ดู: 84|ตอบกลับ: 2

{ นอกเมืองลั่วหยาง } แม่น้ำหวงเหอผ่านลั่วหยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-12-27 17:06:07 |โหมดอ่าน



แม่น้ำหวงเหอผ่านลั่วหยาง







{ นอกเมืองลั่วหยาง }











แม่น้ำหวงเหอผ่านลั่วหยาง หรืออีกชื่อแม่น้ำวิปโยค แต่ด้วยความเกรี้ยวกราดในบางเวลา มาตุธารสายนี้จึงมีทั้งคุณอนันต์และโทษมหันต์ ในแต่ละปี สายน้ำหวงเหอตอนกลางจะพัดพาโคลนเลนและทรายลงสู่สายน้ำตอนปลาย ใต้ก้นแม่น้ำเหลืองตอนล่าง นานวันเข้าทำให้ลำน้ำตื้นเขิน น้ำเอ่อล้นตลิ่งและทลายเขื่อนกั้นน้ำจนเกิดอุทกภัยร้ายแรงหลายครั้ง








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

243

กระทู้

2203

โพสต์

57หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
118607587
เงินตำลึง
2000000138
ชื่อเสียง
251986
ความหิว
435

Super VIP PETใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาขอมใบรับรองภาษาไต้หวันตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่

คุณธรรม
15439
ความชั่ว
8813
ความโหด
22492
ปลาทองน้อย
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-12-27 17:08:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 321
          สายลมเย็นๆพัดสบายใจตา กลุ่มสาวน้อยจับกลุ่มนั่งเมาท์มอยคุยกันประสาสาวๆ การเดินทางเพิ่งจะออกมาถึงแค่แถวแถบนอกลั่วหยาง อยู่บนเรือสามารถมองเห็นผู้คนรอบตลิ่ง เรือนี้เป็นเรือโจรสลัดที่เก็บธงเรียบร้อย ไม่เช่นนั้นคงแตกตื่นน่าดูที่มีโจรสลัดผ่านเข้ามา

          ดรุณีน้อยนั่งมองแผ่นหลังชายคนรักที่นั่งบนหัวเรือ "พี่เยี่ย…" ชำเลืองสายตามองเป็นระยะๆ ซึ่งเขาเหมือนจะนั่งชมทิวทัศน์อยู่ นางซึ่งอยู่อีกด้านเลยไม่ได้เดินเข้าไปหากลัวเสียบรรยากาศแห่งความสุนทรีย์

         "อาซ้อไม่ไปหาพี่ใหญ่หละ ข้าเห็นท่านนั่งมองพี่เยี่ยมาพักใหญ่ๆแล้วนะ" โฮตารุเอ่ยเสียงใส

         "คิกๆๆ ไม่ดีกว่า เดี๋ยวค่อยไปหาทีหลังก็ได้จริงไหม ต้องร่วมเดินทางด้วยกัน ข้าจะไปหาตอนใดก็ได้" แค่ได้มองอยู่จากมุมนี้ก็มีความสุขแล้ว อีกอย่างหนึ่งนางก็ ค่อนข้างจะคลายกังวลลงมาบางส่วน ท่านพี่ยังปลอดภัยอยู่อะไรเกิดขึ้นเหมือนดั่งในความฝัน ในความฝันนั้นก็เสมือนจริงเหลือเกินจนแทบจะแยกแยะไม่ออกเลย

         "ช่วงนี้อากาศหนาว น่าหลับจริงๆ" ต้นหนเรือที่นั่งมองท้องฟ้าอ้าปากหาวฟอดใหญ่ อากาศวันนี้ปกติไม่มีอะไรต้องห่วงยิ่งอยู่ในลุ่มแม่น้ำจืด นัยน์ตาหวานปิดตาลง อื้อออ งัวเงียฟุบนอนหลับบนโต๊ะ "ขอพักสายตาแป๊ปนึง"

         "ดูท่าจะเป็นการพักสายตาที่ยาว ข้าเป็นหมอประจำเรือถ้ามีอาการเวียนหัว หรือเมาเรือบอกได้ จะได้จัดยาแก้เมาเรือให้" แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ไม่มีอะไรมากนั่งพูดคุยเล่นทั่วไปทั้งเรื่องจิปาถะเล็กๆน้อยๆ

          เสิ่นเฟิ่งอี๋พยักหน้าที่นี่มีหมอประจำเรือเช่นนั้นเวลาเป็นอะไรขึ้นมาก็ให้ฝ่ายรักษาตรวจดูให้ เรียกได้ว่าครบขั้นทุกอย่าง เป็นกลุ่มโจรสลัดที่เพียบพร้อมมีพ่อครัว มีต้นหนเรือคอยดูทิศทางลมอ่านแผ่นที่ ทั้งหมอ และยังมีคนอื่นที่มีตำแหน่งแตกต่างกันออกไป "เจ้าค่ะ ทางนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวเช่นเดียวกัน"

         "แม่น้ำเหลืองแม้จะมีชื่อเสียงน่ากลัวเพราะสภาพความแปรปรวนไม่คงที่แต่ก็งดงามดีนะ เสี่ยวฮวาว่าไหม" ไท่จื่อนั่งอยู่ห่างๆลู่เอินเอ่ยขึ้น สายตาคมมองดูธารสายน้ำอันกว้างใหญ่ ถึงมันจะมีชื่อเสียงวิปโยคที่สร้างภัยพิบัติมาหลายครั้ง แม่น้ำสายนี้อยู่คู่มาอย่างยาวนาน

          "ส่วนตัวแล้วข้าชอบสายน้ำ เหมือนว่าผูกพันมาอย่างเนิ่นนาน ความแปรปรวนไม่คงที่ก็สร้างอุทกภัยขึ้นมาหลายครั้ง พวกชาวบ้านคงไม่ชอบหรอกกระมังทรัพย์สินเสียหาย" พวกที่อาศัยอยู่ในตัวเมืองก็จะไม่ได้รับความเสียหายเหมือนกับพวกคนที่อาศัยแถวริมน้ำ

         เผิงซานโหวเข้ามาหยอกล้อ พี่ใหญ่มักปรึกษาเรื่องอิงฮวาอยู่บ่อยๆ นั่นเป็นเรื่องดีทั้งสองคนมีความรักที่ไม่เกี่ยวข้องกับการอารมณ์เป็นความรักที่น่ายกย่องมากนัก รักโดยไม่มีเงื่อนไข เขาเองก็อยากหาสตรีที่สามารถหยุดความเสเพลของตัวเองได้บ้าง "ชุดที่สวมใส่มาวันนี้ดูแปลกตาดีนะ งดงามยิ่ง ไปหาซื้อมาจากไหนล่ะ"

          เกาแก้มก้มลงมองชุดที่สวมใส่มา "ข้าได้มาตอนที่ ตัวเองหลับน่ะเจ้าค่ะก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเอามาให้ คงเป็นคนชุดแดงละมั้งที่แอบเอาให้ตอนหลับ"

          "คนชุดแดง? ใคร มาจีบเจ้ารึ"

          "จีบ ฮ่าฮ่าฮ่า...ถ้ามีคนมาจีบก็ดีสิ โฮตารุเองก็ได้เหมือนกัน" คนที่จะมาจีบก็คงจะต้องตรงสเปคนางอยู่หลายส่วนน่ะนะนางถึงจะยอมเล่นด้วย ตอนนี้มีสามีที่รักใคร่เพียงผู้เดียว บุรุษอื่นชายตามองเป็นอาหารต่อก็พอกระมัง

          มีหนึ่งคนแยกตัวออกไปก่อนหน้าเข้าครัวไปทำอาหารมื้อกลางวัน ดรุณีน้อยถือสายรัดเอวเดินนำเอาไปให้พร้อมยิ้มแฉ่งหนึ่งที "คุณชายหนี่ ข้ามีสายรัดเอวมาฝากเจ้าค่ะ" แล้วก็มีของอื่นๆที่จะมอบให้พวกเขาๆด้วยเช่นเดียวกัน "ขอบคุณ" บุรุษร่างสูงรับสายรัดเอวกล่าวเสียงขรึมแล้วเดินลงไปห้องครัว พยักหน้ากับคำขอบคุณที่ได้รับ "โฮตารุจัง วานช่วยเดินนำบักกุ๊ดเต๋ ไปให้พี่เยี่ยหน่อยได้ไหม นั่งชิคๆอยู่บนหัวเรือเผื่อจะหิว อีกอย่างเดี๋ยวข้าต้องเดินเอาของไปฝากพี่น้องซางอินคนอื่นๆด้วย"

          "ฮิๆๆ จิ๊บจ๊อย อาซ้อเตรียมของมาแจกพวกข้าหรอกเหรอเนี่ย ถึงว่าทำไมพกของใส่กระเป๋ามาเยอะ" โฮตารุนำบักกุ๊ดเต๋เดินดุ๊กๆไปหาหัวเรือ ส่งอาหารให้พี่ใหญ่ที่นั่งอินดี้คนเดียวราวกับกำลังเล่นเป็นพระเอก...

         หยิบผ้าขนแกะยื่นให้บุรุษร่างสูงใหญ่คล้ายยักษ์ ความสูงของเขานั้นสูงจนน่ากลัว เป็นคนยักษหรือเปล่าเนี่ย จะสูงไปไหนพ่อคู๊ณณณณ "คุณชายเส้าเฟิงข้าทำผ้าขนแกะมาฝากเจ้าค่ะ"

         "ทำมาฝากข้ารึ ขอบใจ" เส้าเฟิงรับผ้าขนแกะจากหญิงสาว

          อิงฮวาไล่เลี่ยเดินแจกของจนหมดหันหลังหมุนตัวจนกระโปรงสะบัดพลิ้ว เล่นสนุกกับพี่มู่ผู้ซึ่งเป็นขันทีประจำตัวพี่จิ่ว เรือโลดแล่นผ่านไกลออกไป

บักกุ๊ดเต๋ - หย่งเยี่ย / โฮตารุ
สายรัดเอว - หนี่ จั้นชิง
ผ้าขนแกะ - เส้า เฟิง
หวานแปดเซียน - ลี่ ญ่าฮุ่ย
ฮวาเจียวปิ้งย่าง - ฉา จื่อเฟิน
ซุปหมาดำ - เผิงซาน โหว
หม้อไฟแปดเซียน - มู่กงกง
ขนมจ้าง - ไท่จื่อ
บะหมี่เนื้อวัว - ลู่เอิน


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เสิ่นเฟิ่งอี๋: เสิ่น ลู่เอิน เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2019-12-27 18:39
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ไท่จื่อ: หลิว จวี้ เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2019-12-27 18:38
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ขันที: มู่กงกง เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-12-27 18:38
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ โจรสลัดซางอิน: เผิงซาน โหว เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-12-27 18:38
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ โจรสลัดซางอิน: ฉา จื่อเฟิน เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-12-27 18:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดแอเมทิสต์
แหวนหลิ่งเฉียว
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
หมวกเกราะจื่ออู้
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
พัดหัวซาน(ขวา)
คทาแห่งน้ำพุ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x167
x37
x11
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x1
x1
x3
x1
x1
x2
x4
x4
x20
x4
x4
x4
x4
x72
x1
x63
x3
x50
x20
x3
x1
x100
x1
x3
x8
x5
x9
x5
x87
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x42
x1
x4
x54
x13
x2
x2
x26
x8
x122
x125
x124
x16
x110
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x13
x14
x50
x570
x1
x26
x2048
x11
x1419
x31
x2000
x2223
x24
x218
x30
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2236
x1900
x51
x3200
x203
x197
x5
x20
x76
x57
x1355
x3628
x1723
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x263
x222
x376
x5
x25
x564
x3136
x9
x104
x263
x1633
x420
x9303
x139
x92
x20
x1929
x3463
x29
x359
x2606
x96
x190
x12
x8443
x13
x12
x67
x3334
x6418
x1831
x53
x250
x2238
x10
x744
x16
x1
x12
x588
x285
x19
x1
x1869
x104
x2064
x254
x1
x2609
x1
x60
x1843
x42
x1
x1280
x323
x81
x83
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x78
x2234
x220
x227
x64
x9999
x288
x4333
x24
x12
x2
x51
x10
x1
x52
x3610
x668
x36
x414
x334
x1
x11
x3439
x3025
x380
x944
x30
x4593
x2120
x2946
x4955
x2560
x15
x30
x4172
x11
x9999
x2340
x9999
x144
x3
x1689
x3770
x5264
x238
x6600
x4
x5079
x9077
x4590
x2086
x4381
x5613
x5605
x3470
x5821
x192
x7095
x1863
x30
x3883
x36
x877
x3212
x9392
x8082
x241
x17
x347
x260
x31
x4000
x104
x3135
x5267
x6689
x9999
x4292
x2201
x144
x1400
x33
x3841
x573
x5061
x9999
x1
x9684
x6029
x2770
x1988
x382
x1
x5711
x623
x4804
x10
x9
x59
x1
x9999
x1446
x337
x3646
x5853
x2724
x2
x49
x4
x568
x2494
x794
x655
x431
x2988
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1641
x5525
x42
x3120
x16
x99
x1006
x30
x557
x2656
x11
x25
x19
x4039
x237
x10
x9999
x34
x28
x1360
x1495
x24
x139
x157
x720
x965
x27
x65
x539
x3399
x13
x4
x807
x4054
x4766
x10
x3083
x3478
x42
x17
x240
x9999
x812
x24
x27
x39
x3448
x9
x35
x784
x3503
x9999
x274
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x8629
x1473
x5685
x9999
x7317
x9392
x346
x9096
x7941
x289
x55
x1
x110
x363
x4481
x2082
x2010
x287
x585
x34
x9015
x9999
x8406
x3094
x3217
x7939
x99
x8196
x9999
x5767
x9999
x9999
x6360
x9999
x9026
x9999
x9999
x3333
x4485
x3800
x4258
x9999
x6438
x8382
x4540
x6116
x5582
x9999
x4209
x5515
x3916
x4392
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9354
x1267
x2603
x1597
x9153
x5633
x926
x1

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56274
เงินตำลึง
10687
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
508
ความชั่ว
0
ความโหด
157
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2020-3-8 05:15:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2020-3-8 16:30

ท่วงทำนองที่ 4 การชี้นำของกระเรียนขาว
- บทบรรเลงที่ 2 ปีกที่หัก -

[คลื่นแม่น้ำ..กระหน่ำ]

         เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวมาเรื่อยๆจนถึงแม่น้ำหวงเหอก่อนค่ำอย่างที่ซิงจื่อตั้งใจ เขาก็ได้จอดพักตามคำขอของปิงเยว่และยอมให้นางทายารักษาแก่ตน แม้ว่าบาดแผลนั้นจะไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่ผ่านๆมา แต่เขารู้ดีว่าข้อความในม้วนหนังที่ท่านนักพรตให้ไว้หมายความว่าอย่างไร ยิ่งเวลาผ่านมายิ่งช่วยให้แน่ใจว่าเรี่ยวแรงที่หายไปไม่สามารถกลับมาโดยง่ายดังคำในมวนสาส์นว่าไว้ เมื่อทำแผลเสร็จปิงเยว่ก็ขอตัวออกไปตักน้ำแล้วให้ซิงจื่อนั้นหาของป่าแทนสลับกันจากปกติที่ซิงจื่อมักจะเป็นคนตักน้ำเพราะเป็นงานที่หนักกว่า แต่ในตอนนี้ซิงจื่อยังขยับร่างกายและใช้แรงเยอะมากไม่ได้ตามที่หมอได้ห้ามปรามก่อน ไม่เช่นนั้นเขาคงเลือกที่จะฝึกร่างกายและออกแรงแต่เดี๋ยวนั้นเลยในทันที

         "ลำบากกว่าใช้อาวุธไม่คล่องก็เล่นดนตรีไม่ได้นี่แหละ" เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเดินหาไม้ฝืนมาเตรียมก่อไฟ โชคยังดีที่มีเนื้อและเครื่องเทศบางส่วนที่เหลือมาจากการเดินทางคราวที่แล้ว แต่ก็ใกล้จะเสียแหล่ไม่เสียแหล่แล้วเช่นกัน ทำให้รู้ว่าตนเองนั้นสลบไปนานพอควร ยิ่งคิดยิ่งหดหู่ใจ แม้เขาจะยิ้มอยู่ก็ตาม มันก็คงจะดีกว่านี้ถ้าหากเขามีเนื้อดีๆไปฝากปิงเยว่ที่คอยดูแลเขามาตลอดเวลาที่ยาวนานเช่นกัน ระหว่างที่เดินไปคิดไปก็เหมือนจะได้ของมาเยอะพอควร และเป็นอีกครั้งที่ของที่น่าจะยกได้สบายกลับรู้สึกหนักเล็กน้อย ถึงแม้จะขัดใจแค่ไหนแต่ก็ต้องรีบไปที่รถม้าให้ทันก่อนที่ฟ้าจะมืด

         แต่ในยามนี้สายลมเริ่มกรรโฉกแรง ตามมาด้วยเมฆก้อนหนาที่เริ่มลอยมาบดบังแสงยามใกล้ค่ำให้ริบรี่ลง เพียงลมที่สัมผัสชั่วครู่นั้นให้ความรู้สึกหนาวลงไปถึงกระดูก สองเท้าของเด็กหนุ่มยังคงก้าวต่อไป แม้ลมในตอนนี้จะแรงขึ้นจนพัดเส้นผมสีเงินนั้นให้ไหวลู่ไปตามลมอย่างรุนแรงจนโบกพริ้วไปด้านหลังก็ตาม มันยิ่งทำให้ซิงจื่อรีบย่ำเท้าให้เร็วขึ้นไปอีกเพื่อฝ่าลมแรงนี้ไป แต่ไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงร้องเรียกที่แว่วมาจากทางฝั่งแม่น้ำ

         "ช่วยด้วย!! ช่วยพวกเราด้วย!" เสียงร้องตะโกนที่ดูเหมือนจะเป็นของเด็กชายไม่ถึงสิบขวบปีร้องออกมา ในสภาพที่ลมกรรโฉกแรงและเริ่มมีเสียงฟ้าร้องอยู่รำไรไป เมื่อหันมอง เหมือนว่าจะเป็นทิศทางเดียวกับที่ปิงเยว่นั้นไปตักน้ำพอดีทำให้ซิงจื่อต้องปล่อยของที่โอบอุ้มไว้ทั้งหมดทิ้งลงบนพื้นแล้วรีบวิ่งตามไปในทางของเสียงนั้นในทันที

         "ได้โปรด หยุดเถอะนะเจ้าคะ!" เสียงใสของปิงเยว่ที่แหบพร้าร้องตะโกน

         ภาพที่ซิงจื่อเห็นอยู่ไกลๆคือชายโฉดที่อยู่ตรงหน้าของปิงเยว่ทั้งสี่คน ที่สามคนกำลังหิ้วแบกเด็กตัวเล็กๆไว้บนบ่าคนละหนึ่งพร้อมกับดาบในมือดูน่าเกรงขามและหนึ่งในนั้นเป็นชายที่ร่างใหญ่กว่าผู้อื่นอยู่มากที่แบกเด็กๆไว้บนบ่าถึงสองคนด้วยกัน ซึ่งด้านหลังของปิงเยว่เองนั้นก็มีเด็กที่หลบอยู่หลังของเธออีกหนึ่งคนด้วยเช่นกัน

         "ฮ่าฮ้า แม่สาวน้อย เจ้าเองก็ต้องไปกับพวกเราด้วย หยุดอยู่ตรงนั้นและยอมให้จับซะดีๆเถอะ!!" ชายคนแรกกล่าวก่อนจะส่งเด็กที่ตัวเองหิ้วไว้ลงบนบ่าของคนข้างๆแล้วพุ่งเข้าหาเด็กสาวตรงหน้า

         ปึก!!

         "ออกไปให้พ้น!" "โอ้ย!!" ซิงจื่อที่พุ่งเข้ามาได้ทันเวลาใช้ขวานไม้ทุบเข้าที่ขาของชายคนแรกที่พุ่งเข้าหารุ่นพี่ของตน

         "เฮ้ยๆ ไอ้นี่มันใครกันวะ!" ชายโฉดอีกคนไม่รีรอรีบวิ่งเข้าง้างดาบเข้ามาเตรียมฟันไปที่เด็กหนุ่มร่างบางที่มีผ้าพันแผลตามตัวดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ดาบนั้นจะปะทะเข้ากับขวานไม้สีดำจนสะเทือนไปทั้งสองฝ่าย

         กึ๊ง!!

         'ไม่มีแรงเลย บ้าเอ้ย!' เด็กหนุ่มผมเงินต้องฉะงักกับแรงสั่นจากการปะทะอยู่ครู่หนึ่ง เปิดโอกาสให้ชายตรงหน้าพุ่งเข้าหาตัวได้

         "ซิงจื่อ!!"

         ฉึก! คมดาบของชายโฉดคนที่สองที่จ้วงแทงมาเฉียดสีข้างของเป้าหมายไปเพียงเล็กน้อย ทั้งที่ความจริงเขาน่าจะหลบหรือต้านได้ไม่ยาก แต่ด้วยสภาพที่ไม่เต็มที่นักทำให้เด็กหนุ่มต้องกัดฟันเพื่อทนความเจ็บปวดแล้วทำการถีบตัวเตะเสยไปที่คางของชายโฉดตรงหน้าจนร่างของชายที่สร้างบาดแผลให้ซิงจื่อล้มลงไปกับพื้น

         ตึง!! เรียวผมเงินนั้นสะบัดลู่ไปต้านแรงลมก่อนที่แขนกว้างจะเหวี่ยงขวานไม้ทุบลงที่กลางตัวของชายตรงหน้าอีกครั้ง

         ปึก!! "อั๊ก!!" ภาพนั้นทำให้ปิงเยว่หวาดกลัวเล็กน้อยแต่นางก็ตั้งสติและเอ่ยกระซิบกับเด็กที่อยู่ด้านหลังนางว่า

         "เจ้า รีบหนีไปก่อน แล้วตามคนมาช่วยพวกเราได้ไหม?" แม้ว่าเสียงลมและเสียงคลื่นน้ำโดยรอบจะค่อนข้างดัง แต่เด็กชายตัวน้อยก็มองตาของหญิงสาวตรงหน้าและพยักหน้าช้าๆเป็นการตอบรับก่อนที่จะวิ่งหนีเลียบแม่น้ำไป

         "เฮ้ย! มันจะมากไปแล้วนะแก" ชายโฉดคนที่สามไม่รีรอเหวี่ยงเด็กที่ตนเองอุ้มอยู่ฟาดไปทางของเด็กหนุ่มผมเงินจอมจุ้นในจังหวะที่กำลังเหนื่อยหอบอยู่ตรงหน้า

         "อ๊า! ปล่อยข้านะ!" เด็กที่ถูกเหวี่ยงคนนึงร้อง ซิงจื่อที่เห็นดังนั้นก็ย่อขาลงเอี้ยวตัวหลบไปด้านหลังแล้วเตะตัดขาชายโฉดที่บ้าคลั่งนั้น ด้วยความที่อยู่ริมแม่น้ำที่เริ่มมีพายุฝนลงมาพื้นที่ชื้นและลื่นนั้นทำให้ชายคลั่งล้มลงไปกับพื้น

         "อ๊า!!" "พวกเจ้ารีบล็อกตัวชายที่ล้มไว้ เร็ว!" เสียงนุ่มทุ่มดูแข็งกร้าวขึ้นกล่าวกับเด็กสองคนที่หลุดจากพันธนาการพากันจับชายที่หิ้วพวกตนก่อนหน้านี้กดไว้กับพื้น และเด็กชายที่นั่งกดทับช่วงตัวไว้นั้นใช้ฝ่ามือกวาดก้อนดินเป็นกำปาดบนใบหน้าและพยายามยัดปากชายตรงหน้าด้วยความโกรธ
         "อั๊กๆ กะแก ทำอะร--" ชายโฉดที่พยายามขัดขืนตอนนี้ดิ้นไปมากับดินโคลนและดินทรายที่เต็มไปทั่วปากและเด็กสองคนที่รวบตัวและขาของเขามะรุมมะตุมอย่างหนักหน่วง

         "สหายของท่านสู้ไม่ไหวแล้ว ปล่อยเด็กสามคนนั้นซะ!" ปิงเยว่ตวาดใส่ชายร่างใหญ่ตรงหน้าที่เหลือเพียงคนเดียวให้หยุดการจับกุมเด็กทั้งสาม แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นการยั่วชายคนนั้นให้มีน้ำโหเสียมากว่า 

         "อยากได้หรอ? ถ้ากล้าก็เข้ามาเอาเองสิ!" "อ๊าาาาาา!!" ชายโฉดร่างยักษ์กล่าวก่อนที่เหวี่ยวเด็กชายทั้งสองคนออก เหลือเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่สุดเพียงคนเดียว ชายร่างยักญ์บีบคอของเด็กหญิงในชุดนั่นอยากรุนแรงจนเด็กผู้หญิงตัวน้อยเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

         "บอกให้หยุดยังไงล่ะ!!" ด้วยความโกรธซิงจื่อพุ่งเข้าใส่พร้อมกับเหวี่ยวขวานไม้สีดำไปจะเล็งที่เป้าหมายตัวใหญ่ แต่ชายโฉดร่างยักษ์กลับยกเด็กผู้หญิงที่ตนบีบของยกขึ้นเหนือพื้นอยู่ขึ้นมาบังแทนจนทำให้เด็กหนุ่มเสียแรงและจังหวะเหวี่ยงอาวุธหลบไปอีกทาง

         ปึก! ขวานที่พลาดไปโดนพื้น เวลานี้ชายโฉยร่างใหญ่ที่ได้เปรียบถือโอกาสเหวี่ยงหมัดใส่ศัตรูที่เข้ามาใกล้อย่างรุนแรง

         "อั๊ก!" ซิงจื่อที่ล้มลงกับพื้นสั่นด้วยความจุกในขณะที่เด็กหญิงตัวน้อยดิ้นจนแทบจะหมดลมแล้ว ภาพของคนที่ถูกทรมาณในค่ายทมิฬย้อนมาอีกครั้ง

         'บ้าเอ้ย สู้แรงไม่ได้.. เหลือแค่ต้องเสี่ยงแล้วล่ะ!' ซิงจื่อที่มองด้วยความโกรธ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระแทกชนใส่ชายร่างใหญ่อย่างสุดแรง แล้วทั้งสามก็จมลงไปในคลื่นน้ำในทันที

         ครืน คลื่นน้ำที่เกรี้ยวกราดรุนแรงเสริมกับพายุ แม้จะเป็นชายร่างใหญ่ก็ยากจะต้านได้และทำเด็กหลุดมือไป ต่างจากซิงจื่อที่สามารถหายใจและมองเห็นใต้น้ำได้ เด็กหนุ่มรีบใช้จังหวะนี้พาเด็กผู้หญิงตัวน้อยขึ้นฝั่งไปให้เร็วที่สุด แม้อีกฝ่ายจะพยายามตามแค่ไหนแต่ชายโฉดร่างยักษ์ก็ต้านกระแสน้ำไม่ไหวไหลไปกับสายน้ำแล้ว เด็กหนุ่มผมเงินอดทนอีกเล็กน้อยว่ายสุดแรงแล้วพาเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นฝั่งได้ สายตาของเขาเริ่มพร่า และหูอื้อไปด้วยเสียงคลื่นน้ำและลมทะเล ชั่วเสียววิเขาเหมือนได้ยินเสียงของปิงเยว่ที่เรียก แต่มันเหนื่อยจนทุกอย่างมันลายและแตกออก ก่อนที่ความมืดจะแทนที่และสลบไป...

(ขวานเหยาเจี่ย - กุหลาบสีทอง)
@Admin

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-4-1 09:02

ขึ้นไปด้านบน