ดู: 892|ตอบกลับ: 38

{ นอกเมืองลั่วหยาง - ป่าทิศตะวันตก } ป่าจู้หมิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-4 21:07:47 |โหมดอ่าน




ป่าจู้หมิน

{ นอกเมืองลั่วหยาง }






【ป่าจู้หมิน】
ป่าจู้หมิน ป่าทิศตะวันตกเต็มไปไม้ยืนต้นเบญจพรรณนอกเมืองลั่วหยาง 
หากใครคิดจะเดินทางผ่านเข้า-ออกจากลั่วหยางทางทิศตะวันตก จะต้องเดินผ่านป่าแห่งนี้เสียก่อน
 อากาศร้อนชื้นในฤดูร้อน เข้าหน้านาวจะเต็มไปด้วยใบไม้แห้งปกคลุมทั่วผืนป่า
มีสัตว์ป่าทั้งนักล่า และสัตว์เล็กๆ เป็นแหล่งทำกินของเหล่านายพราน







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
827
เงินตำลึง
2146939475
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
18
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-5 21:43:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-11-5 22:19

- เควสลับ : นักเดินทางทั่วไป -  ช่วยเหลือตระกูลหวังสู่บัลลังก์หงส์
ออกเดินทาง 4

           "จะว่าไป.......พวกเราจะแวะพักที่เมืองหน้ากันมั้ย" ยูตะถามขึ้นด้วยความสงสัย
           เมื่อพวกเขากลับมายูตะก็พูดเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางขึ้นมา ฮั่วหลิงคิดตามตอนนี้พวกเขาก็ล้ากันมากแล้วหากจะไม่หยุดพักเลยก็คงจะไม่ไหวแค่ถ้าแวะเข้าเมืองก็ต้องกินเวลามากแน่ ฟ้าคงจะมืดก่อนถึงฉางอันแบบนั้นจะอันตรายเกินไป
           "งั้นเราซื้อเสบียงไปด้วยเลยไหม แล้วก็เดินทางเส้นที่ตัดเข้าฉางอันโดยไม่ต้องผ่านเมืองฮองหง ค่อยนั่งพักระหว่างทางเอา จะได้เสียเวลาน้อยกว่าเข้าเมือง แล้วก็จะได้ถึงฉางอันก่อนมืดด้วย"
          "นั้นเป็นความคิดที่ดี" ยูตะกล่าวขึ้นอย่างเห็นด้วย
           "โอเค งั้นจะเอาอะไรกันบ้าง ข้าจะไปสั่งอาหารให้"
           เขาจดจำรายการของอาหารของแต่ละคนแล้วไปสั่งห่อข้าวจากพ่อครัว หลังจากนั้นการเดินทางต่อจึงเริ่มขึ้น




           พอเดินทางมาได้ราวครึ่งทางก็ถึงเวลาพักกินอาหาร ห่อเสบียงถูกแจกจ่ายออกไป พวกเขาห้าคนหาที่เหมาะจับกลุ่มกันนั่งกิน
           ใช่ พวกเขามีห้าคน แต่ทว่า...โปรดอย่าได้ลืมอีกสิ่งมีชีวิตหนึ่ง
           เจ้าแมวจินหูที่ยามนี้ไม่ได้นั่งอยู่บนบ่าชายหนุ่มแล้วกำลังย่องมาใกล้ยูตะจากทางด้านหลัง มันพรางตัวไปกับพุ่มไม้จ้องเขม็งไปที่กล่องข้าวของเขาตาไม่กระพริบ ...ย่อตัวลง ...แล้วก็
           พรึ่บ!
           เงาร่างปริศนาพุ่งตัวออกมาจากต้นไม้ กระโดดงับน่องไก่ในมือยูตะ ก่อนจะหายไปอีกด้านอย่างรวดเร็ว
           "เฮ้ย!!!!!" ยูตะร้องขึ้นด้วยความตกใจ
           เสียงของยูตะทำให้ทุกคนหันมามองเป็นทางเดียวกัน
           จินหูที่ได้ของอร่อยแล้วปีนขึ้นไปครองน่องไก่อยู่บนต้นไม้ มันมองยูตะลงมาจากด้านบนราวกับต้องการเยาะเย้ยว่าแน่จริงก็ขึ้นมาเอาคืนสิซึ่งในความเป็นจริงใครมันจะไม่อยากแย่งของที่มันคาบไปแล้วกลับมากินต่อกันถึงจะเสียดายก็เถอะ
          "แกนะ แก......" ยูตะที่ทำท่าจะปีนต้นไม้ขึ้นไปจับเจ้าแมวนั้น ก็หยุดลงด้วยเสียงของฮั่วหลิง

           "เอาส่วนของข้าไปแทนแล้วกัน" เขาว่าแล้วยื่นไก่ส่วนของตนให้ยูตะ
           "เอะจะดีหรอ เอางี้แบ่งกันคนละครึ่งก็แล้วกัน" ว่าแล้วยูตะก็จัดการฉีกไก่แบ่งครึ่งคืนให้กับฮั่วหลิง

           เจ้าแมวนอนแทะน่องไก่อยู่บนต้นไม้ ถึงแม้มันจะเลือกตามฮั่วหลิงมาด้วยตัวเอง แต่แมวก็ยังเป็นแมวอยู่วันยังค่ำอยู่ดี ยากที่จะสั่งให้มันทำหรือไม่ทำอะไรตามใจนึกได้ มันมักจะเลือกทำอะไรตามแต่ที่มันพอใจอย่างเดียว นอกจากนี้นอกจากฮั่วหลิงแล้วมันก็ไม่คิดจะผูกมิตรกับใครอีก
           หวังเซาส่ายหน้า ไม่รู้ว่าพวกนั้นทำอะไรไร้สาระกันอีก
           หวังเอี้ยนที่นั่งอยู่ข้างพี่สาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมากับพี่สาว
           "ท่านพี่จำชินแสที่ตลาดได้ไหม ระหว่างที่พวกท่านไม่อยู่ก่อนจะเก็บแผงไปเขาพูดอะไรบางอย่างกับข้า เป็นวิธีการผ่านการคัดเลือกเข้าวัง เขาบอกกับข้าว่า อ่อนข้อทุกอย่างจะน่าสงสาร คือ
อาหารทุกอย่างเจ้าก็สละให้เพื่อนร่วมทางและพี่สาว พวกเขาอิ่ม แต่เจ้าต้องไม่อิ่ม"
           "แล้วมันอย่างไรกัน?" เธอถามอย่างสงสัย ไม่เห็นสิ่งเหล่านี้จะจำเป็นเลยสักนิด
           "หากเจ้าอยากจะใช้ก็ใช้ไป เจ้าก็รู้ดีนี่ว่าพี่สาวคนนี้ทั้งงดงามและเปี่ยมไปด้วยความสามารถแค่ไหน เหตุใดเล่าจะต้องสนใจของแบบนั้น กับตัวข้าที่เป็นแบบนี้ไม่เห็นจะจำเป็นเลยสักนิด เจ้าเองก็อย่าเก็บมาใส่ใจนักเลย"
           "เข้าใจแล้วค่ะ" เธอรับคำ แต่ไม่กล้าพอที่จะบอกออกไปว่าสาเหตุที่เธอไม่คิดจะใช้วิธีนี้แล้วเป็นเพราะอย่างอื่นเสียมากกว่า
           "ข้าจะหาล้างตาล้างตาเสียหน่อย ไหนๆก็จะถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าก็มาด้วยกันซะสิ" ใกล้ๆนี้มีธารน้ำเล็กๆอยู่สายหนึ่ง
           "ค่ะ ท่านพี่" หวังเอี้ยนกล่าวตอบแล้วลุกเดินตามพี่สาวออกไป


           "อ้าว แล้วสองพี่น้องนั้นหายไปไหนแล้วละ"
           "แถวนั้นมีลำธารอยู่นี่ พวกนางคงไปที่นั่นกันกระมัง"
           "อ้อ อย่างงั้นสินะ....."
           "อ้ะ เช่นนั้นข้าไปบ้างดีกว่า" ฟงฟงลุกขึ้น
          "ข้าก็ว่าจะไปด้วยเช่นกัน เจ้าจะไปไหม?"
          "งั้นฉันไปด้วยก็ได้......"
           ขณะที่ทั้งสามคนกำลังเดินไปบ้างก็พบสองพี่น้องตระกูลหวังเดินกลับมาสวนทางกันพอดี
           เมื่อกลับมาก็เห็นทั้งสองนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาเลือกที่จะนั่งพักต่ออีกสักหน่อยยังไม่รีบร้อนเดินทางต่อนัก บรรยากาศของธรรมชาติกลางป่าช่วยฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมาได้ดีนัก คงยกเว้นหวังเซาคนเดียวที่ไม่ชอบอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่นัก
           "ท่านยูตะ" ลูกสาวร้านบะหมี่ฟงเอ่ยทักขึ้น
           "โอ้ว มีอะไรรึ" ยูตะถามกลับไปอย่างสงสัยที่อยู่ๆ ก็ถูกเรียกขึ้นมา
           "รบกวนท่านช่วยเล่าเรื่องอาณาจักรยาทาไทอีกได้ไหม" เธอคงจะอยากรู้จริงๆ
           "อาณาจักรแห่งนั้นตั้งอยู่ตรงส่วนไหนนับจากแผ่นดินฮั่นเหรอคะ"
          "เอาจริงๆ เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่ค่อยจะแน่ใจหรอกนะ แต่คิดว่าน่าจะอยู่ทางอีกฝากหนึ่งของท้องทะเลห่างไกลออกไปทางตะวันออกนะ" ยูตะเริ่มอธิบายขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
           "เหตุใดท่านถึงจากบ้านมาไกลถึงขนาดนี้ล่ะ" ...คงไม่ใช่หนีออกจากบ้านเหมือนเธอหรอกมั้ง
           "จริงๆ ฉันอยากจะลองออกจากบ้านมาทำอะไรๆ บ้างหนะ ก็เลยหาเรื่องหนีออกมา แต่ว่าก็ไม่ได้กะจะมาไกลขนาดนี่หรอกนะ ฮะฮะฮะ"
           "อา..เป็นแบบนั้นเองสินะคะ" ...ก็ใช่นี่นา
           "หลังจากถึงเมืองหลวงแล้วท่านคิดจะไปไหนต่อหรือ"
           "นั้นสินะ ไว้ถึงเวลาค่อยคิดก็แล้วกัน"
           "ข้าว่าจะย้อนกลับไปที่เฉิงตูสักหน่อย"
           ฟงฟงทำหน้าแปลกใจทำให้เขาต้องหันไปตอบ
           "ก็คราวก่อนยังไม่ได้แวะดูให้ทั่วเลยไม่ใช่หรือ"
           "อ่า..."
          "นั้นสิน---" ก่อนที่เขาจะพูดจบ
           โป้ก!

    "โอ้ย!" ยูตะร้องขึ้นพร้อมกับเอามือลูบหัวตัวเอง
           ระหว่างการสนทนาจู่ๆก็มีวัตถุแข็งๆบางอย่างตกลงมาใส่หัวยูตะ มันคือ...ไก่เมื่อกี้ ที่ตอนนี้เหลือแต่กระดูกน่ะนะ เจ้าตัวดีที่ปล่อยมันตกลงจากต้นไม้ตรงตำแหน่งที่พอดีเหมือนจัดวางไว้ก่อนแล้วก้มลงมามองดูผลงานของมัน
         
"แกนะ แก......" ยูตะที่ทำท่าจะปีนต้นไม้ขึ้นไปจับเจ้าแมวนั้นอีกรอบ
          "อย่าซนนักสิ" ชายหนุ่มหันไปดุเจ้าแมวเล็กๆ
           จินหูหันมามองเจ้านายของตนแล้วยืดอกขึ้นคล้ายจะอยากอวดผลงานที่แสนภาคภูมินี้ให้ดู เสร็จแล้วก็กระโดดลงจากต้นไม้มาเกาะคอฮั่วหลิงเหมือนเดิม ตอนนี้ก็ได้เวลาที่ควรเดินทางต่อแล้ว นี่คงเป็นวิธีการเตือนอย่างหนึ่ง(?)
           "เมื่อไหร่จะไปกันต่อ เดี๋ยวมืดก็ลำบากข้าอีก" หวังเซาพอหายเหนื่อยก็เริ่มบ่นขึ้นมาในทันที
           พวกเขาสะพายสัมภาระแล้วเริ่มออกเดินทางต่อ


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

168

กระทู้

1562

โพสต์

161หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
258993
เงินตำลึง
526645
ชื่อเสียง
733867
ความหิว
1684

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22708
ความชั่ว
2533
ความโหด
6270
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-12-9 00:55:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
วันที่สามของการเดินทางของขบวนนักโทษมาถึง เหล่าขบวนนี้เดินทางกันเรื่อย หยุดก้พัก ไปก็ไม่เร็วนัก แล้วเมื่อไหร่จะถึง
เมืองฉางอันกัน...
หลังจากขบวนนักโทษนี่เดินทางออกมาจากเมืองสวี่ซางแล้ว ถ้าหากจะเดินไปยังฉางอันไปข้างหน้า ก็จะต้องผ่านเมืองลั่วหยางเสียก่อน


แต่ทว่าขบวนนักโทษเหล่านี้จึงเลือกใช้เส้นทางเลี่ยงเมืองแทน เพราะไม่อยากให้เป็นการรบกวนชาวเมืองมากเกินไปกระมัง
ฉะนั้นขบวนนักโทษเหล่านี้จิงไม่เดินเข้าประตูเมือง ออกเดินเส้นทางเลียบกำแพงเมืองแทน
หลิงนูที่นั่งรวมอยู่ในกรงกับเหล่าโจร ได้แต่มองวิวนอกกรงที่ผ่านไปช้าๆ ไม่เร่งรีบนั้น เธอเองที่ค่อนข้างจะเบื่อ...
เพราะม้าช้า ไม่เร้าใจเท่าม้าฮั่นเสียของเธอเลย...


"กี่วันแล้วน้า ที่พวกเราต้องติดอยู่ในกรงโง่ๆพรรคนี้..." โจรคนหนึ่งพูดบ่นขึ้นมา
"สามวันเอง ข้าว่าอีกหลายวันน่าจะไปถึงเมืองหลวงเพื่อไต่สวนพวกเรา ฮี่ๆๆ"
"ชีวิตพวกข้านี่มันใกล้กับคุกมากเลยเนอะ แทบจะเรียกห้องกรงพวกนี้ว่าเพื่อนยากซะแล้ว"
พวกโจรจับเข่าคุยกันอย่างเคย คุยเรื่องสัพเพเหระต่างๆ


พอพวกโจรคุยกันอยู่ มีเพียงหลิงนูที่ไม่ได้คุยกับพวกเขาด้วยแม้จะนั่ง นอนอยู่กรงเดียวกันก้ตาม
เธอนั้นพูดน้อยที่สุดในกลุ่มแล้ว
"เฮ้ สาวน้อย เจ้านี่แทบจะเงียบมาตลอด3วันเลยนะ" โจรคนหนึ่งทักเธอ
"ไม่คุยอะไรกับพวกข้าบ้างรึ"


หลิงนูได้ยินจึงมอง แต่ก้ไม่มีอะไรจะคุย
แต่พอนึกย้อนกลับไปตอนนั้น ตอนเข้าเมืองสวี่ซาง ก้ได้ยินคนหนึ่งพูดว่า เธอเป็นหัวหน้าโจรรึเปล่า...
มันก้ทำให้นึกได้ว่า หัวหน้าโจรของพวกเขาถูกจับมาหรือไม่
"......."
"...หัวหน้าของพวกเจ้าล่ะ...ถูกจับมาด้วยรึเปล่า?.."
เธอถามแค่อยากรู้เท่านั้น


"หือ หัวหน้า หัวหน้าพวกเราน่ะหรือ ฮ่าๆ หัวหน้าหนีไปได้น่ะ"
"เพราะพวกข้ามาขวางพวกทหารไว้จนหัวหน้าหนีไปได้"
"หัวหน้ายังอยู่ พวกเราก้ยังมีความหวังใช่ม้า ฮ่าๆๆๆ"
พอถูกหลิงนูถามขึ้น พวกโจรก้คุยกันเป็นตุเป็นตะอีกรอบหนึ่ง ทำให้กรงนี้ส่งเสียงออกมาดังที่สุด


"เฮ้ย เงียบๆหน่อยโว้ย!" ทหารที่เดินข้างๆกรงนั้นตะโกนบอกให้พวกโจรในกรงเงียบลง เพราะมันน่ารำคาญ
พวกโจรเลยหยุดคุยและเงียบลง แค่ยังมีเสียงหัวเราะคิกคัก
"สักวันหัวหน้าพวกแกจะต้องถูกจับมาลงโทษอย่างแน่นอน" ทหารอีกคนพูดขึ้น
"เออ ตามหาหัวหน้าพวกข้าให้เจอเถอะ หัวหน้าน่ะเก่งกว่าพวกแกตั้งเยอะ ฮ่าๆๆ" พวกโจรต่อล้อต่อเถียงพวกทหาร
แต่ก้ไม่ได้เกิดเหตุการณ์รุนแรงอะไรขึ้น พวกทหารก้เงียบไปเพราะยังไม่สามารถจับหัวหน้าพวกนี้ได้


"พวกทหารดีแต่ปาก ฮ่าๆๆ" พวกโจรหัวเราะแซวพวกทหารอีกรอบ
"......." หลิงนูนั่งเงียบๆมองวิวนอกกรงตามเคย


รอเวลาไปเรื่อยๆ เมื่อไหร่จะถึงฉางอันนะ...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ธนูจิ่วเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x1
x6
x100
x25
x30
x2
x19
x1
x1
x385
x1
x2
x60
x8
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x360
x360
x260
x360
x3
x1
x84
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x3
x1
x66
x3
x3
x8
x3
x60
x5
x3
x100
x310
x210
x200
x9
x10
x57
x11
x1
x5
x3
x3
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x140
x400
x153
x1400
x43
x18
x7
x1337
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x59
x1453
x120
x26
x480
x8
x2000
x19
x30
x15
x47
x9
x1402
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x24
x10
x1200
x159
x54
x1601
x39
x64
x801
x14
x1
x9
x2246
x800
x9
x1302
x1400
x14
x1600
x98
x8
x117
x10
x1200
x138
x100
x1
x24
x120
x4
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1801
x60
x1
x1550
x276
x1
x18
x31
x860
x430
x2050
x2710
x140
x3475
x34
x5
x19
x3144
x25
x9
x173
x102
x23
x1
x241
x59
x203
x2
x2050
x100
x9
x1095
x204
x31
x17
x886
x163
x1061
x1220
x920
x1338
x220
x43
x320
x1400
x1078
x2860
x2376
x1059
x3190
x1760
x410
x1725
x1936
x860
x1
x1540
x112
x1663
x2534
x548
x2595
x3691
x1076
x22
x159
x490
x1090
x87
x233
x934
x24
x354
x1428
x4430
x18
x968
x2
x1050
x267
x1439
x3000
x520
x790
x19
x279
x3
x16
x5662
x4096
x1790
x3988
x10
x2
x9999
x1
x2210
x1314
x374
x382
x60
x220
x2223
x2880
x1874
x3395
x2
x425
x625
x2655
x350
x8
x2600
x28
x98
x3
x155
x9999
x323
x131
x2274
x33
x10
x93
x127
x341
x16
x1115
x21
x7
x2065
x6047
x1526
x127
x1755
x9
x84
x20
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x2225
x13
x495
x172
x868
x3802
x2079
x1373
x2619
x2268
x1475
x1136
x2539
x191
x205
x9999
x202
x1390
x25
x1602
x1278
x1207
x29
x3490
x2748
x3683
x308
x17
x639
x371
x4
x551
x607
x880
x1017
x2146
x2873
x20
x2872
x4319
x176
x33
x3808
x2410
x4444
x3384
x730
x1474
x2554
x26
x2146
x3518
x1220
x83
x3593
x665
x1
x422
x392
x2
x1075
x716
x626
x610
x1743
x56
x1178
x1302
x104
x91
x402
x2457
x2454
x250
x83
x76
x162
x127
x402
x1098
x384
x607
x340
x87
x1095
x1254
x1601
x9999
x24
x853
x2001
x518
x91
x2015
x88
x22
x1869
x1020
x944
x977
x818
x66
x215
x7
x1637
x577
x419
x1
x1
x3137
x1

168

กระทู้

1562

โพสต์

161หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
258993
เงินตำลึง
526645
ชื่อเสียง
733867
ความหิว
1684

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22708
ความชั่ว
2533
ความโหด
6270
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-12-10 01:12:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตกกลางคืน ขบวนเคลื่อนนักโทษนั้นได้หยุดพักลงชั่วคราว ณ กลางป่านอกเมืองลั่วหยาง พื้นที่รอบๆนั้นมืดสนิทด้วยผลของเวลากลางคืน
เหล่าทหารจุดคบเพลิงเพื่อให้แสงสว่างกับเหล่าทหารและนักโทษได้มองเห็นในความมืด และเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยของเหล่า
นักโทษของทหารด้วย
เหล่าทหารเดินสลับไปมาทีละคน เพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครหนีออกจากกรงแน่นอน เหล่าโจรในกรงก้ได้แต่มองแสงไฟอย่างกับหิ่งห้อย
ซึ่งหลิงนูที่นั่งอยู่ในกรงกับพวกโจรนั้น ตกกลางคืนน่าจะหลับกันแล้ว แต่ว่าพวกโจรนั้นยังไม่หลับกัน...


"แสงไฟพวกทหารนี่มันน่ารำคาญจริงเลยว่ามะ..."
"อืม...แกคิดว่าพวกเราจะหนีดีมั้ย..?"
หลิงนูได้ยินเสียงพวกโจรซุบซิบคุยกัน เธอยังไม่หลับซะทีเดียว


"บ้าเรอะ... เดี๋ยวก็ถูกจับกลับมาอยู่ดีหรอก...! ทหารเยอะขนาดนี้...!"
"เอ่อ...."
พวกโจรในกรงเดียวกับเธอมีท่าทางสูญเสียความมั่นใจที่จะหนี
"หนีไปเราก้ไม่รู้จะไปที่ไหนว่ะพวก..."
คำพูดดูล้มเลิกความคิดไปในที่สุด ต่างคนต่างเงียบลงแล้วนั่งพิงในกรงเพื่อนอนพักผ่อน


หลิงนูปรือตามองโดยรอบเพื่อมองว่ามีความเป็นไปอย่างไร
ก็เเห็นแต่พวกทหารที่เดินไปเดินมานอกกรง ถือคบเพลิงสาดส่องเพลิงชวนให้แสบตา... น่ารำคาญ
พวกเราไม่หนีหรอกน่า.. ไม่อยากจะรับโทษเพิ่มด้วย...


หลิงนูเองก้ค่อยๆหลับตาลง
....


.....


.......


*แกร็ก* *แกร็ก*
เสียงประหลาดดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้หลิ่งนูแอบตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนั้น ถึงมันจะไม่ดังก้ตาม แต่เธอยังได้ยิน...
เธอปรือตามองรอบกรง เสียงนั้นมาจากไหนกัน...


*แกร็กๆ*
เธอขยี้ตามองรอบๆอย่างพิจารณา ในกรงของเธอนั้น ไม่มีอะไรผิดปกติ พวกโจรในกรงเดียวกับเธอนอนหลับไม่รู้เรื่องกันหมด แถมกรนอีกตะหาก แย่จริงๆ...
พอเธอมองออกไปข้างกรง ก็เห็น...
กรงด้านข้างนั้นกำลังมีนักโทษเริ่มทำการหลบหนี ว่าแต่พวกเขาแหกกรงกันได้ยังไงกัน            
มีเสียงซุบซิบคุยกัน ที่เธอฟังไม่ได้ศัพท์เท่าใดนัก เหมือนกำลังคุยกันว่ากำลังจะเริ่มหลบหนี
พวกนั้นกำลังค่อยๆย่องเพื่อเดินออกไป...


หลิงนูเห็นแล้วท่าไม่ดี ไม่มีทหารลาดตระเวนเลยหรือ..
เลยหันกลับมาดูอีกด้านหนึ่งของกรง ก็เห็นพวกทหารนอนหลับกันแบบไม่รู้เรื่อง...
แต่โชคดีที่มีทหารคนหนึ่งนั่งหลับอยู่ข้างๆกรงของเธอ         


เธอจึงเอื้อมมือไปขยับทวนที่วางพิงกรงขังของเธอให้หล่นใส่ทหารให้ตื่น *ก๊อง*
จนทหารคนนั้นสะดุ้งตื่น "หือ เกิดอะไรขึ้น"      
เมื่อทหารคนนั้นตื่นแล้วหลิงนูจึงรีบบอกทหารคนนั้นว่า
"...ท่านทหาร มีคนหลบหนีจากกรง..." หลิงนูพูด
"อะไรนะ..!" ทหารได้ยินที่หลิงนูพูด


ดังนั้นเหล่าทหารจึงเริ่มปลุกทหารที่นอนอยู่ออกไปตามจับผู้ที่หนีออกจากกรง เหล่าทหารจุดคบเพลิง2-3แท่งเพื่อไปตรวจสอบทีละกรงขัง
ปรากฏว่าก็พบกรงขังที่มีรอยถูกแงะออก และมีคนหนีออกไปด้วย เหล่าทหารจึงออกตามจับผู้ที่ไหนไปโดยตามรอยเท้าไปในทันที
ความชุลมุนเล็กๆเกิดขึ้นในเวลาเพียงสั้นๆ  แต่ทหารส่วนใหญ่ก้ยังอยู่เฝ้าขบวนนักโทษ ทำให้ไม่อาจรอดพ้นสายตาพวกเขาไปได้
หากจะหนีอีกครา


เวลาต่อมาไม่นาน ทหารก้สามารถจับผู้หลบหนีกลับมาได้ทุกคน และจับใส่กรงขังที่ซ่อมแซมจนแน่นหนาเป็นพิเศษ
ความชุลมุนได้จบ และแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบอีกครั้ง
ทว่าความเงียบนั้นกะปะปนกับแสงสว่างของคบเพลิง มีการตรวจที่เข้มงวดขึ้นกว่าที่ผ่านมา


"โห... ตะกี้มีคนพยายามหนีเหรอ..."
"ใจพวกนั้นมันได้จริงๆ...." พวกโจรที่นอนอยู่ได้แอบดูเหตุการณ์ด้วย แต่ก้ไม่ได้หนีออกตามไปแต่อย่างใด
ว่าแล้วพวกโจรก้หลับต่อ
หลิงนูก้หลับตาม..เมื่อเรื่องราวจบแล้ว...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +55 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 55 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ธนูจิ่วเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x1
x6
x100
x25
x30
x2
x19
x1
x1
x385
x1
x2
x60
x8
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x360
x360
x260
x360
x3
x1
x84
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x3
x1
x66
x3
x3
x8
x3
x60
x5
x3
x100
x310
x210
x200
x9
x10
x57
x11