ดู: 211|ตอบกลับ: 2

{ เมืองเฉิงตู } คฤหาสน์ตระกูลกง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-3-20 20:08:19 |โหมดอ่าน


คฤหาสน์ตระกูลกง

{ เมืองเฉิงตู }











【คฤหาสน์ตระกูลกง】
ย่านชานเมืองที่กินเนื้อที่ไปสองในห้าของเขตที่ดินอุดมสมบูรณ์
คือสถานที่ตั้งของคฤหาสน์หลังใหญ่ หมู่ตึกอาคารเรียงรายโอ่โถง
ว่ากันว่าต้นตระกูลกงเคงทำการค้ากับราชวงศ์ก่อน รั้งถึงตำแหน่ง
วานิชย์หลวงแห่งราชสำนัก แม้ร้อยปีถัดมาจะตกต่ำลงไร้บุตรหลานที่
สอบเข้าเป็นขุนนาง ทว่าทรัพย์สิน ที่ดิน ร้านค้ากิจการของพวกเขากลับมั่งมีและพอให้ใช้ไปได้สิบชาติก็ยังไม่ร่อยหรอลง

เจ้าของคฤหาสน์
กง เหวย (21)
เจ้าสัวหนุ่มผู้ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้ใต้สีหน้าสุภาพ เจ้าแผนการณ์และไม่เคยเลือกวิธีเพื่อให้ได้มาซึ่งความรุ่งเรืองของวงศ์ตระกูล เขามีทักษะด้านการค้าและการใช้คน ชื่นชอบการเดินหมากและคบหาผู้มากความสามารถ



เอฟเฟคจวน : ด้านหลังจวนมีลานฝึกฝนวิชาตัวเบา กำลังภายใน และวรยุทธ์
เขียนโรลเพลย์ 15,000 ลดวันฝึกลง 2 วัน










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

1335

กระทู้

4916

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19373563
เงินตำลึง
717468
ชื่อเสียง
344031
ความหิว
1742

ตราเชื้อพระวงศ์ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาซินดาริน(ดาร์คเอลฟ์)

คุณธรรม
35001
ความชั่ว
10959
ความโหด
70526
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2020-3-21 23:59:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2020-3-22 23:50


น้ำผึ้งพระจันทร์ฉบับราชโองการ
1849
อ๋องที่ย่องเข้าจวน
          คฤหาสน์ใต้เงาไม้ดูกว้างใหญ่กว่ายามกลางวัน ทั้งตึกรามหอสูงบ่งบอกว่าเจ้าของสถานที่แห่งนี้มั่งคั่งยิ่งนัก รัตติการโรยตัวทิ้งม่านสีเรืองพวยควันจากเตาหุงต้มมอดลงแล้ว โมงยามที่ชาวบ้านต่างกลับเข้าห้องพักผ่อนกลับมีเงาร่างทั้งสองพลิ้วกายลงมา ด้านหนึ่งเป็นบุรุษชุดขาวดูสว่างเรืองใต้แสงจันทร์ อีกร่างกลับอยู่ในชุดดำคลุมไว้ตัวเล็กกว่าเขาเกือบครึ่งต่อครึ่ง

          “ทำไมต้องลับๆ ล่อๆ ปกปิดตัวตนด้วย พวกเรามิใช่มาทวงถามความยุติธรรมหรอกหรอ” น้ำเสียงเจ้าแกะน้อยหงุดหงิดเจือแววอารมณ์ ปลายหางตายังพบว่าพ่อบ้านหลี่โซ่วนำคนไปอีกด้านตามแผนการ

          บุรุษชุดขาวหยักรอยยิ้มแล้วช่วยผูกเชือกผ้าคลุมดำให้อีกฝ่ายอีกที จุ๊ริมผีปากเล็ก “ชู่ว.. จะให้ให้พวกนั้นเห็นเจ้าไม่ได้ อย่างน้อยข้าก็ไม่ชอบให้ผู้อื่นจ้องมองสตรีของข้า”

          “ฮึ!! ผู้ใดเป็นคนของท่านกันอย่ามาขี้ตู่!!” เอาไหล่ชนเขาแรงๆ ร่างน้อยกระโจนข้ามกำแพงไปด้วยวิชาตัวเบาอันสูงส่ง

          “เสี่ยวหลาน… เฮ้อ!!” หลิวตานได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เร่งตามเข้าหลังกำแพงไปติดๆ ไหนหานกวงบอกว่าสตรีชื่นชอบวลีแบบนี้เป็นที่สุด เขาควรจะเอะใจแต่แรกว่าถ้าท่านหมอกู้ช่ำชองการเกี้ยวพาแล้วทำไมป่านนี้จึงไม่แต่งภรรยาสักที

          ตามมาจนสามารถคว้ามือเล็กไว้ได้ทัน อารมณ์คนท้องแปรปรวนง่ายสลัดหงึดๆ เขาไม่ยอมปล่อยก็ทำท่าจะโวยวาย หยาเหยี่ยนหวางได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังมุ่งมาทางนี้จึงรีบปิดปากนางรวบร่างบางหลบอีกทาง รอจนผู้คุ้มกันตระกูลกงถือโคมไฟเลี้ยวหัวมุมไปแล้วค่อยอธิบาย “อย่ารีบร้อนแหวกหญ้าให้งูตื่น.. เจ้าอยากมาชมดูเรื่องสนุกมิใช่หรือ? จากนี้ให้ข้าจัดการเอง”

           “...ก็ได้ ข้าจะฟังท่าน” หลิงหลานคิดไปคิดมาตนยังตัวกลมแบบนี้ อย่างไรก็พึ่งฝึกย่องเข้าบ้านคนอื่นอย่างเป็นทางการครั้งแรก ต่างกับสวามีผู้สูงศํกดิ์แท้ๆ ยามบุรุกปีนกำแพงกลับสง่างามผ่าเผยท่าทีไม่ติดขัด เขาเคยทำเช่นนี้มาแล้วหรือ? ช่ำชองเหลือเกิน

           คนทั้งคู่จับจูงมือกันลอบเข้าด้านในสวนจำลองเงาไม้และภูเขาหินใช้เร้นหลบได้กี ประกอบกับทั้งสองมีวิชาตัวเบาสูงส่ง เมื่อโคจรลมปราณก้าวไร้เสียงเหล่ายามในคฤหาสน์ไม่อาจรับรู้การมีอยู่ของพวกเขาได้ ราวกับทั้งสองกลายเป็นภูตผีไปแล้วก็ไม่ปาน ยิ่งเดินยิ่งลึกไปจนถึงหอทรงกรวยสูงสี่ชั้นเวรยามแน่นหนา

           “ดูแล้วส่วนนี้เป็นหอตำรามาเถิด.. โถงใหญ่อยู่ใจกลางเส้นทางรอบด้านมีเวรยามรัดกุม ข้าเลือกเส้นทางไว้แล้วรับรองไม่ปล่อยให้เสีย่วหลานเกิดอันตราย” สะกิดปลายเท้าโอบภรรยาไต่ขึ้นหลังคาส่วนเชื่อมต่อ ตรัสแย้มโอษฐ์สายประเนตรคมปลาบจ้องไปทางระเบียงชั้นใน

          สัมผัสได้ถึงกลีบนุ่มละมุนในอ้องมือ หันมาเห็นดอกไม้สีขาวเล็กๆ ส่งกลิ่นหอมก็จำได้ว่าพุ่มของมันอยู่ในสวนนี่นา “อุ้ย.. หวางเย่ลักของผู้อื่นไม่ดีนะเพคะ”

          “หึหึ ไม่ต้องห่วงสิ่งที่ตระกูลกงต้องชดใช้มันมากกว่าแค่ดอกไม้ในสวนขวัญ” หยาเหยี่ยนหวางยังมีแก่ใจเก็บดอกโม่ลี่ฮวามาทัดมวยผมให้นาง เขาดูไร้ความกังวลเข้าบ้านคนอื่นไม่ต่างจากเดินสวนหลังบ้านตนเองเท่าไร หลิงหลานเห็นดังนั้นจึงผ่อนคลายตามไปด้วยถึงแม้มือนางไม่เคยหางจากฝักกระบี่ฉางย่วนเลยก็ตาม พวกเขาอาศัยความมืดเป็นเครื่องอำพรางเข้าใกล้ห้องโถงหลักนั้นไปทีละก้าวดุจเงากลืนกืน

        
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2020-3-23 00:42
คุณได้รับ --8 คุณธรรม +3 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2020-3-23 00:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสโนวไวท์
ผ้าคลุมเฝิ่นเป่าซื่อ
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
แหวนสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x1
x1
x44
x12
x3
x1
x1
x316
x572
x56
x389
x1
x3
x6
x1
x1
x5
x68
x50
x87
x63
x1
x1
x46
x2
x83
x90
x119
x3320
x139
x54
x328
x1
x6
x7
x19
x116
x1
x15
x2
x63
x985
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x6
x15
x91
x5
x4
x3
x78
x657
x6
x13
x7
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x4
x3
x60
x27
x5
x1
x3
x1
x2
x3
x2
x120
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x17
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x145
x610
x240
x13
x120
x1
x8
x5
x15
x1679
x9999
x8
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x43
x40
x26
x976
x770
x2005
x100
x20
x1800
x9
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x251
x2025
x1191
x320
x2131
x2
x7900
x393
x96
x102
x12
x74
x150
x3327
x139
x239
x433
x2752
x2139
x1670
x13
x482
x1465
x11
x2
x27
x6602
x2606
x12
x63
x7459
x56
x9999
x1809
x52
x4
x175
x16
x1075
x1
x1
x3005
x2
x1
x2525
x14
x39
x33
x781
x470
x30
x203
x514
x81
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x58
x51
x2365
x1
x1850
x2979
x6805
x710
x278
x8650
x9999
x545
x54
x85
x5211
x28
x15
x77
x179
x1000
x13
x4073
x2935
x1990
x3461
x9999
x2466
x3150
x2519
x1852
x2740
x305
x9999
x485
x1105
x129
x30
x9644
x2409
x3856
x2146
x148
x2841
x4436
x4355
x1805
x3768
x1962
x545
x2398
x518
x260
x1498
x345
x3
x24
x10
x1510
x78
x50
x5344
x1115
x1
x1000
x9999
x2776
x2
x45
x2239
x3769
x7097
x739
x7187
x4470
x550
x1113
x1824
x692
x10
x1122
x2781
x3040
x906
x94
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x6048
x9534
x2307
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1530
x250
x25
x9
x98
x31
x9
x1113
x3905
x8
x31
x208
x1057
x87
x2515
x2085
x129
x18
x1443
x2378
x2256
x3
x286
x3676
x2540
x7884
x515
x399
x4070
x5609
x9999
x15
x2280
x2451
x5805
x8000
x3380
x1541
x29
x3430
x930
x70
x328
x150
x2816
x2118
x9999
x44
x4495
x9999
x9999
x9999
x3220
x1953
x111
x3000
x8
x3746
x40
x3223
x4099
x787
x1
x759
x1814
x617
x1241
x5579
x2290
x5770
x5004
x9999
x6483
x9999
x3109
x2305
x2534
x3256
x4274
x2402
x558
x65
x1
x22
x1989
x5334
x743
x1
x4777
x7227
x68
x9999
x677
x1418
x1033
x6534
x105
x3593
x961
x454
x105
x929
x293
x8
x183
x36
x9999
x1123
x2070
x3668
x195
x665
x461
x100
x1301
x1392
x9999
x3760
x1580
x1230
x889
x233
x9999
x1724
x9999
x129
x713
x2427
x2

1335

กระทู้

4916

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19373563
เงินตำลึง
717468
ชื่อเสียง
344031
ความหิว
1742

ตราเชื้อพระวงศ์ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาซินดาริน(ดาร์คเอลฟ์)

คุณธรรม
35001
ความชั่ว
10959
ความโหด
70526
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2020-4-8 04:12:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
น้ำผึ้งพระจันทร์ฉบับราชโองการ
1850
โฉมหน้าผู้ท้าชน
         ยิ่งเข้าใกล้โถงใหญ่มากขึ้นเป็นระยะหลิงหลานยิ่งรุ้สึกได้ถึงความแปลกประหลาด บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดไม่มีเค้าลางของยามที่คอยเดินลาดตระเวณอยุ่จนถึงเมื่อครู่อีกแล้ว ‘หรือว่าหวางเย่ทรงกระทำบางอย่าง? ดูท่านี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่ลอบเข้าจวนผู้อื่นสินะ’ ร่างสตรีในชุดดำเข้าไปถึงหน้าโถงใหญ่อย่างประเปรียว ยังเหลือผู้คุ้มกันประตูอีกสองรายเห็นเข้าก็ถือทวนวิ่งเข้ามาหมายสกัดผู้บุกรุก

ปึก! ปึก!

          เบื้องหลังยามทั้งสองพลันปรากฎร่างคนชุดดำตรงสกัดจุดพวกเขาร่วงลงไปกองที่พื้น “ถวายบังคมหวางเย่” ผู้มามีน้ำเสียงเป็นเอกลักษณ์ มิใช่ใครอื่นพ่อบ้านโซ่วนั่นเอง

          “อืม.. มาตรงเวลาเสมอเลยนะ” หยาเหยี่ยนหวางในภูษาสีแสงจันทร์พยักหน้ารับ กุมมือชายาเข้าด้านในโถง

           ในชุดเครื่องเรือนอันหรูหรามีร่างของชายวัยหนุ่มแน่นนั่งอยู่ ท่วงท่าเปี่ยมเล่ห์เพรียวพราวคล้ายคหบดีในเมืองหลวง แต่ทันทีที่ได้เห็นโฉมหน้าผู้ที่บุกเข้ามาตรงๆ ชนักปักหลังอยู่ก็ทำให้เขาตื่นตระหนก ผุดลุกขึ้นถอยกรูดไปทางหน้าต่าง “นี่พวกท่าน....!! เข้ามาได้อย่างไรคนของข้าล่ะ!!”

         “เปิ่นหวางมาเยือนด้วยธุระในยามวิกาลมิทันบอกกล่าว เจ้าสัวกงคงไม่ถือสากระมั้ง?” ตรัสแย้มโอษฐ์พรายสายพระเนตรแวววับ เมื่อยู่ต่อหน้าผู้คุ้มกันของเจ้าสัวที่ดาหน้าเข้ามากลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่นเลยสักนิด

          กงเหวยวิตกในทันที… ข่าวการอภิเษกของหยาเหยี่ยนหวางดังมาถึงปาสู่ทำให้มั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายรักษาชีวิตเอาไว้ได้ ไม่คิดว่าจะยอมแตะต้องสตรีเพื่อมีชีวิตรอดแถมยังสืบพบตัวเขาผู้บงการได้เร็วเพียงนี้ ท่าทีปลอดโปร่งของผู้มีศักดิ์สูงทำเอาคิ้วเจ้าสัวขมวดเกร็ง

         “กระหม่อมกงเหวยน้อมถวายพระพรหวางเย่ ในเมื่อเสด็จมาด้วยธุระเชิญประทับด้านในก่อน พวกเจ้าวางอาวุธซะ” คิดสะระตะแล้วในเมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ทั้งยังบ้าบิ่นบุกมาตรงๆ ย่อมเตรียมแผนการณ์ซ่อนไว้แน่
          อีกอย่างถึงจะขวัญกล้าเทียมฟ้า ใครในดินแดนนี้จะโง่พ่อสังหารโอรสฮ่องเต้ในบ้านตนเอง!!

          “ขอบใจ…” ประทับที่เก้าอี้ประธานตามการเชื้อเชิญของอีกฝ่าย หยาเหยี่ยนหวางให้ชายาตัวน้อยปลดหมวกไผ่ผ้าคลุมออกได้และเริ่มแนะนำ “เสี่ยวหลาน คนผู้นี้คือกงเหวย.. เจ้าสงสัยเรื่องมือสังหารใช่รึไม่? เขานี่ล่ะคือผู้สั่งการ”

         “............” กงเหวยแทบสำลักลิ้นตัวเอง มีอย่างที่ไหนเข้าบ้านมากล่าวหากันซื่อๆ “หวางเย่ปลงประชนม์เชื้อพระวงศ์มีโทษประหาร... กระหม่อมคิดเห็นว่านี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนไม่ควรปรักปรำคนตัดสินโดยไร้หลักฐาน”

         ดรุณีผมเงินสลวยทั้งทรวดทรงอิ่มเอิบตรงหน้าเบนกายมาเล็กน้อย นางมีกลิ่นหอมของดอกหลิงหลานรูปโฉมพริ้มเพราและกำลังพิเคราะห์เจ้าสัวกงอยู่ ลักษณะอันแปลกแต่มีสเน่ห์ของหญิงสาวทำเอาทุกชีวิตในห้องเผลอจ้องมองอย่างตกภวังค์

         “คนผู้นี้เองหรอ? แต่พิษที่เขาใช้ร้ายกาจยิ่งดูจากท่าทีคงมิได้ปรุงขึ้นเองหรอกนะ” สองคู่รักตรงหน้าสนทนากันราวกับเป็นโลกของสองเรา “ดูสิเขารู้ด้วยว่าปลงประชนม์ท่านมีโทษตายสามชั่วคน กลับยังกล้าทำ! พวกเรามิช่วยสงเคราะห์ให้สักหน่อยดีไหมเพคะ”

          “ท..ท่านเป็นผู้ใดกันบุกมาถึงบ้านข้าก็คิดจะฆ่าแกงชีวิตคน!!” เจ้าสัวกงชี้มือไปยังสตรีผมเงินนั้นอย่างร้อนใจ เกิดหยาเหยี่ยนหวางเกิดบ้าจี้ตามคำนางคนทั้งตระกูลเขาลูกเด็กมิตายไร้ที่ฝังหรอกรึ

          “บังอาจ!! กล้าชี้ไปที่หวางเฟยโดยตรงได้ยังไงหากมีอีกข้าจะตัดมือเจ้าซะ!!” พ่อบ้านหลี่โซ่วคว้ากระบี่ตวัดผ่านกลางอากาศหั่นกระถางทองแดงเป็นสองท่อน เฉือนเส้นผมเจ้าสัวกงไปหลายปอย ข่มขวัญพอตัวเพราะคนที่เหลือมองตาค้างขาสั่นพั่บๆ

          “หว...หวางเฟย? ท่านคือป๋อหยางหวางเฟยขออภัยที่ผู้น้อยตาไร้แวว!!” จากคำว่ากระหม่อมเปลี่ยนเป็นผู้น้อยในทันที กงเหวยคุกเข่าลงคาราวะกับพื้นลอบยิ้ม ตามที่เขาได้ยินมาป๋อหยางหวางเฟยผู้นี้มาจากครอบครัวสามัญชน ธิดาขุนนางเล็กๆ แต่กลับไต่เต้าเป็นถึงชายาหวางคงเพราะบุตรในครรภ์เป็นแน่!! ถ้าหากเอาใจนางไว้เพียงคำเพ็ดทูลสักสองสามประโยคตระกูลกงก็รอดแล้ว..

         “ดูสิเขาปรับตัวได้รวดเร็วดีนะเสี่ยวหลาน” หลิวตานขบขันยิ่งกับความกิ้งก่าเปลี่ยนสีของหัวโจกบงการ

          “นี่!! ถึงจะพูดดีด้วยข้าก็ไม่คิดช่วยคนที่ทำนาบนหลังคนหรอกนะ…” หลิงหลานตวัดสายตาเบนมองไปทางอื่นเจือแววรังเกียจ หมอนี่ทำให้นางลำบาก ทั้งยังทำให้ตนต้องหย่ากับสามีกลายเป็นสตรีหม้าย!! ไม่กระโดดถีบระบายอารมณ์สักรอบก็บุญหน้ามันแล้ว

          “ว..หวางเฟยทรงเข้าพระทัยผิดแล้ว ตระกูลกงของกระหม่อมทำมาค้าขายสุจริต…ในอดีตบรรพชนเป็นขุนนางเรื่องต่ำช้าอย่างที่ผู้อื่นใส่ร้ายนั้น พวกข้าไม่มีทางกระทำ!!”

          “แล้วคิดว่าหลักฐานในมือหวางเย่กับคำพูดสามัญชนอย่างเจ้า ฝ่าบาทจะทรงเชื่อถือสิ่งใดมากกว่ากัน” ก่อนมาที่นี่คิดว่านางไม่เตรียมตัวรึ? คนเขาศึกษามาดีอย่างหวังโต้วาทีซะให้ยาก

          เรื่องยกอำนาจบาตรใหญ่มาข่มคิดว่าทำเป็นคนเดียวหรอ? ริเถียงแม่จะเชือดไก่ให้ลิงดู

          "ไม่ยากถูกจับได้ก็อย่าทำแต่แรกสิ" เห็นใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่ายคนตัวเล็กยิ้มเยาะเสียงใส “ทำไมกลัวถูกประหารสามชั่วโครตสินะ หัดมีหัวใจห่วงใยคนอื่นเป็นด้วยหรอ? ตอนเจ้าให้เงินพวกโจรไปซื้ออาวุธไปฆ่าลูกฆ่าครอบครัวผู้อื่นล่ะควักหัวใจไปเก็บไว้ที่ไหน”

         สิ้นคำดรุณีผมเงินพ่อบ้านกับยอดฝีมืออารักขาแทบจะปรบมือให้ ‘เด็ดจริง… พึ่งรู้ว่าชายาแกะมีมุมปากเชือดไปหัวใจเบิกบานด้วย’

         เหล็กต้องตีตอนกำลังร้อนหวางแห่งหลันเยี่ยเอ่ยเสริมชายา “ปีเจี้ยนหยวนที่ 11 ตั๋วเงิน 1 หมื่นชั่งถูกส่งให้ ‘ฮั่ว จิ้น’ ในนามของตระกูลกง ต่อมาคนผู้นี้สร้างค่ายโจรภูเขาออกรวบรวมสมครพรรคพวกปล้นฆ่าชาวบ้านนับสิบปี ดูสิในนี้คือตราประทับของตระกูลเจ้า”

          ม้วนหนังสัตว์คลี่ออกอย่างลวกๆ กงเหวยไม่ต้องเข้าไปดูใกล้ๆ ก็สามารถจดจำได้..เป็นลายมือของเขาเอง เพื่อทำข้อตกลงกับเหล่าโจรภูเขา..ให้ทรัพย์ยากรสนับสนุนและรอเก็บเงินปันผล.. ความแตกแล้ว!! ในมือทั้งสองมีหลักฐานอยู่จริงๆ สองเข่าหนักเอาดื้อๆ เขาลุกขึ้นไม่ไหว

         หลิงหลานนึกสนุกอยากซ้ำอีกสักแผลจึงสุ่มหยิบมาได้คดีเด็ดเสียด้วย “โอ๊ะโอ กงเหวยเจ้าโลภไม่เบา.. เกลือกับอาวุธเป็นสินค้าควบคุมที่ราชสำนักผูกขาดฝ่ายเดียว เจ้าเล่นลักลอบขนของพวกนี้ไปจำหน่ายให้กลุ่มโจรภูเขา ทั้งภูมิภาพปาสู่และฉิงโจว นี่!! ถามหน่อยบ้านยังกว้างไม่พออยากมีลานจอดรถเทียมช้างหรอ?”

         แค่สองข้อก็พอให้ประหารยกโครต กงเหวยพูดไม่ออกเพราะจนด้วยหลักฐาน รีบโขกศีรษะรัวๆ ความหวังสุดท้ายคือร้องของความเมตตา “ท้้งสองพระองค์โปรดประทานอภัยด้วย ข้ากระหม่อมไม่กล้าทำอีกแล้วตอนนี้สำนึกผิดแล้ว!! ต่อจากนี้ไปจะกลับตัวให้เป็นวัวเป็นม้าข้าก็ยอมแต่ได้โปรดละเว้นตระกูลกง หากจะประหารก็ฆ่าข้าเถิดมารดาของข้าชรามากแล้ว..!!”

         สองพระองค์สบตาปรึกษากันว่าเอาไงดี? ทำไมมันง่ายเหลือเกิด กะว่ามาปะฉะดะเต็มที่นะเนี่ย…

         ‘เชือดเลยเถอะเขาทำท่านเกือบตายนะ ทั้งยังทำให้ข้าหย่ากับสามีลูกก็เกือบกำพร้าไม่มีพ่อ’ หลิงหลาน

         ‘แต่เขายังคิดกลับตัว ทั้งยังมีความกตัญญูในใจ..ลองให้โอกาสสักครั้งเครือข่ายโจรภูเขา ถ้าจะกวาดล้างให้ซินซากคงต้องอาศัยคนผู้นี้’ หยาเหยี่ยนหวาง

         ‘ก็ได้.. งั้นใช้ประโยชน์เสร็จค่อยเฉดหัวทิ้งท่านรับบทคนดีไปแล้วกัน’ หลิงหลานงอนแล้ว

         ‘โถ่เสี่ยวหลาน… เจ้าเห็นข้าเป็นคนยังไงนี่? เอาเถิดเจ้าวางใจแผนการณ์เตรียมไว้หมดแล้ว’ หยาเหยี่ยนหวางอ่อนใจ

         หลังจากความเงียบและภาษาสายตาอันชวนระทึกจบลง กงเหวยก็พบว่าร่างสูงในฉลองพระองคืขาวมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ในพระหัตถ์มีกล่องสีแดงเล็กอยู่ ใจของเขาเต้นรัวเมื่อฝาเปิดออกก็พบยาเม็ดสีขาวหนึ่งลูก

         “เปิ่นหวางกำลังจะได้เป็นพ่อคน.. รังเกียจการเห็นเลือดให้อัปมงคลเป็นที่สุดเอาเช่นนี้เถอะกงเหวย จงมาทำงานให้กับข้าแลกเปลี่ยนกัน.. หลักฐานทั้งหมดข้าอนุญาตให้เจ้าเก็บเอาไว้ได้ จะไม่มีกีฎาถึงฝ่าบาทในเรื่องนี้”

          หยาเหยี่ยนหวางเว้นช่วงตรัสให้อีกฝ่ายยินดีไปก่อนค่อยลากลงอเวจี “แต่เรื่องที่เจ้าเคยวางยาพิษเปิ่นหวาง.. ทำให้ชายาของเปิ่นหวางตกอยู่ในอันตรายก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน เลือกสิจะถูกประหารยกโครตหรือกลืน...สิ่งนี้ลงไป ยานี่ไม่ทำให้ถึงตายแต่เจ้าจะต้องได้รับยาถอนพิษที่พ่อบ้านหลี่ส่งมาให้ในทุกเดือน มิเช่นนั้นจะทุรนทุราย อวัยวะภายในทรมานแผดเผายิ่งกว่าลิ้มรสนรกบนดิน… แน่นอนว่ามันไม่มีทางถูดตรวจพบเปล่าประโยชน์ถ้าเจ้าจะหนีรอดมือข้า”   

          ‘ลิ้มรสนรกบนดิน’ กงเหวยกลืนน้ำลายฝืดคอ.. ตลอดมาเขาคิดเพียงว่าองค์ชายรองเป็นพ่อพระที่ใจบุญเสียอีก หรือแหล่งข่าวจะผิดพลาด? สุดท้ายก็ทำใจกลืนลงไปทันที

          “ขอบพระทัยหวางเย่ที่ทรงเมตตา กงเหวยจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ” มือสั่นเล็กน้อย.. เมื่อตนรับข้อเสนอแล้วอีกฝ่ายเผาสัญญาฉบับจริงลงในกระถางไฟ มีความจริงใจแยู่มากแต่ก็อำมหิตอยู่มากเช่นกัน… ยาพิษสนองคืนด้วยยาพิษ หยาเหยี่ยนหวางผู้นี้ตาต่อตาฟันต่อฟัน เขาไม่น่าไปแหย่เสือหลับเลยแท้ๆ        
         
          จังหวะที่หลิงหลานเล่นหญ้าครามหาวจนเบื่อที่เรื่องราวจัดการง่ายดายเกินไป หลิวตานยอบกายลงกระซิบด้วยวิชาลับทำให้ได่ยินเพียงกงเหวย ‘ทำสีหน้ากังวลต่อไป… ข้ารู้เรื่องมือสังหารที่เจ้าจะส่งมาพักหนึ่งแล้ว อย่างไรก็ต้องขอบใจเจ้า เลือกเวลาลงมือได้พอเหมาะทำให้ข้ากับเสี่ยวหลานแต่งงานกันกัน’

            ทว่าเรื่องสำคัญที่หลิวตานไม่ได้บอกจนออกจากคฤหาสน์ตระกูลกงก็คือ.. ที่ให้เจ้าสัวกลืนลงคอนั้นไม่ใช่ยาพิษแต่เป็น ‘เม็ดแป้ง’ เพียวๆ กลืนแล้วย่อยง่ายไม่มีทางตรวจเจอ หึหึ ปล่อยให้วิตกจริตไปสักพักใหญ่ๆ จะได้กลับตัวเป็นคนดี!!
        
ใช้หมด อ๋อง



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 5 โพสต์ 2020-4-8 13:44
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 45 โพสต์ 2020-4-8 13:40
คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2020-4-8 13:39
คุณได้รับ +30 คุณธรรม โพสต์ 2020-4-8 13:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -22 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสโนวไวท์
ผ้าคลุมเฝิ่นเป่าซื่อ
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
แหวนสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x1
x1
x44
x12
x3
x1
x1
x316
x572
x56
x389
x1
x3
x6
x1
x1
x5
x68
x50
x87
x63
x1
x1
x46
x2
x83
x90
x119
x3320
x139
x54
x328
x1
x6
x7
x19
x116
x1
x15
x2
x63
x985
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20