ดู: 59|ตอบกลับ: 1

{ แคว้นโหรวหร่าน } ค่ายพักแรกพันดารา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-2-15 23:54:32 |โหมดอ่าน
{ ค่ายพักแรมพันดารา }


พื้นที่ว่างที่เหล่านักเดินทางนิยมมาตั้งกระโจมพักผ่อนกัน
เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายจากการนอนในโรงแรมหรือเช่าบ้านอาศัย
รอบๆมีแผงสินค้าวางเรียงราย บรรยากาศคึกคักอยู่ไม่น้อย
ตอนค่ำผู้คนนิยมออกมาสังสรรค์พูดคุยกันด้านนอก



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-2-15 23:57:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย yangfeng เมื่อ 2020-2-15 23:58

[9]
คะนึงหา
        จดหมายจากนกฮูกส่งกลับมายังถ้ำปาหมานเสอ ทันทีที่ได้อ่านเนื้อความในจดหมายว่าใครบางคนมาถึงแล้ว เขาไม่อาจกลัดกลั้นอารมณ์เอาไว้ได้อีกต่อไป หยางเฟิงอยากตรงดิ่งกลับไปที่แคว้นโหรวหรานเสียซะตอนนี้
        โดยไม่รีรอเขานำเรื่องนี้ไปบอกหลี่ปู้กับหลี่หลิงฉีว่าเพื่อนของเขาเดินทางมาถึงแคว้นโหรวหรานแล้ว เขาขอกลับไปหาสหายก่อนได้หรือไปแล้วจะกลับมาหาคนทั้งคู่ภายหลัง
        หลี่ปู้กับหลี่หลิงฉีไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้จึงอาสาไปส่งเพื่อความปลอดภัย ทั้งสามคนกับม้าอีกตัวหนึ่งเดินทางเข้าแคว้นโหรวหราน สองพ่อลูกบอกว่าจะอยู่ทำงานเพื่อหาเงินตราไปแลกเปลี่ยนข้าวของที่หาใช้ได้เฉพาะในเมืองสักระยะ หากหยางเฟิงเสร็จธุระเมื่อไหร่สามารถมาหาพวกเขาได้
        หยางเฟิงภายใต้หมวกไผ่ผ้าคลุมสีดำพกกระบี่ดูราวจอมยุทธเดินเข้ามายังบริเวณค่ายพักแรม ที่เขาเปลี่ยนมาใส่หมวกไผ่ผ้าคลุมสีดำเหตุเกิดจากสองพ่อลูกตระกูลหลี่มีหมวกไผ่ผ้าคลุมอยู่สองอันคือสีดำกับสีขาว
        ก่อนออกเดินทางหลี่หลิงฉีนำหมวกไผ่สีดำมาให้เขาลองใส่พร้อมกระจก เขาจึงพบว่าหมวกไผ่ผ้าคลุมสีดำเข้ากับเขามากกว่าจริงๆ หากไม่นับที่มันร้อนกว่า ดังนั้นเขาจึงใส่หมวกสีดำมาตลอดทาง ส่วนหลี่หลิงฉีนำสีขาวไปใส่แทน
        หยางเฟิงกวาดตามองทั่วค่ายพักแรมพันดารา เขามองหาเสือดำ สัญลักษณ์ของคนที่กำลังมองหา ระหว่างนั้นเขาไปสะดุดกับหญิงสาวในชุดเกาะอกสีชมพูอ่อนแทน นางคือมู่เฟย มือขวาของเฮยป้าว
        หยางเฟิงเดินตรงเข้าไปเพื่อทักทายนาง เสือดำที่นอนหมอบอยู่หน้ากระโจมไม่ไกลมองเห็นเขา ส่งผลให้บุรุษที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ในกระโจมลืมตาตื่นขึ้น เขาฝึกวิชาที่ทำให้มีจิตวิญญาณเชื่อมต่อกับสัตว์อย่างเสือดำ ร่างสูงผิวเข้มกว่าหยางเฟิงลุกเดินแหวกม่านกระโจมออกไปพบกับหยางเฟิงมู่เฟยที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงเล็กน้อย เขาเดินตรงเข้าไปต่อ
        หางตาของหยางเฟิงคลับคล้ายจะมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เขาละสายตาจากสตรีตรงหน้าหันไปมองด้านข้าง เฮยป้าวในชุดคอแหวกกว้างกำลังเดินมาหยุดอยู่ข้างเขา
        “เสี่ยวเฟิง นั่นเจ้าหรือ?” เขาจดจำอีกฝ่ายได้จากบุคลิกท่าทาง ฝ่ามือหนาถือวิสาสะเอื้อมไปยกหมวกไม้ไผ่ออก
        “ข้าเอง” พวกเขาทั้งคู่สบตากัน แววตาของคุณชายสกุลหยางแสดงออกถึงความดีใจอย่างชัดเจน เขาโอบแขนรอบคอของเฮยป้าว สอดนิ้วผ่านเส้นผมสีดำเข้ม เอียงคอจุมพิตด้วยความคะนึงหา คิดไม่ถึงกลับถูกท่อนแขนแกร่งยกขึ้นอุ้มเข้าไปในกระโจม
        เฮยป้าวหย่อนตัวลงนั่งพร้อมร่างของบุรุษอีกคน ทำให้หยางเฟิงอยู่ในท่านั่งทับหน้าขาของอีกฝ่าย เขาลงมือจูบต่อทันที ปลายลิ้นพัวพันแลกเปลี่ยนตัณหาซึ่งกันและกัน ขณะเดียวกันใช้มือที่ว่างเว้นสลับกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่า
        หลังจากผ่านการฝึกฝนมานานนับเดือนผิวกายที่อยู่นอกการปกปิดของเสื้อผ้ากร้านแดดขึ้นอย่างชัดเจน ร่างกายที่เคยบอบบางปรากฎร่องรอยของมัดกล้ามเนื้อ
        ของที่ตั้งชูชันถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หยางเฟิงไม่อาจอดทนรอได้อีกต่อไปหลังจากสั่งสมความกำหนัดมานานนับเดือน ความรู้สึกดีๆที่เขามีให้เฮยป้าวเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน
       พวกเขาต่างมีภาระหน้าที่เป็นของตัวเอง ทำเพียงร่วมหลับนอนหาใช่คนรักไม่ การลงทุนเดินทางไกลมาถึงเส้นทางสายไหมตามคำขอที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่คิดว่าจะเป็นจริงได้ ทำให้สถานะของเจ้าตัวในใจของเขาพุ่งทะยานขึ้นหลายระดับ
       หยางเฟิงขยับตำแหน่งให้แท่งหฤหรรษ์มาจ่อที่ช่องทางด้านหลัง มือของซือหม่าจิงประคองเอวของเขาไว้ หยางเฟิงค่อยๆผ่อนแรงที่ประคองร่างกายปล่อยให้น้ำหนักกดลงบนของชิ้นใหญ่
       เสี่ยวจิง” เขาส่งเสียงครวญครางเรียกชื่ออีกฝ่ายแม้จะยังไม่ได้สอดใส่ ความรู้สึกดีล้นทะลักจนยากจะรับมือ
       บุรุษสองคนประสานกายร่วมรักกัน อวัยวะเพศชายกระแทกลึกเข้าๆไปเรื่อยในช่องทางของบุรุษ มันบีบรัดแน่นยิ่งกว่าช่องทางของสตรีคนไหนที่ซือหม่าจิงเคยร่วมหลับนอนด้วย ในที่สุดก็ถูกดูดกลืนเข้าไปจนหมด
ส่วนปลายของแท่งเนื้อเข้าไปสัมผัสจุดด้านในที่ทำให้รู้สึกดี ก้นของหยางเฟิงนั่งทับบนลูกกลมๆสองข้าง หยางเฟิงรู้สึกเหมือนจะเสร็จได้ทุกเมื่อ ทั้งสองฝ่ายเริ่มขยับกายตามจังหวะ น้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติด้านในทำให้การร่วมรักเป็นไปโดยสะดวก
       “อือ” หยางเฟิงรู้สึกไม่ไหวแล้ว น้ำอุ่นสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาจากด้านล่าง เพียงใส่เข้าไปก็สุขสมจนยากจะบรรยาย
       เฮยป้าวรอให้เขาปลดปล่อยจนเสร็จจึงค่อยขยับตัวต่อ คราวนี้ความรู้สึกเสียวกระสันในกายของหยางเฟิงยิ่งทวีคูณมากกว่าทีแรก ชายผู้เป็นฝ่ายสอดใส่ก็รู้สึกยอดเยี่ยมเช่นกัน พวกเขาปลดปล่อยเสียงครางออกมาตามความรู้สึกเหมือนกลัวคนจะไม่ได้ยิน
       ทั้งสองคนโถมร่างกายใส่กันอย่างไม่กลัวฟ้าดินในท่านั่งกอดเกี่ยว หลงเหลือเพียงความปรารถนาจะเติมเต็มความใคร่ ยิ่งทำก็ยิ่งรุนแรงจนได้ยินเสียงน้ำเฉอะแฉะทุกครั้งที่มังกรตัวใหญ่ขยับเข้าออก ยั่วอารมณ์พอกันกับเสียงคราง
       เฮยป้าวเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายควบคุม เขาโน้มตัวไปด้านหน้า สองแขนโอบตั้งแต่เอวจนถึงแผ่นหลังให้ร่างของหยางเฟิงลอยค้างอยู่กลางอากาศแทนที่จะตกลงกระทบฝูกนอน ของหยางเฟิงเริ่มกลับมาตั้งชันขึ้นหลังจากหลั่งไปครั้งหนึ่ง พวกเขาซอยเอวถี่ยิบ ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องลามก อารมณ์คุกกรุ่นถึงขีดสุด หยางเฟิงยกให้มันกลายเป็นประสบการณ์ทางเพศครั้งที่เสียวซ่านที่สุด
       “ปล่อยข้างในนะ” เขาพูดด้วยอารมณ์เต็มเปี่ยมผสมเสียงหอบ หัวใจเต้นระรัวสูบฉีดเลือดไปรั่วร่าง
       พวกเขาเพิ่มความเร็วสูงสุดจนกระทั่งกระแทกครั้งสุดท้าย ฝ่ายสอดใส่ปลดปล่อยน้ำอุ่นทะลักสู่ด้านใน พร้อมกันกับที่อีกคนถึงจุดสุดยอด
       หลังจากกระตุกหลายครั้งเฮยป้าวปล่อยคุณชายสกุลหยางลงบนเตียง เขาช้อนเอวแรงดีให้ลอยสูงจากฟูกแนบสนิทจนมิดด้าม ไม่ให้น้ำแห่งชีวีตหลั่งไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว เขาค้างอยู่ในท่านั้นเป็นเวลานานเพื่อให้น้ำทุกหยดไหลลงไปให้หมด จนหยางเฟิงเริ่มโดนความง่วงงุนหลังจากถึงจุดหมายโจมตี
       “พักผ่อนเถอะ ข้าจะปลุกเจ้าเอง” เฮยป้าวกล่าวกับหยางเฟิงที่พยายามลืมตาตื่น
       เขาไม่กล้าหลับตาลงเนื่องจากมีธุระต้องไปทำต่อ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงเกิดความผ่อนคลายขึ้น
       เฮยป้าวถอนตัวออก เขายังไม่จากไปทันทีแต่ก้มลงใช้ปลายลิ้นเลียทำความสะอาดน้ำพิสุทธิ์บนตัวของคู่นอนจนหมด การกระทำนี้ทำให้ใบหน้าของหยางเฟิงร้อนผ่าวขึ้นมา
       เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจเขาขยับขึ้นมาจุมพิตหน้าผากของหยางเฟิงก่อนขยับผ้าห่มมาคลุม สุดท้ายจึงผละออกไปใส่เสื้อผ้า
       หยางเฟิงถูกความง่วงเข้าครอบงำจนตกลงสู่ห้วงนิทรา
       เฮยป้าวไม่ได้ไปไหนไกล เขายังคงนั่งอยู่ในกระโจมหยิบม้วนไม้ไผ่บันทึกข้อมูลทางการค้าขึ้นมาไล่อ่านไปเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยผ่านไป

       หลังมือของเฮยป้าวสัมผัสใบหน้าของหยางเฟิงอย่างแผ่วเบาปลุกเขาให้ตื่นขึ้น
       หยางเฟิงลืมตาสะลึมสะลือส่งเสียงงึมงำในลำคอ
       “ยามเซินแล้ว” เขากล่าวด้วยเสียงนุ่ม คำกล่าวนั้นทำให้หยางเฟิงได้สติขึ้นมา เขาโพล่งตัวขึ้นนั่งควานหาเสื้อผ้าของตัวเองตลอดจนสวมใส่ให้เรียบร้อย น้ำสีขาวขุ่นที่ช่องทางด้านหลังถูกทิ้งไว้นานจนไม่หยดลงมาอีกแล้ว
       “ข้าจะกลับไปที่ศูนย์กระจายสินค้า” เขามีธุระมากมายรอให้กลับไปสะสาง
       เฮยป้าวพยักหน้า “ข้าจะรออยู่ที่นี่”

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --15 คุณธรรม +8 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-2-16 02:34
คุณได้รับ +15 ความโหด โพสต์ 2020-2-16 02:34
(( ได้รับของขวัญผุดมาจากพื้นดิน เป็นกล่องหีบใบใหญ่ ( แก้ไขโรลเปิดหีบรับรางวัลด้วย ) ))   โพสต์ 2020-2-16 02:34
( ได้รับค่าซ่อมกำแพงเมืองเซียงหยาง 18,000 จุด ) ( ซ่อมเรียบร้อย จาก 465725.5 เป็น 483725.5 )  โพสต์ 2020-2-16 02:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -1458 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -1458 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศใต้
ตาเหยี่ยว
ชุดฝึกยุทธ์
กระบี่ล้ำค่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x10
x1
x10
x50
x50
x5
x4
x1
x25
x5
x50
x1
x100
x1
x1
x10
x100
x5
x2000
x99
x1
x304
x86
x23
x100
x25
x2
x1
x30
x3
x1
x35
x30
x1
x17
x49
x5
x7
x17
x80
x200
x200
x150
x50
x20
x10
x1
x222
x1
x10
x1
x100
x8
x2
x1
x2
x6
x10
x10
x41
x41
x165
x10
x9999
x2
x44
x30
x30
x35
x10
x1
x3
x30
x4
x1
x20
x100
x1
x10
x10
x6
x44
x10
x100
x1
x3
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x100
x42
x65
x90
x80
x30
x30
x30
x30
x50
x30
x30
x24
x27
x1
x41
x150
x50
x39
x100
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x235
x11
x7
x11
x99
x1
x12
x50
x20
x30
x30
x170
x50
x25

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-4-4 00:39

ขึ้นไปด้านบน