล็กน้อยแล้วจึงเดินมาหาหยางหลงและจึงยื่นบางสิ่งให้

    “แทนคำขอบคุณที่เจ้าพาข้ามาส่ง ข้าเก็บมันได้มาจากกองขยะมานานมากแล้วจงรับไว้เถิด” สิ่งที่นางยื่นมาให้เขาก็คือเงินประมาณพันชั่งและฟันเฟืองสองชิ้น

    “ท่านแม่เฒ่าข้าไม่สามารถรับไว้ได้หรอก ท่านเก็บเอาไว้เถอะ” หยางหลงเอ่ยปฏิเสธหญิงชราในทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่นางยื่นมาให้

    “รับไว้เถอะ ถือว่าข้าขอร้องแล้วกันนะถ้าข้าไม่ตอบแทนอะไรเลยข้าก็คงรู้สึกไม่ดีเป็นแน่” เธอยังคงไม่ยอมง่ายๆ เพราะนางต้องการตอบแทนให้อีกฝ่ายการที่นางได้รับการช่วยเหลือแบบนี้ฝ่ายเดียวทำให้นางรู้สึกไม่ดีถ้าไม่ตอบแทนกลับบ้าง

    “อืม… เอาตามนั้นก็ได้ขอรับแต่ว่า..” เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าที่นำติดมาด้วย สิ่งที่นำออกมาก็คือถุงที่ใส่บางอย่างไว้

   “ข้าขอรับแค่ฟันเฟืองส่วนเงินท่านรับเก็บเอาไว้เถอะ และก็ข้าขอมอบถุงนี้ให้แก่ท่านขอรับ ถ้าท่านต้องการใช้เงินให้เอาสิ่งในถุงนี้ไปขายมันน่าจะพอมีราคาอยู่บ้าง” ชายหนุ่มยื่นถุงให้แก่สตรีเฒ่าเพื่อให้อีกฝ่ายเห็ยชัดๆ

  “จะดีหรือจ้ะ” แม่เฒ่าถามอย่างเกรงใจเมื่อเห็นถุงที่คนตรงข้ามจะมอบมาให้

   “ดีสิขอรับ ถือซะว่าเป็นของขวัญก่อนจากกัน” ไม่ต้องพูดพร่ำเพื่อเขาจับยัดถุงแร่ใส่ในมือของแม่เฒ่า

  หลังจากที่มอบถุงอัญมณีให้แก่แม่เฒ่าหยางหลงก็ขอตัวลาออกไป เหลือไว้แต่แม่เฒ่าที่นั่งอยู่แต่เพียงคนเดียว

   ".........” นางจ้องมองแผ่นหลังของหยางหลงไปจนสุดสายตานับจากตอนนี้ไปนางก็ต้องอยู่ที่นี่ตัวคนเดียว แม่เฒ่าจ้องมองภาพข้างหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดได้

     ตึก ตึก

  เสียงฝีเท้าดังขึ้นจนทำให้แม่เฒ่าหลุดจากห้วงภวังค์ นางสอดส่องสายตาไปเพื่อมองหาต้นเสียงจนได้พบกับคนบางคน

   “แฮก แฮก… ท่านแม่” เสียงหอบของชายคนหนึ่งที่หญิงชราคุ้นเคยดังขึ้น

    “ละ...ลูกแม่” แม่เฒ่าพูดด้วยเสียงสั่นเครือหยาดน้ำตาของนางหลั่งรินอาบแก้มเมื่อได้เห็นผู้ที่นางไม่คาดคิดแม่เฒ่าโผกอดเข้าหาลูกชายของตนทั้งน้ำตา...






มอบ คริสตัล ให้แก่แม่เฒ่า 1 ชิ้น

มอบ ทาฟไฟท์ ให้แก่แม่เฒ่า 5ชิ้น

มอบ โอปอล แก่แม่เฒ่า 3 ชิ้น


     @Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +30 ความโหด โพสต์ 2020-4-30 17:00
คุณได้รับ +50 คุณธรรม โพสต์ 2020-4-30 17:00

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +777 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 777 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มแดง
รถม้าตู๋กู
หวยหนานจื่อ
มีดชำแหละ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาพื้นฐาน
กราดิอุสทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x18
x50
x50
x50
x50
x38
x110
x2
x4
x22
x1
x1
x1
x1
x7
x10
x34
x1
x1
x50
x10
x5
x1
x2
x1
x1
x1
x3
x3
x10
x100
x10
x150
x10
x1
x2000
x10
x10
x1
x49
x2
x7
x50
x45
x50
x19
x99
x2
x15
x1
x1
x1
x57
x3
x1
x8
x1
x1
x10
x178
x84
x302
x150
x150
x15
x17
x15
x14
x20
x10
x10
x10
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-5-30 11:39

ขึ้นไปด้านบน