ดู: 35|ตอบกลับ: 2

{ หุบเขาซางเค่อ } เรือนพักมารอัคคี

[คัดลอกลิงก์]

1255

กระทู้

4465

โพสต์

65หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1934845
เงินตำลึง
276615
ชื่อเสียง
279757
ความหิว
1970

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24635
ความชั่ว
8521
ความโหด
52602
ห่านฟ้า
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2020-1-13 20:12

เรือนขนาดกลางตกแต่งด้วยสีสันที่มนุษย์มองว่าฉูดฉาดแสบตา แต่สำหรับเจ้าของเรือนมองว่างดงามดีมีรสนิยม มารอัคคีซางเค่อสร้างที่นี่ขึ้นด้วยความคิดนอกรีตนอกรอยทั่วทุกตารางนิ้วในเรือนมีกลิ่นอายของเขาเสมือนดวงตาที่สาม สี่..ห้า... จึงสามารถรับรู้มองเห็นเหตุการณ์โดยรอบได้ตลอดเวลา เขาได้นำของที่ระลึกจากการท่องไปทั้งสามโลกมาสะสมไว้ที่นี่ จะซากลิงพันปี ภาพวาดสตรีเปลือย เขาสัตว์ประหลาด ดาบทีบาดใครไม่เข้าหรือแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าขยะในสายตาหลายๆคน ล้วนกองสุมทุกทุมห้อง มีเพียงห้องนอนที่รอดจากการถมที่

169

กระทู้

1567

โพสต์

16หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
168383
เงินตำลึง
72885
ชื่อเสียง
63438
ความหิว
334

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6081
ความชั่ว
759
ความโหด
2940
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2020-1-14 22:57:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-1-17 20:29

[รักษาด้วยเปลวไฟ]

      ร่างของซางเค่อเดินมุ่งหน้าจากลานไฟสวรรค์มุ่งหน้าเข้าสู่เรือนพักหลังใหญ่อลังการที่ถูกต้องแต่งด้วยสีแดงและส้มที่ดูฉูดฉาดแาสบตาสมฐานะมารอัคคี ทันทีที่มารหนุ่มก้าวเหยียบเข้าไปในเรือนพักของตนตะเกียงไฟทุกดวงในบ้านก็ถูกจุดติดขึ้นมา แม้ที่ด้านในนี้จะมีตะเกียงไฟเยอะแต่มันกลับไม่ได้ร้อนอบอ้าวด้างที่ลานด้านนอกเลยสักนิด กลับมีอาการที่ค่อนข้างเย็นกว่าเสียด้วยซ้ำ ซางเค่อเดินมุ่งเข้าไปยังใจกลางบ้านที่มีเตาไฟทรงโบราณใบใหญ่วางตั้งอยู่กลางบ้าน ก่อนที่ซางเค่อนั้นจะอุ้มร่างของจางฝูไปวางลงที่หน้าเต้าไฟพร้อมทั้งจัดท่าทางของอีกฝ่ายให้อยู่ในหท่านั่งสมาธิโดยมีเขาคอยจับไว้อยู่ไม่ให้ร่างนั้นล้มฟุบลงไป


    “ทนเอาไว้ก่อนนะ ข้าจะรักษาเจ้าเดี๋ยวนี้”สิ้นคำกล่าวของซางเค่อ ที่ปลานนิ้วมือของเขาก็ปรากฎลูกไฟดวงเล็กๆออกมาก่อนที่ก่อนมารหนุ่มจะสะบัดมือพร้อมกับลูกไฟที่ปรากฎขึ้นบนมือเข้านั้นพุ่งตรงไปยังเตาไฟนั้นก่อนเพลิงสีแดงสมที่มีความร้อนสูงแผ่ออกมาพร้อมกับบริเวณรอบๆที่ตะเกียงไฟนั้นเริ่มมีปฎิกิริยา อากาษโดยรอบของเรือนพักที่ก่อนหน้าเย็นสบายเริ่มทวีความร้อนขึ้น จนจางฝูนั้นเริ่มหายใจแทบไม่ออก


    “ซางเค่อ...ร้อน”เสียงแผ่วเบาจนแถบไม่ได้ยินของจางฝูดังขึ้นเบาก่อนร่างของเธอนั้นจะถูกซางเค่อนั้นผคองเอาไวไม่ให้ล้มเป็นลมไปเสียก่อน ดวงตาสีน้ำตาลยามนี้แถบจะลืมไม่ขึ้นพยายามมองจับจจ้องไปยังใบหน้าของมารหนุ่มที่พยายามเขย่าร่างเพื่อเรียกให้เธอตื่น แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะพยายามลืมตามอง


    หลังการจุดปะทุของเตาไฟ อากศภายด้านในเรือนพันนั้นก็ค่อนเย็นลงจากการควบคุมไอร้อนและไฟของซางเค่อราวเป้นสัญญาณบอกว่าการเตรียมการนั้นพร้อมสำหรับการรักษาแล้ว ร่างสูงของมารหนุ่งนั่งขัดสมาธิลงและนำมือยะขึ้นยืนไปด้านหน้าให้ประสานกับมือของจางฝูที่มาอยู่ในท่านี่ด้วยพลังของซางเค่อด้วยเช่นกัน


     “เข้มแข็งไว้นะ ที่นี่เป็นเหมือนจุดกำเนิดเปลวไฟโลกนี้ ไอพลังสรรพชีวิตจะช่วยฟื้นฟูเจ้า”ซางเค่อกล่าวออกมาพร้อมกับเริ่มเดินพลังดึงเอาเปลวไฟและไอพลังชีวิตนั้นมาช่วยรักษาจางฝู เปลวไฟแผ่นซ่านออกมาจากร่างกายของซางเค่อและส่วนหนึ่งมาจากเตาไปก่อนที่เปลวไฟที่ลอยอยู่ในอากาศพวกนั้นจะลอยพุ่งเข้ามาวนเป็นวงกลมอยู่รอบกายของจางฝุและซางเค่อ แม้จะเป้นเปลวแต่มันกลับไร้ซึ่งความร้อนแผ่ไปรอบราวกำลังห่อหุ้มร่างของหนึ่งคนและหนึ่งมารเอาไว้


      จางฝูยั่งคงนั่งปรือตามองซางเค่อที่กำลังใช้สมาธิอย่างมากให้การควบคุมเปลวเพลิงทั้งหมดล้อมรอบกาย พร้อมกับร่างของเธอที่ดูเหมือนจะเริ่มมีเเรงพยุงตัวได้นิดหน่อย การดึงเอาพลังวิญญาณธรรมชาติออกมาเพื่อใช้รักษานี้เป้นเรื่องที่น่าวุ่นวายและไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีทางเลือกมานักเพราะเป็นตัวเขานางจึงมีสภาพเช่นนี้ หากมีอะไรเกิดขึ้นมาหลังจากนี้เขาก็จะเป็นผู้รับผิดชอบเองทั้งหมด


      “ค่อยๆปรับลมหายใจ ทำตัวให้ผ่อนคลายไม่เป็นไร ทุกอย่างจะต้องดี”ซางเค่อกล่าวพร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าเครียดๆให้กับจางฝูก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหุบลงพร้อมมารหนุ่มเริ่มกลับมาจริงจังกับการรักษาเบื้องหน้าตัวเองต่อ
     ผ่านไปราวสองชั่วยามตลอดการรักษานั้นจำนวนลูกไฟยิ่งเริ่มจำนวนและปริมาณมากขึ้น อีกทั้งสีหน้าของจางฝูนั้นจากที่ก่อนหน้าซีดเผือดราวไร้เลือดก็เริ่มมีสีฝาดขึ้นมาบนใบหน้าเรี่ยวแรงก่อนหน้าที่แทบหายสิ้นจนต้องให้ซางเค่อนั้นใช้พลังของตนคอยช่วยพยุงเธอให้นั่งเอาไว้ เริ่มฟื้นฟู่จนเธอสามารถที่จะนั่งพยุงตัวได้เองแล้วส ก็ก็ยังไม่มากพอจึงทำให้มีบางจังหวะที่ร่างเธอนั้นโอนเอียงจนเกือบล้มซางเค่อจึงจำเป็นต้องคงพลังที่ช่วยพยุงร่างของจางฝูเอาไว้ก่อนแม้สีหน้าของนางจะดีขึ้นมากแล้วก็ตาม

     “ต่อไปเริ่มโคจรลมปราณนะ ไม่ต้องรีบค่อยๆ ช้าๆ”ซางเค่อกล่าวออกมา จางฝูเมื่อได้ฟังก็เริ่มปรับลมหายใจแล้วโคจรลมปราณในร่างของเธออย่างช้าๆตามที่ซางเค่อบอกซึ่งมันค่อนข้างที่จะลำบากราวกับเส้นปราณภายในร่างของเธอนั้นมีหลายส่วนติดขัดไปหมดจน ส่วนซางเค่อนั้นหลังจากที่กล่าวบอกหญิงสาวแล้วตัวของเขาเองก็เริ่มโคจรลมปราณในร่างของตัวเองส่งผลให้รอบตัวของซางเค่อยามนี้ห้อมล้อมไปด้วยเปลวไฟที่มากกว่าเดิม

     ราวเค่อที่ทั้งคู่นั่งโคจรลมปราณร่วมกันเรื่องรักษาจนสีหน้าของจางฝูนั้นเริ่มขึ้นกว่าก่อนหน้ามาก และดูเหมือนว่ามันจะมาถึงขีดสุดในการนั่งรักษาของซางเค่อแล้ว เมื่อเปลวไฟรอบๆกายมารหนุ่มนั้นเริ่มลดจำนวนลงก่อนจะหายไปในที่สุด

     “ฟู่ววว… พอเท่านี้ก่อนแล้วกันพรุ่งนี้ข้าจะเร่งรักษาให้เจ้า”ซางเค่อกล่าวออกมาแล้วมองไปยังจางฝูที่นั่งปรับสมดุลของร่างกายอยู่ก่อนที่นางจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆและพบว่ายามนี้ใบหน้าของมารหนุ่มนั้นรื่นไปด้วยเหงื่อจากการใช้พลังช่วยพยุงและรักษาเธอไปพร้อมๆกัน

     “ขอบคุณซางเค่อ”จางฝูกล่าวออกมาก่อนจะพยายามมหันมองไปรอบๆแต่เมื่อเธอลองเลื่อนสายตาไปมองรอบๆ เพื่อมองสำรวจสถานที่แห่งนี้ก่อนจะพบว่าที่นี่นั้นค่อนข้างที่จะตกแต่งได้อย่างสีสันฉูดฉาดจนอดแสบตาไม่ได้จริงๆ นั้นยังไม่รวมถึงข้าวของมากมายที่น่าจะเรียกว่าเป้นสมบัติ รึป่าวของมารหนุ่งที่เก็บซุกหรือวางเกลื่อนเต็มพื้นไปหมด “ซางเค่อบ้านนายก็ระ…..”ฉับพลันนั้นทำให้ร่างกายที่ยังไม่เข้าที่นั้นเสียสมดุลก่อนที่ภาพเบื้องหน้าเธอนั้นจะดับวูบไปพร้อมกับร่างบางของจางฝูที่ล้มสลบไป

      “จางฝู”ซางเค่อที่นั่งอยู่ใกล้แทบพุ่งกายไปรับร่างของหญิงสาวที่ล้มลงด้วยความตกใจ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าร่างกายของนางยังฟื้นฟูไม่เต็มที่แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นสลบไปเช่นนี้ มารหนุ่มถอนหายใจออกมาเมื่อเขานั้นสามารถรับร่างบางนั้นได้ทันก่อนที่นางจะหน้ากระแทกพื้นก่อนที่เขาจะดึงร่างเล็กที่กำลังท้องอยู่นั้นมาอุ้มเอาไว้ด้วยท่าอุ้มเจ้าสาวที่พวกมนุษย์ใช้เรียกกันแล้วพาเดินไปยังห้องนอนของเขาและร่างบางของนางลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด

     “อย่างไรร่างกายมนุษย์ก็เปราะบางนัก”ซางเค่อกล่าวออกมากพร้อมที่เขานั้นจะทรุดตัวลงนั่งลงที่ข้างเตียงพรางยกมือขึ้นไล้ไปตามกรอบใบหน้าของมองจางฝูอย่างช้าๆ ก่อนไฟในเรือนพักเขานั้นจะค่อยๆดับลงทีละดวงๆ ด้วยพลังของมารหนุ่มหมอนข้างถูกนำมาวางกั้นระหว่างเขาและนางเอาไว้ คงไม่ดีหากนางตื่นมาแล้วพบร่างกายเปลี่ยนสีไปราวโดนแดดเผา เพราะอย่างไรสตรีก็ห่วงผิวกายไม่ว่าสตรีผู้นั้นจะมีนิสัยห้าวหาญปานใดก็ตาม อีกทั้งนางก็ยังตั้งครรถ์อยู่แบบนี้ แค่ที่เขาได้ร่วมรักกับนางก็ถือว่ามากเกินกว่าบุรุษที่ไม่ได้เป็นแม้กระทั้งสามีหรือคนรักทำมากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ

      ซางเค่อมองพินิจใบหน้านวลของหญิงสาวที่หลับอยู่อีกครั้งก่อนที่เขานั้นจะล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยมือสากของมารหนุ่มยังคงเอื้อมไปลูบเกลี่ยที่ข้างแก้มนั้นของนางอย่างเพลินมือ ปฎิเสธไม่ได้ว่านางนั้นเป็นสตรีที่ค่อนข้างจะมีเสน่ห์กับเพศตรงข้ามอยู่ไม่น้อย ทั้งที่ตอนแรกที่เขาไปพบกับนางครั้งแรกก็คิดว่านางนั้นล้วนแตกต่างจากสตรีหลายๆคนที่เขาเคยพบมาในรอบหลายร้อยปี คล้ายมีเสน่ห์บางอย่างที่เขาก็บอกไม่ได้เช่นกันว่ามันคือเสน่ห์จากที่ใด ราวกับเป็นกลิ่นอายที่ไม่มีอยู่ในมนุษย์สตรีทั่วไป ซางเค่อผละมือขากใบหน้าที่กำลังหลับนั้นก่อนที่จะหลับตามไป วันนี้เขาใช้เเรงและพลังไปมากจริงๆ

@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +8 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2020-1-17 21:24
คุณได้รับ +2 ความชั่ว โพสต์ 2020-1-17 21:23
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2020-1-14 23:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกกริฟฟอน
ทวนยาว
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x1
x3
x5
x7
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x1
x2
x5
x3
x4
x160
x1
x18
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x17
x80
x75
x50
x592
x196
x3
x9
x4
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x188
x90
x30
x240
x3
x50
x600
x399
x200
x5
x400
x1200
x75
x7
x30
x600
x5
x100
x1185
x2
x200
x200
x4
x600
x40
x3
x20
x60
x36
x4
x250
x19
x600
x32
x56
x200
x100
x800
x3
x551
x727
x200
x16
x200
x21
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x51
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x5
x1676
x1
x3
x640
x1455
x86
x1307
x3
x5
x6
x90
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x2
x136
x290
x115
x1
x30
x30
x2
x49
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x470
x215
x99
x125
x450
x30
x111
x380
x728
x1
x23
x552
x5
x388
x106
x366
x275
x520
x1225
x127
x67
x738
x460
x4
x2
x598
x462
x400
x158
x8409
x1497
x400
x289
x47
x42
x17
x69
x19
x326
x870
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x138
x247
x668
x3835
x73
x12
x166
x1
x446
x140
x2400
x8
x327
x630
x500
x36
x2
x3
x340
x5
x40
x141
x2
x1500
x546
x1460
x730
x108
x195
x107
x9
x82
x282
x7
x38
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x277
x7
x158
x227
x5077
x702
x248
x8
x59
x2
x2
x1210
x1796
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x14
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x810
x844
x746
x1030
x494
x137
x134
x183
x745
x1090
x807
x92
x102
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x284
x287
x619
x460
x1114
x680
x170
x1122
x2318
x581
x40
x1018
x539
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x7532
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

169

กระทู้

1567

โพสต์

16หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
168383
เงินตำลึง
72885
ชื่อเสียง
63438
ความหิว
334

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6081
ความชั่ว
759
ความโหด
2940
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2020-1-18 01:23:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-1-18 23:52

[สตรีคลอดยาก]

      หลับจากที่เมื่อคืนจางฝูนั้นหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าและด้วยร่างกายที่เพลียทำให้ร่างกายของเธอที่มาถึงขีดจำกัดน็อคไปกลางอากาศยาวมาจนถึงช่วงเช้า เมื่อแสงแดดส่งผ่านช่องหน้าต่างมานั้นจางฝูค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยงัวเงียและแม้ว่าเธอจะหลับไปยาวแต่ความเหนื่อยอ่อนนั้นก็ยังไม่หายไปจนหมดคงจริงอย่างที่ซางเค่อพูดกับเธอ การรักษานั้นยังไม่เสร็จเรียบร้อย


     เมื่อจางฝูเหลือบสายตามองไปรอบก็พบกับซางเค่อมารหนุ่มที่ทำเธอมีสภาพป๋อแป๋แต่อย่างน้อยเขาก็ช่วยพาเธอมารักษา นอนอยู่ที่ด้านข้างโดยมีหมอนข้างวางกั้นตัวเธอกับเขาอยู่ ถ้าไม่นับนิสัยกวนๆบางครั้งกับที่เจอหน้าเมื่อไหร่ก้ช่วยไปทำเรื่องอย่างว่าเขาก้เป็นมารที่นิสัยดี คงอย่างที่เยี่ยหัวบอกมารแต่ละตนก็มีนิสัยที่แตกต่างกันไปทั้งดีและไม่ดีต่างกันไป


    “ตอนหลับก็ดูเหมอืนหนุ่มบื้อซื่อๆคนหนึ่งเลยนะเนี่ย”จางฝูกล่าวออกมาเบาขณะที่ตัวเธอนั้นยังคงนอนจับจ้องใบหน้าของซางเค่อที่กำลังหลับต่อไป ดวงตาสีน้ำตาลไล้มองไปยังปลายจมูกโด่งเป็นสันก่อนจะเอื้อมมือไปจิ้มๆเบาๆ และพบว่าตัวของหมอนี่ก็ยังคงร้อนอยู่เป็นปกติ “ถ้าไม่รู้ว่าเป็นมาข้าคงคิดว่าเจ้าป่วยแล้วต้องเอาน้ำมาสาดให้ตัวเย็นแน่ๆ”


    “อื้มมม…”คล้ายคนที่นอนอยู่นั้นนึกรำคาญเสียงพุดรึไงไม่ทราบแต่ร่างใหญ่ของมารหนุ่มนั้นครางเสียงในลำคออกมาพร้อมขมวดคิ้วแล้วพลิกตัวหันหนีไปเสียอย่างนั้น ที่นี่ไม่มีผ้าห่มเพราะด้วยตัวของมารอัคคีผู้นี้มันก้ร้อนเกินไปอยู่แล้ว ดูอย่างตอนที่อยู่บนหลังคานั้นสิ หิมะละลายเสียหมดหลังคาแต่ก็อย่างว่าเมื่อคืนนั้นเธอวูบสลบไปก็เป็นซางเค่อที่แบกเธอมารักษาเสียหลายชั่วยาม คาดว่าตอนเธอหลับไปก็คงเป็นเขาที่อุ้มเธอมานอนอีก งั้นเธอจะให้เขานอนพักต่ออีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร จางฝูยิ้มบางออกมาก่อนจะพลิกตัวเตรียมที่จะหลับต่อ แต่จู่ๆท้องของเธอก็เกิดอาการปวดแปล๊บขึ้นมาอย่างไม่สาเหตุเสียอย่างนั้น


    “โอ้ยยยยย!!! อะ...อ่าา โอ้ยย”เสียงร้องที่ดังขึ้นมาทำเอาซางเค่อที่หลับอยู่ข้างๆถึงกับสะดุ้งตัวลุกขึ้นมาดูด้วยความตกใจก่อนจบพบร่างของเจ้าของเสียงที่นอนนี้นอนตะแคงมือกุมท้องอยู่ด้วยสีหน้าคล้ายทรมารอย่างที่สุด


     “เจ้าเป็นอะไรจางฝู”ซางเค่อเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความตกใจ เพราะจู่ๆร่างบางข้างนี่ก็ร้อนออกมา แถมยามนี้ยังดูทรมารมากเสียด้วย


    “ข้า...อ่า..ปวดท้อง”จางฝูกล่าวออกมาก่อนพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ เจ็บท้องแบบนี้มันเหมือนกับตอนที่มันเจ็บท้องเตือนก่อนเธอจะคลอดเลยแต่จะเป็นไปได้อย่างไร เธอยังไม่ถึงกำหนดคลอดเลยด้วยซ้ำ


      “จะคลอดรึ”ซางเค่อกล่าวหน้าตาตื่นหากคลอดจริงๆมันเป็นงานใหญ่สำหรับเขาเลยนะ อีกอย่างร่างกายของนางตอนนี้ยังไงก็ให้คลอดไม่ได้ไม่งั้นได้ตายทั้งแม่ทั้งลูกแน่


      “ข้าไม่รู้ อ่าาา…”จางฝูค่อยกล่าวออกมาพร้อมกับอาการปวดท้องนั้นค่อยๆเบาลงไป แต่ก็คล้ายว่าจะไม่หายสนิท การปวดแบบนี้เธอรู้มันจะมาๆหายๆเป็นพักๆ ไม่นานอาจคลอด ซางเค่อมองท่าทีนั้นก่อนที่มารหนุ่มจะตัดสินใจอุ้มร่างของจางฝุขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปไปยังบริเวณใกล้กับเตาไฟเมื่อวานที่ทำการรักษาเพื่อเริ่มการรักษาต่อ ยิ่งเสร็จเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นเรื่องดีมากยิ่งขึ้น อย่างน้อยก็เป็นการดีหากเกิดจู่นางจะคลอดขึ้นมา ร่างกายนางต้องพร้อมกว่านี้


       “ข้าจะเริ่มรักษาเจ้าต่อ ถ้ามีอาการอะไรบอกข้านะ”ซางเค่อกล่าวแล้วจุดไฟในเตานั้นขึ้นมาอีกก่อนเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่เบื้องหน้าจางฝูแล้วยกมือขึ้นประสานและเริ่มเดินลมปราณอีกครั้ง จางฝุเมื่อได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะหลับตาลมและเริ่มเดินลมปราณเพื่อรับไอพลังชีวิตเข้ามาในร่างกายและเริ่มปรับสมดุล


      ผ่านไปราวเค่อการรักษาทุกอย่างคล้ายเป้นไปด้วยความราบรื่นดี จนประทั้งจู่อาการปวดแปล็บที่ท้องของจางฝูก็กลับมาอีก และคราวนี้มันรุนแรงกว่าครั้งก่อนมากจนเธอไม่สามารถบังคับร่างให้เดินลมปราณต่อได้ทำให้การรักษาต้องหยุดชะงักไป


     “อะ….โอ้ยยยยย….โอ้ยยซางเค่อข้าปวดท้อง โอ้ยยยยยย”จางฝูที่หลุดจากการเดินลมปราณร้องออกมามือยกขึ้นกุมท้องของนางเอาไว้แน่น อาการปวดเช่นนี้ไม่ผิดเเน่ เธอจะคลอด “ซางเค่อ ข้า...อ่าาา ข้าจะคลอด”


    “เวร  ร่างกายเจ้า”ซางเค่อกล่าวออกมายามนี้มีสีหน้าที่แย่กว่าหญิงสาวใกล้คลอดผู้นี้เสียอีก มือหน้าจับประคองร่างของจางฝูนั้นให่้เอนตัวลงนอนอย่างระมัดระวังพร้อมสะบัดมือใช้เปลวไฟสร้างเป็นสายเชือกที่ผูกกับคานเพดานห้อยลงมาเพื่อให้หญิงสาวจับ “เจ้าจับไว้ ทนไว้รอข้าแปบเดียว”


     จางฝูพยักหน้าแล้วเบื้อมมื้อไปจับเชื้อเอาไว้มองร่างสูงของซางเค่อที่วิ่งพรวดพราดออกจากเรือนไป โดยหวังจะให้เขากลับมาเร็วๆไม่งั้นเธอคงได้ตายทั้งกลมอยู่ที่นี่แน่ จางฝูกวาดสายตามองไปรอบเพื่อหาอะไรดึงดูดความสนใจจะได้ไม่ต้องมัวพะวงเจ็บที่ท้องก่อนจะพบกับลุกไฟสองสามลูกที่ลอยคว้างไปมาอยู่รอบกายเธอนี่น่าจะเป็นพลังของซางเค่อที่ใช้ให้คอยดุแลเธอแม้ไม่รู้ว่ามันจะดูแลยังไงก็ตาม


    “อึก….อ้าาา โอ้ยยยย….ลูกจ้าทนหน่อยได้ไหม อ่าาาาา…..”


     ผ่านไปราวสองเค่อในที่สุดซางเค่อก็กลับมาพร้อมกลับสตรีวัยกลางคนที่ยามนี้ใบหน้าของนางนั้นล้วมไปด้วยความตะหนกและกวาดกลัวอย่างมอง “เจ้าจะปลอดภัยถ้าช่วยทำคลอดให้นาง เร็วสิ!!” ซางเค่อกล่าวเสียงดังจนหญิงวัยกลางนั้นรีบพยักหน้าแล้วพุ่งมาดูจางฝูที่นอนหอบอยู่กลางห้อง


     “ทะ..ท่านชะ..ช่วยต้มน้ำให้ด้วยเจ้าค่ะ แล้วก็ตะ..เตรียมผ้าสะอาดด้วยเจ้าค่ะ”หญิงวัยกลางที่น่าจะเป็นหมดตำแยกล่าวออกมาเมื่อคิดว่ามีหมอตำแยมาแล้วจางฝูก็รู้สึกเบาใจไปได้หน่อยแต่ก็ภาวนาไม่ให้ลูกคนนี้คลอดยากแบบคราวที่แล้ว เพราะเธอคงไม่มีแรงมากพอจะเบ่งเป็นแน่


     “ขอข้าดูหน่อยนะเจ้าคะ”หญิงวัยกลางเอ่ยออกมาพร้อมกับยกมือคลำไปตามท้องที่เเข็งของหญิงสาว “ใกล้คลอดแล้วจริงด้วย” นางกล่าวออกมาก่อนจะมองหาผ้าสักผืนมาคลุมปิดตัวช่วงล่างของจางฝูเอาไว้ พร้อมกับจับขาของนางให้ยกตั้งขึ้น ก่อนทันใดนั้นรอบตัวของหญิงวัยกลางและจางฝูก็ปรากฎผ้าม่านโผล่มาปิดล้อมเอาไว้ ทั้งยังมีลูกไฟหลายลูกปรากฎขึ้นและลอยไปมารอบตัวของนางอีกต่างหากทำให้หญิงวัยกลางนั้นมองลูกไฟที่วิ่งผ่านไปมาด้วยความหวากกลัว


    “ไม่ต้องกลัวทำหน้าที่ของเจ้าไปเสีย”เสียงของวางเค่อลอยออกมาจากลูกไฟ ทำให้หญิงผุ้นั้นพยักหน้าแล้วเริ่มลมมือเตรียมของเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปเงียบๆ “จางฝูเพราะร่างกายเจ้ายังไม่สมบูรณ์ลูกไฟพวกนี้จะช่วยฟื้นพลังให้เจ้า ไม่ต้องกลััวข้าจะอยู่ใกล้ เจ้ากับลูกจะปลอดภัย”


      “ขอบใจ...ซางเค่อ”จางฝูเอ่ยกล่าวออกมาเบาๆ


       “เอาละแม่นาง ถ้านับหนึ่งถึงสามเเล้วเบ่งนะเจ้าคะ”หญิงวัยกลางหันมากล่าวออกมาหลังจากตรวจสอบแล้วว่าปากมดลูกขอองคนไข้นางนั้นเปิดเต็มที่แล้ว “เอานะเจ้าคะ หนึ่ง สอง สาม เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง”


       “อื้อออออ…ฮ่าห์.”จางฝูสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเริ่มเบ่งออกมาจามที่หมอหญิงนั้นให้สัญญาณแต่ก้ยังไร้วีแววเด็กที่จะออกมาลืมตาดูโลก จางฝูหอบหายใจเข้าปอดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ร่างกายเธอยามนี้อ่อนแรงมากลแ้ว ลุกไฟที่คอยช่งส่งพลังให้นั้นเมื่อเรี่ยวเเรงของนางถูกใช้ไปจะมีลูกไฟหนึ่งดวงถูกดับไปก่อนจุปรากฎขึ้นมาใหม่อีกครั้งและอีกครั้งเพื่อเติมเต็มพลังวิญญาณ


     “อีกทีเจ้าค่ะ เอาเบ่งเจ้าค่ะ”


    “อื้อออออออออ …. อ้ายยยยยยยยยยยยยย”ร่างที่เกร็งเบ่งร่วงฝุบลงมาที่พื้น ทรมาณแทบไม่มีแรงแล้ว ทรมาณแต่ก็เลิกทำมิได้มิเช่นนั้นลูกของเธอและตัวเธอก็จะมีอันตราย


     “แม่นางทำใจดีไว้เจ้าค่ะ อีกทีนะเจ้าคะ อีกที ครังนี้ต้องออกแน่เจ้าค่ะพยายามอีกทีนะเจ้าคะ”หญิงสาววัยกลางนั้นกล่าวออกมาด้วยสีหน้ากังวลใจดูเหมือนว่าคนไข้ของเธอครั้งนี้จะเป็นพวกคลอดยากเสียแล้วซึ่งมันเสี่ยงมากเพราะตอนนี้น้ำคล่ำมันแตกแล้วยังไงละ


       “ได้...จะ..พยายาม”


       “เอาละนะเจ้าคะ เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง”


       “อื้ออออออออออออออ กอ้าาาากรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”จางฝูออกเเรงเบ่งสุดแล้วพร้อมกับร่างที่เกร็งทิ้งตัวลงมานอนที่พื้นอย่างแรงจนได้ยินเสียงตุ๊บจากร่างกระแทกเปลือกตาบาของเธอใกล้ปรือปิดลงอย่างคล้ายหมดแรงนั้นทำเอาหัวใจหญิงวัยกลางนั้นหล่นตุ๊บลงพื้นหากนางผู้นี้เป็นอะไรขึ้นมานางต้องไม่รอดด้วยแน่ๆ


    “เด็กออกมารึยัง”เสียงของซางเค่อที่ดังขึ้นจากลูกไฟที่ฟังดูร้อนรนนักกล่าวขึ้นมาทำเอาหญิงวัยกลางนั้นยิ่งหน้าเสียได้แต่ตอบกล่าวไปด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว “ยะ...ยังเจ้าคะ แม่นางยังไม่คลอดเลยเจ้าค่ะ”


    “อะไรนะ!!! นางร้องทรมารเช่นนั้นถ้านางเป็นอะไรเจ้าเตรียมลงหลุมพร้อมนางได้เลยเข้าใจไหม!!”เสียงตะคอกดังขึ้นมาพร้อมลูกไฟที่ลอยวนอยยู่นั้นผลันลุกโหมขึ้นมาทำเอาหญิงวัยกลางที่เป็นหมอตำแยได้แต่ทำหน้าซีดแล้วหันไปมองสตรีที่นอนหอบหายใจอยู่


   “แม่หนูอีกครั้งหนึ่ง อีกครั้งหนึ่งคราวนี้ต้องสำเร็จแน่นะ เพื่อของเจ้าท่อเอาไว้”หญิงผู้นั้นกล่าวพร้อมกับเอื้อมมือตบเบาๆที่ใบหน้ารื้นเหงื่อของจางฝูเพื่อให้เธอได้สติและเริ่มเบ่งคลอดอีก แม้ว่าร่างกายของเธอมันแทบไม่ตอบสนองอะไรแล้ว แต่ด้วยความเป็นแม่ที่มีเธอไม่อาจที่จะหมดความพยายามได้ จางฝูสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเริ่มเบ่งอีกครั้งแลพภาวนาให้ครั้งนี้เป้นครั้งสุดท้าย


    “เบ่งแม่หนูเบ่ง!!!”


    “อื้ออออออออออ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”

    “ออกมาแล้ว ออกมาแล้วเจ้าค่ะ เอะ”เสียงร้องด้วยความดีใจของหญิงวัยกลางวันร้องออกมาก่อนที่นางจะชะงักไปเมื่อก้มไปมองเด็กในมือแต่พบว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเธอนั้นเป็นก้องเเสงสีขาวประหลาดส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง


       แว้…เเอ้..….แว้!!!!


       “กะ..กรี๊ดดดดดด!!!”จนเมื่อเเสงสว่างนั้นค่อยจางไปทำเอาหญิงวัยกลางนั้นถึงกลับหลุดร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจเมื่อสิ่งที่อยู่ในมือของเธอนั้นหาใช่เด็กทารกแต่กลับเป็นหอยสังข์สีขาวเหลือบมุกใบใหญ่ นางร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจก่อนจะเป็นลมล้มพับไปทั้งอย่างนั้น


     “เกิด...อะไรขึ้น นี่”จางฝูที่อยู่ในสภาพออ่อนเเรงเอ่ยกล่าวออกมาหลังจากที่ได้ยินเสียงของหมอตำแยนั้นร้องกรี๊ดขึ้นมา ใจเธอก็พะวงไปจนถึงลูกของเธอว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกของเธอแน่ ก่นอที่ความคิดเธอจะฟุ้งซ่านเกี่ยวกับลูกเธอไปมากกว่านั้นก็มีหญิงสาวหน้าตาคล้ายกันราวสามสี่คนเดินเข้ามายังด้านในห้องชุดของเธอนั้นเป็นชุดคล้ายชุดของคนต้าหว่านที่จะเป็นแบบน้อยชิ้น เพียงแต่มันมีบางส่วนที่จะดูแตกต่างกัน ที่ตัวเนื้อผ้าเป็นสีแดงและส้มและที่ทุกคนมีเหมือนกันคือพลอยสีแดงที่กลางหน้าผากของพวกนางทุกคน


     “พวกนางเป็นหุ่นพยนต์ของข้า พวกนางจะช่วยดูและเจ้า”เสียงของซางเค่อดังออกมาจากลูกไฟก่อนหญิงสาวที่เป็นหุ่นพยนต์บางนางจะเดินไปหิ้วร่างที่สลบของหญิงวัยกลางนั้นออกไปก่อนที่เหลือจะเดินไปหยิบเอาผ้าสะอาบมาห่อชีวิตน้อยๆที่พึ่งออกมาดูโลกเอาไว้และพาไปให้แก่ผู้เป็นแม่ได้พบปะหน้าของบุตร


    “นี่เจ้าค่ะแม่นาง  ลูกน้อยที่คลอดออกมา”น้ำเสียงพูดที่ราบเรียบออกมาจากปากของหุ่นพยนต์หญิงก่อนห่อผ้านั้นถูกยกยื่นส่งให้แก่จางฝู จางฝูพยักหน้าแล้วเอื้อมมือไปรับห่อผ้ามาดูใบหน้าของลูกน้อยเธอแต่ก้เป็นอันต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในห่อผ้านั้นหาใช่ทารกธรรมดาอย่างทที่ควรเป็นไม่


     “นี่คือ...ลูกข้าหรอ...อะไรกัน”จางฝูสิ่งที่อยู่ในห่อผ้าด้วยแววตาหลากหลายแบบทั้งสับสน งุนงง แปลกใจ และตกใจ ว่าเหตุใดลูกของเธอถึงกลายมาเป็นหอยสังข์เช่นนี้จะบอกว่าที่ลูกเธอเป็นเช่นนี้เพราะไปร่วมกักกับมารก็คงไม่ใช่ เพราะกวางมันคงไม่ออกลูกมาเป็นหอยหรอก แต่เธอไม่สนหรอกเธอเห็น เธอได้ยินนี่คึอลูกของเธอจริงๆ และเธอยอมรับไม่ว่าลูกของเธอจะเป็นอะไรเขายังเป็นลูกของเธออยู่ดี


     “ซิงเถียน จางซิงเถียน ลูกรักของเเม่”จางฝูเอ่ยกล่าวเสียงเบามือบางโอบกอดห่อผ้าที่หอยสังข์ขนาดใหญ่อยู่เอาเเน่นพร้อมกับน้ำตาเเห่งความดีใจที่ไหลรินออกมาด้วยความตื้นตันใจ ก่อนร่างของเธอนั้นจะถูกหุ่นพยนต์หญฺงนั้นช่วยกันพยุงร่างให้ลุกขึ้นมาและช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เพียงแต่ชุดนี่มันกลับดูเอ่อโป๊แม้เธอจะคุ้นชินกับชุดแบบต้าหว่านที่น้อยชิ้นมาบ้างแต่ชุดนี้มันเปิดมากกว่าจริงเกาะอกจากผ้าไหมเนื้อดีสีส้มและแดงพาดคาดทับกัน ส่วนท่อนล่างนั้นเป็นกระโปรงยาวเพียงครึ่งแข้งเป็นผ้าไหมบางที่สามารถมองทะลุผ่านเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

      “แต่งตัวเสร็จรึยัง”เสียงของซางเค่อดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของมารหนุ่มที่เดินกลับเข้ามายังด้านในห้องหลังจากที่ตัวเขาเขายืนรออยู่ด้านนอกอยู่นานเพื่อให้นางได้แต่งตัวก่อน “เป็นอย่างไรบ้าง”

     “ลูกข้า”จางฝูกล่าวออกมาแล้วยกมือไล้ไปตามเปลือกหอยสีขาวมุกนั้นอย่างเบามือก่อนจะหันไปมองซางเค่อ “ส่วนเหตุใดเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่รู้”

     “ไม่ใช่ว่าเจ้าแอบไปร่วมรักกับมารหอยแล้วลืมหรือลูกจึงออกมาเป็นเช่นนี้ โอ้ยย ข้าพูดเล่นหรอกน่าา”ซางเค่อที่กล่าวมาสะดุ้งเมื่อแขนของเขาถูกมือบางของหญิงสาวยกขึ้นตีฟาดจนขึ้นเป็นรอยแดงแล้วก็ได้แต่ยกมือลูบแขนของตัวเองปรอยๆและบ่นออกมาเบาก่อนจะมองไปยังหอยสังข์สีขาวในอ้อมแขนอีกฝ่าย

     “ที่เขาคลอดออกมาเช่นนี้ อาจด้วยมีเหตุผลและบุญาธิการของเขาเจ้าก็อย่าได้คิดมากเลยนะ”ซางเค่อกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมาตัวเขาก็ไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนแต่ก็เป็นกำลังใจให้แก่หญิงสาวผู้นี้ แม้จะรุ้ว่านางเป็นคนที่เข้มแข็งมากก็ตาม ซางเค่อยิ้มบางแล้วยกมือขึ้นลูบหัวจางฝูเบาแล้วขอตัวไปส่งหมอตำแยผู้นั้นที่หมู่บ้านใกล้ๆที่ก่อนหน้าแล้วแอบไปขอยืมตัวมาส่วนจางฝูก็อยู่กับลูกน้อยนอนรอมารหนุ่มโดยมีหุ่นพยนต์ทั้งหลายคอยดูแล


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2020-1-18 16:07
คุณได้รับ +7 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-1-18 01:35
คุณได้รับ +2 ความชั่ว โพสต์ 2020-1-18 01:35

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -86 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -86 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกกริฟฟอน
ทวนยาว
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x1
x3
x5
x7
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x1
x2
x5
x3
x4
x160
x1
x18
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x17
x80
x75
x50
x592
x196
x3
x9
x4
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x188
x90
x30
x240
x3
x50
x600
x399
x200
x5
x400
x1200
x75
x7
x30
x600
x5
x100
x1185
x2
x200
x200
x4
x600
x40
x3
x20
x60
x36
x4
x250
x19
x600
x32
x56
x200
x100
x800
x3
x551
x727
x200
x16
x200
x21
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x51
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x5
x1676
x1
x3
x640
x1455
x86
x1307
x3
x5
x6
x90
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x2
x136
x290
x115
x1
x30
x30
x2
x49
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x470
x215
x99
x125
x450
x30
x111
x380
x728
x1
x23
x552
x5
x388
x106
x366
x275
x520
x1225
x127
x67
x738
x460
x4
x2
x598
x462
x400
x158
x8409
x1497
x400
x289
x47
x42
x17
x69