ดู: 163|ตอบกลับ: 6

{ เมืองยูเดีย } จตุรัสเอวาดัส

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-11-19 21:36:40 |โหมดอ่าน

จตุรัสเอวาดัส

{ เมืองยูเดีย }





จตุรัสลานกว้างสถานที่ในการจัดเทศกาลสำคัญ รวมไปถึงการประมูลสินค้า
ของเหล่าพ่อค้าคาราวาน และสมาคมผู้ค่าแห่งยูเดีย รอบๆมีแผงลอยให้เช่า
ยามค่ำคืนที่คึกคัก อาจรวมถึงคณะแสดงละครเร่มาเปิดทำการยังที่แห่งนี้
พูดได้ว่าเป็นพื้นที่นอกเหนือความคาดหมาย ไม่มีใครคาดเดาสิ่งีท่จะเกิดขึ้นได้





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-11-19 22:27:06

พ่อค้า: ราฟาเอล คอร์เนเลียส เวอร์จิเนีย (Raphael Cornelius Virginia).





{ วิธีเขียนโรลแลกของ }
{ ผู้ขายจะต้องสื่อสารภาษาละตินได้ ( มีใบรับรองภาษาละติน ) }
(1) เป็นตัวละครผู้เล่นเท่านั้น
(2) เขียนโรลเพลย์เดินจตุรัส
(3) เขียนโรลอิสระเดินมาสักพัก จนเจอหัวมุมถนน LXV มีแผงพ่อค้าวางของมากมายบนแผง
(4) เขียนโรลอิสระเจรจาซื้อของกับพ่อค้า 15,000 ไบต์
*หากเป็นชาวต่างชาติ มิใช่ชาวโรมัน สวมใส่ "หนังสือวีซ่า" ที่ทางสาธารณรัฐออกให้ชาวต่างชาติทุกครั้งก่อนทำการซื้อขาย*




กุ้งมังกร ยอดสะสม 0/100,000 ตัว
** หลังยอดสะสมครบแล้ว พ่อค้าจะเก็บร้านออกเดินทาง **
# 1 ผู้เล่น แลกได้คนละ 1 ครั้งเท่านั้น | แต่สามารถแลกได้ทุกชุด #


{ ชุดที่ 1 }
ใช้กุ้งมังกร 1,000 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น: แร่มิธริล 400 ก้อน - คริสตัล 600 ก้อน - เพชร 100 ก้อน


{ ชุดที่ 2 }
ใช้กุ้งมังกร 1,500 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น: ไวน์แดง 15 ขวด

{ ชุดที่ 3 }
ใช้กุ้งมังกร 1,500 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น: ไวน์ขาว 20 ขวด

{ ชุดที่ 4 }
ใช้กุ้งมังกร 1,500 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น: เนยแข็ง 250 ก้อน

{ ชุดที่ 5 }
ใช้กุ้งมังกร 1,500 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น: องุ่น 100 พวง

{ ชุดที่ 6 }
ใช้กุ้งมังกร 3,000 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น:
แร่ควอตซ์ 500

{ ชุดที่ 7 }
ใช้กุ้งมังกร 2,000 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น:
เบียร์ 15 ไห

{ ชุดที่ 8 }
ใช้กุ้งมังกร 2,000 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น:
มาลัยลอเรล 2 พวง

{ ชุดที่ 9 }
ใช้กุ้งมังกร 30,000 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น:
น้ำยาฟีโรร่า 1 ขวด
น้ำยาชูกำลังที่ผู้ใช้เวทย์ฝึกหัด ศิษย์ของท่านที่ปรึกษากอมโมราห์ได้ปรุงจากสมุนไพรและหยดน้ำค้างยามรุ่งอรุณ มาจากการศึกษาของเขา เขาได้ลองผิดลองถูกอยู่หลายครั้งและผสานด้วยเวทย์มนต์ แรกๆ ล้มเหลวอยู่หลายครั้งแต่เขาไม่เคยย่อท้อ จนในที่สุดเขาก็สามารถสำเร็จ ตัวยาของเขามีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูร่างกาย จากสภาพบาดเจ็บสาหัสต่างๆ หายดีเป็นปลิดทิ้งราวกับเวทย์มนต์แต่หากผู้ดื่มมีร่างกายสุขภาพดั้งเดิมไม่แข็งแรง เป็นคนอ่อนแอมาก่อนจะทำให้ร่างกายเผาไหม้
{ วิธีการใช้: เขียนโรลดื่มยาและส่งยามาที่ไอดี Admi }


{ ชุดที่ 10 }
ใช้กุ้งมังกร 30,000 ตัว
แลกเปลี่ยนเป็น:
ผลไม้พิสดาร 1 ผล

157

กระทู้

1451

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
153723
เงินตำลึง
410712
ชื่อเสียง
223260
ความหิว
1488

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22279
ความชั่ว
2754
ความโหด
6235
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-12-8 23:40:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2019-12-9 06:35

หลังจากมาทำธุระการเงินที่ธนาคารต่างแดนเรียบร้อยแล้ว เราก็ได้รับรู้ว่าการเงินของต่างแดนดูแตกต่างจากเรามาก ทั้งรูปแบบเงินตราที่เป้นเหรียญอย่างชัดเจนบวกกับมีความแปลกใหม่ ที่สลักใบหน้าแบบหันข้างบุคคลที่เป็นผู้ปกครองของดินแดนสาธารณะรัฐโรมัน ซึ่งก็ได้รู้ชื่อคร่าวๆว่าเขาคือ ไกอัส จูเลียส ซีซาร์
จะว่าไปชื่อของชาวโรมันเนี่ย ก็ออกเสียงยากอยู่นะและก็ยาวอยู่นะ.. แต่อ่านออกนั่นแหละแค่ออกเสียงยากเท่านั้นเอง..


พอหลังจากแลกเปลี่ยนเงินตรากันเรียบร้อยแล้ว ดัลลัสก็ได้บอกว่า วันนี้เวลาผ่านไปพระอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้วเริ่มใกล้ที่จะมืดและก็อากาศเย็น พอมองจากท้องฟ้าเลยแน่ใจได้ว่ามืดแล้วเวลาที่นี่รู้สึกว่าจะช้าว่าที่ต้าฮั่นมาก ดัลลัสจึงเอ่ยปากจึงให้ทุกคนเชิญไปพักยังโรงเตี๊ยม.. ใช่เอาเป้นว่าต่างเมืองถึงจะเป็นโรงแรมก็เรียกว่าโรงเตี๊ยมก่อนก็แล้วกัน


ดัลลัสเสนอให้ทุกคนพักที่โรงเตี๊ยมชั้นนำของเมืองนี้ เลยพาขบวนเดินทางไปยังถนนอีกเส้นหนึ่ง จนกระทั่งพบกับอาคารโรมันขนาดใหญ๋ที่หนึ่ง ดัลลัสแน่ใจว่าที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมเลยพาเข้าไป ส่วนรถม้าอะไรทั้งหลายจอดในส่วนที่รองรับไว้ซึ่งเป็นเหมือนจุดพักของขบวนพ่อค้า..
ส่วนดัลลัสพาจางเชียน หลิงนูและแม่ทัพเว่ยเข้าไปด้านในแล้วบอกว่าขอที่พักสำหรับ 500 คน ซึ่งก็ได้พื้นที่นอนพื้นเสมือนลานๆหนึ่ง ก็ได้ให้ผู้คนเข้ามานอนหลับพักผ่อนกัน ส่วนแม่ทัพเว่ยขอไปพักผ่อนด้านนอกร่วมการทหารอารักขาขบวนเนื่องด้วยห้องไม่ใหญ่พอและก็ผู้คนในขบวนก็อัดแน่นพอแล้ว...


...
....


เวลผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่เวลาเช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้า หลิงนูเองตื่นขึ้นมาก็รับรู้ได้ว่าเวลาของที่นี่ดูจะช้ากว่าที่ฮั่นจริงๆ.. ตอนนี้ที่ฮั่นน่าจะเป็นเวลาสายๆไม่ก็ตอนเที่ยงล่ะมั้ง...


พอเข้าสู่เวลาเช้า ดัลลัสก็เรียกรวมหลิงนู แม่ทัพเว่ย จางเชียน องค์หญิงต้าหว่าน หรือคนอื่นๆก้ได้ถ้าอยากตามมาด้วย ซึ่งหลิงนูพาเหอซูมี่ และเบลล่าดาวิน จากนั้นดัลลัสจึงชี้แจง


"เดี๋ยวข้าจะพาทุกท่านแวะชมตลาดยูเดียยามเช้าเองนะครับ ที่แห่งนี้มีร้านขายของๆดีมากมาย ข้าคิดว่าท่านน่าจะถูกใจ ไม่ก็เรียนรู้ระบบการค้าของที่นี่กันครับ" ดัลลัสชี้แจง จะพาไปชมลานจตุรัสแน่นอนชัวร์ๆ


"ตกลงขอรับ ให้คุณดัลลัสนำพาชมเมืองคงรบกวนมากจริงๆขอรับ" จางเชียนตกลงและก็มีความยินดีด้วยที่จะได้เดินชมเมือง จางเชียนสนใจที่จะเรียนรู้วัฒนธรรมต่างถิ่นอยู่แล้ว


ส่วนหลิงนูกับแม่ทัพเว่ยก็พยักหน้ารับเหมือนๆกัน แน่ใจว่าคงไปด้วยกันอยู่แล้ว
หลิงนูเองก็หันหลังไปคุยกับคนของเธอว่าจะพาใครไปบ้าง เธอก็คิดว่าจะเลือก เหอซูมี่ เบลล่าดาวิน ไป
"เจ้าจะไปกับข้ามั้ย?" หลิงนูคุยก่อนเล็กน้อย


"ถ้าท่านพี่ให้ไปด้วย ข้าก็จะไปเจ้าค่ะ" เหอซูมี่ตอบเธอ


"ไปด้วยกันก็ดีนะคะมาดาม ข้าก็ไม่เคยมาเมืองที่ไกลขนาดนี้เลย" เบลล่าดาวินตอบเธอ


ส่วนหลี่ถิงกับอาเค่อขออยู่พักกับขบวนก่อนเพราะคงคิดว่าจะเหนื่อย พอตกลงกันเรียบร้อย หลิงนูเลยว่าจะพา 2 สาวไปด้วยกัน


เมื่อพร้อมแล้ว ดัลลัสจึงพาจางเชียน แม่ทัพเว่ย และก็หลี่หลิงนูกับผู้ติดตามของเธอเดินทางไปด้วยกันด้วยการเดินเท้า โดยตัวโรมเตี๊ยมใหญ่ยูเดียอยู่ห่างจากจตุรัสประจำเมืองสักหน่อยเลยต้องใช้เวลาเดินทางอีกสักเล็กน้อย


เมื่อมาถึง ก็พบว่าเป็นเวลาเช้าพอดีในดินแดนยูเดียพบว่าใช้เวลาเดินทางอยู่ในถนนสายหลักมาสักระยะกว่าจะมาถึงลานจตุรัสของเมือง ซึ่งมอบไปรอบๆลานจตุรัส พบว่าเหล่าผู้คนประจำเมืองกำลังตั้งแผงขายของกัน บางแผงก้เสร็จแล้ว และก็รวมๆดูแล้วมีพ่อค้าต่างแดนมากค้าขายด้วย ซึ่งก็น่าจะเป็นพ่อค้าพาร์เที่ยน หรืออาร์เมเนีย หรือจากตะวันตกอะไรก็ว่าไป


ซึ่งเมื่อพอเดินเข้ามา ทั้ง4-5ท่านจากตะวันออกไกลนี้อาจจะเป็นจุดสนใจอยู่ไม่น้อยสำหรับชาวเมือง เพราะดูจากการแต่งกาย สีผมดำขลับและก็สีผิวขาวสะอาดส่วนมาก ไม่ค่อยเหมือนกับชาวยูเดียสักเท่าไหร่ เลยถูกชาวเมืองจับตามองดูเพราะความแปลกใหม่เป็นระยะๆ
เราเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากกับสายตาเหล่านั้น เราเองก็รู้สึกว่าเริ่มที่จะชินแล้วนั่นแหละ... คนอื่นๆก็เหมือนกัน


พอเดินมาสักพักก็พบแผงๆหนึ่ง เป็นแผงที่มีพ่อค้าน่าจะเป้นชาวโรมันคุมอยู่ กับแผงของเขานั้นเป็มไปด้วย กุ้ง ใช่ และเป็นกุ้งตัวใหญ๋ด้วยเพราะมันคือ กุ้งมังกร อยู่เต็มแผงไปหมด เหมือนเขาจะขายเพียงกุ้งมังกรอย่างเดียวนะเนี่ย
ตอนนั้นจางเชียน ดัลลัสก้ไม่ได้สนใจพ่อค้าเลยเดินเลยผ่านไป แต่หลิงนูนั้นมองเล็กน้อยแล้วคิดบางอย่าง..


"เร่เข้ามา! ท่านใดมีกุ้งมังกรเยอะ! มาแลกเปลี่ยนซื้อขายกันได้!" พ่อค้าตะโกน


"เอ..." หลิงนูมองพ่อค้าก่อนจะค้นกระเป่าดู พบว่ามีไม่มากเท่าไหร่เลยไม่ได้สนใจพ่อค้าที่ขายกุ้งมังกรอยู่ และก็เดินผ่านไปพร้อมกันกับทุกคน


@WeishaoTien (อิสระ)


หลังจากเดินผ่านมาจนถึงจุดๆหนึ่ง ดัลลัสและทุกคนก็พบกับขบวนๆหนึ่งๆผ่านทางมา
ซึ่งที่เห็นนั้น ก้คือชายผมสีทองอร่าม ดวงตาสีแดงคล้ายกับเพรชแร่สีแดง แววตาดูมีอำนาจ และความหยิ่งยโสแฝงอยู่บนใบหน้า นั่งอยู่บนเสลี่ยงขนาดใหญ่พอประมาณ มีคนแบกอยู่ด้านล่างประมาณ 6 คน กำลังเดินตรงมาทางเราเหมือนจะผ่าน ในใจสัญชาติญาณของทุกคนคงจะบอกให้หลบก่อน น่าจะเป็นคนใหญ่คนโตของที่นี่


"นั่น ขบวนท่านข้าหลวงประจำเมืองยูเดียนี่นา" ดัลลัสเอ่ยให้ทุกคนรับรู้ ตอนนี้ทุกคนรู้ว่าข้าหลวงกำลังเดินมาหาพวกเรา


จังหวะที่ขบวนเดินเข้าใกล้กลุ่มจางเชียน ก่อนข้าหลวงหนุ่มเห็นตัลลัสก่อนบอกให้คนแบกหยุดเดินและวางเสลี่ยงลง
"หยุดก่อน" เสียงเข้มของชายหนุ่มดังขึ้นทำให้คนแบกหยุดลง และลงเสลี่ยงลงอย่างนุ่มนวล จากนั้นข้าหลวงผมทองก็ก้าวลงมาจากเสลี่ยงใหญ มายืนตรงหน้าเด็กชายดัลลัส


"เจ้าเองรึ ดัลลัส ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันที่เมืองแห่งนี้ของข้า" ข้าหลวงยูเดียดูทักทายเป็นกันเองมากๆกับเด็กชายดัลลัส


"หามิได้ครับท่านข้าหลวง คือว่าข้ามีธุระอยู่สักหน่อย ซึ่งก็คือพาแขกจากดินแดนตะวันออกไกลชมเมืองของท่านอยู่น่ะครับ" ดัลลัสเอ่ย ก่อนจะแนะนำจางและและพรรคพวกให้ข้าหลวงได้รู้จัก


"โฮ่...คณะทูตจากตะวันออกอย่างนั้นรึ?" ข้าหลวงยูเดียดูให้ความสนใจมาก "อย่างที่ว่ามาจริงๆสินะ?" เขามองด้วยสายตาที่เคร่งขรึม


"คนนี้คือหัวหน้าคณะทูต ชื่อจางเชียนครับ ส่วนคนนี้คือผู้คุ้มกันขบวน เว่ยเส้าเทียน องค์หญิงจากดินแดนตะวันออกต้าหว่าน เสวี่ยเหลียน และก็ผู้มาจากราชสำนักตะวันออก หลี่ว หลิงนู ครับ" ดัลลัสแนะนำคนสำคัญๆก่อน ส่วนผู้ติดตามที่เหลือของหลิงนูไม่ได้แนะนำด้วย เดี๋ยวหลิงนูค่อยพูดทีหลัง


"โอ้..." เขายืนบนพื้นแล้วคำนับเล็กน้อยอย่างสุภาพตามธรรมเนียม
"ข้าคือผู้ปกครองเมืองยูเดียแห่งนี้ นามว่าอาร์มันโด ครูซ เซอเวอรัส ครับ ขอต้อนรับท่านทูตจากดินแดนตะวันออกไกลสู่เมืองของข้า" ข้าหลวงยูเดียกล่าวต้อนรับ แบบไม่เป็นทางการนัก แต่ก็ถือว่าต้อนรับ


"ตัวข้าเอง ก็ยินดีที่ได้พบท่านข้าหลวงแห่งยูเดียจริงๆขอรับ" จางงเชียนคำนับตอบและดูยินดีที่ได้พบข้าหลวงระหว่างทางพอดี


ต่อจากนั้น จางเชียนกับท่านข้าหลวงยูเดียก็ได้เริ่มต้นการสนทนาเรื่องพันธมิตรระหว่างดินแเดนตะวันออกหรือที่เรียกว่า ต้าฮั่น ดับดินแดนยูเดียแห่งนี้ภายใต้สาธารณรัฐโรมัน
หลิงนูกับคนของเธอ และแม่ทัพเว่ยก็ยืนรอสองผู้นำสนทนากันอยู่เนืองๆ ระหว่างรอหลิงนูก็คุยกับคนของเธอเล็กน้อย


"เจ้ารู้สึกยังไงกับเจ้าเมืองแห่งนี้รึเปล่า?" หลิงนูถามดู


"ข้ารู้สึก...แอบกลัวเขาอยู่นะเจ้าคะ.." เหอซูมี่ตอบหลิงนู ดูเหมือนใบหน้าของเขาจะดูเคร่งเครียดและโหดเหี้ยมอยู่บ้าง เลยทำให้อีกฝ่ายดูกลัวอยู่ด้วย


"เจ้าเมืองยูเดียคนเป็นๆ ข้าได้เห้นกับตาตัวเองแล้ว ที่สำคัญ เขาหล่อมากค่ะมาดาม---" ส่วนเบลล่านั้นรู้สึกดูจะชื่นชอบเจ้าเมืองยูเดียเหมือนกันนะ แต่เธอก็ไม่ขัดความรู้สึกนั้นหรอก มันเป็นสิทธิที่คนเราจะชอบอะไรก้ได้


@WeishaoTien (อิสระ)


ระหว่างที่จางเชียนกับข้าหลวงยูเดียกำลังสนทนากัน ทันใดนั้นเอง


"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!"


ทุกๆคนรวมถึงคนละแวกใกล้เคียงได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากอีกฟากของจตุรัส เป้นด้านในของหอๆหนึ่งไม่ไกลจากจตุรัสแห่งนี้

"เกิดอะไรขึ้น!?" ความโกลาหลขนาดย่อมเกิดขึ้นทันทีทันใด
"ทหาร! ตามข้ามา!" ข้าหลวงยูเดียสั่งการทีทันที่เกิดเหตุ นำทหารสิบกว่าคนมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุทันที


"พวกเรารีบตามท่านข้าหลวงกันไปเถอะ ดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่?" จางเชียนเอ่ยก่อนทุกคนจะพยักหน้ารับ จางเชียนและพรรคพวกรวมหลิงนู แม่ทัพเว่ยก็รีบตามกลุ่มท่านข้าหลวงไปด้วย


โดยก่อนไปจางเชียนฝากองค์หญิงต้าหว่านนำคนที่เหลือรอบริเวณนี้ หลิงนูเองก็ฝากเบลล่าดาวินแและเหอซูมี่ไว้กับองค์หญิง


จากนั้น หลิงนูและแม่ทัพเว่ย จางเชียนก็ตามข้าหลวงยูเดียและทหาร ข้าไปยังที่เกิดเหตุ ซึ่งก็คือหอนาฬิกาบอกเวลาหอหนึ่ง เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น...


ม้า+หมวก+หมวก เพิ่มคสพ.เหอซูมี่

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เหอ ซูมี่ เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2019-12-9 12:51
คุณได้รับ +8 คุณธรรม โพสต์ 2019-12-9 12:51
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +25 ความโหด โพสต์ 2019-12-9 12:51

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ธนูจิ่วเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x25
x30
x2
x1
x1
x1
x192
x1
x2
x60
x8
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x160
x360
x260
x360
x3
x1
x71
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x3
x1
x58
x2
x3
x5
x3
x60
x4
x3
x100
x210
x210
x100
x9
x10
x57
x10
x1
x5
x3
x1
x4
x4000
x175
x5
x8
x63
x126
x4
x139
x400
x152
x1400
x43
x18
x7
x1331
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x58
x1453
x120
x26
x480
x8
x1980
x19
x30
x15
x45
x9
x1402
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x19
x10
x1200
x144
x54
x1600
x38
x64
x800
x14
x1
x9
x2230
x800
x9
x1302
x1400
x10
x1600
x90
x7
x117
x10
x1200
x138
x100
x1
x14
x120
x3
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1800
x60
x1
x1550
x274
x1
x18
x30
x820
x430
x2050
x2115
x140
x3025
x24
x5
x13
x2965
x23
x9
x165
x94
x23
x1
x241
x59
x203
x2
x2050
x100
x9
x1095
x188
x29
x17
x884
x163
x1061
x1220
x920
x1338
x220
x43
x298
x1400
x1076
x2860
x2176
x1049
x2860
x1760
x390
x1426
x1908
x840
x1
x1480
x112
x1647
x1737
x521
x2536
x3032
x1062
x22
x159
x394
x1058
x87
x180
x838
x12
x332
x1428
x3850
x18
x914
x2
x950
x265
x1425
x3000
x480
x760
x19
x279
x3
x16
x5287
x3450
x1788
x3783
x10
x2
x9999
x1
x2110
x1304
x368
x382
x60
x220
x2223
x2880
x1690
x3350
x2
x419
x625
x2655
x338
x8
x2600
x28
x98
x3
x145
x9999
x323
x131
x2274
x33
x10
x91
x116
x320
x16
x1115
x21
x7
x2065
x6047
x1456
x127
x1755
x9
x84
x19
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x2028
x13
x493
x138
x850
x3453
x2079
x1372
x2619
x2238
x1475
x1098
x2539
x191
x205
x9999
x212
x1390
x24
x1602
x1278
x1207
x29
x3436
x2688
x3490
x308
x17
x639
x370
x4
x533
x582
x880
x1017
x2146
x2853
x20
x2872
x4319
x175
x32
x3808
x2242
x4324
x3062
x730
x1439
x2554
x25
x2078
x3419
x1220
x83
x3449
x663
x1
x418
x405
x2
x1075
x716
x626
x610
x1743
x56
x1116
x1282
x104
x83
x394
x2391
x2438
x200
x79
x76
x127
x132
x402
x1098
x384
x607
x338
x87
x1095
x1254
x1600
x9999
x24
x853
x2001
x518
x91
x2035
x98
x22
x1869
x1020
x944
x977
x818
x64
x215
x7
x1637
x492
x411
x1
x1
x3117
x1

216

กระทู้

1138

โพสต์

32หมื่น

เครดิต

ภูน้ำต่างแดน ลมเดือนร่วมฟ้า

เงินชั่ง
250045
เงินตำลึง
136895
ชื่อเสียง
101642
ความหิว
1912

Super VIP PETใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
6582
ความชั่ว
0
ความโหด
558
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-12-16 01:21:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ความเดิมจากตอนที่แล้ว...


                                  หลังจากที่พวหเราเข้าเมืองยูเดียมาได้เรียบร้อย ดูเหมือนทางไต้เท้าจางจะได้รับคำแนะนำไปที่ธนาคาร พวกเราได้ตามไต้เท้าซึ่งเป็นผู้นำขบวนไปยังสถานที่นั้น โดยที่ไม่รู้ว่าเพื่ออะไร จนกะทั่งมารู้ว่าดัลลัสพวกเรามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนสกุลเงินตราของเราให้กลายเป้ฯของที่นี่ เพื่อที่จะได้สะดวกต่อการจับจ่ายใช้สอย ซึ่งการแลกเปลี่ยนนั้นแสนง่าย แต่มันก็แลกกับชั่งไปนับแสน ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะคุ้มกับชั่งที่แลกไปมั้ย ก็ต้องมาดูกันต่อไป มีหลายคนที่พอมีทรัพย์ มีชั่งก็เอามาแลก แม่นางหลิงนูเองก็แลกเป็นเหรียญทองเช่นเดียวกัน เมื่อธุกะตรงนี้จบลง พวกเราจึงได้เดินไปต่อในสถานที่แห่งอื่นๆของเมองแห่งนี้...




                                   หลังจากที่ทำธุระปะปังมากมายเสร็จเรียบร้อยที่ธนาคารของเมือง ข้าเองก็ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่เท่าไหร่.. แน่ล่ะ ไม่มีที่ใดที่เราจะได้คุ้นเคยกับที่แห่งนั้นในตะวันตก เพราะยังไม่ทันที่พวกเราจะได้คุ้นเคย พวกเราก็ต้องจากที่นั่นไปเสียแล้ว บางที่ข้าเองก็ยังรู้สึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูกเลย แต่ช่างเถอะ ภารกิจของเราไม่ใช่ว่าจะต้องอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานๆอยู่แล้วนี่นา นี่มันคือการเดินทาง เราเองก็รู้อยู่แล้วเรื่องนี้ เพราะงั้น ข้าเองก็คงจะมานึกเสียดายทีหลังก็ไม่ได้แล้วล่ะ..

                                    หลังจากมาทำธุระการเงินที่ธนาคารต่างแดนเรียบร้อยแล้ว เราก็ได้รับรู้ว่าการเงินของต่างแดนดูแตกต่างจากเรามาก ทั้งรูปแบบเงินตราที่เป้นเหรียญอย่างชัดเจนบวกกับมีความแปลกใหม่ ที่สลักใบหน้าแบบหันข้างบุคคลที่เป็นผู้ปกครองของดินแดนสาธารณะรัฐโรมัน ซึ่งก็ได้รู้ชื่อคร่าวๆว่าเขาคือ ไกอัส จูเลียส ซีซาร์ จะว่าไปชื่อของชาวโรมันเนี่ย ก็ออกเสียงยากอยู่นะและก็ยาวอยู่นะ.. แต่อ่านออกนั่นแหละแค่ออกเสียงยากเท่านั้นเอง..


                                   พอหลังจากแลกเปลี่ยนเงินตรากันเรียบร้อยแล้ว ดัลลัสก็ได้บอกว่า วันนี้เวลาผ่านไปพระอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้วเริ่มใกล้ที่จะมืดและก็อากาศเย็น พอมองจากท้องฟ้าเลยแน่ใจได้ว่ามืดแล้วเวลาที่นี่รู้สึกว่าจะช้าว่าที่ต้าฮั่นมาก ดัลลัสจึงเอ่ยปากจึงให้ทุกคนเชิญไปพักยังโรงเตี๊ยม.. ใช่เอาเป้นว่าต่างเมืองถึงจะเป็นโรงแรมก็เรียกว่าโรงเตี๊ยมก่อนก็แล้วกัน


                                   ดัลลัสเสนอให้ทุกคนพักที่โรงเตี๊ยมชั้นนำของเมืองนี้ เลยพาขบวนเดินทางไปยังถนนอีกเส้นหนึ่ง จนกระทั่งพบกับอาคารโรมันขนาดใหญ๋ที่หนึ่ง ดัลลัสแน่ใจว่าที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมเลยพาเข้าไป ส่วนรถม้าอะไรทั้งหลายจอดในส่วนที่รองรับไว้ซึ่งเป็นเหมือนจุดพักของขบวนพ่อค้า.. ส่วนดัลลัสพาจางเชียน หลิงนูและแม่ทัพเว่ยเข้าไปด้านในแล้วบอกว่าขอที่พักสำหรับ 500 คน ซึ่งก็ได้พื้นที่นอนพื้นเสมือนลานๆหนึ่ง ก็ได้ให้ผู้คนเข้ามานอนหลับพักผ่อนกัน ส่วนแม่ทัพเว่ยขอไปพักผ่อนด้านนอกร่วมการทหารอารักขาขบวนเนื่องด้วยห้องไม่ใหญ่พอและก็ผู้คนในขบวนก็อัดแน่นพอแล้ว...

                                   ...
                                   ....


                                  เวลผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่เวลาเช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้า หลิงนูเองตื่นขึ้นมาก็รับรู้ได้ว่าเวลาของที่นี่ดูจะช้ากว่าที่ฮั่นจริงๆ.. ตอนนี้ที่ฮั่นน่าจะเป็นเวลาสายๆไม่ก็ตอนเที่ยงล่ะมั้ง...


                                  พอเข้าสู่เวลาเช้า ดัลลัสก็เรียกรวมหลิงนู แม่ทัพเว่ย จางเชียน องค์หญิงต้าหว่าน หรือคนอื่นๆก้ได้ถ้าอยากตามมาด้วย ซึ่งหลิงนูพาเหอซูมี่ และเบลล่าดาวิน จากนั้นดัลลัสจึงชี้แจง


                                  "เดี๋ยวข้าจะพาทุกท่านแวะชมตลาดยูเดียยามเช้าเองนะครับ ที่แห่งนี้มีร้านขายของๆดีมากมาย ข้าคิดว่าท่านน่าจะถูกใจ ไม่ก็เรียนรู้ระบบการค้าของที่นี่กันครับ" ดัลลัสชี้แจง จะพาไปชมลานจตุรัสแน่นอนชัวร์ๆ


                                  "ตกลงขอรับ ให้คุณดัลลัสนำพาชมเมืองคงรบกวนมากจริงๆขอรับ" จางเชียนตกลงและก็มีความยินดีด้วยที่จะได้เดินชมเมือง จางเชียนสนใจที่จะเรียนรู้วัฒนธรรมต่างถิ่นอยู่แล้ว


                                 ส่วนแม่นางหลิงนูกับตัวข้าก็พยักหน้ารับเหมือนๆกัน แน่ใจว่าคงไปด้วยกันอยู่แล้ว แม่นางเองก็หันหลังไปคุยกับคนของเธอว่าจะพาใครไปบ้าง เธอก็คิดว่าจะเลือก เหอซูมี่ เบลล่าดาวิน ไป

                                 "เจ้าจะไปกับข้ามั้ย?" หลิงนูคุยก่อนเล็กน้อย

                                "ถ้าท่านพี่ให้ไปด้วย ข้าก็จะไปเจ้าค่ะ" เหอซูมี่ตอบเธอ

                                "ไปด้วยกันก็ดีนะคะมาดาม ข้าก็ไม่เคยมาเมืองที่ไกลขนาดนี้เลย" เบลล่าดาวินตอบเธอ


                                ส่วนหลี่ถิงกับอาเค่อขออยู่พักกับขบวนก่อนเพราะคงคิดว่าจะเหนื่อย พอตกลงกันเรียบร้อย หลิงนูเลยว่าจะพา 2 สาวไปด้วยกัน


                                  เมื่อพร้อมแล้ว ดัลลัสจึงพาจางเชียน แม่ทัพเว่ย และก็หลี่หลิงนูกับผู้ติดตามของเธอเดินทางไปด้วยกันด้วยการเดินเท้า โดยตัวโรมเตี๊ยมใหญ่ยูเดียอยู่ห่างจากจตุรัสประจำเมืองสักหน่อยเลยต้องใช้เวลาเดินทางอีกสักเล็กน้อย


                                  เมื่อมาถึง ก็พบว่าเป็นเวลาเช้าพอดีในดินแดนยูเดียพบว่าใช้เวลาเดินทางอยู่ในถนนสายหลักมาสักระยะกว่าจะมาถึงลานจตุรัสของเมือง ซึ่งมอบไปรอบๆลานจตุรัส พบว่าเหล่าผู้คนประจำเมืองกำลังตั้งแผงขายของกัน บางแผงก้เสร็จแล้ว และก็รวมๆดูแล้วมีพ่อค้าต่างแดนมากค้าขายด้วย ซึ่งก็น่าจะเป็นพ่อค้าพาร์เที่ยน หรืออาร์เมเนีย หรือจากตะวันตกอะไรก็ว่าไป


                                  ซึ่งเมื่อพอเดินเข้ามา ทั้ง4-5ท่านจากตะวันออกไกลนี้อาจจะเป็นจุดสนใจอยู่ไม่น้อยสำหรับชาวเมือง เพราะดูจากการแต่งกาย สีผมดำขลับและก็สีผิวขาวสะอาดส่วนมาก ไม่ค่อยเหมือนกับชาวยูเดียสักเท่าไหร่ เลยถูกชาวเมืองจับตามองดูเพราะความแปลกใหม่เป็นระยะๆ

                                   พอเดินมาสักพักก็พบแผงๆหนึ่ง เป็นแผงที่มีพ่อค้าน่าจะเป้นชาวโรมันคุมอยู่ กับแผงของเขานั้นเป็มไปด้วย กุ้ง ใช่ และเป็นกุ้งตัวใหญ่ด้วยเพราะมันคือ กุ้งมังกร อยู่เต็มแผงไปหมด เหมือนเขาจะขายเพียงกุ้งมังกรอย่างเดียว ตอนนั้นจางเชียน ดัลลัสก้ไม่ได้สนใจพ่อค้าเลยเดินเลยผ่านไป

                                   "เร่เข้ามา! ท่านใดมีกุ้งมังกรเยอะ! มาแลกเปลี่ยนซื้อขายกันได้!" พ่อค้าตะโกน

                                   "เอ..." แม่นางหลิงนูมองพ่อค้าก่อนจะค้นกระเป่าดู พบว่ามีไม่มากเท่าไหร่เลยไม่ได้สนใจพ่อค้าที่ขายกุ้งมังกรอยู่ และก็เดินผ่านไปพร้อมกันกับทุกคน

                                   กับเมืองที่คึกคักเช่นนี้ ทำเอาข้ารู้สึกคิดถึงบ้าน ที่ต้าฮั่นเสียจริง แต่ก่อนน่ะข้าไม่เคยคิดว่าความคึกตักที่คุ้นเคยจะทำให้หวนนึกถึงที่ต้าฮั่นขนาดนี้ ข้าเดินไปพร้อมๆกับทุกๆคน แม้จะเป็นที่นี่ก็ตาม ผู้คนในที่นี่ตัวสูงใหญ่มาก สูงใหญ่กว่าพวกไต้เท้าเสียอีก แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังไม่วายหันมามอง.. ใช่ ข้าเองในตอนนี้ ไม่ว่าจะไปในที่แห่งใด ความสูงใหญ่ผิดมนุษย์มนามันย่อมเป็นที่เตะตาแก่ผู้คนที่เดินผ่าน ในตอนแรกข้าเองก็คิดว่าที่นี่จะมีขนาดตัวที่เท่ากับข้าซักหน่อย ข้าเข้าใจเช่นนั้น หากแต่มันเป็นจริง เพียงครึ่งเดียว ตัวข้าเองก็ยังสูงโย่งกว่าคนอื่นๆในที่นี่ทั้งหมด นั่นทำให้ข้ากลายเป็นเป้าสายตาผู้คนที่สูงอยู่แล้วให้หันมามองในความสูงของข้าอีก...



                                   "ท่านแม่ดูสิ นั่นยักษ์ไททั่นใช่มั้ยฮะแม่.." เด็กคนนึงชี้มาทางทางข้า สายตาที่มองไปที่เด็กชายตัวน้อยนั้นไม่มีเลยซึ่งอารมณ์ใดที่เป็นความน่ากลัว กลับมีเพียงแค่ความเมตตาในแววตาของข้าในขณะนี้ แต่กระนั้น...


                                  "อย่าไปชี้สิลูก มานี่เข้าบ้าน" หญิงผู้เป็นแม่กลับอุ้มเด็กชายตัวน้อยคนนั้นเข้าบ้านไป ท่าทีของนางเหมือนกับว่าลูกของนางได้ชี้ชวนให้อันตรายเข้าหา ทั้งที่จริงๆข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย ข้าดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?


                                  ข้าเดินตามเหล่าสหายของข้ามาเรื่อยๆ สิ่งที่ข้าได้ตลอดทาง คือสายตาที่ผู้คนต่างมองข้าว่าผิดแพรก แปลกแยกแตกต่าง ทั้งๆที่ข้าเองก็เป็นเหมือนกับพวกเขา.. ไม่สิ ข้าอาจจะมีบางอย่างที่ไม่เหมือน แต่ข้าก็ใช้ชีวิตอยู่ในฐานะ มนุษย์คนนึงนะ อะไรกันเนี่ย ข้าไม่เข้าใจเลย...

                                  หลังจากเดินผ่านมาจนถึงจุดๆหนึ่ง ดัลลัสและทุกคนก็พบกับขบวนๆหนึ่งๆผ่านทางมา ซึ่งที่เห็นนั้น ก้คือชายผมสีทองอร่าม ดวงตาสีแดงคล้ายกับเพรชแร่สีแดง แววตาดูมีอำนาจ และความหยิ่งยโสแฝงอยู่บนใบหน้า นั่งอยู่บนเสลี่ยงขนาดใหญ่พอประมาณ มีคนแบกอยู่ด้านล่างประมาณ 6 คน กำลังเดินตรงมาทางเราเหมือนจะผ่าน ในใจสัญชาติญาณของทุกคนคงจะบอกให้หลบก่อน น่าจะเป็นคนใหญ่คนโตของที่นี่

                                  "นั่น ขบวนท่านข้าหลวงประจำเมืองยูเดียนี่นา" ดัลลัสเอ่ยให้ทุกคนรับรู้ ตอนนี้ทุกคนรู้ว่าข้าหลวงกำลังเดินมาหาพวกเรา

                                 จังหวะที่ขบวนเดินเข้าใกล้กลุ่มจางเชียน ก่อนข้าหลวงหนุ่มเห็นตัลลัสก่อนบอกให้คนแบกหยุดเดินและวางเสลี่ยงลง


                                  "หยุดก่อน" เสียงเข้มของชายหนุ่มดังขึ้นทำให้คนแบกหยุดลง และลงเสลี่ยงลงอย่างนุ่มนวล จากนั้นข้าหลวงผมทองก็ก้าวลงมาจากเสลี่ยงใหญ มายืนตรงหน้าเด็กชายดัลลัส


                                  "เจ้าเองรึ ดัลลัส ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันที่เมืองแห่งนี้ของข้า" ข้าหลวงยูเดียดูทักทายเป็นกันเองมากๆกับเด็กชายดัลลัส

                                  "หามิได้ครับท่านข้าหลวง คือว่าข้ามีธุระอยู่สักหน่อย ซึ่งก็คือพาแขกจากดินแดนตะวันออกไกลชมเมืองของท่านอยู่น่ะครับ" ดัลลัสเอ่ย ก่อนจะแนะนำจางและและพรรคพวกให้ข้าหลวงได้รู้จัก


                                  "โฮ่...คณะทูตจากตะวันออกอย่างนั้นรึ?" ข้าหลวงยูเดียดูให้ความสนใจมาก "อย่างที่ว่ามาจริงๆสินะ?" เขามองด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

                                  "คนนี้คือหัวหน้าคณะทูต ชื่อจางเชียนครับ ส่วนคนนี้คือผู้คุ้มกันขบวน เว่ยเส้าเทียน องค์หญิงจากดินแดนตะวันออกต้าหว่าน เสวี่ยเหลียน และก็ผู้มาจากราชสำนักตะวันออก หลี่ว หลิงนู ครับ" ดัลลัสแนะนำคนสำคัญๆก่อน ส่วนผู้ติดตามที่เหลือของหลิงนูไม่ได้แนะนำด้วย เดี๋ยวหลิงนูค่อยพูดทีหลัง

                                   "โอ้..." เขายืนบนพื้นแล้วคำนับเล็กน้อยอย่างสุภาพตามธรรมเนียม


                                  "ข้าคือผู้ปกครองเมืองยูเดียแห่งนี้ นามว่าอาร์มันโด ครูซ เซอเวอรัส ครับ ขอต้อนรับท่านทูตจากดินแดนตะวันออกไกลสู่เมืองของข้า" ข้าหลวงยูเดียกล่าวต้อนรับ แบบไม่เป็นทางการนัก แต่ก็ถือว่าต้อนรับ


                                 "ตัวข้าเอง ก็ยินดีที่ได้พบท่านข้าหลวงแห่งยูเดียจริงๆขอรับ" จางงเชียนคำนับตอบและดูยินดีที่ได้พบข้าหลวงระหว่างทางพอดี


                                 ต่อจากนั้น จางเชียนกับท่านข้าหลวงยูเดียก็ได้เริ่มต้นการสนทนาเรื่องพันธมิตรระหว่างดินแเดนตะวันออกหรือที่เรียกว่า ต้าฮั่น ดับดินแดนยูเดียแห่งนี้ภายใต้สาธารณรัฐโรมัน แม่นางหลิงนูกับคนของเธอ และตัวข้าก็ยืนรอสองผู้นำสนทนากันอยู่เนืองๆ ระหว่างรอหลิงนูก็คุยกับคนของเธอเล็กน้อย


                                 "เจ้ารู้สึกยังไงกับเจ้าเมืองแห่งนี้รึเปล่า?" แม่นางหลิงนูเอ่นถามผู้ติดตามของนาง


                                  "ข้ารู้สึก...แอบกลัวเขาอยู่นะเจ้าคะ.." เหอซูมี่ตอบหลิงนู ดูเหมือนใบหน้าของเขาจะดูเคร่งเครียดและโหดเหี้ยมอยู่บ้าง เลยทำให้อีกฝ่ายดูกลัวอยู่ด้วย


                                  "เจ้าเมืองยูเดียคนเป็นๆ ข้าได้เห้นกับตาตัวเองแล้ว ที่สำคัญ เขาหล่อมากค่ะมาดาม---" ส่วนเบลล่านั้นรู้สึกดูจะชื่นชอบเจ้าเมืองยูเดียเหมือนกันนะ แต่เธอก็ไม่ขัดความรู้สึกนั้นหรอก มันเป็นสิทธิที่คนเราจะชอบอะไรก้ได้

                                  ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเท่าไหร่นัก ไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นเท่าที่ควรจะเป็น แม้ว่าเจ้าคุณรุนท่านจากไหนมาก็ตาม.. สิ่งที่ทำให้ข้าในตอนนี้เหม่อลอยก็คงไม่ใช่เรื่องอื่นใด เรื่องที่มันทำเอาข้ารู้สึกผิดแผรกแม้มาในถิ่นที่ข้าควรจะอยู่แล้วก็ตาม เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่กันแน่นะ ข้าเองไม่อาจรู้ได้เลยในตอนนั้น และแม้แต่ตอนนี้ที่ข้าพยายามจะคิด มันก็ว่างเปล่า.. สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องการหาคำตอบ แต่มันคือเรื่องหน้าที่ที่ข้านั้นควรทำมากกว่าจะสนใจเรื่องหยุมหยิมเล็กน้อยเหล่านั้น ข้าคิดว่ามันเป้นเรื่องที่ข้าอยู่กับมันมาได้จนถึงป่านนี้แล้ว จะใส่ใจทำไม และข้าคิดว่ามันจะต้องสูงขึ้นอีกจากนี้เป้นแน่ ในระหว่างเดินทางนี้ด้วยเช่นเดียวกัน ข้าอาจกลับต้าฮั่นไปพร้อมกับความสูงใหญ่ที่แตกต่างจากเดิมมากแน่นอน

                                  ระหว่างที่จางเชียนกับข้าหลวงยูเดียกำลังสนทนากัน ทันใดนั้นเอง


                         "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!"


                                  ทุกๆคนรวมถึงคนละแวกใกล้เคียงได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากอีกฟากของจตุรัส เป้นด้านในของหอๆหนึ่งไม่ไกลจากจตุรัสแห่งนี้

                                  "เกิดอะไรขึ้น!?" ความโกลาหลขนาดย่อมเกิดขึ้นทันทีทันใด


                                  "ทหาร! ตามข้ามา!" ข้าหลวงยูเดียสั่งการทีทันที่เกิดเหตุ นำทหารสิบกว่าคนมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุทันที

                                  "พวกเรารีบตามท่านข้าหลวงกันไปเถอะ ดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่?" จางเชียนเอ่ยก่อนทุกคนจะพยักหน้ารับ จางเชียนและพรรคพวกรวมหลิงนู แม่ทัพเว่ยก็รีบตามกลุ่มท่านข้าหลวงไปด้วย


                                 โดยก่อนไปจางเชียนฝากองค์หญิงต้าหว่านนำคนที่เหลือรอบริเวณนี้ หลิงนูเองก็ฝากเบลล่าดาวินแและเหอซูมี่ไว้กับองค์หญิง

                                 จากนั้น หลิงนูและแม่ทัพเว่ย จางเชียนก็ตามข้าหลวงยูเดียและทหาร ข้าไปยังที่เกิดเหตุ ซึ่งก็คือหอนาฬิกาบอกเวลาหอหนึ่ง เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น...



ทวน,ไข่มุก,หมวก,ม้า

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม โพสต์ 2019-12-16 01:36
คุณได้รับ +110 คุณธรรม โพสต์ 2019-12-16 01:36

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน


&quot;山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x18
x1
x5
x40
x1
x1
x300
x4
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x1
x1
x20
x1
x1
x20
x2
x1
x225
x20
x6
x4
x80
x5
x1
x20
x80
x70
x4
x4
x115
x80
x280
x5
x62
x106
x1
x1
x1
x280
x10
x122
x130
x15
x35
x324
x1
x100
x80
x220
x1
x400
x3
x3
x200
x400
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x400
x160
x200
x10
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x30
x2
x60
x200
x25
x3
x200
x9
x140
x1
x600
x20